inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 2992):

Eenzaamheid

De mens is eenzaam tot en met zijn dood.
Nooit is één liefde, nooit één vriendschap klaar,
En, zelfs geboren uit dezelfde schoot,
Zijn wij nog vreemden voor elkaar.

Wat weet ik van mijn zuster en mijn vader,
Wat van mijn moeder en mijn eigen kind?
En is mijn vrouw mij altijd zoveel nader
Dan de arme meid voor 't eerst bemind?

Nooit kan een hart een ander overwinnen;
Van lief tot minnaar en van mens tot mens
Kunnen wij nooit geheel volmaakt beminnen;
Er is altijd een kloof, een grens.

't Is niet eens zeker dat de dood verenen
Kan wat het leven onmeedogend scheidt,
En er bestaat niet, van Parijs tot Wenen,
Een koffiehuis 'In de Eenzaamheid'!

Schrijver: Jan van Nijlen
Inzender: adm, 12 jan. 2011


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

2,1 met 8 stemmen 3.771



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:eleonora
Datum:20 apr. 2013
Bericht:Dit gedicht ooit in 1964 uit het hoofd geleerd voor mulo-examen. Het eerste couplet altijd in geheugen bewaard en de rest vergeten in de loop der tijden. Altijd het gevoel gehad dat dit gedicht bij mij hoorde. Nu na even googlen het hele gedicht weer teruggevonden + schrijver.
Blij.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)