913 resultaten.
De Paashaas
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
772 Dat is zo zoet en smelt in onze mond, we eten onze buikjes rond.
Voor één keer mogen we snoepen,
spijtig niet lang, want Haas wordt terug geroepen.
Wij maken van eieren popjes met wc rolletjes, lapjes stof en nopjes.
Eieren kunnen we schilderen in alle kleuren.
Wij zetten ook gedroogde takken in een vaas.…
Losgelaten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
525 steeds dieper en dieper
zakken ze weg in de
spelonken van je geest
die collega die vriend of vijand
diegene die je stiekem aanbad
die ouder die je nooit zou vergeten
zij allen die ooit zijn geweest
steeds dieper en dieper dalen ze af
sterke gevoelens vervlakken
smelten langzaam weg als ijskappen
je moet ze los laten
of laten zij jou los…
Vidrus Fluvius (Overijsselse Vecht)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
548 Ik houd me met moeite staande,
tussen al dit geweld,
en denk terug aan Vidrus Fluvius
in de zomer,
een zacht kabbelende rivier,
zonder de kracht van smelt.…
Magritte? De stilte achter het zichtbare
netgedicht
2.4 met 26 stemmen
881 Waar tijd en dimensie zich
verliezen en elk beeld een vraag wordt
die niet opgelost wil worden, voel ik hoe zekerheid
smelt en het alledaagse buigt tot iets dat niet genoemd wil worden.…
mijn suikerspin
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
113 dan zie ik naar jou, jij bent
het romige softijs dat mijn
ogen nog wonderlijk doet
smelten, zelfs het toefje
slagroom likt aan mijn
innerlijkste verlangen
onze tongen likken
tesaam aan het restje
dat als een romig straaltje
lekkernij zacht door de mui
wordt gedirigeerd naar jouw
mond, jouw mond die ik al
vijfenveertig jaar heb geproefd…
Kinderwens
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
2.513 Als zij vertrekt wil ik woestijnzand horen
Zij wordt de zon die mijn vleugels smelt,
druipend in de aders van pijn.
Elke adem, stromende wind, gaat van hier naar haar.
Ooit keek een mens fataal door mij,
een druppel die mij uitsleep in één val.…
gedicht voor jezelf
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
2.036 avonds door mijn geest danst
en plots is ze daar
in een diamanten schoonheid
schitterend van liefde
mijn liefde
zoals onze liefde
de fragiliteit van kristallen lelie's
geurend als de betoverendste geur van witte rozen
de stilte van deze schoonheid
onze liefde die eeuwig blijvend geurt
in het heelal van onze harten
het in elkaar smelten…
De kleinste dood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.363 Smeulende tongen smelten
Innig rillend
Draden in een bloedlauwe bries
Welig speeksel van de dageraad
Een bron van bruisbelletjes
Een lelie zou in haar voetsporen groeien
Murmelt de profeet in zijn baard
(Versneden kul voor de sul die knielt voor het gouden kalf)
De dorst van haar vezels
Bloeit roezig onder mijn vingers
Het sap gloeit vol…
Versmeltende lichamen.
hartenkreet
3.4 met 32 stemmen
4.436 Hartstochtelijk kussend smelten we tesamen,
verhit door een steeds aanwakkerend vuur.
