35279 resultaten.
laat mij mijzelf verhalen
netgedicht
3.5 met 25 stemmen
1.154 laat mij
in tinten van aarde en zee
voorbij de honderd kleuren
rusten in het grijs van de avondschemer
en in het zwart van de nacht
laat mij
vanuit het tepelvormige midden
draaiend en cirkelend
in eenvoud
mijzelf verhalen
de zee is mijn oor
en het zand - mijn zinnen
al het andere
gaat mij niet aan…
De velden, bossen
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.351 De velden, bossen, dorp en stad
Zijn achter mij: de zee
Is voor me en lokt en troost mij wat
Van wat mij 't land misdeê.
Zij ruist, zij lokt ; zij trekt, zij deint,
Zij murmelt: mee, kom mee,
En als uw voet op 't land u pijnt
Wees dan een golf in zee.…
Laat in de middag aan zee
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
744 ziekte, rouw, de strijd om het bestaan
hadden mij geraakt, maar niet getekend
nu slaat volwassenheid mij in 't gezicht
alleen de zee die werd verzilverd door de late middagzon
die mij heel even liet geloven
in een wereld zonder managers
de zee blijft ruisen in mijn oren…
Hondsster
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 De zee, de zee
wie gaat er mee
naar het land van de grijnzende zon?
Ronden we de Kaap
of varen we blind
totdat we de Sirenen horen?
Laten we koersen op de sterren
Sirius lonkt
8,6 lichtjaren ver.…
Vier .....
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.075 het zuiden, de laatste
wolk kijkt lachend achterom
ziet hoe genagelde planken
gekoesterd en ingepakt
worden, terwijl dromen
verdwijnen in het schuimen
der golven en uren rollen
langs cirkels in het zand
het ruime sop is gekozen
om ooit weer gevangen
te worden in die ene schelp
waar vier gefluisterde
woorden nog lang als een
echo…
Waar, wat en wie...
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
673 Een
flauwe echo blauwt nog na.
In zo’n dag heel even
de handen als
stuurloos mandje.
Toch ik, toch ik.…
Hiaten
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
798 Omdat ik wilde weten waar je was
Zocht ik naar jou in onbekende straten
Waar oude huizen donker en verlaten
De echo galmden van mijn trage pas
Daar hoorde ik jou achter muren praten
Je stem klonk zacht maar scherp als snijdend gras
Ik trad behoedzaam in het gebroken glas
Van mijn herinneringen, zelfs hiaten
Werden stilaan gevuld met rook en…
wedergeboorte
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
761 de stilte is gestorven
aan prille woorden
zwijgende strakke lippen
ontdooiden
aangeraakt door de echo
van zachte golven
die de duwende lucht
ontkooiden
een nieuwe schepping
werd onstuitbaar
verworven
bevroren in diepe
levensaders
verstokt in
lijfelijk gelid
waar een moedeloos
verloren gemoed
de keel vernauwde
door een hart dat bloedt…
De toon gezet
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
1.092 teugel
verzin ik vingervlug een lichte tune
voor ‘t gedicht en proef de tinteling
in klingelklokjes, de zindering
van zomerrokjes in ’t weidse groen
aan het venster landen kleine guiten
die op de rand van ongehoord
in alle toonaarden van lente fluiten
mijn handen volgen hun slotaccoord
in stipjes langs het blauwe buiten
tjilpt de echo…
- 'Festina Lente' -
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
749 De ogen gesloten,
nieuwe lente wezen proeven
hoor, het valt een heldere parodie
een geheel eigen sfeer
deelgenoot van het enthousiasme
een irritante, vliegensvlugge en praatzieke
aandrang uit de heldere hemel
waar origineelste meningen gegeven,
en haast, geboden in overvloed,
als de vluchtige ongebondenheid,
in een echo doet weerklinken…
eeuwig refrein
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
912 En van heel ver hoor ik
de echo van jouw stem, als een veder
zo licht alsof je vlak bij me bent en
bijna aan kan raken.
