Alle inzendingen over houten

1853 resultaten.

Sorteren op:

HONDERD JAREN

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 445
Eindelijk zingen hout en beitel hun wijs: een gaper voor de drogist wordt gemaakt. Het werk komt gereed: zware ruzie blaakt! De winkelier biedt veel te lage prijs. De woeste kunstenaar wordt weggejaagd door beambten, maar gebruikt toverkracht: alle burgers zijn met een eeuw slaap geplaagd.…

fluweel en nikkelstaal (3)

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 669
vervolgens vouw ik vlijtig duizend geduldige kraanvogels groet de groene ende rode beuk en de boerenlandvogels zoek ik zwartje de poes die zo graag zingt op haar tokkel blaas een zachte houten bastoon in de sluierwolken rondom de afgelegen kleine koperen sokkel leg ik waterlelies in de wielen en de kolken maak een lange avond-…
Peter Toll11 februari 2025Lees meer >

De zoekgeraakte sleutel

hartenkreet
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 494
Het dressoir staat vol niet rommelig eerder verzadigd van jaren die zich niet lieten ordenen brieven die ooit dringend waren foto's waarvan de gezichten nog net ademen tussen het papier een sleutelbos zonder naam een horloge dat allang niet meer weet welk uur het was alsof alles wacht rust in het hout daarachter dat wat nooit aan…

Schaduwen van gisteren

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 278
De kast weet iets, de kast weet het nog, in het hout trilt iemand na. Ik verzamel stiltes, leg ze naast elkaar, de zwaarste blijft bij jouw stoel. Jouw stoel, bij het raam, bij het licht dat niet meer komt. Buiten valt as, langzaam as, van dromen die te laat waren.…

Fundamenten

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 271
Dat is levend hout. De dreiging zit dieper. Waar de flexibele steigers verdwijnen en de vloeibare gedachten langzaam drogen in de mal. Het begint met een standpunt dat niet meer wil buigen. Een grijze massa die indikt, uithardt rondom het gelijk. Geen ruimte meer voor krimp of uitzet.…

Eigen wegen

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 176
Wat ik gaf waren misschien steigers — tijdelijk hout langs iets dat later jullie eigen huis werd. Als jullie nog steeds lopen op mijn oude aanwijzingen, dan heb ik iets laten liggen.…

Een eiland verdwenen

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.073
Een eiland van aarde, van wortels en hout, verrees uit het water, mysterieus en oud. Het droeg groene bomen, een levend baken, alsof de natuur een nieuw land wilde maken. En net als de wind die het eiland bewoog, verdween het plots weer voor het menselijk oog.…

Niets liever…

netgedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 103
Acht hoeken, zes houten wanden gedragen door vertrouwde handen en ons trage pad over het drassige gras omdat er geen andere richting was. Boven ons verwarmt de zon de bomen vogels blijven onverstoorbaar zingen terwijl onze ingehouden emoties zich voor open aarde verdringen.…

Vissen

hartenkreet
3.4 met 18 stemmen aantal keer bekeken 1.565
Riet-geknak, kabbel-kroos wind-geruis, water-drup eend-gekwek, vis-geklets reigers-stap, rat-gespat hengel-swiep, sigaar-gezuig roei-gebonk, net-gegooi laars-gesop, fladder-zwaan koffie-slurp, brood-gesmak muggen-zoem, rochel-spuug snotter-snuif, handen-wrijf natte-hoest, molen-ratel aasvoer-worp, hout-gekraak vogel-fluit, muis-gepiep koe-geloei…

Hij droeg onze smerten

poëzie
4.3 met 50 stemmen aantal keer bekeken 7.579
T'en zijn de Joden niet, Heer Jesu, die u kruisten, Noch die verradelijk u togen voor 't gericht, Noch die versmadelijk u spogen in 't gezicht, Noch die u knevelden, en stieten u vol puisten, T'en zijn de krijgs-lui niet die met hun felle vuisten De rietstok hebben of de hamer opgelicht, Of het vervloekte hout op Golgotha gesticht, Of over…

