3326 resultaten.
onverzoenlijke dood
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
613 tegen
de kant waar het snijdt
de demonen brullend
vanuit de achterstegen
ik lag in letters te geelogen
laveloos de duisterte
laveerde door mijn ziel
en schepte al het zwart er in
mijn lichaam barstte uit mijn lippen
in een druppel van bloed
*****
Alles voltrekt altijd
in perfecte tegenstelling
de zweem van harmonie
en
de horizon…
Mijn opgespoten land?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 Wisselend licht scheerde
langs de stadsrand, over
horizon van waterplezier
een gastvrij waterland,
verworden tot een zanderij,
het fijne zand stuift over het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een ander vergezicht van
blokkendozen, moeiteloos…
Mijn onderbroekje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 bliksem en donderknallen
op een duinpan gezeten in de luwte van de windrichting
geniet ik van de bijna middellandse-zee-blauw ogende zee
Labrador Mika rent achter z’n bal aan en trotseert met gemak de branding
speelt met de golven en spettert zich droog als de bal richting het strand rolt
een paar schepen en veel zeilboten maskeren de horizon…
De ondeelbare tijd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
406 Zie de stip aan de horizon en droom
mijzelf bloot te geven aan de wildste ideeën
en gedachten, waarin de beek eerst nog
helder leek, de bedding en transparantie
regelmatig door emoties werden verlegd.…
Mijn levensboom
netgedicht
4.8 met 22 stemmen
598 Van uit mijn levensboom, eeuwig ingeworteld
met zijn knoestige stam, nu stug verweerd,
trekken groene jonge takken, onbeheerst
naar al die vreemd lokkende windstreken,
uitwaaierend en steeds verder reikend,
de oneindige horizon als gezichtseinder.
En bij iedere nieuwe bottende tak herbegint
het wonder van jeugdige telgen uit mijn leven.…
Een boemel in de regen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
358 De dag ijsbeert in kille regen,
marcheer ik langs druilerige perrons
gedachten boemelen in de mist, ik
als passagier zowel verstekeling
tot niets verplicht, iedereen een
geldig plaatsbewijs tussen de
dwarsliggers en stramme ijzers
die samensmelten tot op een stip
gefixeerd op de dunne lijn van de
horizon als optisch bedrogen doel…
Corona tijdperk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
588 weten kon
of ik nou wel of niet besmet ben
met het coronavirus
de wreedheid van de tijd
de isolatie, het turen naar de kalender
de onzekerheid
deze dagen zo vreemd, zo stil, zo anders
dan alle andere dagen
van ons leven verdwenen in de kleuren
van de avond op 't doek
in de hoek van 't atelier
met de gouden zon
tot aan de horizon…
Mijn leeuwerik
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
412 een
hartstochtelijke zekerheid
uitnodiging met zijn opvoering
gratis opgevoerd, als toegift
de heldere beek van geluid
aangeboren natuurlijkheid
die het beoogde doel bereikt,
zo modelleert het licht zichtzelf
in fantasie van unieke patronen
en schaduwen die de barrières
die de ziel van de nacht bewonen
in dat mistige uur wordt de horizon…
Lyme Regis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Laat de zon met okergele strepen nog getuigen
van aanwezigheid, ver weg achter de horizon.
Je warme kleuren van overdag, geschilderd in pastellen,
verbleken met de tijd, als het eeuwig tij dat gaat,
bij het vallen van de kille avond,
als de eerste lichtjes worden aangestoken.…
Tijd illusie
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
552 De late winterzon verlaat als een rode gloeiende bol het luchtruim
en verdwijnt achter de horizon.
Wat is tijd
wanneer ze verdwaalt
in zijn onomschrijfbare universele ijlheid?…
De witte plekken
netgedicht
4.8 met 58 stemmen
482 geeft het is je lach
die de laatste stukjes heeft
jij overziet in
vorm en kleur wat
er allemaal gebeurt
weet dat jij de witte
plekken ooit met
jouw ervaringen vol
zal leggen zij de wieg
zijn voor plezier en pijn
waar anderen
moeizaam hun stukjes
passen bruist jouw leven
nog op alle vlakken
hooguit raakt en kleurt
een rode horizon…
Gevoelstaal
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
409 Zien, hoe zonder grenzen,
vrije vogels wegen vinden,
naar een onbestemde horizon.
Zien, hoe onze angst verdampt.
Samen, hand in hand gaan zitten.
Elkaars innige gevoelens delen.
In de liefde die we zoeken.
In de liefde die ons vindt.…
Herinnering aan tenerife
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
559 Ik hoorde hagedissen sluipen
Ik rook het zout en zag de grond
Door diepe geulen van het land
Terug naar de koude diepte kruipen
Veel verder nog vervloog de as
Van een vulkaan tot rookgewelf
Terwijl de oceaan mij duldde
Zich aan het vuur tot wolken dronk
Brutaal kroop een herinnering
Vanachter ongeziene ogen
En kraste door de horizon…
(v) Maan woont hier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
632 Nu,
nu we de kust verlaten hebben
en naar de horizon trekken,
getrokken op getijden en wind,
zeg ik je: maan
woont hier, op dit schip,
in haar eigen kwartier…
Er zijn geen grenzen meer, want wie
kan water verkavelen?…
Een reportage
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
498 Een woud van ijzer in
d'augustusnacht
de slag bij nacht verzonk
in eindeloosheid
weg van hun macht een uitgestoken hand
de eerste tekenen, you'll just
live once
stip aan de horizon, zo zal
het gaan
Zomers boven grand hotel
du lac
waar uiterst teer een wolkenbrij zich spreidt
zeg ik Lees!…
Stille leven
hartenkreet
5.0 met 19 stemmen
1.578 Verwanten, vrienden
beginnen spreken
sneeuw-vlokjes wenen
Lengen van dagen
aangebroken
muziek zacht
in de oren
de wachttijd op het weerzien
uit duisternis lichtjes geboren
de hoop op wederzien
verwachting heelal in het verschiet
Treurwilgen knoppen tekenen
sneeuwklokjes luiden
plensdruppels
lachen huilen
horizon ontspringt
komt…
Onde de Bomen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
408 Geef me je hand-
ik wil kijken naar de beweging van je lippen
en denken aan de warmte die blijft
als je verdwenen bent,
als een fiets om de hoek,
een trein aan de horizon,
een vliegtuig in de lucht.
