6020 resultaten.
Ik mag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
265 Ik mag meer
bewust zijn van mijn eigen
verdiensten en bijzondere vermogen
over verloren dromen
en opgedoemde bergen heen te komen.
Ik mag hem wel.…
2 minuten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
159 minuten
we stonden weer stil twee minuten lang
uit eerbied voor de oorlogsveteranen
voor iedereen die gevochten heeft
voor ons vaderland
twee minuten gedachten
die spelen door mijn hoofd
de veiligheid die ze ons boden
het bloed dat de straten kleurde
jongens die hingen in de bomen
levend of al doodgeschoten
kansen van te voren al verloren…
De hamer van onrecht
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
415 Sommigen huilden,
hun tranen echo’s van een strijd
die al verloren leek.
Maar jij draaide je hoofd naar het mijne,
je hand trillend,
en fluisterde zo zacht
dat alleen mijn hart het kon horen:
“Mijn einde…
had je beter
niet nog even gewacht?”
De kamer hield de adem in,
tijd zakte stil naar de grond.…
Onverbiddelijkheid
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
356 Een zware stilte, een kamer vol pijn,
waar verloren dromen verdwijnen.
Ik ben het mes dat weigert bot te worden,
het vuur dat brandt in kamers vol hangsloten.
Elke echo snijdt, elke traan verbrandt,
en alles wat ik ben, blijft branden in mijn hand.
Diep onder deze harde laag,
woelt het hart dat ik elke dag verberg.…
Onbegonnen werk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
278 Achter d’verre horizon ligt de schat,
waar ‘k al lang m’n oog op had,
die verloren zo zeer begeerde
schat, die 'k al zo lang ontbeerde.
Mijn queeste bleek onbegonnen werk.
Gelijk d'Augiusstal was de weerstand te sterk.
Ondanks Hercules hulp hoe goed ook bedoeld,
was de last op 'n Sisyphus taak gestoeld.…
Donkere gedachten
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
420 mannenzaken
iedere avond hetzelfde doorzichtige toneelstuk
ik ben mezelf, een ziel als deel van het bestaan
in de hoofdrol op zoek naar toekomstdromen
die mijn verlangens weten te accentueren
terwijl er verse woorden in de lucht hangen
over het naderende onheil van dwaze demonen
een bende duistere dieven van warme waarheden
alles verloren…
eerste adem
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
211 vanaf de eerste kreet
ligt de schaduw al opgevouwen
tussen de lakens van de wieg
een baby vuist
klemt zich vast aan lucht
alsof tijd iets is
dat je bewaren kunt
in een broekzak
tussen verloren munten
en een kassabon van gisteren
de jaren lopen niet
ze lekken
uit een knie
uit een spiegel
uit het trager worden
van namen op de tong…
De diepste sporen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
231 Ik verloor mijn man, en dat deed pijn.
Maar jouw afwezigheid snijdt dieper.
Het verlies van een kind
wist de sporen niet uit.
Het kerft ze dieper.…
Groenteparadijs
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
179 Bloemen lezen geen poëzie
zeker niet in de wildernis
van de achtertuin
waar mijn grijze oudoom woont
ver weg in het buitenland
hij verzorgt zijn groenten
alsof het verwende kinderen zijn
zijn hart bleef achter
in een naakt verleden
een verloren land
vol oude rabarber en koolrabi
diepe schorseneren in het zand
bittere warmoes en snijbiet…
Scherven van een storm
netgedicht
2.1 met 16 stemmen
230 Donkere wolken
tussen de stilte van licht
breekt nog niets open
Scherven van een
storm blijven niet achter om
je te herinneren aan wat verloren ging,
maar om te onthullen wat de storm niet kon breken.…
Ik
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
509 Ook bij haar zocht ik wat ik thuis niet vond, en verloor het weer.
Is er een plan voor mij? Zal ik ooit het antwoord op die vraag vinden?
Misschien is het antwoord dat er geen antwoord is.…
Aangespoeld
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
190 De broze tijd houdt zijn adem in, onbetwist,
verloren in de stilte die jou teder overgiet
met zilte tranen, een bitterzoet
en naamloos diep verdriet.
Schaduwen haken zich vast aan ritselend riet.
De golven dragen wat de oever achterliet,
een verre echo sterft langzaam in de nacht.…
Nostalgie…
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
72 De sjeu is eraf, hopeloos verloren
hebben we het wellicht te goed
er valt zo weinig meer te wensen
levend in volmaakte overvloed.
Beginnen we nu al in oktober
en het gaat niet om gezelligheid
niet om een kind in een kribbe
en ook niet om saamhorigheid.…
De eik en het gras
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
86 Niets gaat hier werkelijk verloren.
Elk sprietje gras zingt een lied.
Ik loop vooruit.
Open en vrij.
Ik leef in het volle licht.…
De berg
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
43 Ik zocht in jou wat ik verloor, jij hoorde mij, maar hoorde door.
Wij moesten weg, wij moesten gaan, om ooit volmaakt bijeen te staan. Geen hand die houdt, geen hart dat vraagt, geen liefde die zichzelf belaagt.