Tot een twee-eenheid versmelten onze lichamen,
in deze liefde zo intens en zo puur.…
De laan in, uit westlijke wolkensluis
poëzie
3.9 met 9 stemmen
1.917 Tot streep smelt saam ’t versneld metaalgetikkel.
Hard gonst de nobel-koele wind. Op ’t nikkel
Schittert een dubbelster, oranjerood
Aan ’t einde van de laan, om me op te vangen,
Staat, groot, de zon. Voort vlieg ’k, in vreemd verlangen
naar iets — onzegbaar, tijdloos: liefde-en-dood.…
Soms
hartenkreet
3.9 met 12 stemmen
1.988 Soms verscheur ik nog jouw lachende gezicht
Blaas ik de snippers nog richting het vuur
Verlost mijn lichaam zich van haar gewicht
Om zwevend een weg te vinden tussen zoet en zuur
Soms smelten mijn tranen nog naar het vriespunt
Verafschuwen mijn zenuwen het woord 'gevoel'
Om pijn en emoties los te koppelen van wat je kunt
Om weer objectief…
Wonderlijk Genoeg
hartenkreet
4.4 met 24 stemmen
2.562 Mijn broek glijdt van mijn heupen
Vet smelt als sneeuw voor de zon
Opeens weer in maatje zesendertig
Wist niet dat ik zo vermageren kon
Mijn buik weer in haar strakke vorm
In een week tijd zomaar zes kilo kwijt
Korte truitjes kunnen zonder bezwaar
Nu ik van mijn vetrolletjes ben bevrijd
Leuke korte rokjes trek ik uit de kast
Borsten wonderlijk…
meer lippen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
797 collectebus wil alles
nat, in een romantische bui
me niets afvragen
waarom het goed voelt,
niets zeggen
niets weten, van bijbel en god
wat steenkool draagt
kun je van te voren zien
een ruwe diamant
zo ook het lot liefde is,
moet bloed zien
hier en daar een vinger
op je weegschaal, hart en
een doos om in te slapen
tijd smelt…
mij in jou verliezen
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.424 slagbomen van mijn ego zijn
zachtmoedigheid straalt van je huid
en zorgeloos kijken lachend rode lippen
omrand door ’t wit van sneeuw in ‘t diepste
van mijn hart waar onbevredigd en onmachtig
mijn wens om jou nabij te zijn en ‘k klappertandend ril
melodieus als windgespeel breekt dan jouw lachen
door kilte van mijn lijf en laat de gletsjers smelten…
Terrasje doen?
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
525 Beetje belachelijk, mijn jas en das,
‘t was niet nodig, ook wat warm en ongemakkelijk, voel ik,
langzaam zweet ik me een weg, pas
als je het ijs breekt, door het uit je glas
te wippen en je het laat smelten in de asbak, bedoel ik,
kan ik even ademen en je zeggen:
(had ik willen zeggen, bedoel ik)
"wat ben je zacht" en wat was
het goed…
La Dame Blanche
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
650 over jouw huid)
zing ik vlakke tonen ronder en rollend
van mijn tong het hemelbed in
op het ritme van je levenslijn
gelijk de vrucht zich naakt ontkleedt
- dansen de contouren op krijtwitte muren
in het flakkerend schemer schijnsel -
zo sterft de stilte uit
daar onze taal geen vertolking kent
slechts twee klanken synchroon smelt…
IK DENK AAN U
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.824 De hals, een blanke zuil,
gaat in ’t gedreven licht der tedere lokken schuil
die, fel doorschitterd, er de matte glans van doven:
Zo smelt voor ’t middagvuur de witte wolk. Zo laat,
wanneer de morgenbleekte in ’t eerste goud vergaat,
de lucht haar vochtig waas zich van de zon ontroven.…
DOOI
poëzie
4.2 met 6 stemmen
2.529 Dooi die de vlokken
tot wateren wijdt,
dooi, die ons wanen
tot werken gedijt,
spaar niet de dwepers
die midden 't geweld
vrezen dat God
hun gedroomsel smelt.
Geef ons klaar water
dat vloeiend verreint,
door smarten gefilterd
naar de harten fonteint.…
Wandeling zonder maan
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.459 Dit zoete smelten op de tong moet sussen
de brand van onze lippen, want wij zijn te klein,
nietwaar, kind? om elkaar, twee uren door, te kussen.
