Alle inzendingen over emoties

kapotte dromen gerafeld stukgeslagen in het diepste kermen schrijnende klanken van onverteerbaar verdriet ondoordringbaar verward in kluwens draden van uitzichtloosheid scherven verspreid in diepe duisternis verloren in verlatenheid verbinding verbroken…

De bloemen ademen zacht hun geur, maar niet ieders neus vangt ze. Een gebouw glinstert in de verte, vol ramen, vol schittering, waar piepkleine mensen bewegen, zichtbaar enkel voor wie kijkt met andere ogen. Een lage toon trilt in de kamer, een zoemend ritme dat meebeweegt met gedachten— onhoorbaar voor de ander, maar…

Ze kwam bij me in de gedaante van een hond van onduidelijk ras, er was niemand thuis in dat dorp. Ze kwam zo sloom als honden eigenlijk niet kunnen naast me lopen, raakte me met geen haar aan, keek niet omhoog. Bij het korenveld zei ik ga weg en ze antwoordde niet maar liet haar tanden zien. Ik zal je niet zal je nooit verlaten. Bofkont…

De nacht te lang, twijfel als metgezel, een flat white als houvast, bloemen en fonteinen tegen de leegte in mijn hoofd. Ik wachtte hem, de man die eens luisterde toen de wereld kraakte en mijn zoon verdween in stilte en onmacht. Zijn fiets op slot, zijn ogen open. Ik sprak in flarden, vulde de stilte met broze herinnering, met woorden…

Het heeft misschien geen enkel nut dit schrijven, mijn leven, mijn gedachten en het is ook maar de vraag of het allemaal ergens naar toe gaat soms lijkt het nergens dichterbij dan ooit positief denken en zo in het leven staan elkaar altijd na praten, en na elkaar praten geduld uit oefenen op het geduld herfst lacht ruw zijn eikels bloot…

Ik sliep, een Doornroosje in nachtmerries, gedronken van gedachten die mij bezaten. Een krankzinnige aap, kogels van paniek ratelend door mijn hoofd, ik dacht dat ik hem wás. Tot mijn ogen knipperden, een scheur in de trance, en ik mezelf zag — niet de storm, maar de getuige ernaast. Mijn dierenbrein schreeuwde “Pas op! Alarm! Crisis…

Ik zocht me een plek in het Turkse bad waar warme mist je huid bewasemt en fibersterren van kleur verschieten en steeg op met m'n gedachten tot ik dacht dat ik niet meer dacht en de aarde bleef hangen in haar baan ver van m'n aangekleed bestaan zag ik mensen verdwijnen waar ze kwamen stof tussen de hemellichamen De stoom trok weg in…

Een motorfiets, verboden vrucht uit Eden, glanzend verleidingstaal, maar waardig slechts wie ook de wortels kent. Ik was een kind dat schroefjes losdraaide, dat vallen en opstaan vertaalde in vertrouwen – Willie Wortel in een schuur vol vonken en hoop. Maar de markt leerde de kunst van breekbaarheid: lampen die doofden op afspraak,…

Ergens, tussen de schemer van geest en kosmos, ontspringt een vonk die wij psychose noemen. De een zegt: ziekte, een breuk in het denken, een val uit de werkelijkheid. De ander ziet: een opening, een oude deur naar mythen en stemmen die ooit profeten, sjamanen, zieners heette. In de waan gloeit soms wijsheid, een ander soort weten,…

Waar ga je heen als je geen gebroken been hebt maar een gebroken hart vol andermans pijn? Ik draag stemmingen als ongewenste gasten in mijn borst, ze fluisteren, razen, en ik dacht lang dat ze van mij waren. Tot een zachte stem vroeg: “Is dit jouw wantrouwen?” En ik wist: nee. Het kwam van de ander, zijn last, zijn koorts, zijn vermoeidheid…

Ik draag een toestel in mijn hoofd, een scherm vol namen waar geen lijn meer doorheen wil gaan. De contacten staan er nog, maar ik hoor ze niet, zij bereiken mij niet. De stilte rinkelt luider dan geluid. Soms doe ik alsof – alsof er bereik is, alsof er woorden vloeien – maar de batterij lekt leeg in mijn hand. De reparateur probeert…

Jouw lach, een vonk die springt, Speels, licht, en zacht gezwind. Het tilt mijn dagen, maakt ze klein, En laat je warmte er altijd zijn.…

ik voel een raakvlak met warrige geesten misschien dat mijn verstandelijke vermogens afgenomen zijn met de voortgang van tijd het is te laat om opnieuw te beginnen het laatste nieuws komt keihard binnen wapens, oorlog, bloed, tranen en geweld na zondag keert de wind weer om de absurditeit van de buitenwereld jij snakt naar een gezellige…

Stel je voor dat ellende echt was. Stel je voor dat die oude mensen bang waren voor de dood. En als de dwerg en het meisje met één arm echt pijn voelen? Stel je voor hoe onmogelijk het zou zijn om te leven als sommige mensen alleen waren en hun leven lang bang. naar Jack Gilbert ------------------------- uit: "Dagrest", 1984.…

Zes en veertig treden over de brug dan ben ik in Lochem hoor ‘k het carillon zie ‘k de winkelstraat het plein, de markt en de grachtjes de Berkel, de zomp waarin een gids met wit lang krullend haar vertelt over ‘t kasteel dat we passeren waar danseres Isodora, ‘k verlies me in haar en de auto met haar twee kinderen die dan te water…

