12813 resultaten.
Liefste,
gedicht
3.9 met 115 stemmen
36.336 .
-------------------------------------------------------------
uit: 'Het moest maar eens gaan sneeuwen', 2003.…
Verdriet
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.160 Iedereen zal je vertellen dat het beter wordt
dat er een einde komt aan dit verdriet
Ik kan me voorstellen dat je daar nu even niet in gelooft
omdat je door je tranen heen niet helder ziet
Toch vraag ik je om me te geloven als ik je zeg
dat ook voor jou de zon straks weer zal schijnen
Dat door de warmte die liefde heet
je verdriet als sneeuw…
Morgen?
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
583 Morgen, als het lente wordt,
maar ach, wat doe ik vandaag
nog in de sneeuw, morgen duurt
nog steeds een eeuw en intussen
wordt slechter nieuws over
mensen uitgestort,morgen
wordt dan even opgeschort.…
Boven het teiltje
gedicht
1.5 met 19 stemmen
6.787 Er komt geen antwoord maar de vragen vervagen,
in de tuin zuigt het konijn aan de zuigfles,
voor de gebeurtenissen in de trein een paar kilometer verderop
kan geen plaats worden gemaakt in dit gedicht
en de sneeuw valt teder en onverschillig.
-----------------------------------
uit: 'De karpers en de krab', 2003.…
Was het goddelijke 't lieve leven leven en de lieve dood
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
527 Met een stem van lichte sneeuw
Ontsnapte zelf een geeuw.
Die het moment van nog even nadromen drijft
Een gedachte in de juiste baan beschrijft.
Wat is in leven ooit verzwegen
Kunnen deze woorden niet meer geuit
Ik voel enkel een aanwezigheid heel luid
En winter die goddelijk steeds met neerslag duidt.…
Jarig
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.138 De spekgladde wegen, de sneeuw en het ijs, een gevaar
Wat was ik eenzaam, zielig, ja, écht dépri, werd ik gewaar.
Laatst las ik een goed boek: winters verweer
De lieve schrijver was in kille perioden ook en stille mijnheer.…
VOORTSCHRIJDEND VOORJAAR
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 Zuiver glanst de sneeuw
langs de sloot, waarin het ijs
grauw en week verzinkt.
In het avondgrauw
staan bomen zwart en puntig
als kruidnagelen.
Hete vulkaanrook
daalt langzaam, hortend, strijkt langs
het wijde poolijs.
Schertsen in de trein;
akkers vol damp schuiven weg
als witte wijven.…
Kerstsfeer
hartenkreet
2.4 met 20 stemmen
2.503 De poezen miauwen dwangmatig voor het raam
waarbij zij, met blote pootjes, in de sneeuw staan.
Zodra het kan, glippen zij weer gauw naar binnen
waarbij ze je dankbaar antwoorden met vredig spinnen.
Kinderen steken knus de kaarsjes aan
waarbij zij beurtelings voor het haardvuur staan.…
VOORTSCHRIJDEND VOORJAAR
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
513 Zuiver glanst de sneeuw
langs de sloot, waarin het ijs
grauw en week verzinkt.
In het avondgrauw
staan bomen zwart en puntig
als kruidnagelen.
Hete vulkaanrook
daalt langzaam, hortend, strijkt langs
het wijde poolijs.
Schertsen in de trein;
akkers vol damp schuiven weg
als witte wijven.…
Wat ik wel weet
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
841 Wat ik wel weet
is dat iets als een vogel in haar zong
wat ik wel weet
ze zong een tijdje en vloog toen weer op
zeg me alles wat je weet
ik zal je sneeuw en regen laten zien.
Als je dezelfde zoete stem weer hoort
zul je het weten?…
Hereniging
hartenkreet
3.7 met 23 stemmen
2.296 gaat uiteindelijk toch verkeerd
En ik als toeschouwer aan de zijlijn
zie de blootlegging van het venijn
en knijp oprecht in beide handen
nu zij valt door vele manden
Wees niet bitter maar negeer de slang
en sluit haar buiten levenslang
zodat zij met haar giftige beten
jullie zusterband niet meer kan verbreken
Laat het gif verdwijnen als sneeuw…
Kerstgroet 2011.