Vrienden zijn het, de dagen
die gesprekken voeren met mijn gedachten,
hun bladeren laten vallen als woorden
die ik niet durf te zeggen.…
Landingsplaats voor Legenden
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
459 Leven kan overzien
de Verten en Vlaktes
zich laven kan aan zijn Liefdes
voor ’t Landschap
en de Diepte
van Verdichting
de Afdaling
langs de Rivier
de Rijen Bomen
als vertrouwde Gezichten
de lokkende Velden
met zwijgende Bloemen
waar ’t Verhaal
verwaait
in ijdel jagende Vlagen
de Zon die alsnog
valt
achter ’n groeiende Horizon…
Opladen
netgedicht
1.8 met 16 stemmen
616 Zee fluistert zachtjes
horizon nodigt mij uit
adem vol van licht
Even teruggetrokken
uit woorden die te druk, te hard of te
luid bewegen, ademt de ruimte tussen muren rust,
en stilte legt zich als een warm weefsel om mijn overvolle zintuigen.…
Wanneer natuur zich terugtrekt
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
610 Het licht aan de horizon is
een dunne, oranje belofte die snel wordt
ingeslikt door de dag. De bomen staan als in een
groepsstilte, hun takken houden de koude wind zachtjes tegen.
Ik voel de resonantie van
hun serene aanwezigheid die door hun
hout snijdt.…
Wat altijd blijft
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
440 Wortels diep in rust
zacht bloeit wat de ziel groeit nu
eigen ritme volgt
Even stilstaan bij wat er is,
zonder te willen begrijpen of benoemen,
bij een boom die niets vraagt en mij toch herkent,
bij een horizon die open blijft, ongeacht twijfels en verlangens.…
Jij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
366 He maakt me zo verward
En toch,
Ben jij degene naar wie ik smart
Samen lachen,samen huilen
Me in je armen verschuilen
Samen rennen,...door de straten
En urenlang praten
Of juist even niks
Gewoon samen op de bank,kijkend naar netflix
Of samen op het strand
Kijkend naar de zon
Drijvend op het water, op een surfplank
Verlangen naar die horizon…
Ik noem het daglicht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
412 Ik noem het daglicht
Omdat ik weet van het donker
Ik moet op de tast gaan
Ik sta op de uitkijk
Ik staar naar de horizon
Ik lees de krant
Over het aardse, het gerommel
Gebarentaal van dieren in nood
Over vogels die op de vlucht slaan
Het heeft geen naam
Ik noem het droogte, ik noem het hitte
Ik noem het tijd op mijn horloge
Ik noem het…
Nachtvlinder
hartenkreet
2.2 met 9 stemmen
206 Je brengt licht aan mijn
innerlijke horizon, waar verbeelding en gevoel elkaar ontmoeten.
Nachtvlinder, je bent een
kleine ster van de nacht, een fluistering
tussen donker en licht. Je strooit geen antwoorden,
maar vonken van verwondering die blijven nazinderen in mijn ziel.…
Zelfgekozen schemering
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
2 Ze varen naar de horizon van de nacht.
Beladen met flarden van gisteren.
Op weg naar een nieuwe dageraad…
De zoektocht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
3 Dit is de stille, intense reis van de zoeker,
die blijft reiken naar het licht aan de horizon,
tot diep vanbinnen de onrust verstilt
en de ziel in zichzelf geborgenheid vindt.…
Waar het licht de stilte raakt
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
22 Het licht schuift sidderend over het stille water,
een dunne schemering die de horizon losmaakt
en het zoute fluisteren van de branding wekt,
zonder dat een mens de stilte hoeft te verstoren.…
Heimwee
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.177 je alles
warme handen op mijn rug
scherpe nageltjes die herinneringen achterlaten
bekende adem
een bevriezende muur
ik kan je niet aanraken
ik voel je niet
ik zie je niet
ik weet alleen dat je van me houdt
een stem
ze klinkt zo dichtbij
als is ze mijlen ver
een gevoel, een emotie, een..…
Rot streek
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
659 datum
kijk even op de steen dan
bij de eerste datum
nee niet de tweede
daar was je namelijk
even de weg kwijt
we hebben je daarna
nooit meer terug gezien
achterom kijken kon je
ineens niet meer
en dat doet pijn
nog steeds pijn
zelfs na bijna drie jaar
zou ik je daar nog een mep
voor willen verkopen
of ik de boel netjes achterlaat…
Ik vergeet je niet... (aan mijn moeder)
netgedicht
4.6 met 20 stemmen
997 Ik schrijf je niet zomaar neer in het opkomend zonlicht
want bij avondschemer zul je onzichtbaar verder dwalen
en geen enkel teken achterlaten
waardoor ik zou gaan terugblikken naar de tijd
toen we samen in momenten verdwaalden.…