Droevig afscheid

netgedicht
2.7 met 22 stemmen aantal keer bekeken 3.104
Jij zegt mij zachtjes fluister toe ach ween toch niet om wat ik doe rond bomen van mijn gouden woud klatert lief rond ‘t groene hout het water dat gevoelig stroomt mijn wens die liefde droomt Jij zegt mij zachtjes wenen toe de pijn die in je groeit en bloedt en jou zo angstig slapen laat scheurt het leven flarden weg tot enkel kou die sterven…
Verdano24 februari 2003Lees meer >

Zeemeermin

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.332
De stad zwaait haar poorten open knipt het licht aan door het hout, de spleten kropen vliegen in de zomer, waaide een vreugde. Een dubbel gejuich ontsnapt. Wij. De winter wemelt tussen de ijskristallen. De avond verkwikt ons. Wild snoof ik de kilte van haar wangen.…

Eenvoud siert de kerst

hartenkreet
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 4.185
Als ik kijk om me heen zijn het de kerstmannen die de sfeer bepalen, kerstmannen van hout, stof en steen, kerstwensend in alle talen. De wereld om mij heen wordt met kitsch omgetoverd. Elk jaar wordt het meer, overladen boodschappenwagens, tassen vol cadeaus en thuis lachen bontgekleurde kaarsen me toe, bezetten kerstberen de bank.…

In de haven van Cesinatico (I.)

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.440
morgenlicht de stroom afzet En aan drie glazen rode edelsteen hangen leergelooide handen - door strijd verleerd - met zich alleen opgevist in lange nachten struikelen zij in nieuw morgen na een val in diepe schachten Drie blauwe boten stom en vast gedauwd in sterrenhagel gezouten smart van nagel in ‘t gebeente; nachtelijk vermomd hun houten…
sunset14 augustus 2007Lees meer >

‘K EN HORE U NOG NIET

poëzie
4.4 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.946
Toch spreeuwt het en vinkt het luide, overal; de merelaan lacht en tatelt; het must en het meest, het koekoet, in ‘t hout; het zwaluwt en ‘t zwiert en ‘t swatelt. Waar blijft hij zo lang, de nachtegale; en vergeet hij van ons te troosten?…

weg weg

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.050
uit deze natte benauwde stad de geulen van straten vol modderen huizen de lucht van afwas erboven de bomen geen bomen maar verdwaalde houten klazen het geraas van stinkdieren de verspijkerde broeken van ontuig dat vloekend&brommend voorbij daast het pils dat geel de gore kroegen uit stinkt….…
boeuck6 februari 2007Lees meer >

Veroudering

netgedicht
4.6 met 32 stemmen aantal keer bekeken 1.331
dat de eigen bloei besnoeit en langzaam op doet geven krachten getrotseerd gevormd door het verleden te lezen in verharde lagen die het tere binnen schragen tot ze eindelijk zijn verweerd de weerstand in het heden het opgewassen zijn vastgelegd in rimpellijnen soms heel dikke maar ook fijne waar er minder werd gestreden knoestig hout…
Ludy Bührs20 november 2007Lees meer >

bij Rouffignac

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 616
kijken toen de porceleinen kopjes kapot werden geschoten, God zat achter de tractor en lachte, beter kon ik niet worden en schreef door met spijkers in mijn handen, terwijl de lucht leeg liep wijven spartelden in spagaat onder een jonge heer, overal droop sperma van de zolders, spekglad was het pad maar de koele morgenzon kraaide in een houten…
Rieg12 februari 2008Lees meer >

Op ghen Hei

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.276
Op de Rennemig stond het café, met in de binnenhof ’n houten plé. ’n Hartje uitgesneden in de groene deur, dat diende voor de stank en wat frisse geur. Een grote zwarte kolenberg lag achter het huis, daar raapte ze gratis kolen voor het fornuis. Vijf dochters en twee zonen groot gebracht en twintig kleinkinderen voor het nageslacht.…

ZINLOOS GEWELD

hartenkreet
2.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.719
We horen paardenhoeven Galopperen door de bossen Waarop de stroper vlucht Met zijn gevangen vossen Eén stuurbeweging fout Het knotsen tegen hout Een buil voorop het hoofd En daarbij compleet verdoofd De jager is gevangen Wordt gefolterd in het hol Verblind door het duister En de maag meer leeg dan vol Vier verkenners op het pad Vonden hem…

