94 resultaten.
een ruimtewezen
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
878 er komen zwarte luchten bovendrijven
het schaduwdonker grijpt verlicht de macht
een schel geluid groeit aan tot volle kracht
ik voel mijn lijf door doodsgevoel verstijven
dan landt een vloot van onbestemde schijven
met lampen die als ogen van smaragd
een einde maken aan de prille nacht
m’n pen kan angst en beven niet beschrijven
een wezen…
Toekomst
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
1.109 Nu woest
En kwaad
En grimmig door de wolken.
’t Is of er woeste buien komen
En moenen zich verbergen in de eik
En zoogdieren bang verstijven
Hoe bevreesd ik was
En later ik vertel
Nu is de moen gevangen.
Ik vervolg mijn weg met spoed,
(Als de hoge hemel ziet) .
En de angst beweegt door de bossen…
Vlinder zonder vleugels ?
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.179 woord
waarom gelachen wordt, het
blauw wordt ijs, daarna grauw,
niet in meer staat innerlijk te
bloeien, in de kou wordt alles
ontkend, de regen berijdt het
blad waaronder de vlinder geen
tehuis kon vinden en tot in
de lente zal zwijgen, een kale
boom op een oude prent, dat in
elk seizoen van kleur verandert
en z’n wortels voelt verstijven…
Dansende bomen
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
616 wenkt me dichterbij
Ga staan, wordt een boom en dans
Ik spreid mijn wortels in de grond
en plots voelt alles los
Blij roep ik naar de grijze
in een volgend leven wil ik boom zijn
waarom niet nu, je danst
De ballerina danst ook mee
ze kan niet meer toekijken
Het geluid van een motorzaag
verstoort het dansende geheel
alle bomen verstijven…
Geweigerd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
632 het antwoord
moest ik schuldig blijven
en ik voelde
mijn lichaam verstijven
hoewel ik wist
dat hij wel om mij gaf
volgde op deze nalatigheid
onverbiddelijk straf
ik stotterde
lichtelijk overstuur
dat ik hoopte
op het vagevuur
geërgerd toornde hij:
‘Ken jij de feiten wel?…
Waar de horizon op rust...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
671 de regen berijdt het blad waaronder
transparante vleugels geen houvast
vinden konden, tot in de lente zal zwijgen,
als een kale boom op een oude prent,
die zijn oude wortels voelt verstijven.
Dat elk seizoen zijn diepte plant, het gezicht
naar de zon gericht om die in te lijven op
een punt waar de horizon op het water rust.…
Het Vrije Veld
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
574 het hek, intiem verstrengeld,
kwam over ons een eeuwig jong gevrij
Half dronken van de passie, dij aan dij
naakt in het malse gras, zacht, hoogomstengeld
Het leek een dag waarop men zwemt of hengelt
wij in extase, de remmingen voorbij,
gehuld in wolken zwoele liefdesdromen
Plots staat 'r een man, en uit zijn vingers bengelt
een snel verstijvend…
Door onze zachte, licht-ontroerde lijven
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.328 Door onze zachte, licht-ontroerde lijven
o Zusters, woedt die grote strijd nu fel:
wij hunk'ren naar de toekomst, 't heerlijk spel
aller krachten, die nu in ons verstijven.
Wij horen Vrijheids zoete lokken wel,
en reppen ons...…
in de ban van de ring
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
501 soms gelukt het mij
mijn zwijgen op te rekken
dan wel anders uitgedrukt
gedachten binnensmonds
aan elkaar te rijgen om ze
vervolgens in slaap te sussen
en de ziel mij aanspoort
let op, probeer ze niet te wekken
laat ze rusten op een kussen
maar de ogen sluiten
en de lippen te doen verstijven
leidt niet altijd tot waarachtige openbaring…
Lisa
netgedicht
4.1 met 46 stemmen
2.002 mijn schaamte
en verlangen
verlangen
door dromen gedreven
bedwelmend, de spanning gonst
onze lichamen die bevend liefhebben
druppels vormen op jouw huid
parels, als dauw op blad
fonkelend
je ogen, ze schreeuwen passie
vingertoppen glijden
verkennen naakte huid
maken kleiner wordende contouren
van een passiebloem
rillingen, verstijving…
De onweerstaanbare Vos
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
583 Wandel door het bos
Links een hert rechts een vos
Beide cirkelen om mij heen
De vos sluw en gemeen
Moeilijk om goed in het zicht te blijven
Af en toe zie je de vos verstijven
Om je met zijn uitdagende blik te verleiden
Het hert huppelt vrolijk door de heiden
Te makkelijk om te grijpen
Niets in mij dat het hert wil volgen
Met de vos zou…
als?
