inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 2576):

BEDE

Gedoog, dat ik mijn handen vouw,
Ik voel mijn hart opeens beklemd,
Ik werd gedreven in het nauw,
Daarom ben ik nu zo ontstemd.

Zo klinkt mijn lied wederom gedempt,
Gelijk een zachte zang van rouw
En weder is de glimlach flauw,
Terwijl het bloed thans schijnt gestremd.

Helaas, helaas, moet ik U derven,
Zijt Gij een beeld, een hersenschim
En moet ik eenzaam verder zwerven?

Daalt nu de nacht weer allerwegen,
Is weer verduisterd gindse kim,
En dreigen alom mist en regen?

Schrijver: Reinier van Genderen Stort
Inzender: Redactie, 31 Dec. 2009


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

1.7 met 7 stemmen 1.015

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)