5126 resultaten.
Reflectie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 Zelf adem ik gewoon vanzelf,
rustig in en kalm weer uit.
Ik, die altijd denken moest,
dat ik overal buiten stond,
maak hier nu deel van uit.
In dit spiegelende water,
spiegel ik mijn leven.
We worden onbewust geboren.
We gaan helemaal niet dood,
maar terug vanwaar we kwamen.…
op dun ijs
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
517 de koude adem breekbaar
maar onomkeerbaar verglaasd.
een bedrieglijke eenvoud
beslaat het gladde vlak,
een onfeilbaar plamuur gestreken
over het kil uur van vergeten.
spoorloos dromen
in het mat zonlicht,
snavels en vleugels
wijs, zedig dicht.
het is zonder bezinnen
jezelf overwinnen.…
hartslag van leven - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 voorbij de spanning van de twijfel
vind jij steeds weer een betere ik
mooier dan wie jij ons toch al bent
de willekeur van meningen voorbij
kies jij voor het maken van keuzes
door het onverwachte toch te doen
gemotiveerd voor de volgende stap
door de oude deuren dicht te doen
die jou als een keurslijf vasthouden
geef jij jezelf weer adem…
vrijage
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
905 plagend, tintelend verstijven tepels,
zinderend kippenvel
Zijn vingers betasten venushaar; verkennen
teder vulvalipjes, verborgen gleufjes,
cunnilingus tot ze komt
Haar warme zachte lippen zuigen; bespelen
liefdevol zijn fluit; adagio, vivace,
in fellatio felicitas
Grenzen versmelten, lingam zinkt in yonivocht,
ritmes synchroniseren, adem…
Verwantschap
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
582 thans is mijn ademen nog gelijk aan
de kracht van een woestijn die aan mij zuigt
doorheen het uitgestrekte hete zand
om de weg te volgen die naar verluidt
naar een verleidelijke oase leidt
.…
Preludium
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
510 Een wrede verstoring van godin’s meditatie
toen een woordenbrij haar omsingelde
een oeverloze woordenstroom kakelde
over de stilte van de watervijver
Hera hield geërgerd haar adem in
Praatzieke babbels gijzelden de godin
sloegen zelfs de zang van de leeuwerik
in de wind
het zonlicht kleurde slechts in bleke tinten
Hera voelde zich een…
verdwaald, ergens tussen toen en het Nu
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 geweld zonder een toefje
slagroom of de jam
van die Flipje uit Tiel
non-vergeten kreten
dat het absolute voor
mij als kind het einde
als een hoopvolle
glorie betekende, ontbraken
de enten en de loten
aan de zomerse lot
die ik nimmer had
bemerkt of gevoeld
nóg zijn de speelweiden
aanwezig, aanwezig
wanneer de schellen
weigeren te ademen…
De vonk van inspiratie
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
486 Vonk in het duister
een fluistering leidt mijn pen
woorden vinden vuur
Soms is het een fluistering in stilte
van de ochtend, een gedachte die zweeft als stof
in een gouden lichtstraal, een woord dat zich vastklampt aan
de rand van het bewustzijn, wachtend om geboren te worden in inkt en adem.…
de kunstenaar van zijn
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
504 in kleuren en klanken leeft hij voort
de man van penseel en akkoord
zijn handen vol verf, zijn ziel vol muziek
een uniek kunstenaar, raadslid en hart
hij schilderde dromen op muren van steen
bracht licht in straten, bracht schoonheid
strijd tegen graffiti werd ruimte voor kunst
dat jong talent vrij en bewust ademen liet
met trillende snaren…
Bloemen schreeuwen je naam
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
516 Wij ademen
jouw stuifmeel—gif voor wie
niet meer durft bloeien.
Geen einde. Geen genade.
Alleen dit: eeuwig honger
naar handen vol bloemen
die nooit bestonden.…
Lentebeleving
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
427 Ik kijk, ik luister, ik adem — en
zie hoe de levende natuur mij voorgaat, zonder
oordeel, zonder haast, eenvoudig aanwezig in het nu. Ik hoef
niets toe te voegen en niets vast te houden; lente vindt mij precies zoals ik ben.…
In het licht van een roos
netgedicht
2.4 met 22 stemmen
529 Dan verlang ik naar
de stilte van een zachte bloem, waar kleuren ademen en niets me overweldigt.
Een roos opent zich niet in
haast, maar in vertrouwen, laag voor laag,
zoals een hart dat voorzichtig spreekt. In haar vind ik een taal
die ik al kende vóór woorden, een begrijpen dat stil is, maar glashelder aanwezig.…
Optillen in stilte
hartenkreet
2.2 met 9 stemmen
542 In de adem tussen de
bomen vind ik rust, een stille kracht die
mijn ziel omhult en draagt; mijn zachtheid is geen zwakte,
maar een heldere bron die mij hoger tilt dan ik ooit had durven dromen.
Wat jij ziet als afstand, is
mijn manier om te koesteren wat diep leeft.…
Wat als
netgedicht
2.0 met 23 stemmen
386 Wat als ik niet meer hoefde
te doen alsof het mij niets doet, alsof het leven
niet soms te rauw, te luid, te snel voorbijgaat, maar gewoon
mocht toegeven dat ik diep adem, omdat alles binnenkomt alsof het er altijd al was?…
Het zachte ritme
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
369 Zoals de oude boom
haar takken spreidt naar het pure licht
dat langzaam glijdt, laat ik mezelf rusten in de adem
van mooie momenten, geleid door een cadans die uitnodigt, niet dwingt.…
Vogelvlucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
552 Hun vlucht
raakt iets in mij dat niet spreekt, maar beweegt op de adem van hetzelfde geheim.
