Alle inzendingen over verstijven

94 resultaten.

Sorteren op:

een ruimtewezen

netgedicht
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 878
er komen zwarte luchten bovendrijven het schaduwdonker grijpt verlicht de macht een schel geluid groeit aan tot volle kracht ik voel mijn lijf door doodsgevoel verstijven dan landt een vloot van onbestemde schijven met lampen die als ogen van smaragd een einde maken aan de prille nacht m’n pen kan angst en beven niet beschrijven een wezen…

Toekomst

hartenkreet
1.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.109
Nu woest En kwaad En grimmig door de wolken. ’t Is of er woeste buien komen En moenen zich verbergen in de eik En zoogdieren bang verstijven Hoe bevreesd ik was En later ik vertel Nu is de moen gevangen. Ik vervolg mijn weg met spoed, (Als de hoge hemel ziet) . En de angst beweegt door de bossen…
Emma1 februari 2007Lees meer >

Vlinder zonder vleugels ?

netgedicht
3.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.179
woord waarom gelachen wordt, het blauw wordt ijs, daarna grauw, niet in meer staat innerlijk te bloeien, in de kou wordt alles ontkend, de regen berijdt het blad waaronder de vlinder geen tehuis kon vinden en tot in de lente zal zwijgen, een kale boom op een oude prent, dat in elk seizoen van kleur verandert en z’n wortels voelt verstijven…
pama7 november 2010Lees meer >

Dansende bomen

netgedicht
3.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 616
wenkt me dichterbij Ga staan, wordt een boom en dans Ik spreid mijn wortels in de grond en plots voelt alles los Blij roep ik naar de grijze in een volgend leven wil ik boom zijn waarom niet nu, je danst De ballerina danst ook mee ze kan niet meer toekijken Het geluid van een motorzaag verstoort het dansende geheel alle bomen verstijven…

Geweigerd

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 632
het antwoord moest ik schuldig blijven en ik voelde mijn lichaam verstijven hoewel ik wist dat hij wel om mij gaf volgde op deze nalatigheid onverbiddelijk straf ik stotterde lichtelijk overstuur dat ik hoopte op het vagevuur geërgerd toornde hij: ‘Ken jij de feiten wel?…
Elisabeth R3 december 2021Lees meer >

Waar de horizon op rust...

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 671
de regen berijdt het blad waaronder transparante vleugels geen houvast vinden konden, tot in de lente zal zwijgen, als een kale boom op een oude prent, die zijn oude wortels voelt verstijven. Dat elk seizoen zijn diepte plant, het gezicht naar de zon gericht om die in te lijven op een punt waar de horizon op het water rust.…
Pama9 maart 2014Lees meer >

Het Vrije Veld

netgedicht
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 574
het hek, intiem verstrengeld, kwam over ons een eeuwig jong gevrij Half dronken van de passie, dij aan dij naakt in het malse gras, zacht, hoogomstengeld Het leek een dag waarop men zwemt of hengelt wij in extase, de remmingen voorbij, gehuld in wolken zwoele liefdesdromen Plots staat 'r een man, en uit zijn vingers bengelt een snel verstijvend…

Door onze zachte, licht-ontroerde lijven

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.328
Door onze zachte, licht-ontroerde lijven o Zusters, woedt die grote strijd nu fel: wij hunk'ren naar de toekomst, 't heerlijk spel aller krachten, die nu in ons verstijven. Wij horen Vrijheids zoete lokken wel, en reppen ons...…

in de ban van de ring

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 501
soms gelukt het mij mijn zwijgen op te rekken dan wel anders uitgedrukt gedachten binnensmonds aan elkaar te rijgen om ze vervolgens in slaap te sussen en de ziel mij aanspoort let op, probeer ze niet te wekken laat ze rusten op een kussen maar de ogen sluiten en de lippen te doen verstijven leidt niet altijd tot waarachtige openbaring…

Lisa

netgedicht
4.1 met 46 stemmen aantal keer bekeken 2.002
mijn schaamte en verlangen verlangen door dromen gedreven bedwelmend, de spanning gonst onze lichamen die bevend liefhebben druppels vormen op jouw huid parels, als dauw op blad fonkelend je ogen, ze schreeuwen passie vingertoppen glijden verkennen naakte huid maken kleiner wordende contouren van een passiebloem rillingen, verstijving…
Mav13 juli 2007Lees meer >

