351 resultaten.
Echo
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
726 Want ik ging wel eens zwerven,
ver weg bij haar vandaan.
Genietend van het leven om mij heen,
haar stem kon mij bereiken,
al riep ze slechts mijn naam.
Ik ben nu zelfs al ouder,
al ouder dan dat zij toen was.
Ik plukte toen steeds bloempjes,
ze was er blij mee…, want ’t is waar,
Ik gaf ze steeds aan haar.…
Kraaientaal
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
505 Leg je wapens neer, ga me uit de weg dan kan ik
afval ruimen, kan ik bij mijn insecten en mijn noten,
mijn territorium, zwerven in de lucht, de zwarte schreeuw
die ik schreeuwen moet.…
retrograde
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
129 nummer
van Neil Young om mijn innerlijke
aardkloof die soms helend en dan
weer het dodelijkste doel in het
leven doet opklaren met hel
en verdoemenis
soms geef ik de tekst een andere
bijval “ I want to live, I want to die “
het draaft dan als een op hol geslagen
paard door een duisternis die zelfs
bij volle maan geen licht toelaat
zwerven…
in winters landschap dromen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
568 een wandeling in ochtendgloren
is zo gezond voor lichaam en geest
wat kan ik de natuur bekoren
en de winter nog het meest
ik trek mijn longen vol met vrieslucht
zodat alle bacteriën kunnen sterven
wees gerust dit is geen klucht
want gezond kom je van zwerven
ik slenter doelloos door de velden
vele akkers zijn mooi wit bevroren
ja, een…
schildering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 schuilt
in de deemstering van het oude uur
dat flirt met schikgodinnen
en leven brengt in een kleurrijk palet
dat de tekens herbergt en rangschikt
tot beelden die haar landschap ordenen
met kleine gebaren komt linnen tot leven
uit tonen die ontstaan uit een vrije val
van kleuren wervelend langs onzichtbare lijnen
naar een bron waar dromen zwerven…
Weeralarm weer
gedicht
4.5 met 94 stemmen
14.634 Kijk, afval, na het zinloos zwerven
eerst opgewonden rondedansend, vindt
nu doodmoe zijn einde, laat zich zinken
langs de kanten van een sloot.
En regen striemt en slaat
en laat het water klimmen
naar de stormvloedkering.
sluizen schuiven veiligheid.
Mijn vlakke lage hogeland
wordt, nu gerust, in slaap gesust.…
Limes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
454 Ik zag geen licht en toch,
de landen waren vriendelijk warm -
een uitnodiging te komen zwerven
tussen jullie,
draken achter het zicht,
menselijk niet meetbaar,
ver voorbij menselijke kennis,
beschikking fluisterend,
en ik liet de roeping binnen.…
Petri tranen
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.271 O gang vermengd met zwerven ende zwieren!
O vrees en hoop die kwellet mijn gemoed!
O vuur dat mij die ziele branden doet!
O ogen, niet meer ogen maar rivieren!
O ijver blind die u niet liet bestieren
Maar roekeloos deed treden mijne voet
In dit gewest, waar mijnes Here bloed
Wordt na getracht van dees verwoede dieren!…
Het bomenhuwelijk
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
756 Beweeg niet achter mijn schaduw
de weg naar huis gaat langs stille getuigen
bomen zwijgen over ons huwelijk
terwijl wij niet zwijgen over de bomen
want wij zijn natuurkinderen
volwassenen met zwerversbloed
wij zwerven langs oevers van rivieren
hoe zou ik zijn als eik vraag je
maar ik voel me meer een eikel
hoe zou jij zijn als es vraag…
Zwervers
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
581 We zwierven, zwerven, hebben gezworven:
"Wanderers" op deze aardbol.
We zijn nog altijd zoekend en tastend,
bijna wanhopig op pad, samen, alleen.
Ik liep daar naast jou en wist,
eens dit gedicht te schrijven moeten.…
Voer zwarte vissen niet
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
465 Zwarte gedachten zwerven rond,
schudden vage angsten wakker.
