Alle inzendingen

Voorzeker, ’t is een teedre lust, Wanneer men ’t blozend roosjen kust Op lieve maagdenwangen! Voorzeker, ’t is een dierbaar pand, Een lieve Maagdelijke hand Met lip en mond te prangen! En ’t kusjen is verrukkend zoet, Wanneer ge ’t stookvuur van uw gloed Op ’t tintlend oog moogt wreken; Of als men op een schone borst Een wederzijdse…

Ach, laten wij geen ogenblik bederven voor wie van ons het eerst zal moeten sterven, en laten wij ook nimmer praten van alles wat wij huichelden en haatten. Zolang een vlerkgespreide leeuwerik blijft zingen vergeeft zijn God ons al wat wij begingen, zolang wij kersenbomen zacht in bloei zien staan dan hebben wij nog niemand kwaad gedaan. Ach…

De burgervader had wat buikproblemen Dat kan al rijdende best lastig zijn Het deed hem bovendien behoorlijk pijn En dan moet je toch actie ondernemen Hij schakelde maar voor dat hij het wist Had hij zich wellicht in de pook vergist?…

In de zaal van de bloedbank schommelt het rode lichaamsvocht statig op en neer in een schone kunststofzak daarnaast gaat helgele vloeistof plasma geheten na snelle rondwenteling naar zijn rein omhulsel het heilzame levenssap bereidt zich in alle rust voor op spoedige inwerking reis naar het ziekenhuis zal zich daar belangeloos reddend…

ik schrijf geen boeken meer, vertaal nog slechts in het grijnzen van wie ik ben ik was een kolonist, had het ontdekte reeds verloren aleer ik het met mijn handen kon duiden, het waren spaanders die mijn tijd hebben uitgebuit, niet met beloftes die gelegen in een bad met zuur me telkens overrompelde neen, de uitwasemingen die mijn geest…

Als ik alles mag vergeten over het leven en het daten, slaap ik mijn eenzame roes uit op de grond bij de verhalende boom. Ik kan het niet weten, ik ben slechts een droom. Een heilige man misschien, die ons de leugens opnieuw toont omdat genegenheid moet zwijgen nu alle lasten getuigen aan de horizon, neergeslagen in de krappe beurs.…

Zij diende de soep heet op, Te heet om zo tot je te nemen, Maar de volgende gang Diende zich al aan, en moest Ik de soep dus overslaan. Ik nam nog snel een hete hap Dat was ’n domme stap, Verbrandde m’n lippen en tong, Zat figuurlijk op de blaren.…

Ik loop langs het dressoir en zie de bloem in de vaas. Ze staat al zo lang droog dat ze niet eens meer verwelkt is; ze is eerder veranderd in een klein, breekbaar monument voor onze mislukte communicatie. Ik herinner me hoe jij altijd sprak in Grote Woorden, met hoofdletters die zwaar in de kamer hingen, terwijl ik eromheen gleed als een schaduw…

Dezelfde zwart-wit foto van jou in geelgroen laat maar een schim zien van jou, schimmiger nog dan foto's zijn Nergens kan ik heen om jouw warme huid aan te raken, jouw adem te voelen, te horen spreken en kussen Onze liefde in jouw oogopslag Alleen nog op foto's En ook die zullen er na mij niet meer zijn…

Goud op de stoep de wereld loopt snel voorbij folie tegen kou Soms woont armoede achter muren die niemand ziet, waar zorgen zich opstapelen en de hoop haar stem verliest. Soms ligt ze uitgestrekt op een bank, onder een dunne deken, terwijl de wereld voorbijgaat, verdiept in haar eigen zorgen. Ze leeft in lege koelkasten en rekeningen zonder…

Iemand zei geschiedenis zoekt naar evenwicht. De tellingen hebben ons overtuigd: mensen en mogendheden in ongelijke mate. Nu lopen de cijfers langs de wegen van Europa vol speeksel, vol tranen, vol dringende verwachtingen. En waar zou jij op hopen als je verhaal, je land, je stad, je monument, je berg, je dorp, je eer, je school, je huis, je…

Er is geen hartstocht schoner dan de haat, de liefde in een brand van vlammen te vernielen, zodat in gouden gloor ten onder gaat de drang en dorst der zielen. O vrouw, die ik beminde zonder zoet gevlei, die 'k minde om de nacht, en bij het dagen met handen die aanbaden heb geslagen, 'k ben ver van U en daarom medelij! En gij zijt…

De kogel is door de kerk ook Eva TV vandaag besteedde er aandacht aan 'Enorm gebrek aan kennis over vrouwenklachten' pagina 4 AD van eergisteren ik had er voor gelopen, zie hartenkreet MANNENMARS AMSTERDAM en dan mijn artsenpraktijk ADAM DOCTORS Spuistraat, Amsterdam-Centrum per direct omgedoopt tot EVA DOCTORS want het moet niet gekker…

Ik droom van een wereld vol vrede Ik droom van een wereld vol recht Vredestichters de vrede brengen aan mensen die worden geknecht Ik droom van een wereld met Liefde de liefde van echtheid en trouw Mensen niet liefdeloos beschamen zijn vol goedheid en getrouw Ik droom van een wereld die echt is Ik droom maar die droom blijft een droom…

