2249 resultaten.
Tysweer
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
464 aan de zuidzijde
van de Punt van Reide
slaat de regen
putjes in het slik
zoet regenwater
spettert op zout water
vermengt zich
en wordt dik
opkomend en afgaand tij
houdt de uren bij
duwt zich traag omhoog
en valt daarna weer droog
keer op keer
hier lag eens
het dorp Tysweer
maar dat is voorbij
opkomend, afgaand tij
schuurde het dorp…
Ruimterariteit
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 dezelfde kleren klaar
Er is hier geen concertzaal
en geen buiten om te wandelen
alleen een plantenkas
waar ik graag geuren snuif
vrij van mensensporen
de huidcrèmes en de zeep
waarmee wij, getelde bekenden
ons onderscheiden
En als ik moeite doe
om geluidloos te plassen
en niet knetterend te poepen
het licht uit te laten
en omzichtig traag…
Ode aan de traagheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
540 schrijf de laatste regels in uitgebeende trage taal
verzamel de moed om de kust uit het oog te verliezen
zoals de vis tam en stekeblind oefent in onderaards geduld
laat tranen een voor een over schaarse woorden vloeien
bloed spaarzaam druppelen op het onbeschreven schrift
zoals het bewegingsloze dier dat in donkerte op helderheid wacht
laat…
Ruimtereis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
334 De sterren komen, de sterren stromen,
En zingen traag een eeuwig wij.
Daar waar tijd de ruimte raakt,
ontstaat een dans van vonken en vragen.
Een fluisterend dragen, een eeuwig jagen,
een reis die nooit zijn doel verzaakt.…
Het vooruitziend geweten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
210 Wacht niet op spijt die traag de waarheid leert,
maar leen de blik van wie je morgen bent.
Doe nu wat jij, wanneer het tij zich keert,
als jouw meest rechte weg herkent.…
De gekantelde stroom
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
150 De felle middag is geweken
voor een trage valling
van teder, helder licht
dat de contouren
van de tuin hertekent.
In dat licht
zie ik de lijnen
die uit mijn liefde lopen,
hoe mijn kindskind opstaat
en aan haar,
ook ooit mijn lentedagen,
begint.
De as van oude stormen
ligt achter mij,
mijn hoofd is vrij.…
Toeschouwer
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
215 Hij kijkt slechts toe hoe stil en traag
het tij zich tegen hem keert.…
aarzelende dracht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
715 Onze monden roeren traag en bedreven
de zuurstof doorheen de gesmolten lava,
om sterk en bindend ijzer te smeden.
De ontroering in de trillende oogleden
zinkt naar onze zwemmende hete lendenen,
om daar de spanning uit het ijzer te slaan.…
De Gletsjer smelt
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
684 De vlokken vallen laag na laag
Een tapijt van kristallen
Aan de bodem tot ijs verdicht
Het schuift over een ruw bed
Steen verpulvert in zijn stroom
Zand, leem en keien
-Die krassen in zijn flanken-
Stapelt hij voor zich uit
Smeltwater mengt zich door kruimels rots
Hij rolt zijn tong van melk uit
(Traag…Eén meter per dag is genoeg)
Zo…
Een ver zwiepen
gedicht
2.2 met 13 stemmen
15.557 Traag kolkend verplaatst zich door de lucht.
Hier dringt een ver zwiepen door, als geselt je
de gigantenriem.…
Drijvende bijl
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.536 De zon komt met grote tegenzin
traag op over de koperen zee
dreigend drijft er een bijl mee
strandwaarts, op een flauwe deining
Slapende cipressen langs het strand
het vroege kind op het ontwakend zand
Bij een passerend scheepje ver van wal
gaat slordig een morgen overboord
of het ooit middag worden zal ?…
Even
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.062 Tien minuten, mijn vader komt zo terug
- hij fluistert dank en kucht
Hoeveel kan een mens verdragen
traag haar adem, huid en haren grauw
haar volle lippen haast ijzig blauw
Een lichte zucht: dus je bent gekomen
mijn dochter weet ervan - van bijna alles dan
ze zegt nog meer met weinig woorden
hij luistert slechts, herdenkt hun dromen
Plots…
Moeder
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.808 De dagen kruipen traag de seizoenen door,
Vitrage achter en cactussen voor.