Zodat we in stilte geliefden zijn
en liefde in stilte maken.
En als die liefde dan jubelend komt
en de wereld en al zijn geluiden verstomd
dan zal jouw naam op mijn lippen zijn
een eeuwigdurend en diep refrein.…
de wind
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
587 door alle rietkragen
langs de einder
langs de sloot
en door alle tumult
en alle strijd
hoor ik muziek weerklinken
voor elke vorm van dans
het lijkt een echo
in mijn ziel
en de wind
beweegt en zweeft
eindeloos...
door alle rietkragen
langs de einder
langs de sloot…
Ode aan de cursus filosofisch schrijven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Voortgekomen uit het toeval soms,
van linksom draaiende aminozuren
toen bliksem knetterde door de waas
van zich verdichtende dampen
in de verstervende echo van de grote knal
en al onze impulsen, emoties en gedachten
dus evenzovele spuugbellen van het brein?…
Wachtkamer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
455 muren houden adem in
hun echo klinkt kortzichtig tegen het gevallen licht
men noemt het schaduw
maar beslotenheid is niet ontvankelijk voor ruimte
de buitenwacht bevriest in gemaskeerd stilleven
gevangen in versteende spieren, geknoopte magen
iets vlucht in iemand, niets ontsnapt aan de greep
aan omklemming, kan schuilen achter zwijgende…
en ik begreep
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
554 in een stad, nog nooit geweest
een land waar mijn lief is
liggen ook mijn voetstappen
hoor de echo
van onze stemmen
daar waar het altijd oorlog is
lopen wij samen
hand in hand
slapen op het dak
alsof er geen afweergeschut is
kijkend naar de sterren
in het zachte ochtendlicht
net voor ik me bewust ben
van mijn leven
waar mijn onschuld…
Na de regen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 het regent in gedachten en
het water wast tot aan fontanellen
temidden van vaak herhalen
ademt de echo zijn denkbeelden uit
ook na lang vergeten blijft
de boomgaard onaangeroerd kaal
in de spiegel van ons staal
priemt een regenboog van vlees
dan schuilt ons raam zich droog
dansen we zichtbaar maar ondiep
naarmate het stof uit wolken…
Ben ik te min?
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
570 Wanneer eenmaal de haan kraait
voor een gelouterd resultaat;
ontkent driemaal zijn echo die
aan het haat zaaien gaat. De
vrije keuze een te zijn met de
maatschappij verliest zo zijn
veren bij de uitgesloten partij.
Jezus, een hippie ging voor in
die zin, was gelijk later Armand
voor de mensen te min.…
Nog even
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
448 mijn woorden doen beloven
ik heb je lief, schrijf ik
maar er is niemand om lief te hebben
zelfs mijn teddybeer wordt bleek
rond de neus, door de gedachte aan mij
ik ben mijlenver verwijderd van de waarheid
nog even en ik geloof werkelijk dat ik
een dichter ben zoals een dichter hoort te zijn
maar er nadert geen liefde, er klinkt een echo…
Winters hart
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
494 Men bemind zijn echo veel te graag
en geven elkaar het ergste kwaad.
Geweld is de grootste therapie,
weet men met zijn geweten nog raad?
Hopelijk komt de lente weer,
in ’t winters hart der mensen.
