De lucht was als een perzik
De lucht was als een perzik,
de maan een diamant,
zwellende lentenevels
bloeiden aan alle kant.
Over de donzen heuvels
lokte een ver verschiet;
wij wilden zwervend worden,
zwervend en anders niet.
De voeten gingen samen,
de hand lag in de hand,
de harten opgedragen;
aarde, waar is uw band?
In dreven en valleien
geklommen en gedaald
in schaduwen geloken
in open licht bestraald
En onze zielen togen
naar nieuwe zaligheid
in het voorbij voorbije
wankelend ingeleid
Waar lillend lichtaanbreken
en ochtendhelderte is
met parelende vreugde
en met ontsteltenis
Gemengde verzen
Schrijver: J.H. LeopoldInzender: Redactie, 18 februari 2023
gedichten.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: natuur
perzik 5.0 met 1 stemmen 
2.469
2.469
Er is 1 reactie op deze inzending:
Hoog bloeiend, vochtbehangen,
verward, de ogen neer
wij stonden voor elkander
en vonden ons niet weer.
In spiegelend hoge luchten
wij liepen door de nacht,
al deinzen en ontvluchten
en waren thuis gebracht.
Ik begrijp wel dat dit gedicht in de kategorie 'natuur' is opgenomen, maar juist die laatste twee strofen drukken zo mooi uit dat die natuurervaringen worden bepaald door een verhouding van liefde, of, omgekeerd, dat die ervaringen van liefde worden bepaald door de omringende natuur. Een heel mooie wisselwerking.