Onschuldige gedachten zijn het,
zoals onschuldige vissen leven.
Voer zwarte vissen niet.
Ze verdwijnen vanzelf.
Of keren weer terug,
naar de diepten,
van hun oceaan.
Gedachten zullen komen en weer gaan,
zoals vrije gedachten altijd doen.
Wees voor geen gedachte bang.…
LEVEN
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.004 Tot we eindlijk, duizendwerven,
Bedrogen en misleid,
Vermoeid zijn van het zwerven
Om niets dan ijdelheid.
Dan slaan wij 't oog naar boven,
En zien der heemlen pracht,
Vertrouwen en geloven,
Dat dáár het heil ons wacht.
Dan bidden we om genade,
Ons zelven niet genoeg. -
De dwaze doet dit spade;
De wijze doet het vroeg.…
We klagen niet we hebben bomen en schaduw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 Geen zin nu af te reizen naar verre landen
die gouden gloed elders te ervaren
daar rond zwerven en verlangen derven.
Bloemen zelfs de blauwe regen hier staan
uren gebogen er niet echt opgetogen bij
maar er gebeuren wel ergere dingen.…
op de kop tussen dopheide
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
422 ’t fris aangegroeide
goede gemoed weg
dat blakend in de zon
eindelijk begonnen was
op te bloeien
en dan blaatte hij
nog [eens] niet
in wollige woorden
over de stormen die volgden
hoe hij in wezen
doorweekt en zwart
afgebrand
Thor vermorzelen moest
als hij ’n hamer had
was hij gaan slapen
maar op handen en voeten
zou hij zwerven…
Oberon is mijn naam
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
952 Ik weef een waan langzaam en bedachtzaam
met het zilveren schijnsel van de maan
mijn trouwe godin zo eenzaam,
en met de resten van de zonnegod
die verloren zwerven door de nacht.
En dan...…
Iris
poëzie
3.9 met 13 stemmen
7.225 Hij mint me als ik hem.., maar zijn lach, zijn stem,
Zijn kus..is een zucht: wij zwerven
Omhoog, omlaag; wij willen gestaag,
Maar wij kunnen noch kussen, noch sterven.…
Kosmische wind
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
517 Zich het licht in schone korst laat kerven,
van hand tot hand door de ruimte te zwerven
in een verwachtingloos niets wat achterblijft en
afstand heeft genomen van werelds blaam
verkiest ieder kwartier een andere ethische baan
en leeft voort in het speeksel der planeten
zonder te bederven, wacht een onomkeerbaar lot
gewone stervelingen, om in…
erebegraafplaats
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
643 eeuwig land
soldaten springen af schreeuwen bevelen mannen
krijgen geen tijd om te zien naar leven schouder
aan schouder geweerschoten knallen stilte wijkt
in een veren naar licht dat niet meer is
tolt in het lichaam ze wankelen vallen
na zoveel tijd is geborgenheid verweesd
door jaartallen in een grafsteen gesneden
waar rozen lang zwerven…
schepen van hout
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 haven verlaten verdwijnt
het land met klaagzang van meeuwen
die boven het wijde zog zweven
na het vertrek niet rijker noch wijzer
de harten gebonden in de lijven van
schepen van hout en mannen van ijzer
het dek rijst op een golf de houten romp
schudt als een paard nukkig geluimd
de boegspriet duikt briesend in schuim
gewend aan roekeloos zwerven…
Dromend dagreizen.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
744 't Vernis van avondlicht,
geschaduwd op haar raam,
laat haar zwerven tussen zon en maan.