Avondrood

netgedicht
2.9 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.633
Terwijl ik naar beneden tuur naar het hout dat dieper daalt, voorvoel ik al mijn laatste uur dat hier eens wordt herhaald. En mocht ik ooit door deze laan gedragen worden in een stoet, blijf dan niet bij de afgrond staan, dat doet een mens geen goed.…
Porter20 september 2008Lees meer >

Zoek jouw eigen weg

netgedicht
3.1 met 13 stemmen aantal keer bekeken 917
soms de liefde zingen maar, stonden wij niet samen toen je naar mijn levensadem vroeg achter de bomen uit het nachtwoud mijn lijf weer naar bekisting droeg kom je bij me met die hand maak je mij nog wakker omdat de kano is verdwenen de rivier nu eenzaam verder stroomt met langs de oevers verlegen indianen die droever lijf en herfstig hout…
mobar22 oktober 2008Lees meer >

Drenthe in het verleden

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 803
op resten van menselijke botten Begint een onderzoek naar verdwenen contact Tussen Drenth en menig handelaar En randscherven van Angelsaksische potten Spatha’s, saxen en gelijkarmige mantelspelden Wijzen op een wisselend succes Van Franken, Saksen en Noorderlingen Die zich door materiële cultuur lieten gelden Waterwegen bevolkt door houten…

grote kuis

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 801
aan de wand hangt een antieke klok een gedrocht met frullen uit zijn mantel is een harp en een gems gesneden hij ruikt nog naar een ver zwart woud raderen kraken, de worm graaft in zijn hout benen wijzers schuiven over de plaat om het uur hupt de koekoek uit zijn kooi en roept zijn naam gisteren begon die ijzige tik aan een zenuw te knagen…
Wim Veen5 augustus 2006Lees meer >

Herinnering fluistert

netgedicht
4.2 met 20 stemmen aantal keer bekeken 1.090
mijn jeugd van verbazing vervuld over een vlieg kruipend op een hand een spin gevangen in mijn haar In de winter werd hij mager de huid trok zich strak wit om verpeesde, verknoopte spieren heen Hij zat uren stil naast de oven wiegde dan eindeloos het hoofd Soms wees hij nog met zijn vingers naar wat hem nog bewoog Het kraken van de houten…

Oude liefde

netgedicht
3.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 692
De golven spoelen rimpelend aan Het water vult de stenen mazen Elk poeltje is weer anders, zie ik Vanaf het bankje van mijn bestaan Mijn handen rusten leeg op het hout Hun groeven tonen mij de diepte De zoete zomer is herinnering Zonder te ruiken, proef ik het zout Op mijn wang welt een traan De kou rilt door iedere spier Laat het water…
Hugo15 januari 2009Lees meer >

Tuindaken pezen

netgedicht
3.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 533
meter, breed torenend een grijnzende inplanting als een enorm verticaal gebit met een massief torso ter platten van het panorama, het wil wel eens krommen de wereld verkleinen brengt het tot dimensies van geborgenheid belichaming van ontgrendelen van het willen kunnen het fiere zwellen van aderen op de onderarmen en ergens in de nok een houten…

Gelijkenis

netgedicht
2.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.724
Zo stond ik eens te preken voor de dieren, staande op een houten bostafel te Driebergen, terwijl een net zo verloren kameraad zijn hoofd schudde en lachte, stierf Franciscus opnieuw in mij.…

Op Helena van Troje (5)

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.459
Bij ’t omwolkte licht van de vale maan, niet ver van Troje’s trotse tinnen vandaan, verlaten de Grieken één voor één ’t houten paard en heffen hun in ‘t koele maanlicht blinkend zwaard.…
Agamemnon28 januari 2010Lees meer >

Chicago Streetblues

hartenkreet
3.5 met 15 stemmen aantal keer bekeken 962
Melancholische smartende klanken Onduidelijk gezang van een zwarte man Iemand laat een mondharmonica janken Uithalend kreunend, spontane jam De blues klinkt galmend in de straat Leed doordrenkt met een hete traan Ergens valt een ritmisch geluid in de maat, Handen die op een houten kistje slaan Meer en meer mensen komen kijken Zachtjes meezingend…