5638 resultaten.
Zwerver en elven
gedicht
3.1 met 7 stemmen
7.309 Te zwaar was het water, te
Licht is de wind
- O, Christofoor, waar is het
Kind, het kind -
Alom, toen, geheim en
Weg-stervende
- Blijf bij me, bij me
Zwervende -
En, eindelijk, stijgend de
Maan langs en heen,
Een bijna zwijgende
Wolk verdween.…
IK DENK AAN U
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.824 De hals, een blanke zuil,
gaat in ’t gedreven licht der tedere lokken schuil
die, fel doorschitterd, er de matte glans van doven:
Zo smelt voor ’t middagvuur de witte wolk. Zo laat,
wanneer de morgenbleekte in ’t eerste goud vergaat,
de lucht haar vochtig waas zich van de zon ontroven.…
DAKLOOS
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
645 nacht is pikzwart
geen ster, die nu aan de hemel prijkt
De diepe stilte, volkomen zonder hart
die thans bijna mijn innerlijk bereikt
De nacht is stil, de nacht is ijskoud
een huivering schiet ijlings over mij
Het koude koud maakt mij benauwd
als ik mij in ‘t iel portiekje neervlij
De nacht is stil, de nacht is zo ledig
onder donkere wolken…
Dag van schoonheid
poëzie
3.5 met 13 stemmen
6.654 Als ik de band maar los kon knopen,
nam ik u allen dubbelthope:
gij meiskens uit de stad, de stal,
gij wijs als 't boek, gij dom als oordje,
gij uit 't kasteel en gij uit 't poortje,
en gij, o boom, en gras en wal,
gij witte, wandelende pater,
gij paard, gij zon, gij wolk, gij water.…
Stukgeslagen liefde
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
781 Op een roze wolk gevonden in toevalligheid.
Liefde, eindeloze warmte, jawoord tot de eeuwigheid.
Beschermende handen, die de kou van de wereld weerstonden.
Deze handen, gebald, de liefde stukgeslagen, de woede, in enkele seconden.
Jouw eens zo liefdevolle ogen, verlangend gericht op zijn hele wezen.…
Vertel mij niet
netgedicht
4.2 met 27 stemmen
767 Vertel mij
en laat mij in het geluid
van de omringende wereld verstillen
meedrijvend op de bewegingen
van de voorbijkomende wind
die de wolken verder duwt
in d'eeuwige veranderlijke.…
Nog niet geschoren…,
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
512 Het gras van verwachting voelt
vochtig aan beide lichamen, de
monden zijn twee helften van de
zoete appel waarin we elkaar
ontmoeten, wortels uit een boom,
vertakkingen geschetst in witte
wolken van de toekomst, de
maan is een geschoren schaap, zon
en zomer twee autonome herders,
jij en ik, de een scheert de dromen
van de tijd…
Wedertijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
408 Plotseling komt het verlorene aanwaaien in flarden,
tevoorschijn uit een wolk als toekomstig verleden.
Het blijkt een ervaring die al snel verveeld,
met alleen het heden als spiegelbeeld.
Geen enkel moment ontspringt aan de dans,
jager en prooi hebben elk maar één kans.…
hortensia
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
652 Haar laatste dagen zijn gekomen,
Ritselende bloemen kondigen de herfst aan
Ze heeft haar best gedaan
Haar tere lijf kan het hoofd haast niet dragen,
Zo mooi is ze weer
Ook deze keer
Ze keek met haar bloemenhoofd
De wolken uit de hemel
Want zon had ze nodig
Haar palet is niet te evenaren
Van kersenrood tot limoengroen
Blauw eens heel…
Verlaten
poëzie
3.1 met 14 stemmen
4.171 De wolke zwart daarboven drijft;
Het licht verdwijnt, de hemel blijft
Gesloten.
Alleen, alleen, zo gans alleen!
Hier helpt geen klagen noch geween
Noch smeken!...
Welnu! het nijdig lot getard!
