De liefste vogels vliegen zomaar weg, verdwijnend in de stilte, met een lach. Zij laten woorden achter, nooit gezegd, maar die wel altijd werden meegebracht. Nu pas glippen ze over de lippen, vullen het hart met wrange pijn. Het zijn slechts talloze, verdwaalde stippen, op een abrupt afgebroken lijn. Goud verdampt in lege handen, bij…

Nog voor het loslaten is er al een scheur, een nauwelijks zichtbare verschuiving waarin haar bestaan zachter wordt dan het leven dat haar omringt, alsof zij zichzelf een fractie te laat voelt, alsof aanwezigheid niet samenvalt met haar lichaam daar,in dat eerste nauwelijks merkbare moment, ontstaat iets wat geen naam krijgt…

Haar leven ging voorbij Zij riep hem nog na: Hé, niet weggaan joh Hij stak zijn vinger op En schreeuwde: Fuck off, ik wil niets meer Met je te maken hebben Zij verstomde Hield zich verder stil Haar leven was voorbij…

Een grote steen draag je niet door een stromende rivier een steile rots beklim je niet met ijzeren staven op je rug woorden weerleg je niet met een dicht gespijkerde mond al bij al, ben je gebonden aan dikke kettingen zijn je handen doorboort en toch ben je Jezus niet al ken je zijn verdriet Gebonden aan de zonden laat de ketting maar losser…

er was alleen een silhouet getekend in het felle tegenlicht er was alleen een schaduw nooit meer zag ze zijn gezicht de inkt is verbleekt alleen de echo is gebleven van gehate woorden hardop neergeschreven overmoedig had ze gezegd: ik zal je gezicht nooit vergeten maar haar geest veegde het weg het waarom wil ze niet meer weten…

Zijn woorden komen als water dat geen bedding verdraagt. Ze stromen,ze overstromen alsof leegte alleen gevuld kan worden door meer, en nog meer, en nog meer. Hij schrijft om vast te houden. Niet mij- maar de angst die hij mij laat dragen. Liefde klinkt nu in zijn mond zacht verpakt. Mag ik? vraagt hij,maar zijn vraag al besloten. Er…

Inferno in Crans-Montana Achter de hoek van bar Le Constellation ligt een rondpunt dat sinds woensdag is uitgegroeid tot een immense bloemenzee. Het is bar koud, maar aan het rondpunt Is het de hele dag een komen en gaan. De gezichten van de mensen kijken allen er even verslagen als de rouwende. Een jongeman stond even troosteloos bij…

Ik verlang nog immer naar, Een streling, een kus van haar, Degeen ik nog daaglijks mis, Nimmer uit mijn gedachten is. Als ik nu beî mijn ogen sluit, Verschijnt haar beeld, Komt d'r lach me tegemoet. Zij verhit nog steeds m’n bloed, En na zoveel tijd, Nog mijn hart en liefde steelt.…

Alle mensen in mijn dorp glijden langs mijn huis, als hyena’s over vlaktes, alsof ik enkel botten ben waar tanden in zoeken wat er nog overblijft. Jij zei me ooit: al wat je voelt, al wat je denkt, het bestaat niet — het is lucht, geen waarheid. Maar het bleef in mij als dat ene lied dat zacht begint maar nooit stopt met spelen…

Deel 2: En toch ze vonden me niet als held niet als verhaal maar als man die niet meer wist hoe je ademt zonder pijn ik werd weer wakker tegen mijn wil in een bed met machines en lege ogen om me heen dagen waren dof uren traag ik kon niet bidden ik kon niet hopen alleen ademen en zelfs dat deed zeer maar toen mijn zoon —…

Deel 3: Tussen de brokstukken Er waren dagen dat ik alleen maar lag. Niet sliep. Niet echt wakker was. Ik keek naar het plafond en luisterde naar de stilte in mezelf — die geen rust gaf, maar leegte. Ze vroegen soms hoe het ging. Ik zei niets. Of iets als: gaat wel, omdat dat makkelijker was dan zeggen: ik weet het niet meer. Ademen deed…

Voorwoord Sommige verhalen beginnen niet bij een geboorte, maar bij een breuk. Niet bij hoop, maar bij het verlies ervan. Wat je straks leest is geen fictie, geen poëzie om te behagen, geen poging tot verfraaiing van pijn. Het is de echo van een val — letterlijk én figuurlijk — en het aarzelende begin van een terugkeer. Dit is het verhaal…

Drinken doe ik van verdriet Anders had ik het niet gedaan Maar ik deed het omdat het leven door de schuld van anderen zo is gegaan Drinken doe ik van verdriet Om de pijn te vergeten Het is niet goed ik weet het Waarom ik het doe wie zal het weten Maar ik ben er inmiddels aan gewend geraakt Soms kan ik er niet meer tegen Voor een ander…

I. WAT NIET MEER IS Ze zijn weg. Dat is alles. Twee kamers. Twee stemmen. Twee lichamen die ik droeg — en nu niet meer mag vasthouden. Ik loop door het huis. Hun geur zit in de muren, hun namen — in mijn keel. Maar ik zeg ze niet meer hardop. Te veel lucht. En alles breekt. Ze zeggen: je moet sterk zijn. Je bent een man. Je moet…

ze liep door de gangen rechtdoor, linksaf rechtsaf, weer rechtdoor het voelde als een doolhof ze wist het niet meer toch was ze hier eerder geweest kon toen de weg wel vinden dat wist ze zeker de weg naar dat schilderij dat schilderij van haar met haar kinderen een jongen en een meisje de kinderen die ze nooit meer zag alleen…

de gaten in de blokkendoos van het verdriet zijn veel te klein we geraken er onze blokken niet in kwijt…

stille tranen getuigen van verborgen verdriet huilende gedachten daar waar niemand het ziet verlangen druppelt naar binnen vermengd met heimwee ooit is er het weten ooit is er rust ooit ga je mee…

Zonlicht is zoals vertrouwen het laat je stralen en warmt je van binnen op maar dan gaat de zon weer onder en is alles nog donkerder als te voren…

Als je weet wat lijden is omdat je lijdt of 'gelijdt' wordt als je weet hoe lijden werkt langdurig lijden, denkt te weten doch je wordt plotseling geconfronteerd met bitter ernstig lijden van een derde dan laat ik even of langer mijn eigen levenslijden los om metterdaad, daadwerkelijk stil te staan bij het lijden van die anderen…

Oudere jongeren wonen nog thuis Een eigen stek is onbereikbaar Ongemerkt kruipen de jaren voorbij Spaargeld verdampt door dieverij Een huwelijk met kinderwens blijft uit en verdwijnt in het niet De volkspiramide staat op z’n kop Dit land sterft uit in stil verdriet Onze bestuurders falen Ze dreutelen en dralen Verstoppen zich achter…