Logos zwijgt en Tao beweegt, de berg staat stil, de wind veegt. Wat ik bemin, laat ik nu vrij, wat ik verlies, bevrijdt ook mij.…
De Stille Aftocht…
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
12 Haar brievenbus zwijgt
in kille lucht is de post woordeloos
zonder antwoord van zijn hand
na zijn stille aftocht, zo redeloos
geeft zijn nummer een monotone toon
het is geblokkeerd, de lijn potdicht
al wat ze heeft misdaan
staat genoteerd in het verloren licht.…
- Kleine ongeborene sterrendroom -
hartenkreet
4.8 met 26 stemmen
2.148 Kleine ongeborene sterrendroom
ik droeg je zo liefdevol onder mijn hart
tot in het diepst van mijn wezen geraakt
jouw fragiele vleugels waren gebroken, af
je kloppend engelenhartje al stil verloren
koud, nog voor ik je lichaampje leven gaf
ik mocht je maar heel even gedenken
je koesterende tedere gedachten schenken
je mijn vlinderend zonnestraaltje…
- Wel honderd keren -
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
638 Wel honderd keren
trokken verwarrende teksten
door mijn verloren hart en hoofd,
als een rivier van fijn zwart lavazand,
dat mijlenver overstroomt in eindeloze liefde.…
Bassin aux nymphéas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
627 Daar, verloren in de nacht,
stroomden woorden zonder oevers,
en met een waanzinnige vaart
joegen wij de waterval tegemoet—
verloren, en voorgoed elkaar.…
Troubadoursescapade
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
408 Zoet en zottekes klinkt vroeg in de wei
de altoos vigerende blaaskakerij
het oproer kraait, thans neigt het voorjaar te weeën
alterweeïg ligt het zieke najaar doods en verdelgd
maar welaan, heugt uw gemoed
deins niet voor het ritueel
in greppel en sloot
kleurde 't water reeds rood
thans blinkert een coupe soleil door de gordijnen…
Tussen wat was en kan zijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
379 Niet om het verleden vast te grijpen,
maar om te begrijpen wat we onderweg hebben verloren,
en wat toch is blijven liggen, ongeschonden.
Een woord.
Een blik.
Een hand die nog even op een schouder rustte.
De wereld was niet zacht dit jaar.
Soms leek het alsof de lucht zelf niet meer wist
hoe ademen moest.…
Zij fluistert stilte .....
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.372 Wanneer ochtend geen nieuwe morgen
meer is en de nacht haar vals licht ontwijkt
ademen uren in alle rust de tijd in en uit
de wind waait tijdloos door alle dagen
glimlachend schrijdt de klok wijselijk
voorbij verloren gewaand verlangen
waar het gewonde hart weken snijdt
splijt een eerste narcis de aarde in licht
bevroren grond, haar hart…
Maak mijn moeder
gedicht
3.5 met 29 stemmen
20.761 Open het elleke ochtend en hoor
Hoe zich daarbinnen een meerstemmig misje
Opent om wat het verloor.
Maak van mijn moeder hetzelfde maar ijzeren meisje.…
Peer
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
1.782 Omsloten door de dorheid van verloren lente
Tot stilte gesust door de dood
De peer
De val
De vrucht…
Goede Dood
poëzie
4.3 met 18 stemmen
7.588 Goede Dood wiens zuiver pijpen
Door 't verstilde leven boort,
Die tot glimlach van begrijpen
Alle jong en schoon bekoort,
Voor wie kinderen en wijzen
Lachend laten boek en spel,
Voor wie maar verkleumde grijzen
Huivren in hun kille cel, -
Mij is elke dag verloren,
Die uw lokstem niet verneemt;
Want dit land van most en koren
Is mij immer…
Vaak, als 'k aan mijn verleden troost wil vragen
poëzie
3.7 met 12 stemmen
1.875 . -
Verloren, lang, 't geluk van hen te dienen,
Zie 'k, vreemd en onverschillig, mijn ruïnen,
En zonder wrok om wat ik heb geleden;
En zonder bitterheid en zonder schreien
Voel 'k, zacht als 't stof, 't verlangen op me glijen:
Uitrusten, vredig, bij toch lief verleden.…
Lente
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.256 Bezie haar zwoele lippen als ze lacht
Haar vlammend hart lucht op in lichte stralen
Met ted're hand streelt zij de knopjes zacht
De bloempjes weten bij dit warm onthalen
Een nieuwe tijd van bloei staat voor de deur
Een tijd voor liefde en voor pracht en pralen
Ze strekken zich en geven 't leven kleur
De grauwe winter heeft voor nu verloren…
Het Strand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.241 Maar jij moest mij er zonodig mee naartoe nemen
Het geschreeuw van kinderen
De stank van zonnebrand
Dikke ingevette lijven
Walvissen op het land
Dikke mannen in te kleine broeken
Halen ijsjes bij de ijscokraam
Hun kinderen komen aanrennen
Moeders schreeuwen hard hun naam
Het zout van de zee plakt aan mijn lijf
Ik voel me als een verloren…
Littekens
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.145 Ik ben de weg verloren geraakt
en dring binnen tot in een plek
waar tranen worden bewaakt.
Ondergeschoffeld in het verdriet
sla ik mijn handen om mijn bestaan,
ik draag geen andere naam.
Stille stiltes worden doodse stiltes,
de littekens staren mij aan.
Soms lijk ik verder te gaan,
soms blijf ik stilstaan.…
De forel
poëzie
2.9 met 23 stemmen
3.002 In 't water vindt de vis 't geluk alom
En vrijheid, die daarbuiten gaan verloren:
Geluk wordt deugd, ervaring vormt geweten.…