Op diepe afstand lantaarnlicht en kale bomen,
Auto’s, wandelaars, schoolgaande kinderen die gaan en komen.
Voor het einde vreesde zij het meest
En ging zij; het is mooi geweest.…
Op het perron
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
699 gevlucht voor de guerilla's
via sluikse wegen door het oer
sluip ik met volle koffer
over een stinkend vol perron
niet dat het iemand opvalt
de mens is zichzelf het naast
tot soldaat mij in het oog krijgt
en verveeld de peuk uittrapt
tergend traag sloft hij mij nader
schopt tegen het oud valies
'k wil me wel veretheren
geen gevoel en…
koelte
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
736 kom bij me, liefste
onder m’n warmende jas
dan zullen we ons laven
aan bedwelmende wijn
op de heuvel gaan we praten
praten.. tot vermoeiens toe
tot ogen in elkaar verzinken,
verstrengeld onze handen
een zucht antwoordt de zucht
monden vinden elkander
traag donkert de nacht hierboven,
en koeler wordt de lucht
alleen nog wuivende varens…
Stappenteller 3
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
800 haar handen spelen door
op de préludes van Chopin
en in haar hoofd
sluipt heimwee binnen
naar het verre land
van blije kinderzomers
hoe zuiver is
de geur van dorstig-
droge dennebomen
en blauwe bessenstruiken
dauwbedekt
hoort bij het langzame ontwaken
de koer van houtduif
heen en ook weer terug
door oma's stille vruchtentuin
hoe traag…
ruïne
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.083 als mijn hand
haast kleeft aan het
verroeste hek
zuigt de aarde
en bezwaart mijn lijf
nagelt mij aan deze plek
staar haast wezenloos naar
onevenwichtige restanten
van bemoste muren
verslagen door weer en tijd
die de glorie genadeloos
en voortschrijdend verzuren
ik zie vooruit naar verleden
in een droom die mijn jeugd
traag voorbij…
Werkschoenen
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
830 Kijk diep in het binnenste
van de schoen en zie de verslindende duisternis
van het versleten binnenste: de zwoegende gang
de samengebalde vastberadenheid, de trage tred
over de rechte voren van het veld in schrale wind
In en op het leer liggen de vochtigheid en de rijkdom
van de bodem, onder de zool verglijdt de eenzaamheid
met stappen…
Tekening
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
1.860 dat geschrokken
zich bloot geeft aan de komende betovering
Haar hand vult het wit met een blijheid
van het jonge veulen dat voor het eerst
met zijn benen door het lentegras zwiert
Met iedere streek maakt zij onderscheid
tussen losgebroken en beheerst
danst met haar potlood, ze lacht en ze viert
Zijn zware stap stokt, zijn gang wordt traag…
Eens heb ik de dalende zon gevraagd
poëzie
4.0 met 27 stemmen
3.604 -
Nu glijden de tijden zo langzaam aan,
de dagen, de tragen, ze willen niet gaan
en lang - lang - lang zijn de uren der nachten.
