570 resultaten.
De Kust
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.159 Als een wijkend wonder
nam in de kim de schemer af,
en met het licht, dat haar begaf,
ging allengs ook de wereld onder,
en over de verzonken, zilte
waterbewogenheid, tot aan
de uiterste verte, kwam de stilte,
onmetelijk en diep, te staan.…
De Kust
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.199 Als een wijkend wonder
nam in de kim de schemer af,
en met het licht, dat haar begaf,
ging allengs ook de wereld onder,
en over de verzonken, zilte
waterbewogenheid, tot aan
de uiterste verte, kwam de stilte,
onmetelijk en diep, te staan.…
O wee: stilstand is achteruitgang
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
599 De legerkardinaal is net
verzonken in een schietgebed.
Hij vindt het vloeken ongehoord:
z'n dienst te velde wordt verstoord.
Hij pakt daarom z'n dienstgeweer
en schiet pardoes de vloeker neer.
Nu is de kogel door de kerk
gezegend, dus hij doet z'n werk.
't Is treffend, hoe die kogel maakt,
dat die soldaat het vloeken staakt.…
Verbeurd van alles
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.373 Wij zijn de lang-verweeuwde en kind-verlaten moedren;
wij blaffen in het spoor van, smoorlijk, Hecabe,
of, in de ontreddring van de laagste rust verzonken,
ons lammen dag ontlaên en leeg van alle vonken,
verliezen aan geduld de vormen zelfs der beê.…
Binnen Wereld
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
657 vissenschool synchroon te zwemmen
Terwijl de sidderaal zich schoolt in tijgerhaaien temmen
Dan: duisternis, een blauwe vinvis werpt zijn schaduw neer
Enorme stormen, wolken zand ontregelen 't verkeer
Te midden van dit groots krioelen wordt de taal geboren
Althans de conductieve zingtaal van sirenenkoren
Atlantis, het verloren eiland, de verzonken…
Wanneer de draaiorgels slapen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
449 Ze hoefden deze nacht niemand te wekken
uit de terecht verzonken slaap.
Maar morgen zouden ze de stad versieren
met akkoorden luchtig levendig en raak.…
TUINMAN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
147 Alles verzonk in de buien van het leven.
Ook boeken bleven dat oud zeer herhalen
zoals de oude boom zijn wederkerend roest.
Liever dan een hark heeft hij de wind
om de moeë blaren te vergaren
in een verre uithoek van zijn tuin.
Roest wordt rust; het blijft bladstil.
Wat rest, staat niet meer op de kaart.…
de machthebber
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
945 Hij zwelgt in zijn macht
en aan zijn verzonken
pretoogjes is te zien,
hoe hij geniet.
Hij denkt, dat hij meer
capaciteiten en talenten
bezit dan anderen
en dat zullen ze ook weten.
hij heeft niet voor niets
zo'n grote mond.
maar dat staat
in schril contrast
met het wormpje
onder aan
zijn dikke bast.…
FINALE
poëzie
4.0 met 7 stemmen
3.315 Ik sprak tot U, maar dronken,
tot U, die in mijn armen lag:
‘de wrange wereld ligt verzonken
en nimmer, nimmer meer, de dag!
Ik ben van U, nu ik U kus
voor U en U alleen
en al ons dromen en ons doen was dus
dat ik met U, werd één!…
hemel, hel, leven
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.777 en wij verschoonden tijd
in avondkledij van geuren
verwacht men de hemel
of de hel
minstens het leven
en aan het firmament stonden gele sterren
in de landelijke kamer voor de haard
waar hij met poëtische verkwisting haar liefde
en geloofde dat zij zijn paden ging
om samen de hemel te ontdekken
of de hel
minstens echter het leven
verzonk…
Dichterslatijn
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
489 breekt speels en fel,
Warmte krijgt gestaag vrij spel,
Smeltende ijskappen dalen neer,
Rollende tranen langs de bergwand,
Verzamelen in een letterbad,
Kolkend golven de woorden nat,
Schuimend zwemmen ze richting land,
Vloed van woorden in branding uitgemond,
Spoelt in frasen over het strand,
Schuimende silhouet droogt in het zand,
Verzonken…
Observatie
netgedicht
4.2 met 45 stemmen
1.641 Die wereld aldus bestoven
te midden van de stilte
ligt daar in rust verzonken
en houdt haar winterslaap.…
Verheven
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
626 Ik verzonken in mijn eigen mist staar naar beneden,
als een machteloze god die neerkijkt op zijn creatie.