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
1.675 Ik heb er
geen Vrienden mee verloren,
dat weer niet
maar om nou te zeggen
dat ze blij waren
met die drie maanden
sneeuw op de stoep?…
- Kerstontmoeting -
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.266 De sneeuw valt betoverend tussen ons neer
het fijne kerstlicht dwarrelt als kristallen suikervlokjes
krachtig, vanuit schoon bezongen hemelse sfeer
vallen ontelbare kleine witte stukjes
wereldbevrijdend vredig ..
als eerste Kerstontmoeting op onze aarde hier.…
de ijssteden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
480 van een lamp wolkt
adem van mannen die wachten op trage
seconden kort door een explosie ontbonden
stort de troep uit de benarde ruimte
in het zwarte blok duister
langzaam klaart de verste rand
over een wijde baan trekken schaatsers
groepen lossen van trossen
schuiven zon aan de hand
door het onbegrensde land
oude steden met sneeuw…
TE VROEG BLOEIENDE PERZIK
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.141 Toen, voor mijn weligheid,
Waarvan de twijgen rillen,
Hebt Gij mij gekastijd,
En mij omhuld met stille
Huiven van sneeuw, en dauw
Die stierde tot kristallen;
Nu sta ik star en grauw
Tussen de bloei van allen.
Maar wie mijn doodheid laakt,
Gij weet, dat ik kàn bloeien.…
De oude postkaart.
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
974 die nacht was 't volgens de postkaart begonnen te sneeuwen
als motten dansten de vlokken rond de panden
om vervolgens zacht op bomen, boerderijen en huizen te landen
alsook op struiken en heggen: gelijk een groep spreeuwen
een stevige bries kondigde zich voorts vanuit het oosten aan
witte sneeuwgordijnen sierden in een oogwenk de bomen
waarin…
Witte tulpen, roze hyacinten
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
618 oogstrelende lentetinten
na een lange wintersleur
sublimiteit van kleur en geur
lieve lenteboden
die een bevroren hart ontdooien
onder naakte bomen
ontwaken frisse dromen
dat de dood maar even slaapt
en de kiem van het leven blijvend waakt
in het land van sneeuw en ijs herboren
lijkt uw blankheid zo volkomen
zuiver zijn uw kelken als…
Stof waarvan we zijn gemaakt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
530 Woorden zijn als sporen
in de sneeuw of vervliegen
of in de rukwinden van de wind
bedekt of verwaaien, raken
verloren onder het laagje stof van
geluk en verdriet, voortgedreven
op goed en slecht van twijfels
van alles wat krom is en uiteindelijk
toch weer recht, te geloven dat
elke smoorde voetstap wordt gehoord
door de ziende en de…
Onherkenbaar?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
413 Beschrijf hoe het lichaam ontstond uit
verlangen, zich bewoog in kloppend hart
en bloed, kijk achterom door de ogen
van vandaag, lees gespiegeld wat hier staat
ik was dat kind op een zelfgemaakte
slee, op denkbeeldige sneeuw…
Ik heb er schijt aan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
652 Een keien weg met een laagje ijs, is onberijdbaar
Een Heuveltjes weg met ijs, te gevaarlijk
Een Berg met sneeuw, gewoon niet proberen
Een weg vol ijzel, heel voorzichtig reiden
Geef ons maar code geel of oranje
Dan kijken we achter onze Geranium naar buiten
Maar ik heb er schijt aan
Ik doe er niet langer aan mee
Je kunt mij waarschuwen…
Wanneer woorden ademen
netgedicht
1.8 met 15 stemmen
752 Regels vormen zich als sporen
in verse sneeuw: voorzichtig, zonder haast,
alsof elke stap respect verdient. Soms draag ik een zin dagenlang
met me mee, tot zij zacht genoeg is geworden om eindelijk op papier te landen.
