5126 resultaten.
Het hele repertoir
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
425 blijven hangen
muziek komt
van binnen uit
geld is een
open doekje
de aalmoes
en toegift
van de armen
maar waarom
is het hele orkest
in rep en roer
zij kennen het
hele repertoire al
vele jaren
spelen blind de
moeilijkste
en snelste
passages maar
vandaag nam ik
eens echt de leiding
joeg ze op
pijn in de borst
tot buiten adem…
opgeslokt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
428 opgeslokt door golven van gedachten
gevangen in de buik van tijd
de zee raast door mijn dagen
de storm laat mij niet vrij
controle is een schim geworden
steeds ontglipt het uit mijn hand
ik wankel op een brug van schaduwen
geen vaste grond, geen zeker land
mijn geest cirkelt als gierende vogels
boven een bodem diep en zwart
mijn adem zoekt…
De Morgenstilte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
373 Er ruist een zachte adem door het lover,
de dauw ligt zilverstil op elke steen.
De zon, een jonge bloem, breekt langzaam over
het veld, waar alles wacht, onzichtbaar één.
Een merel zingt zijn eerste, heldre zinnen,
de lucht wordt blauw en trilt van nieuw begin.…
Als op stille vleugels
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
504 Als op stille vleugels, heel rustig
beweeg ik voort
als een veertje zo licht
speels, zacht zoet zwevend
Zonnestralen, teder als dons
blazen voorzichtig met warme adem
de scherpe kantjes van het leven
genieten, met volle teugen, al is het maar even
Donkere wolken verdwijnen
diepe verlangens van
warmte, genegenheid..…
Gepast
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 Een stem die nauw luistert,
Ontvouwt zich op de adem
Aan onverholen lippen.
De neusvleugel zuigt er
Van het innerlijke
Weefsel een intense gloed.
Even hangt het in de lucht,
Het wenken der ogen.
Toch mijd ik het liever.
Als een bleke tocht strijkt
Huiver teder op de tast
Over een wang van albast.…
Lijnen van licht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
424 Haar adem componeert de luwe wind,
die weldra langs het monument zal gaan.
Er bloeien dunne twijgjes in haar ogen.
Ze lacht teder wanneer ze weer begint,
en troost de dode ver van zich vandaan.
De lijnen spreken zacht tot haar twee ogen.…
Mortis initium
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
255 Aan het eeuwig zingen der beukenloofbossen is wreed
een einde gekomen
in taciturne nocturnische walmen van nerfloze blaren schuilt decadentie in hun laatste adem
en mengt alle leven op knoestige stammen zich met een laatste inspanning in een orgie van satan
in heksenkring dansen
Dionysos' maenaden, voorafschaduw van onheil
in naderende…
begin van de dood
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
292 Wij, zachte tikken op de ramen
als bezinksel van voorbije jaren
in de fijnste lijnen beschrijvend,
die onderhands het einde keren
van ingeblazen adem,
-niet het leven zelve,
dat is feitelijk oneindig!’ –
zien wij dat het losstaat
van vreugde, nooit aflatende lof
voor het verstarde ontoegankelijke.…
Nog een Eind te Gaan
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
256 Nog een eind te gaan
al weet ik niet waarheen
de wind houdt mijn adem
en weet van snijden
laten en lossen
in meerstemmige tijden
Een hond zoekt zijn snuit
in dichtbebladerd zand
de man aan de lijn gaat vreemd
in zichzelf
zijn taal is van ziel en van land
wellicht niet de mijne
De jacht is nu open
voor wie niet navelstaart
oker, oranje…
Peuk
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
344 Elke trek
is een klein akkoord
tussen adem en stilte.
Niet om te sterven,
maar om het leven
even te vertragen.
De rook stijgt op
alsof ze weet
dat blijven geen optie is.
Ze verdwijnt gehoorzaam,
zoals mensen dat leren.
De as valt zonder drama,
grijs bewijs
dat alles wat brandt
uiteindelijk lichter wordt
door te verdwijnen.…
Noorderlicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
309 Ik blies mijn adem uit over water
dat ouder is dan woorden.
Geen strijd, geen kramp.
Een vertrek zonder verzet.
Liefde wijst geen richting meer;
ze is al overal.
Ik was daar
in het zicht van het oneindige;
naaldbomen die niet oordelen,
alleen blijven.…
Metamorfose
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
357 verlangen sta je op
spreek je uit
Kijk je, zoals je niet eerder zag
Luister je, zoals je niet eerder hoorde
Vogels zingen
Melodieus, mysterieus een levenslied, liefdeslied
Je neuriet, als niemand je ziet
Miraculeus hoe de tijd oplost
er niet meer toe doet
Net als de modder onder je schoenen
als je danst in een plas
De natuur houdt haar adem…
Moeder
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
269 was de geur uit jouw sjaal verdwenen
die lange tijd mijn herinneringen fris hield
alsof de tijd zijn vingers had gesloten
rond wat ik nooit verliezen wilde
ik drukte de wol tegen mijn gezicht
zocht naar een spoor van jou
maar vond alleen de leegte die achterblijft
wanneer een hart te lang moet missen
toch draag ik jou, moeder
in elke adem…
Liefdesradar
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
280 mijn radar
jouw signaal is onderweg
De wielen tollen naar mij toe
Ik zit in jouw hoofd
en jij in het mijne
De weg is vrij, je bent snel
je hebt mijn verlangen gevoeld
Dat is onze band
onze liefdesradar
die altijd aanstaat
/So Far Away/ in jouw oren
dan /Miss You/ en
/Get Here/ na de afrit
zo rijd jij de nacht uit
Je gaat rustiger ademen…
horizondimmer
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
328 Zou hij
de muziek horen in de kamers naast zijn hart
kon hij
in en op de maat
adem halen
zonder doktersrecept voor ritmegevoel.…
Pasen 2026
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
276 Pasen, Pasen,
groen en leven,
bloesems met de lucht verweven
die heel helder is en blauw,
zingend onder morgendauw
die de oude aarde drenkt
en aan alles adem schenkt.