Het geluid zwelt aan,
doet de mist in mijn hoofd verdwijnen,
terugkeren naar de aardse wereld,
me begeven onder de ziende blinden.
Ik vervolg mijn weg,
klok, bel, eerste uur...…
Dichtergave.
poëzie
2.5 met 2 stemmen
857 En toch heb ik u geschonken
't Zuiverst wat mijn ziel bezat:
Konde van een diepst-verzonken
Schoonste schat.
Dichterwoorden zijn als stralen,
Die van smart noch waan besmet
In der harten afgrond dalen
Onverlet.
Dichterwoorden zijn als tranen
Van wie almaar wenen moet
Om een liefde nooit verstaan en
Toch zò zoet.…
Dichtergave.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
997 En toch heb ik u geschonken
't Zuiverst wat mijn ziel bezat:
Konde van een diepst-verzonken
Schoonste schat.
Dichterwoorden zijn als stralen,
Die van smart noch waan besmet
In der harten afgrond dalen
Onverlet.
Dichterwoorden zijn als tranen
Van wie almaar wenen moet
Om een liefde nooit verstaan en
Toch zò zoet.…
Winterreis.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
570 Een boot verzonken met de mast langszij
de nutteloze banden, van een auto op zijn kop.
Een ton met lekkend iets en vies
het plastic wijd verspreid, als 't ongehoorde.
Dode kikkers, steigerpalen, bouwafval
onderwater is een rijk, als van gestoorden.
Eindelijk de zee gehaald
maar mis nu toch het mensenleven.…
Al die dingen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
539 zoveel gedaan
Ons praten op de bank
over een knuffel piemel
Hoe pluche kinderonschuld omhult
We uitkijken op vlinders
tussen de vlinderstruiken,
de vijver die rimpelt
door roze visjes,
een kikker zien zitten op een steen
We 'n Afrikaanse zanger beluisteren hartstochtelijk Frans zingend,
omdat Frankrijk zijn land nu
We dan in een verzonken…
Zij tilt zich overeind (1897)
poëzie
4.1 met 22 stemmen
2.722 aan zich zelve en ongewis
wordt zij hier, haar gedachten zouden
niet verder kunnen, teruggehouden
in deze bedeesdheid, alleen er hing
een voelen van herinnering
van vroeger, alsof het al een keer
zo was, en over het wanneer
denkt zij nog even en dan met kleuren
om haar vreemddoen gaat zij zich beuren
uit haar verzonkenheid…
De schim van P.C. Hooft
poëzie
3.6 met 5 stemmen
3.294 Groot schreed hij voort, het lokkig hoofd omblonken
Van ronde gloed en geluw-glanzend goud,
Gelijk een god, in mijmerij verzonken.