Al moest, in mijne boezem, 't hart
Nog breken.…
Dat stukje steunpilaar
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
770 leem in stukken
Dit prachtpaar vliedt steeds verder weg
van herfststorm met zijn nukken
De traan die zilte treurnis kleurt
oud zeer wat in ’t geweten zeurt
Nu bladerdek de slapen van
de lentebloem beschermt
en wintervorst zich over ’t land ontfermt
met sneeuw en ijs als wapen
De dag tekent zich schuimig af
in grijs getooide wolken…
Kauwtje II
gedicht
3.3 met 3 stemmen
10.463 Wanneer de avond op komt zetten en gaat waaien
wil hij de wolken in, maar weet niet
dat hij niet kan vliegen, alleen
dat hij vliegen wil. Wil vliegen. Zijn wakker
kraaloog houdt de tralies in de gaten
zodra hij kans ziet gaat hij, maar
weet niet dat de katten onder lage
takken liggen, wachten.…
Te strak bit?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
542 Uit het duister van de
nacht draven kudde
vermetele veulens, ze
slaan helse vonken uit
de met leer beslagen
edelstenen, hoeven
trekken strepen vuur
over dat vermaledijde
uur, drijven massa’s
wolken terug achter de
streep van mijn horizon.…
0 AARDE.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.121 hun staag ontvlood,
Boven 't dra welkend lip- en wangen-rood;
Die op uw vlak, van zon dóór wolk beschenen,
Als ogen lachen door hun tranen henen,
Wel liefst hun leden luchte dans-plaats bood, --
Waartoe ontdolf aan uw zwart ingewand
De mens het erts en 't fonkelend juweel
En 't goud, dat meer soms lokt dan liefst oog-licht,
En gunt…
BLUES
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
766 - it isn't always rock and roll babe - zeg je
dus berg ik rose wolken in linnenkast,
slik bittere pil en hurk neer in mijn hoekje
hoofd tussen knieën
handen die oren bedekken
tegen t scherpe losvliegende
- is dit nu heavy metal -
Ik had het kunnen weten
dat handen niet volstaan
ze snijden door mijn ziel
de snerpende geluiden
als…
regenkind
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
823 op te vangen
donderwolken komen met een windzucht
spetterend geluid weldra van ratelslangen
haar blonde haren kleven op haar wangen
die bol staan van haar luide lieve lach
kindervreugde om die natuurgezangen
schitterend einde van een mooie dag
grote mensen kijken blij verbaasd
naar dit vrije ongeremd geluk
van een peuter die naar de wolken…
in alles en altijd
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
627 mijn ziel tast verder dan jouw lijf en handen
omvatten, langs dorpen en steden, akkers
en weiden, voorbij wolken, sterren en maan
overal huis ik, in struik en bloem, in krekel
en spin, zweef boven bergen en wouden
adem zon en wind
ik toef in de blinde en ziener, bedelaar en vrek
speelman en zwijger, wijsgeer en gek
schuil in het kind…
We moeten minder hebben
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
797 twee stappen naar voren
en zei toen zijn gedacht
we moeten minder hebben
nog minder dan we hadden
toen we voldoende hadden
en daar nog wat van af
we moeten achteruit
we moeten terug naar af
maar nog het meest van al
moeten we minder moeten
het werd ineens muisstil
omdat het avond was
ging iedereen maar slapen
de dichter liep op wolken…
Hoop
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
525 Er is een bank, een lege boom, en ver de zee,
de kleine zee waarin we samen sterk en jong
de baren stuwden, schuimend wolken joegen
op wilde rossen, onze manen tot de hemel.