En wanneer ze verdwijnen
in het verre licht, blijft er een onzichtbaar
trillend spoor achter in mijn denken, een herinnering dat elke
reis begint met loslaten, en dat thuiskomen soms betekent: niet meer vasthouden.…
Stemmen van hoop
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
379 Mijn adem gaat langzaam en aandachtig,
mijn gevoel scherp als glas; ik luister naar hun kracht, ook in het schemerlicht.
Misschien is mijn gevoeligheid
een brug, een zachte aanraking tussen wat is en
wat nog kan worden. Ik laat bewuste tranen stromen, geen oordeel,
geen haast. Alleen aanwezigheid.…
Langs de rivier
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
632 Ik adem in en de wereld
vertraagt, de stenen onder mijn voeten
zijn koud en levend. Het vloeiende ritme van de stroming
spreekt zonder woorden, en ik luister naar mezelf in het verborgen licht.
Langs de rivier is er geen
haast, alleen het wiegende gewicht van zijn
bijzondere bestaan.…
In de stilte van de herfst
netgedicht
1.7 met 14 stemmen
457 Blaadjes dansen laag
kleurig ballet in de lucht
pirouette valt
Wind streelt traag de kale
takken en fluistert geheimen van een aarde
die zachtjes loslaat, en ik adem mee met het ritme van vallende
bladeren, hun zachte aanraking op de grond een zachte spiegel van mijn ziel.…
De man boven de hemel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
390 Maar hij bezat de lucht,
niet de geur van regen,
de zee, niet haar adem.
Zijn handen wogen
zwaarder dan een planeet,
toch konden ze
geen hart vasthouden.
De wereld ademde onder hem,
cijfers vervaagden in de nacht.…
De Stilte van Mijn Schreeuw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
315 Nog één moment van verlangen,
dat mijn stille adem stokt diep in mijn keel,
en jouw overweldigende schoonheid
deel wordt van mij, als samenhangend geheel.
Vrees niet wat ik verword,
wanneer draden van het weefgetouw
mij met jou verbinden.
Want aan het einde der tijden
is waar jij mij
voor altijd zal kunnen vinden.…
Waar het wonder klein blijft
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
471 Roodborstje op tak
winterlucht houdt even stil
een klein wonder kijkt
De zilverwitte nevel van
een vroege decembermorgen sluipt
traag tussen de bomen en legt een dunne stilte
over alles heen — zo breekbaar dat ik bijna bang ben te ademen.…
Fitgirl
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
294 Ik leg de sigaret neer als een oude huid,
adem lucht in die naar onderweg ruikt.
In de sportschool worden spiegels geen vijand meer,
maar ramen naar een toekomst die ik zelf vorm.
Elke gewichtenreeks is een kleine overwinning,
elke druppel zweet een zacht bewijs van blijven.…
Tien jaar stemgeluid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
357 Ze zegt wat ik niet deed,
beschuldigt mijn adem,
vult stilte met beschuldigingen.
Ik zeg dagelijks sorry
voor daden die alleen hun stemmen kennen.
Soms denk ik dat ik leef
tussen twee gevangenissen -
de hare en de mijne.
Ze vervloekt, roept,
maakt mijn dagen dun als papier.…
Wanneer kou loutert
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
427 Mijn adem tekent lichte
wolken in de bleke winterlucht, ik volg
hun vluchtige vorm tot ze verdwijnen. In mijn lichaam
ontwaakt een aandacht die elke fijne sensatie zonder oordeel ontvangt.
Wat te zwaar werd door
het lange, zorgvuldige dragen, mag hier
traag zachter worden, laag voor laag.…
Bully
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
362 Ik kies lange termijn,
trage adem, zachte blik,
het kleine woord ‘genoeg’
dat jouw hele rijk laat wankelen.
Blaf maar, bully.
Ik hoor je,
maar ik gehoorzaam niet meer.…
Het donkerste uur
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
355 Toch blijft er een opening, een smalle kier van maanlicht
die het water niet helemaal durft te sluiten;
daarin drijft iets dat nog niet verdronken is —
een stil vermoeden, een belofte van morgen,
dat de zee, ook in haar donkerste uur,
nooit werkelijk vergeet te ademen.…
Zwarte bomen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
303 Een adem wit, een stilte die resoneert,
in winters greep, melancholisch en puur.…
Heerlijk relaxen aan het water
netgedicht
2.6 met 22 stemmen
464 Mijn adem die ruimte maakt, ik los op in de kalmte van het water.
Wind en golven nemen
de laatste spanning mee, als handen
die zacht langs mijn schouders strijken. Ik leg mijn
zorgen neer tussen stenen en zand, en voel hoe ze lichter worden.…
Rode paardenkastanje in lentebloei
netgedicht
2.1 met 17 stemmen
945 Wanneer de wind je trossen zacht
laat bewegen, merk ik hoe mijn adem zich met
je ritme vermengt, alsof je me leert dat kwetsbaarheid open
kan blijven zonder te breken, zonder te vallen, juist door licht toe te laten.…