Hoog, van de schoudren opwaarts, rees zijn leest
De schaar te boven, die, van vreugde dronken,
Bijeengevloeid was tot zijn heugnisfeest.…
Tweede kans 1975
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
554 Ik kom tegen middernacht uit
‘n bespreking die lastig verloopt
en rij in gedachten verzonken
de weg die ik dagelijks rij
maar zie de bocht over ‘t hoofd
M’n auto die in de slip beland
komt in ‘t kanaal tot stilstand
het water spuit naar binnen
de deur aan mijn kant zit vast
en met ’n lijf vol adrenaline
duw ik de andere deur open
en…
Ware elf
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
769 Naast het protserige stadhuis, de imposante
Sint Jan, het verzonken kasteel van Jacoba, mierzoete
wafels en houten kazen, verschijnt dan hier dan daar
een zuster van Camille Claudel, in praërafaëlitische
stijl, wat geen blanco-toerist vermoedt, overstijgt zij,
de Groene Fee van Gouda, alle vergane glorie.…
Zingende stemmen
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.824 Maar op 's harten grond murmlen de beken,
Waar een ongeweten licht in speelt,
Waar de stemmen van dit leven breken,
Doch waar nieuwgeboren stemmen spreken
Rondom menig stil verzonken beeld.…
Op een balkon
poëzie
3.3 met 3 stemmen
5.127 Wolken in maanlicht trekken hun schemerende sporen
over en langs het hoog balkon waar ik heb postgevat,
uitziende op het land, dat aan de rand der stad
tot een verzonken werelddeel lijkt te behoren.…
Wonderstil
poëzie
4.5 met 2 stemmen
2.161 Maar dan, ontwaakt tot de oude droom,
Hoor ik de wind weer in de boom,
En zie de kleine dingen aan,
Die stil en ernstig voor mij staan,
Verzonken in hun eigen rust.
Zo, van ons diep verband bewust,
Heb ik hen lief en hoor tot hen,
Met wie ’k in u gelukkig ben,
En tot die nieuwe zin gewijd
Wordt al wat is nu werklijkheid.…
Nemo en Atlantis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
557 Wat ik van tijd tot tijd toch mis
dat is, vast zeker en gewis,
Jules Verne's diepzeegeschiedenis
van onderzeeboot Nautilus
Naar zeeën der verdoemenis
en het verzonkene Atlantis
dat aan 'n oceaan verwant is
Een oorspronkelijk Platonisch
rijk, ver weg van Sidon, Tyris,
daar waar nu nog de Levant is,
ouder dan Persepolis
laat staan…
Oh Charleroi
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
476 laat me gloeiende sissende
heavy metal horen in de oude staalfabriek
Drink een glas rode wijn met me aan de Samber
waar kunst stroomt en geld het loodje legde
Wandel mee naar Bois du Cazier
laat stille tranen vloeien in café Chez ta mère
Zoek in Livre ou Verre de verwondering
doorzie Charlerois helder als glas
Voel de synthese van verzonken…
vergeet te sterven
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
520 moegestreden huid
dat vuil over de dekens kruipt
wijst af tot voorbij de laatste snik
wanneer de wilskracht ’t vertikt
laat de wrangheid van ’t chagrijn
neerdalen als ’n snotterig venijn
want niet weten verschoont ’t verstand
de vrucht verdroogd, ’t vel verbrand
’n nacht losgeslagen in de tijd
de zon verbaast wat zij benijdt
als zij in de huid verzonken…
Restreis en verder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
352 gebleven, opgehangen
Aan gekortwiekte klerelijers van kleerhangers,
Het zijn de stroppen en strakgetrokken lachjasjes,
Uitgegleden herinneringen van werkelijkheden;
Door deze vertraagde lage mist van vergelijkingen,
De verrijking die poëtische waarheden aanreiken:
Geloof de grootste goden niet, de geoliede zinnen
Uit de machinaties; verzonken…
koffie en herinnering
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
297 Dromerig verzonken
in zelfmedelijden,
wanneer verloren geheugen
meer weegt dan geld of goud.
Ik neem een slok van de koffie,
mijn zorgen even van de baan,
en denk: tja —
je wordt gewoon oud.
De rook vermengt zich nu
met de geur van verschaald bier,
een nevel van giftig
en beladen oordeel.…
In Paradisum in vogelvlucht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
306 dingen die komen gaan
binnen-in jouw verre dageraad
Geluk lijkt altijd van korte duur
ik kreeg roesmoes in mijn kop vorig jaar
onder de huid van lente in maart
dan blijft een impressie altijd onvolledig
van dat eeuwige vrouwzijn
door de tijd
onderweg naar niets en nergens
waar woorden zonder inhoud
draaiden in cirkels
en wortels verzonken…