Wat zou ik graag het kerkorgel weer willen laten galmen Onder andere met Cantates van Bach blijde lofgezangen en vrolijke psalmen Wat zou ik graag mijn stem weer laten zingen juichen Om God de lof te zingen en van zijn grootheid te getuigen Wat zou ik graag weer uren willen fietsen in de weilanden langs rivieren genieten van de prachtige…

Schreeuw niet zo luid, meisje hou je mond maar stil ook al denkt je hoofd iets anders dit is de route waar je heen wil Raak niet in paniek, mijn kind doe gerust je ogen dicht alsof je morgen ‘t licht weer ziet de mooie toekomst in het zicht Kom op, laat je tranen niet stromen je bent zo’n sterke meid al zal deze nacht nog lang duren we…

Het moet - en zal - de week zijn van het praatje: Een praatje maken wordt flink gepromoot. Aan praatjes heb ik nooit een broertje dood, Vooral als het van pas komt in mijn straatje. Ik ben dan ook zeer zeker geen verzaker: Wim Overweg, uw eigen praatjesmaker.…

. wat sal dit noch tot wordinge brengen vraghe ick mij af . want herhalen doe ick al heet het dan anders gheseght dan ghij het segt . somwijlen voeghe ick mij naer den heerschenden aert soo die al heerscht of naer mijn eyghen stemme soo die tenminste herkenninghe duldt . ende immer dat pogen in woorden te vangen wat…

Deze late liefde onder schrale nazomerzon was al geboren voor de tijd verslond wat niemand ooit kan aanraken nevelwoorden hebben groot bereik maar afstand kan geen liefde wegnemen en de klok toont geen eeuwigheid nieuwe geluiden bewegen zich boven het roerloze van jou en mij achter schaduwweerspiegelingen want heimwee kent een zwaard…

Geopende graven van droefgeestige liefde in het diepe braakland de mist rust zwaar en zwart water spuwt de witte wolken terug in grijze luchten ginds in het purperen struikgewas dansen de schimmen van de doden een waanzinnig lied sterft in de blinde gedoofde nacht. O het vallen van de gouden herfstbladeren ze rollen rillend tot brons…

zo zit ik in het landschap te klein om te gebaren om de wolken te raken met één beroering zal ik strelen ik weet dat ik ooit zal zwemmen met de maan je vraagt…

Licht valt naar binnen ik praat nog steeds tegen jou de kamer blijft stil Een zachte ochtendlijn glijdt door de kamer, en raakt waar jouw aanwezigheid nog leeft; het licht lijkt warmer, maar de stilte voller, alsof mijn hart jouw naam nog even geeft. De uren gaan, maar dragen iets van vroeger, een stem die ooit de stilte lichter maakte…

Oude knotwilg zwijgt in de sloot schuift wolkenlicht de grutto roept op Een lappendeken van vochtig veenweideland strekt zich stil uit onder de grijze wolkenlucht, waar sloten blinken als zilveren draden en de wind zachtjes door het hoge riet fluistert. Omringd door het jachtige ritme van de steden bewaart deze open vlakte haar eigen rust…

hoe schrijf je kreupelhout boomstammen in het gras groenmosbegroeide stammen griezelgrilliggroeiende takken armen uitgestrekt in wanhoop hun scherpe schaduwen op je pad schors als uitgedroogde grond van houtrot afbladderende verf schubben van een oerreptiel hoe schrijf je het okerste oker het diepblauwste blauw groen van mos en blad…

Vind zelf Je weg naar binnen Naar de diepe Ontvankelijke scheppende Ik Dan opent je hart zich Voor anderen Voor het andere Nieuwe Vreemde Wonderlijke Van alles…

Heb de moed Om niet te weten En stel je open Voor het wonder Van alles En iedereen Heb de moed Om naar Je eigen hart Te luisteren Je eigen Weg te gaan Zonder de leiding Van een ander Autonomie Een handelen Dat wordt gevoed Door zowel Je eigen verstand Als je hart DURF TE WETEN Heb de moed Van je eigen verstand Gebruik…

We zitten niet meer op dezelfde golflengte jij altijd ijverig bezig in een lucide wereld vol belangrijke veranderingen ik geworteld in het nu van eenzaamheid en overleven. Je probeert een vergelijking te maken tussen een gedicht en een straat die wankelt onder natte regensluiers, woorden, die vochtig zijn door tranendrop in het regendorp.…

als ik ooit kom te gaan en wegga hier vandaan bespaar me dan dat prentje als laatste presentje met daarop mijn kop ik sta er zo doodop…

Hij was oost-indisch doof, Had naar eer en geweten altijd gelijk, Gaf daarvan iedereen blijk, Door over alles en over iedereen Zijn finaal oordeel te vellen. Tot op zekere voor hem nare dag, Een meisje van zes Hem interrumpeerde en weersprak. Daarvan stond hij te kijken Hij liet daarmee iedereen blijken, Dat zijn doofheid Slechts een schild…

Strijklicht door de bomen Pijpenstelen van regen Meeuwen bij de viskar Zonder camera heb ik veel gezien vandaag en niet vastgelegd Ook mijzelf niet op het uitzichtpunt Ik kan erover praten maar het niet laten zien Wat nu, met mijn behoefte om het met anderen te delen? vraag ik lachend aan de vreemde naast mij op de bank aan het water…