Alle inzendingen

Ik heb al wat Ik bezat Mijn enige schat, Mijn groot hart gegeven. En wat heb jij de liefdedronken Jongen Die ik was, geschonken? ------------------------------------------------------ uit: Verzen voor de Prinses van Ji-Ji (1916)…

Sinds ik in de slaap, waak, wakker periode goed anticipeer, visualiseer en vooral repeteer spring ik zo mijn bed uit het dagelijks podium op om mijn verplichte kunstjes te vertonen het is wel een 'One Man Show' er zit maar één mens in de zaal die zit me dan vooral niet in de weg want ik ken de tekst van mijn bestaan ik weet me goed…

Ben Jij het? Nee, hoe zo, Ik ben het! Oh, ik dacht dat jij ’t was. Dan heb ik me zeker vergist. Ja, dat denk ik ook. Want ik ben Echt jou niet, maar ik. Nou dat is niet erg, Ik vind jou erg leuk! Nou, dat doet me deugd, Daarover ben 'k Oprecht verheugd!…

soms heb ik geen woorden nodig voel dan wat ik denk zie hoe ik kijk, mijn ogen vertellen: je bent nooit overbodig volg mij in de lucht, ik maak een geringe wenk ervaar dat gebaar het is een regenboog als geschenk die kent alle kleuren net als ieder, hebben zij een eigen glans met bijpassende geuren…

Mijn ogen vol verraad. Mijn lichaam dat klaarstaat. Verdronken in een pilletje, die je leven zou moeten beteren. Een gevoel, Fluisterend, ‘’Is dit gewoon of toch een symptoom’’? Niet willen doorstaan, niet willen lijden, dus ik laat het pilletje door mijn strotje glijden. Er waren tijden, dat mijn hoofd open stond, voor het…

Het beekje klatert mededogen, de zon gaat elke dag weer gratis op en wil de wereld warmen die koud werd door onachtzaamheid, door veel te groot berekend leven dat altijd maar de zachte krachten doodt en stil doet staan wat sprankelend wil groeten. Hoe kunnen wij toch leven zonder al dat moeten, maar fris en nieuw, als op de eerste dag – de…

In het vroege licht voel ik hoe de wereld nog niet duwt, hoe elke beweging zacht is, alsof de lucht zelf luistert naar wat binnenin mij verschuift zonder naam, een trilling die alleen in stilte haar contouren vindt. Wanneer de dag zich opent, raak ik de randen van alles aan, de stemmen, de kleuren, de haast die door straten stroomt, en ik merk…

De mooiste mensen verdwijnen ook. Dat is de enige eerlijke wet die schoonheid kent. Dus maken anderen kinderen, foto’s, herinneringen— iets dat blijft spreken wanneer hun gezicht door de tijd wordt gewist. Maar jij kijkt alleen naar jezelf. Alsof bewondering voldoende voeding is om niet ten onder te gaan. Je brandt op eigen vuur,…

Vannacht luisterde ik naar mijn stilte hoelang is ongewis stel, er was een scherm dan was een correctheid gewis ik schrapte mijn fout fout daarna bleef niemand over.…

Fluitenkruid een ode aan het verborgen voorjaar met het stille lijf in grauwe grond waar ze ooit het leven vond wacht ze geduldig met ijzig kille kluit, op een teken, … een geluid wanneer een vroege vogel het voorjaar fluit trilt de grond weer met genoegen. het opwekkend fris geluid vloeit vurig onder haar nog koele huid…

Om gedecideerd geen blik toe te laten Was roerloos als een pantser zijn gezicht Vreemd afgezonderd zat hij daar aan de toog Sfinxachtig rokend met een glas bier Hij hief het naar zijn mond en nam een teug Waarna hij stoer kringetjes uitblazend De peuk aftikte op de rand van de asbak Een verrichting met devote attentie volvoerd En staren…

Het ruist, een frictie in de witte ruis waarin de outline wankelt en de code breekt. Een scherpe prikkel eist de focus op en dwingt het systeem uit de comfortzone. De koorts die stijgt is pure dynamiek, een signaal dat door de matrix snijdt, de status quo hardhandig opheft en ruis filtert tot nieuwe helderheid. Het schuurt waar de…

Kijken naar het zijn zoals naar licht onder een gesloten deur- stil, zonder bedoeling. Langzame dagen door een witte kamer. Tijd langs muren zonder klok, zonder richting. Eerst, stilte als rust. Later, het verdwijnen zonder vertrek. Een lichaam steeds doorschijnender Een gezicht waarin niets nog blijft rusten. Geen nacht…

Ben ik een profiteur van lotgenoten, als ik besluit dat ik nu ziek ben? Het zou de wereld verkeerd veranderen: hogere kosten een lager rendement en het systeem blijft als er niet genoeg mensen voorbij meedoen of niet meedoen leven met minder en dus meer natuurlijke menselijkheid zonder stok achter de deur om samen te leven buiten…

ik vond schoonheid in kleine dingen in regenlicht langs oude steen waar anderen voorbij bleven lopen voelde iets vertrouwd om mij heen ik hield van wind door open straten van stilte aan het eind van de dag waar de één slechts eenvoud zag lag voor mij wat blijven mag misschien bestaat geen mooi of lelijk geen waarheid die…

Tederheid, leg nu uw hoofd aan het ademend schoudergewelf - deze man verloor het geloof in wat sterker was dan hijzelf. hij reisde de wereld rond. doch hoe weinig baat het de mens of de ziel haar zaligheid won nu de wereld te gronde ging. hij stond op en liep naar het raam; van walging vervuld en vermoeid, zag hij neer in het pompende…