--------------------------------
uit: Parlando (1930)…
spoorloos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
448 van mijn bestaan
die plakkerig als stroop
bleken te kleven
langs het zwarte git
van wegen die mijn vader baande
zijn vruchten rijpten
negen in getal
in het vrouwelijk schoon
waarlangs ruiende drift
zijn potlood sleep
als strepen van krijt
op zwarte wegen
diep gekerfde pijnen
uit tranen van gemis
bouwden zuilen van zout
die zoet smelten…
Als in december de narcissen bloeien...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
497 Deze idylle vecht; een fel gevecht met
al die uitbuiting die moeder aarde zo uitdooft,
met machtswellust, doofpot en hebzucht
die vaalgeel en koude brengen tussen de mensen,
maar sneeuwkristallen doen smelten
en hen terugjagen naar pover poolgebied
of hooggebergtes waar slechts de Meesters wonen.…
Het Italiaans
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.487 U minne ik teer, o taal van lust en weelde,
Die 't stug Latijn in dartele ontucht teelde;
Die als de kus op malse lippen smelt,
En 't hart doorstroomt met Liefdes algeweld.…
Slaappillen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
363 Ik moet haar lokken
met kleine, witte leugens
die smelten op mijn tong.
Dus slik ik zwijgend in.
Witte rondjes die beloven
dat ik even niets hoef te voelen.
Ze houden woord —
iets wat mensen zelden doen.
Ik lig weer klaar
voor het gevecht dat niemand ziet,
het gevecht dat ik altijd verlies.…
Opening van het Rembrandtjaar
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
938 - mits tijdig gebeurd geboekt -
vastgelegd op de gevoelige plaat
in eeuwig rembrandteske staat
in de Nachtwacht kaltgestellt
dient wel vroeg tijdig uitgestapt
want stel de uiltjes zijn geknapt
ze worden na afloop uitgeteld
achttien kloveniers één tamboer
meisje dode kip aan haar ceintuur
hingen in ’t Rijks zo aan de muur
indringers smelten…
broodrooster
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
1.597 heeft hij een groot gebrek
toch verbaas ik me over wat hij daar allemaal bekokstooft
hoe hij tussen zijn gloeidraden een krokante korst schroeit
vier sneden passen in de gleuven
die ik met een draai open- of dichtschroef
net genoeg om mijn kroost te voeden
soms prop ik zijn muil al eens vol
bijvoorbeeld met een bevrozen pistolet
die smelt…
Kartonnen doos?!
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
2.804 Want de houtkap moet een halt en de ijskap smelt te snel.
Daarom vraag ik U heer, mag ik boven komen of moet ik naar de hel?
Omdat mijn enige vervoermiddel nu een kartonnen doos is?
Echt het is een schande het is daar beneden goed mis.
Maar toch Heer, mag ik binnen komen, ondanks mijn verpakking?…
Het Italiaans
poëzie
3.2 met 14 stemmen
5.704 U minne ik teer, o taal van lust en weelde,
Die 't stug Latijn in dartele ontucht teelde;
Die als de kus op malse lippen smelt,
En 't hart doorstroomt met liefdes algeweld.
Uw woorden zijn uit zacht satijn geweven,
In toontjes die op donzen vlerkjes zweven;
Uw letters, zoet als Zefirs ademzucht;
En heel uw spraak, één lieve lentelucht.…
labyrint
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
642 Zuilen van regen beroven
me druppelsgewijs van licht in de ogen
het plaveisel glimt een galerij van bomen
ik spoel kleurloos weg onder een veelheid van silhouetten
Deze vochtige wentelwereld ruikt naar een tekening in vettig grafiet
De wereld komt naar beneden in doorweekte vellen
huizen smelten weg in een wassen schildering
het warme vet uit…
Op een klein stationnetje….…
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
551 De dag ijsbeert in kille regen,
marcheert over druilerige perrons
op een vroege, bleke zon gericht,
gedachten boemelen naar lege
horizons, passagiers tot niets
verplicht, lange stramme ijzers
en gevoelens smelten samen in
een optisch bedrog, uit synergie
een eigen doel beramen met de
losse eindjes in hun zog,
strakke teugels in luie…
Uit alle poriën,
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
557 Door alle poriën parfumeer
je mij, van beider willekeur
zijn we vrij, handen smelten
op zachte dijen en in donkere
plooien van de nachten, na het
waken van de ochtenden kan
alleen die ene geur mij raken.…