Jij met felle baard, met ruwe herdersstaf
en gulle schaterlach, bazuin, heraut van leven,
eeuwig, gulzig leven.…
mijn zoon
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
544 het sterven nadert als een sluipeling
die aan mijn tijd begint te knagen, de scherpte
neemt af van alles wat kan snijden en zelfs
jouw woorden raken bevreemd wanneer
jij als man tot mij spreekt, ik volg dan de wolken
in de lucht en maak zinnen van vogels die nestelen
in mijn gehoor
mijn zoon, ik zie nog steeds de nacht in de bekken…
Omarmd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
627 door de zon
reden we je tegemoet
gewapend met zonnebloemen
drie soorten maar liefst
liepen we naar daar
waar gisteren de kist
nog open was
om je te zien
met een vredig gelaat
je colbert aan, met daarin
je visite kaartje van
' Poëzie gaat door '
vandaag de uitvaart
aan de Wetering
prachtige wolken
omlijsten de horizon
je…
Park
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
459 sprongen we in stilstaand water
maar nu de tijd het getij in beweging heeft gezet
is er van het kinderlijke hart niets meer over
dan een roestige klok die almaar vraagt om genade
want het geweten heeft niet stil gelegen
tijdens de donkere nachten in de gevangeniscel
onweerswolken, je hebt ze lang niet gezien
je staart nu vaak uren naar de wolken…
dromen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
594 Hoog boven de wolken
schud ik de drukte van mijn leven af.
Ik stap dan vrolijk uit mijn dagelijkse sleur
met onbeschreven bladen in mijn agenda.
Ik trek het veilige deken naar me toe.
Zet mijn geheugen op een mooie symfonie,
Ik kan dan ontzettend vlug indutten.
Al is er turbulentie van mijn partner naast mij.…
wat je zaait mag je oogsten – van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
915 oogstseizoen
met de wind in de haren
de zon op het gezicht
genieten wij jouw vruchten
proeven wij de rijkheid
van immense vreugde en intens verdriet
die jou maken wie jij bent
mens van mensen
op de grens van jouw jaren
stil verborgen of tierig openhartig
daar vieren wij wat jij ons zaait
om blijvend te ontkiemen
het hoofd in feestende wolken…
De dag dat ons land beefde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
529 De zon schaamde zich achter donkere wolken.
De duizenden ogen werden troebel door tranen.
Iedereen greep van emoties naar iedereen voor steun.
Tot de waarheid glashelder aan het klinken ging.
Geschreeuw uit verschrikte monden.
Geschreeuw door afgerukte ledematen.
Geschreeuw om dode kindertjes.
Geschreeuw om een goede huisvader.…
In memoriam Paul van Ostaijen
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.473 Rozegeel en rozerood
als gij ziet dat zo de wolken zijn
aan de westerkim
grijsgrauw paarsgrauw
zó gij d'avend voelt aan d'oosterkim
aan de westerkim als een gestrande boot
aan d'oosterkim als een gordijn van uw kantoor
niet als een kanten gordijn van uw salon
maar als een vuile store op uw kantoor
neem dan uw voorhoofd in de linkerhand…
Klink-dicht
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.108 Al is de zwarte nacht met wolken overtogen,
En zon, noch maan, noch ster aan ’t blauwe welfsel staat,
Toch weet de stuurman wel waar ’t scheepje henen gaat.
Al heeft hij zon, noch maan, noch sterren in zijn ogen,
Hij houdt nochtans zijn streek en vindt zich niet bewogen.…
fantasie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
636 zwaar, als
letters in hun handen wrijven
fazanten met dakpannen gooien
tandenborstels bruggen bouwen
theelepels op de preekstoel staan
lichtblauw naar lucht hapt
steigerplanken feesten vieren
ik zie vrome vreemde vormen
hebzucht vechten met verdriet
machines moed verzamelen
jaloezie in juichende vrede vallen
weerloos waai ik uit de wolken…
schril contrast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
459 Mijn hart gaat uit naar ’t ruime vlakke land
Met langs verre horizon de boerderijen
Waar langs paden populieren staan in rijen
En ruisend riet op d’ oevers langs de waterkant
Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog
En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw
Het veld des morgens bedekt met parelend dauw
Vanaf het water stijgt reeds vroeg…
Verandering van decor
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
403 De eik in de tuin is nu enkel met stam getekend
zelfs op 't passe-partout dat 't omlijst staat niets
vermeldt over een naam, over de verlichtende
wolken,haar grillen maar ach kijk, de zon schijnt.…