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
588 niets van wat je bent is nog het begin
van wat je bent geweest, wel dezelfde
ogen maar het licht is breekbaar
zoals een ent in de vorst
zeg me dat je me begrijpt, wil je de morgen
nog ontmoeten of laat jij de nacht in jou
verstijven, het opslaan voor de eeuwigheid
waar stilte geen zonde is
geef me dan voor we slapen gaan een laatste
knuffel…
Achter de dichter staat
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
277 waargenomen
wereld van blazende zwanen, openslaande
deuren, zo’n hemel die niet opbeuren wil
ingedroogde beeksluizen, de neerbuigende
hengstenhalzen, het grote rode mierenbal
de bever buiten het dal, de uiterste waarde
stronken, gebroken modder, opvliegende
eenden, gekwetter, zwart-witte koeten die
drijven, zelfs de paardenbloemen verstijven…
Moederangst
poëzie
3.3 met 12 stemmen
2.941 Zij zag het wiegje op de stroom,
Gelijk een schuitje drijven;
Dat zag zij in een nare droom,
Het hart vol schroom,
Zij voelt haar bloed verstijven!
Waar of ze 't nu nog wedervindt,
Haar zo op eens ontnomen?
Een prooi aan 't water en de wind,
Hoe kan het kind
Aan zulk gevaar ontkomen?…
stilte voor de storm
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.655 de zon
de nachten voor hem zijn
en als hij naar het strand wilt
méns, dan ga ie laat november
aan eind van onze herfst
dan is voor hem het zand niet heet
ruikt hij koud vuur in de lucht
een zweem kalmerende werking
lucht zijn kop dan even goed
vlak voor de witte poppen, de wortels
en de bloemen op zijn raam
de tijd voor hem verstijven…
De zee
poëzie
3.8 met 10 stemmen
5.288 De zee, het enige leven dat strekt
Van begin tot einde
- Terwijl alle andre, voor kort gewekt,
Gedwee en weerloos verdwijnen -
Geeft in eeuwige breking
De grote, zachte verzekering
Dat, wanneer allen versterven, verstijven,
Zij bevallig zal blijven.…
DE ZEE
poëzie
3.3 met 12 stemmen
5.116 De zee, het enige leven dat strekt
Van begin tot einde
-Terwijl alle andre, voor kort gewekt,
Gedwee en weerloos verdwijnen-
Geeft in eeuwige breking
De grote, zachte verzekering
Dat, wanneer allen versterven, verstijven,
Zij bevallig zal blijven.…
vrijage
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
905 Midzomernacht, de zwoelste nacht:
geliefden liggen, ontkleed in maneschijn en rozengeur;
ze dansen een minnedans, de levensdans
Lichamen verlangen, naken, raken; monden
zoenen, kussen halzen, oren; fluisteren
ondeugend lieve stoute woordjes
Handen kroelen, strelen, voelen; tongen
likken plagend, tintelend verstijven tepels,
zinderend kippenvel…
Zwelgje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 alle mannen hebben één vriend gemeen
dat is klein maar dapper Zwelgje Prostaat
zijn veel genoten talent is ook zijn valkuil
want verstijven bij opwinding is zijn ding
bij elke moment van romantiek of passie
gaat Zwelgje steevast enthousiast uit zijn bol
zwelt hij op als een luchtballon trots en fier
bouwt hij een feesttent voor iedere man hier…
Het lied van de liefde (2)
netgedicht
3.7 met 22 stemmen
890 je dat niemand vragen
immers zovelen
zie ik nu pas
in zichzelf turen
zal het zijn voor even
met pappenheimers omgeven
of plant ik nieuwe stekken
zeker ik ben bedreven in overleven
maar is mijn aarde vruchtbaar genoeg
zijn de wortels niet te moe
wil ik nog het water uit mensen zeven
mensen mensen wat mag je wensen
de benen verstijven…
Als ik toch haar moeder was..