In haar dagreizen, die voorbij trekken
kan ze de dagen van lente, zomer , herfst, kleuren en geuren gaan rekken
tot de warmte 's winters,
bij vlammend dansend vuur
tussen haar veilige thuis-muur.…
Goede voornemens?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
491 schreef werd dat meteen mijn straf
waar hadden we het over, waar waren we
gebleven, zonder een mooi afscheid te verwachten
schrijf je geen voelbare teksten, dan vervliegt de
poëzie, daar waren we wel over eens, ons
beeldverhaal was klein geluk, een ballonnetje, wat
afdreef over de horizon, toen liep al het goede stuk
die echo’s bleven zwerven…
Ik zal altijd van je houden
hartenkreet
2.8 met 33 stemmen
719 Op het moment dat wind vermoeidheid en vergeetachtig
begint te waaien zullen zijn rillingen zich hechten aan een jeugdige
hartstocht tegelijk voel ik stijve vingers waar verkrampte ideeën vloeien uit
Losse puzzelstukjes van dromen en wensen zwerven ergens hier ver vandaan rond.…
Ik zal altijd van je houden
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
495 Op het moment dat wind vermoeidheid en vergeetachtig
begint te waaien zullen zijn rillingen zich hechten aan een jeugdige
hartstocht tegelijk voel ik stijve vingers waar verkrampte ideeën vloeien uit
Losse puzzelstukjes van dromen en wensen zwerven ergens hier ver vandaan rond.…
De oude eik
hartenkreet
4.3 met 39 stemmen
2.635 Zijn wakkere ogen zwerven over ’t gras.
Bij avondval zal hij de stemmen van de krekels horen.
Zijn bladerdak, het schuilend nest van groot en klein,
wacht tot de stralen van zonlief weer de lucht doorboren.
Hij staat daar met zijn kruin
verenigd met de wolken,
kabouters, elfen die de spleten
tussen wortels gaan bevolken.…
achteraf
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 Niets is voor altijd
zelfs niet het alledaagse
beseffen wij
wanneer we zwijgend zwerven
langs de leegte van je eigen zetel,
in de klaarte van het keukenraam.
Je keek er vele uren
schijnbaar onvermoeibaar
- schuin over bril en boekje -
hoe jonge kinderen spelen
en wist te luisteren naar de groten
en hun kleine lief en leed.…
De vagebond
poëzie
4.0 met 3 stemmen
985 O wijde wereldrijk, weer zwerven mijne voeten,
Weer ga 'k, met tranend oog, uw wijde einder toe.
Och, mocht 'k dees avondstond die diepe rust gemoeten,
Die nimmer einde neemt: ik ben zo moe, zo moe.…
Omarming
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
923 Taal van rede met zijn lege vormen
Gedachten en gevoelens zwerven onbegrepen
We worden uitingsloos door eenzaamheid gegrepen
Zijn gebonden aan bedachte normen
Ik voel gebrek bij heel veel mensen
Naasten op de plaatsen waar ik ze ontmoet
Klanken vinden antwoord, maar geen woordenvloed
Wel commentaar op vreemde wensen
Geen gevoel voor de hoge…
Vandaag zocht ik de vrijheid
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.113 Vandaag zag ik de vrijheid
gebonden aan de tijd
gevangen in een element
maar ik vond de vrijheid in mijzelf
in mijn gedachten, vrij om te zwerven
te dwalen over zee, te vliegen in het bos.
Zij kunnen dansen tijdens een speech
me laten waken als ik slaap
spelen boven bergen met de wind
terwijl ik eten kook.…
AANDACHTIG GEBED
poëzie
3.4 met 14 stemmen
3.875 Neem mij, die hier op aard’ als vreemdeling moest zwerven,
In ’s Hemels borgerij na een godzalig sterven.
Ach! dat uw lieve Zoon, met zijn onschuldig bloed,
Voor mij, kenschuldige, de borgtocht voldoet.
Och! ik ben uitgeteerd en ga met smart betreden
De algemene weg van d’ouwde lang verleden.
O Heer! ik kijve niet, noch hadder niet met u.…
Water
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
597 Nog even traag en stil mijn zwerven
onderdoor de wolken over water glijdt
de strakke zilver zee het licht zo
dierbaar en gedwee gerekt de tijd nog
zacht en schoon met passie streelt
zomerkleuren in uw iris tooit
wanneer gij volgt en overvloeit in najaar
waar ik naakt en lauw door kilte waad
het zwemen danst in zicht de kim
hier en daar…