De onweerstaanbare Vos

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 583
Wandel door het bos Links een hert rechts een vos Beide cirkelen om mij heen De vos sluw en gemeen Moeilijk om goed in het zicht te blijven Af en toe zie je de vos verstijven Om je met zijn uitdagende blik te verleiden Het hert huppelt vrolijk door de heiden Te makkelijk om te grijpen Niets in mij dat het hert wil volgen Met de vos zou…

als?

netgedicht
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 588
niets van wat je bent is nog het begin van wat je bent geweest, wel dezelfde ogen maar het licht is breekbaar zoals een ent in de vorst zeg me dat je me begrijpt, wil je de morgen nog ontmoeten of laat jij de nacht in jou verstijven, het opslaan voor de eeuwigheid waar stilte geen zonde is geef me dan voor we slapen gaan een laatste knuffel…
elze8 september 2017Lees meer >

Achter de dichter staat

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 277
waargenomen wereld van blazende zwanen, openslaande deuren, zo’n hemel die niet opbeuren wil ingedroogde beeksluizen, de neerbuigende hengstenhalzen, het grote rode mierenbal de bever buiten het dal, de uiterste waarde stronken, gebroken modder, opvliegende eenden, gekwetter, zwart-witte koeten die drijven, zelfs de paardenbloemen verstijven…

Moederangst

poëzie
3.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 2.941
Zij zag het wiegje op de stroom, Gelijk een schuitje drijven; Dat zag zij in een nare droom, Het hart vol schroom, Zij voelt haar bloed verstijven! Waar of ze 't nu nog wedervindt, Haar zo op eens ontnomen? Een prooi aan 't water en de wind, Hoe kan het kind Aan zulk gevaar ontkomen?…

stilte voor de storm

hartenkreet
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.655
de zon de nachten voor hem zijn en als hij naar het strand wilt méns, dan ga ie laat november aan eind van onze herfst dan is voor hem het zand niet heet ruikt hij koud vuur in de lucht een zweem kalmerende werking lucht zijn kop dan even goed vlak voor de witte poppen, de wortels en de bloemen op zijn raam de tijd voor hem verstijven…

De zee

poëzie
3.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 5.288
De zee, het enige leven dat strekt Van begin tot einde - Terwijl alle andre, voor kort gewekt, Gedwee en weerloos verdwijnen - Geeft in eeuwige breking De grote, zachte verzekering Dat, wanneer allen versterven, verstijven, Zij bevallig zal blijven.…

DE ZEE

poëzie
3.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 5.116
De zee, het enige leven dat strekt Van begin tot einde -Terwijl alle andre, voor kort gewekt, Gedwee en weerloos verdwijnen- Geeft in eeuwige breking De grote, zachte verzekering Dat, wanneer allen versterven, verstijven, Zij bevallig zal blijven.…

vrijage

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 905
Midzomernacht, de zwoelste nacht: geliefden liggen, ontkleed in maneschijn en rozengeur; ze dansen een minnedans, de levensdans Lichamen verlangen, naken, raken; monden zoenen, kussen halzen, oren; fluisteren ondeugend lieve stoute woordjes Handen kroelen, strelen, voelen; tongen likken plagend, tintelend verstijven tepels, zinderend kippenvel…

Zwelgje

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 535
alle mannen hebben één vriend gemeen dat is klein maar dapper Zwelgje Prostaat zijn veel genoten talent is ook zijn valkuil want verstijven bij opwinding is zijn ding bij elke moment van romantiek of passie gaat Zwelgje steevast enthousiast uit zijn bol zwelt hij op als een luchtballon trots en fier bouwt hij een feesttent voor iedere man hier…

Het lied van de liefde (2)

netgedicht
3.7 met 22 stemmen aantal keer bekeken 890
je dat niemand vragen immers zovelen zie ik nu pas in zichzelf turen zal het zijn voor even met pappenheimers omgeven of plant ik nieuwe stekken zeker ik ben bedreven in overleven maar is mijn aarde vruchtbaar genoeg zijn de wortels niet te moe wil ik nog het water uit mensen zeven mensen mensen wat mag je wensen de benen verstijven…

Als ik toch haar moeder was..