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
934 Zou ze aan het braadspit rijgen
tot ze een zwart korstje krijgen,
daarna hun verkoolde lijven
in beton laten verstijven.
Edoch, deze straffen zijn te mild,
dit gebroed dient dun gevild,
met kilo’s pekel in de wonden,
voor eeuwig naar de hel gezonden.…
De handdruk.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
1.909 Verstijve de hand, die de hoveling speelt;
Beleefde, vernedrende hand!
Verdorre de hand, die verraderlijk streelt;
'k Voel liever een klauw of een tand!
De handdruk, die louter een ‘gunstje’ verbeeldt
Die wijs ik bepaald van de hand!
Ik weiger uw handje zo keurig en teer,
Mij angstig en huivrend geboôn!…
branding( of op strand bij nacht)
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.016 een niet verleden oorlog
de golven als mortieren
denderen door mijn lijf
schreeuwende meeuwen
de paniek van verscheurde harten
vluchtend door de onvoorstelbare
verwoestende nacht
ik struikel, een waterige geul
dramatische herhaling
van de herhaling
zout is het water, mijn val
slaat een afdruk in het wad
opnieuw machteloos
verstijvend…
Het stenen woud
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.535 De verstijving. Tot de wereld omslaat.
Met een schok! Dan barst het los.
Het leven! Een wild organisme. Ongrijpbaar.
Het breekt door het asfalt. Woest.
Nat. Herfst. Oude straten. De havenstad.
Blauw verval druipt van de daken.
De muren worden koud.
Een kille huid van steen. Het omsluit ons.
En de bomen? Een paar maar.…
Luctor...
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
849 Niet meer denken aan degenen
Die me zo veel pijn deden
Die me gewoon hebben laten gaan
Die niet eens zijn komen kijken
Die helemaal niets aan wilde reiken
Door totaal afwezig te blijven
Lieten ze mij compleet verstijven
De kou de nacht.…
Ab Inferno langs een omweg
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
476 luide wortels, altijd voor het grijpen
boven op maagdelijk wit
de rupsbanden
in landschapspijn ingebed
als luid zwijgen – niks zal verstijven
buiten-uit jullie naderend einde
Tegenslag duurt nooit te lang
wij gaven rust in hedendaagse gelederen
op een haar na de cito met kou op komst
nu verdwijnt elk concept nimmer geheel
‘nulla infinitio…
Schijnwerpers
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
249 voor haar deur
onzichtbaar voor
de ander, maar in
haar hoofd
zorgvuldig gespijkerd
elke klop herhaalt
de nacht
elke echo sleept
haar terug naar
het felle licht
de handen om
polsen de
overtuiging
dat zijzelf het
gevaar was
sindsdien leeft
de gebeurtenis
niet in herinnering,
maar in het nu,
in het opschrijven
in het verstijven…
We noemen hem Kees XII; keer-op-keer
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
343 thema-
mijn vingers willen zinnen blijven schrijven,
stapelen De Bergmannen hun ruige riffs
als antigif voor de dreigende afdaling mijner gemoed,
maar het komt goed:
één dezer dagen zal
de ware toedracht van zijn einde,
en wat daaraan voorafging,
boven komen drijven,
sublimeren uit zijn harde woorden,
als gedachtenwolken
óns doen verstijven…
In Nederland
poëzie
3.9 met 26 stemmen
5.766 In Nederland wil ik niet blijven,
Ik zou dichtgroeien en verstijven.
Het gaat mij daar te kalm, te deftig,
Men spreekt er langzaam, wordt nooit heftig,
En danst nooit op het slappe koord.…
De handdruk
poëzie
3.5 met 18 stemmen
3.494 Verstijve de hand, die de hoveling speelt;
Beleefde, vernedrende hand!
Verdorre de hand, die verraderlijk streelt;
’k Voel liever een klauw of een tand!
De handdruk, die louter een 'gunstje' verbeeldt,
Die wijs ik bepaal van de hand!
Ik weiger uw handje zo keurig en teer,
Mij angstig en huiverend geboôn!…