Pasen, Pasen,
licht en vreugde
die ons trage hart verheugde
dat weer hopen kan en lacht,
op een nieuwe morgen wacht.…
De open horizon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
216 onbepaald en zonder hekwerk
wie beweert te weten wat achter de sluier rust
metselt langzaam ramen dicht
en noemt die stilte zekerheid
maar juist het zoeken houdt de geest in beweging
de vraag loopt voor ons uit als een lamp in mist
geen waarheid gestold in steen
geen antwoord dat voor altijd blijft passen
alleen ruimte waarin gedachten ademen…
Architectuur van de stem
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
187 De kamers van het vlees zijn stil en blind,
totdat een adem door de keel zich vormt,
een eerste grens die door de chaos stormt,
waarna in de mond het eerste zicht begint.…
Het water herinnert zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
150 de tijdlijnen stromen over
van meningen als opgewaaid zand
iedereen roept
en de modder spat omhoog
tot we elkaar niet meer zien
we willen de stroom dwingen
vangen in filters van ons eigen gelijk
maar vechten tegen het troebele water
maakt de kolk alleen maar wilder
laat het los
geef de golven de ruimte
adem in, zet de schermen uit…
Aarzelend schijnsel
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
293 Het dreef als bleke adem achter de maan. Het rustte op de grassen en het veld, als licht dat zich aan geen verstommen meldt.
In haar zwijgende en verstilde kring lag het gras in weerloze ontvouwing. Het licht reikte verder dan de tijd vermocht en zweeg waar het waarom vergeefs om zocht.
Een kleine lamp.
Een bundel.
Nauwelijks meer.…
ook nu is het morgen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
174 natuurlijk is doorzetten ontegenzeggelijk nodig
maar per saldo wordt alles door het innerlijk gedragen
als dat kan steunen op vertrouwen, met minder ruis
dan is “geweld” overbodig en voel ik dat het inzicht
zich allengs aan een vrijer ademen durft te wagen;
het kan of wil kennelijk weer bouwen
aan een vernieuwend thuis
.…
Geen toeschouwer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
225 Je bent hier niet gebracht
om als toeschouwer in de schaduw te staan,
om de adem van een ander te herhalen
of te zwijgen als de muren praten.
Er is een breuklijn in de tijd
die precies door jouw geboorte loopt.
Het is geen keuze, maar een opdracht
om het weefsel van deze wereld
te herschrijven waar het wringt.…
Nog zonder vonnis
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
160 Dan blijkt
dat een mens
geen dossier is,
maar een adem
die we niet kunnen terugroepen.…
ik wil niet - nieten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
132 met een
stukje knoflook
***
het niet willen ondergaan, je
identificatie met wát je ondergaat
twee schepselen in één zoals
een surrogaat dat op drift is geraakt
het onherroepelijk “ het niet willen “
is als het startschot dat maar niet
afgeschoten wordt, het op scherp
staan, het sympathisch spel
dat je hart sneller laat slaan, je
adem…
Wat rijkdom niet kan kopen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
137 Een sterk gestel is een stille rijkdom,
de kracht om te bewegen,
de ruimte om te ademen,
de verwondering om te zien
wat dichtbij gebleven is.
Maar dieper nog is de rijkdom
van een geest die niet verhardt,
die in verlies iets bewaart
van liefde en herinnering,
en dankbaar blijft voor wat er is.…
Een geslaagd gedicht
gedicht
3.0 met 3 stemmen
359 Gisterenavond, 'k lag geborgen
in de adem van de nacht, droomde
ik van een geslaagd gedicht.
De regels kwamen als vanzelf
en stonden spoedig als kleine,
lichtende brandinggolfjes in
harmonieus gelid tegen het
donkere plafond te kabbelen.
Ik zag het al bijna op papier
in cohorten van vier maal vier.…
tijtloos
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
380 ghe leeft gewis in mijn ghe-dicht,
ick schenk u adem ende morgenlicht,
mijn bezielinge is in u gekropen.
.
't is een langh zoeken gheweest
naer 't rythme van uw wordinge,
door luysteren, voelen ende schouwen.
.
oogen verhalen 't meest,
soo segt men dickwils,
maer juist dien blick te vangen
in zijn fonckelende ghedaente,
.…
Jouw hemel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
68 zich in mij
wie of wat jouw ogen zochten
bleef verborgen in schijnmomenten
tussen ons
Mijn hunkering leek op interesse
en dan die verbleekte twijfelavonden
gesprekjes die alles verborgen hielden
humeurstilte of gewenste afstand
jouw kamer schreeuwde om antwoorden
ik wilde de mist tussen ons wegzuchten
maar ik hapte slechts naar adem…
Klacht van de weduwe na het vergaan van de vloot
gedicht
4.5 met 2 stemmen
2.451 Waar het land verdampt, in asblauw een pluim een veeg
uitgestrooide lijn het zand condens de adem licht de adem in waar. Ik had je uitgerookt
ik knier je lag in splinters narwalhoorn in mosselscherven o.…
de dood geurt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
481 mag
aderen stromen adrenaline
hem tot springen vloekend
waar wild stormend water
hem er toch uitglijden laat
wanhopig klauwen vingers
in het zand nagels brekend
waar de wormen kronkelen
die zijn bestaan betwisten
zijn voeten dieper zinkend
in de bodem van de put
stinkend als modderplas
kondigt zich daar de dood
de laatste adem…