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 934
Zou ze aan het braadspit rijgen tot ze een zwart korstje krijgen, daarna hun verkoolde lijven in beton laten verstijven. Edoch, deze straffen zijn te mild, dit gebroed dient dun gevild, met kilo’s pekel in de wonden, voor eeuwig naar de hel gezonden.…
G.B.Scipio13 januari 2013Lees meer >

De handdruk.

poëzie
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.909
Verstijve de hand, die de hoveling speelt; Beleefde, vernedrende hand! Verdorre de hand, die verraderlijk streelt; 'k Voel liever een klauw of een tand! De handdruk, die louter een ‘gunstje’ verbeeldt Die wijs ik bepaald van de hand! Ik weiger uw handje zo keurig en teer, Mij angstig en huivrend geboôn!…

branding( of op strand bij nacht)

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.016
een niet verleden oorlog de golven als mortieren denderen door mijn lijf schreeuwende meeuwen de paniek van verscheurde harten vluchtend door de onvoorstelbare verwoestende nacht ik struikel, een waterige geul dramatische herhaling van de herhaling zout is het water, mijn val slaat een afdruk in het wad opnieuw machteloos verstijvend…

Het stenen woud

netgedicht
4.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.535
De verstijving. Tot de wereld omslaat. Met een schok! Dan barst het los. Het leven! Een wild organisme. Ongrijpbaar. Het breekt door het asfalt. Woest. Nat. Herfst. Oude straten. De havenstad. Blauw verval druipt van de daken. De muren worden koud. Een kille huid van steen. Het omsluit ons. En de bomen? Een paar maar.…

Luctor...

hartenkreet
4.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 849
Niet meer denken aan degenen Die me zo veel pijn deden Die me gewoon hebben laten gaan Die niet eens zijn komen kijken Die helemaal niets aan wilde reiken Door totaal afwezig te blijven Lieten ze mij compleet verstijven De kou de nacht.…
Sophie20 april 2006Lees meer >

Ab Inferno langs een omweg

netgedicht
2.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 476
luide wortels, altijd voor het grijpen boven op maagdelijk wit de rupsbanden in landschapspijn ingebed als luid zwijgen – niks zal verstijven buiten-uit jullie naderend einde Tegenslag duurt nooit te lang wij gaven rust in hedendaagse gelederen op een haar na de cito met kou op komst nu verdwijnt elk concept nimmer geheel ‘nulla infinitio…
Stoker22 maart 2026Lees meer >

Schijnwerpers

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 249
voor haar deur onzichtbaar voor de ander, maar in haar hoofd zorgvuldig gespijkerd elke klop herhaalt de nacht elke echo sleept haar terug naar het felle licht de handen om polsen de overtuiging dat zijzelf het gevaar was sindsdien leeft de gebeurtenis niet in herinnering, maar in het nu, in het opschrijven in het verstijven…

We noemen hem Kees XII; keer-op-keer

netgedicht
1.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 343
thema- mijn vingers willen zinnen blijven schrijven, stapelen De Bergmannen hun ruige riffs als antigif voor de dreigende afdaling mijner gemoed, maar het komt goed: één dezer dagen zal de ware toedracht van zijn einde, en wat daaraan voorafging, boven komen drijven, sublimeren uit zijn harde woorden, als gedachtenwolken óns doen verstijven…

In Nederland

poëzie
3.9 met 26 stemmen aantal keer bekeken 5.766
In Nederland wil ik niet blijven, Ik zou dichtgroeien en verstijven. Het gaat mij daar te kalm, te deftig, Men spreekt er langzaam, wordt nooit heftig, En danst nooit op het slappe koord.…

De handdruk

poëzie
3.5 met 18 stemmen aantal keer bekeken 3.494
Verstijve de hand, die de hoveling speelt; Beleefde, vernedrende hand! Verdorre de hand, die verraderlijk streelt; ’k Voel liever een klauw of een tand! De handdruk, die louter een 'gunstje' verbeeldt, Die wijs ik bepaal van de hand! Ik weiger uw handje zo keurig en teer, Mij angstig en huiverend geboôn!…