Eens hield ik de goudene uren te goed
voor klachten,
eens vulde ik de levende, heldere dag
met bloemen en blijheid en liederen zoet -
maar ach! - maar ach!…
Lief, klein meisje
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
1.160 klein meisje met je stil verdriet,
zovele tranen om het verleden,
je ogen zijn zo moe,
je stem heeft zoveel geleden
trage dagen verdrinken in pijn,
het heden lijkt alleen maar schijn,
de duisternis omhelst je heel broos,
rusteloze beelden schreien meedogenloos
tenger wordt…
Alzheimer 'op de radio'
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.931 De laatste dagen van haar kale verslagenheid
schuifelen in het tempo dat zij bepaalt
geen enkele greep meer, haar denken ingehaald
door vervaagd verschil en afgestorven onderscheid
‘De overheid bezuinigt ingrijpend op ouderenbeleid’
Haar bewegen is als haar gedachten
traag en onvoorspelbaar richtingloos
een vervallen monument, een versteende…
Liefde
hartenkreet
4.8 met 31 stemmen
2.143 maakt je kwetsbaar
de pijn gaan dieper dan bij haat
Maar daar kom je pas achter
als de liefde je verlaat
Als ik nu iets begin te voelen
wat liefde zou kunnen zijn
dan begin ik alvast te vluchten
voor de naderende pijn
Of ik ooit nog van iemand houden zal
dat is nog maar de vraag
In tegenstelling tot het breken
geneest mijn hart maar traag…
de aanslag
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
887 (de ambtenaar slaat terug)
in antwoord op een tiental uwer brieven
waarin u telkenmale boosheid spuit
aangaande een gemeentelijk besluit
inzake het hanteren van tarieven
ontken ik de correctheid van uw grieven
de aanslag klopt tot op de laatste duit
dus stop met het gemekker en gemuit
wij zijn geen bende harteloze dieven
en traag, geachte…
Het is tijd
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.307 ik heb de tijd
kalm beheerst
ontdekt de tik
die traag verstrijkt
voorbij aan ieder
naar binnen een blik
open gezicht
een wijle weet
gevoel in het lijf
gedachtenherinnering
in zeer lange rust
en een lome slaap
plotsklaps wakker
lachend wezen
verfoeilijke waan
een dromende zot
donkere woeste
tobberijen
minne moeite
zoekt…
Gaza's lot
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
878 Uit azuurstof blauw gedragen vogels
dalen helvuurbollen in fosforsneeuw
scherp geslepen wapens van de hebreeuw
smelten moordend traag, wreder dan kogels
zandstrook in rokend beton bedolven
draagt de druppels van een verloren volk
lekkend over land, doorkliefd met een dolk
geen strijder stopt, zij sterven in golven
vrijheid is in de tunnels…
aan de Vreugde (aan de Negende)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
814 secondanten en meelopers staan gretig klaar
met kruisbogen van notenhout
de tijd verstrijkt haar eigen rol
hoog aangeblazen in stille gaten
dirigeert doofheid de weeromstuit weg
met ingevallen stukken
bekoring springt stemmig uit banden
vangt horigen in diepe gangen
met een stok tot terugkeer geslagen
eindigt de extatische vertoning
traag…
lof der traagheid (voor H.H.)
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
671 rode raamluiken schemeren door de kale bomen
een hond blaft achter de deur
door de hoge ramen valt het licht
op twee rode uien en een kruik
met een mesje krabt hij een laagje van de verf weg
de poes op een keukenstoel tilt traag één ooglid op
hij struint wat door de tuin en kijkt
naar een boom, de gevel, de lucht
de zintuigen geopend…
Precious (1987 L.D.)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
484 zeldzaam ondoordringbaar
de gelaatstrekken diep verstopt onder het wangvet
torst ze zich over de straat
het dikste meisje van de klas
zelfs van het vervallen woonblok
in de kamer met geelbruin verkleurd, vettig behang
verzwaart de moeder
niet het schuim van de zee
- ze kan het niet laten -
de fragiele vleugels van het kind
traag, onverzettelijk…
de wereld stuitert
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
696 het witte leven sluiert
de roestige gespen in een
tijdelijk blauwdruk, maat
ongeëvenaard
grote stappen geen vooruitgang
in een wens die ik niet
mag hopen ligt de hemel
uitgespreid op straat, maatje
tweeduizend tien
de aarde warmt, het vriespunt
lijkt hoger te liggen
de koorts zet trage stappen
op het weke water
bleke gezichten,…