Ik denk wel eens, mijn schat, wat zou er Jou toch een kopzorg zijn bespaard Wanneer ik eertijds was gebaard Als een bevallige centauer. Dan was ik aardiger van aard En uiteraard jou ook veel trouwer En vond ik niet als Schopenhauer Een vrouw de inspanning niet waard. Integendeel, ik had dan power En dus liep ik in volle vaart, Blijmoedig…

Misschien heeft u wel zorgen om Soedan Om Gaza, om Oeigoeren, Oekraïne De kosten van een litertje benzine Om ICE, om Loosdrecht, Hanta of Iran Maar één ding raakte Nederland massaal Het nieuws dat tot ons kwam uit Stadskanaal…

Toen hij haar aan zag komen deinen, wist hij het gelijk. Zij is dé vrouw uit mijn dromen, haar wil ik nooit meer kwijt. Hij vertelde haar, dat zij de vrouw was hij van droomde, met wie hij zijn leven delen wilde, en bood haar eeuwig trouw. Ook zij was van hem gecharmeerd, en deelde zijn droom. Wat volgde, liep dan ook gesmeerd. Dromen…

Ik vond, ik vind het een verrassende opdracht van het DichtersCafé Eijlders in Amsterdam 'VERRASSINGEN', voordrachten zondag 17 mei 2026, zie context deze opdracht inspireerde mij tot de hartenkreet PENNEN IN PLAATS VAN PILLEN of ik u daarmee perplex wil doen laten staan? neen, daarvoor ben ik toch te beschermend vice versa een ieder heeft…

Kleur geeft een ruimte zin, Zo geven zingende vogels de zonsopgang iets, Maar momenteel geef ik mijn leven, Minder dan niets Ik voel en ik lach Steeds minder en minder De laatste keer dat ik mijn vrienden zag Ik weet niet of ik me dat herinner Het grootste in mijn dag kan zijn Naar de supermarkt gaan Normaal is iets doen…

Zomerkamp? Zomerramp! Ben 14, bij de padvindsters nu een van de oudsten; Ik lijk wel de jongste Op school haal ik allemaal negens en tienen Hier ben ik een nul Heeft dat vele studeren mijn cijfers verhoogd, Maar mij als persoon verlaagd? Mijn ontwikkeling vertraagd? Iedereen doet alles zo goed Ik doe alles dubbel zo fout Ik…

Woorden, scherp als glas, Verlangend naar rust. Een storm die plotseling zwijgt, Aan een zachte kust. Scherpe scherven, aangespoeld, Door een uitademende zee. Nu slapend onder zand, Wiebelend met de stroming mee. Vluchtig is hun scherpte. Zonder groot bestaan, Maar met klank en ritme, Die bij elke verandering aanslaan.…

Een kind zo jong, met ogen fel, dat de wereld telkens sneller stelt. Een geest die bliksems helder leest, te groot voor wat gewoonlijk is geweest. Met snelle vingers, noten zuiver, wekt het klanken — zacht en luider. Een schilderij in felle gloed, waar elke kleur betekenis voedt. De schoolbank wordt een smalle ring, te klein voor deze doorgroeiing…

In de geweldige zaal van onze stad zitten bij elkaar gebrachte eenlingen te wachten op begeerde meldingen, die meer licht geven over hun levenspad. Binnen een rij hoeken heerst blinkend én mat een mengeling van dansende stemmingen onder voortvloeiende uitleggingen, aangaande moeilijk of duidelijk "WAT?" Ambtenaren, achter schermen gezeten…

Ik ben een zwevend hoofd Onbewust van mijn lichaam. Lang geleden zijn wij gescheiden. Die trots die ik voel voor mijn hoofd, verbergt de schaamte voor mijn lichaam. Dit brengt mij soms in verwarring over waar ik ben, wie ik ben, waar ik ga. Hoe ik moet leven, wat ik liefde geef. Mijn hoofd maakt fouten die mijn hart voelt. Mijn hart…

In de ruimte van mijn hart zweeft een kubus glanzend hard gebroken wit klein als het topje van mijn pink met afgeronde hoeken hol van binnen om te plukken uit de lucht heb ik er mee gespeeld gedachteloos vliegt het zacht weer naar zijn plek lees ik over geknakte kinderlevens pak ik het voorzichtig vast laat het wentelen, kantelen…

ik heb weet dat vriendschap aard ik heb kennis van zaken er zijn er die stilletjes over me waken dichtbij en veraf het is onzichtbaar, maar toch heb ik daardoor mezelf gebaard en zeg -ik doe er toe en ben het waard- al moet ieder zichzelf dragen en is vaak alleen zijn eigen aan de mens ik zie en hoor om me heen hen zeggen er is iemand…

Radio Candlelight Met het gedicht een leven met verdriet Op de Nationale Radio bij Jan van der Veen En dat wilde ik kwijt Lokaal Regionaal en Provincaal was je als Dichter al veel te zien Maar ook Nationaal kent iedereen Danny van Strien Radio Candlelight…

vergeelde bladen onder doorschijnend licht waar bloemen eeuwig in papier mochten wonen en bibberletters groter leken dan een gezicht nu het schrijven zelf tot op de letter ontleed alsof vergeten iets was wat alleen volwassenen deden we plakten de wereld dicht met poezen,hartjes elfjes, en een beer met een raar rood wang alsof…