Poëzie is mijn manier om de wereld
te benaderen zonder mezelf te verliezen in haar
rumoer.…
Schaduw van het nu
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
476 Een uur kan oplossen
als sneeuw in zonlicht, of blijven hangen,
zwaar van onverwerkt gevoel. Buiten beweegt, maar
raakt mijn ritme kwijt — tijd buigt zich naar de intensiteit van aandacht.
Verstilde herinneringen
kloppen als hartslagen in het heden,
hun contouren vervagen, maar hun lading blijft.…
Oranje licht - hoop voor morgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
386 De wereld kleurt oranje, iedere straat, elk plein
hoopt op een toekomst zonder angst en zonder pijn.
Licht gloeit in ramen, gebouwen schitteren fel –
diepgewortelde hoop breekt door elke innerlijke vesting.
Oranje als zonsopkomst, de dageraad na de nacht,
een uitroep, een stille schreeuw, een kracht die ons ontredderd.
Wij dragen de…
Gijzeling
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
485 10 maart 2020…
Zondag 26 juli 2026, 3 x maal kerk, 2 x Westerkerk, 1 x Kerkzaal H'Artmuseum
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
223 GOD, IK BEN EEN HUMANIST
God
ik ben
geen
goede
grond
zaaigrond voor U
God
ik ben en blijf een
diepe
dorre
doodse
vlakte
voor U God
God
doch
ik ben wie ik ben
zeker een zaaier
en een oogster
maar dan steeds meer en meer
op humanistische basis
God
Rembrandt Organ Series Maarten Wilmink, orgel
gevoelsreactie op 'Eind fest…
opgeslokt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
428 opgeslokt door golven van gedachten
gevangen in de buik van tijd
de zee raast door mijn dagen
de storm laat mij niet vrij
controle is een schim geworden
steeds ontglipt het uit mijn hand
ik wankel op een brug van schaduwen
geen vaste grond, geen zeker land
mijn geest cirkelt als gierende vogels
boven een bodem diep en zwart
mijn adem zoekt…
Nou vertel ut maar Brood
gedicht
2.9 met 51 stemmen
25.550 Nou vertel ut maar Brood
wat moes jij met een
elektriese apothekers
weegschaal
achter op je fiets
(terwijl ut vroor & kraakte
plus sneeuw - terzijde)
ter waarde van een gemiddeld
maandloon...?
Hak geruild met een verslaafde
neger voor een paar suede punt
schoene en een goed gesprek.
Hier heb je over nagedacht Brood!…
Op de fiets
gedicht
3.5 met 41 stemmen
14.078 Maar keert het licht, dan keert de fietser ook
de stad de rug toe, kiest rivier voor gracht,
sneeuw op de buitenweg voor stadse prak.
Wat voedt nog zijn herinnering: de damp
die geurt bij 't uitdoen van een regenpak?
Ging ooit Sebastiaan naar Duivendrecht?…
nooit gedacht
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
2.205 vervagend in haar lach
Een eenzaamheid, groot en geheim,
verschuilt zich in de stille ogen,
geen mensenkind ooit zo bewogen
zij danst
zij zweeft
zij spreekt in rijm
Haar onberoerdheid, als een kind,
soms haast niet zichtbaar, toch zo stralend
zorgt dat je haar steeds wedervindt
Als ze niet vlucht zal ik haar halen
van takken dwarrelende sneeuw…
Het Elfje
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
876 Een fijn penseel dat alles dekt met sneeuw
De herfst is ingeruild voor wintertijd
Een wonderbaarlijk toverachtig taferéél
En alles is zo sprookjesachtig mooi
Het raam is al wat mij van koude scheidt
Ik voelde mij bekeken door een ziel
Pardoes en plots verscheen voor 't raam iets vreemds
Een klein gevleugeld elfje heel fragiel
Ik knipper eenmaal…