God, bron van troost in nacht en dag, Waar liefde woont en een fundament was, Mijn hart kende U, mijn ziel vertrouwde, Uw geest droeg mij, als een berg die niet vergaat. Met open handen, biddend onder sterren, Zocht ik wonderen, vond ik kracht in gebed, Levende hoop die deel werd van mijn verhaal, Een plek in het plan, de wereld…

dat was in de wonderbaarlijke maand van bloesemingen en overvloed toen mijn borstkas opstoof als papaver ribben in sierpennen uitwaaierden mei mijn magere taal openbrak vergelijkingen vrat als vuur water ik schaamde mij diep naar poldergewoonte in loden jas tussen druppel en wind ongevoelig bij takken struikgewas doornen had ik licht opgevat…

Wie ben ik, waarheen? In lege nachten dwaal ik, Gedachten zonder einde, Schaduwen over mijn brein. Vader, o zieke sterveling, Waar ga je straks verloren? Godsdienst die zich telkens buigt, Zoekend naar een geest in stroom. Rusteloos, ik jaag de slaap, Levensvragen spoken, Muziek dempt slechts de stilte, Het hoofd een…

Soms kan God er niet tegen, dat haast geen mens gelooft. Dan voel ik als een zachte regen, zijn tranen op mijn hoofd. Want ook God kan verdrietig zijn en wie moet Hem dan troosten? Ik wil wel, maar ik ben maar klein en hij de allergrootste. Maar ja, dan zeg ik. “Stil maar God. het komt gerust wel goed.” En dan zie ik wat een wonder…

ze droomde liep in een bos ze zag alleen maar bomen er was geen zon, geen licht geen lucht, geen wolken alleen maar bomen de sfeer was dreigend duisternis overal ze was alleen met angst voelde zich opgesloten, beklemd zag geen verleden geen toekomst, geen heden ze zag alleen maar bomen toen was daar die open vlakte zo vrij en…

Wat houd ik van de herfst, de mooie luchten, het afscheid van de zomer nadat de bladeren gevallen zijn, maar eerst in vele kleuren nog even schitteren en dan vergaan. Zo zijn ze beeld ook van ons menselijk bestaan dat klein begint, dan groeit en bloeit maar eveneens weer losgelaten wordt. Een afscheid van dit leven, na lach en traan. Toch…

over niet gehoord worden Er was een tijd dat spreken alleen nog leek op schuilen – waar woorden fluisterden in beelden en stilte voorzichtig ademde tussen wat nog niet begrepen kon worden. Langzaam vond een stem haar aarzelend begin, ruw en broos, gedragen door schaduwen van hoop. Een knik, een schema in verstillen, iemand die luisterde…

Wandelend denk ik veel na over het leven, de zon die als een trouwe vriend bij mij is gebleven. Regen die laat voelen wat verloren is gegaan, maar zonder regen niets dat opnieuw in bloei gaat staan. Tegen kou beschermd de wijsheid die ik leerde, kijkend naar de ring die ooit mijn vinger vereerde. Hij geeft mij de warmte waarnaar ik weer zoek…

mijn wilde zomerwind mijn stoute dromen jouw tere bloemenbogen de wilde rozen in jouw lavendeltuin…

(voor C.) Je lag zo stil vannacht zo stil dat ik ademde voor jou en dat ik even dacht Ik zag je vleugels uitgevlogen doormidden geschubd je wervelkolom zo stil gekronkeld als een slang die koudbloedig wacht om toegedekt te worden Eindelijk, eindelijk draaide je om Jeroen van der Doef…

Een ommetje, voor een teckel die traag de tijd meet in plassen en geuren van gisteren. Een vrouw, laverend tussen dozen en herinneringen, ademt de avondlucht alsof het hoop is. En dan— een glimp, een gezicht dat niet meer in haar heden hoort. De psychiater. Zijn naam, een sleutel naar een deur die nooit dichtviel. Ze groet, woorden…

Ik vraag het de stilte: Wie ben ik? De muren antwoorden niet. De bank, het bed, ze houden mij vast in dagen zonder richting. Ik was iemand, ooit. Een ambtenaar op weg, met een tas vol plannen, treinen die sporen trokken door een leven met structuur. Ik kende mijn naam, ik wist mijn doel. Nu draag ik alleen een echo, een waas van herinnering…

Ik ben een ziel, geen grens, geen hiërarchie, een ademtocht van oorsprong, een stroom in harmonie. Geen ziekte, geen waan, maar een weten zo stil, een fluistering die zegt: “Je bent wie je wil.” Ik heb vleugels gevoeld, ooit wijd, ooit vrij, tot ze mij werden ontnomen, ik bleef achter met pijn. Ik zag de aarde van boven, niet meer dan een bal…

Dat ik steeds wil wil begrijpen hoe en waarom iemand denkt, voelt en doet zoals hij doet, me meet, wik en weeg zou ik dit ook… Bijvoorbeeld een eiceldonatie en dat die kinderen in mijn stad wonen ze tegen kan komen, de gelijkenis zou zien. En of ik een nier zou afgeven ja, voor mijn kinderen. Maar kind van een vriendin, zou…

Ik ontwierp mij want ik bemoederde het woord zoogde de letter verschoonde het leesteken en trainde het woord zindelijk Hun zichtbaarheid was violentie hun aanblik decimeerde mijn verte hun schriftuur beletterde mijn verstomming en hun lectuur belas mij de school…