Verdwijnt het roest der ziel
en zullen ze elkaar vrede wensen.…
Even iets en dan zwijgen
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
695 Echo van stille schaduw van de zomerdag
nu in de luwte jouw stem weer herinnert
aan de heimwee van jaren in de wildernis
toen ik je zag, schaars gekleed in lendendoek
bij de boom, die treurde aan de waterkant
waar de dode vis lag vol met vliegenlarven
probeer ik in dit schrijven niets te weerleggen
omdat ik een zwaan zie landen op het water…
Vriendin
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 Ze ziet onzichtbare dieren
in een lucide droom verdwijnen
in trouwe eenvoud
bij het kopje koffie
met de droge tarwekoek
in de echo van de radio
ik probeer reclame te maken
voor haar uiterlijke schoonheid
maar dat heeft zij niet nodig
want ze is van binnen al zo mooi
in essentie van ontwaken
laat zij de wolken niet los
viert…
Nachtwoud van het oeverland
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
515 Het licht van rust scheen
op gevallen herfstbladeren
alsof ik iets wilde zeggen
voordat je weg zou gaan
te lang had ik gezwegen
bij wijze van eerbied
nieuwe verlangens kwamen
naar het nachtwoud op het oeverland
in mijn verbeelding was het anders
in droeve herfstwind van toen
vreemde geluiden hoorbaar
kalme echo van de nacht
er werd…
Speelde genie
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
487 ik zag
het pad
voorbijgaan
in passerende
bomen en struiken
het hoge buiten
ving blauw met
snelle wolken
in een dunbevolkt
firmament
boven het ruisen
van de wind
hoorde ik de echo
van jouw hakken
in gelijkmatigheid
de mantra van
beweging had
zijn eigen melodie
in het kraken van
takjes speelde genie
in een magische
verbondenheid…
Achter het behang
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
440 waarvan het bloed
al lang vergoten is
omdat de inhoud
niet helemaal beviel
aan stem verheffen
heeft ze nooit gedaan
de toon ging uit pure
nijd de hoogte in
en mismaakte zo
effecten die al hout
sneden in doelen
zonder smoelen
we beperkten ons
tot klein publiek een
groter podium verstond
onze stemmen niet
wij waren niet bang
voor echo…
Roodkapje
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
515 in de bermen van de begaande paden
waar de kantjes al vanaf gelopen zijn
vind je de mooiste bloemen
net wat verderop bij die heldere bron
vind je de mooiste narcissen
ze liep in het bos
met een roos en een kruik
witte mistslierten dreven in het struweel
een verre echo klonk
gegrom
de tanden waren wit als eierschalen
het speeksel kwijlde…
Lotus uit de modder
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
9 Als ik het toch eens had geweten
dat mijn stem nooit een echo werd
en dat waar ik mij altijd in heb vastgebeten
mij niet getroost heeft maar juist eeuwig wakker en alert.
En als ik het toch eens had geweten
dat mijn kracht hier juist in huist
dan had ik veel eerder begrepen wat ik in al die jaren heb uitgepluist.…
LAT-RELATIE
snelsonnet
2.0 met 17 stemmen
3.528 Ze wilde zó graag bij haar vriendje zijn,
dat ze haar leven in de waagschaal stelde.
Maar toen haar lief de reddingsboot bestelde,
toen vond ze dat toch wel bijzonder fijn.
Zeg, laat ze stoppen met die dure grappen
en spoedig in het huw’lijksbootje stappen!…
inktblauwgedicht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
653 Ik schrijf met zeewater
lege, schreeuwerige gedichten
meng inktblauwe gezichten
die afdruipen in bleekwater
ik neem geen genoegen
met het krijsen van de zee
wanneer het water lonkt
tekenen zich witte dansers
maar ik laat me niet vleugelen
als een kostbare zilvermeeuw
de zee zou een cadeau moeten zijn
aanspoelend, warm en zoet
zwemmen…
zoon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
861 Een jonge vis in de zee der tijd
Wordt door zijn moeder voorbereid
Kan nog alles aan haar kwijt
Een jonge vis, een zee van tijd
Zwem maar, visje, ongebonden
De angst voor pijn is te doorgronden
Niemand zwemt altijd ongeschonden
De zee van tijd heelt vele wonden
Zijn blik, al wijzer dan zijn jaren,
Ik zie hem naar zijn mama staren...…
Vrijheid is niet gekleed
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
278 Ik heb geoefend me niet te verroeren
niet te zuchten, kuchen of hoesten
In ondergoed ben ik onderweg
Door de dertien deuren dragen ze
me, opgevouwen in een kist, boeken
onder mijn knieën, onder mijn hoofd
De wereld heeft wetten nodig
die boven de partijen staan, ik denk
al jaren over grenzen heen
over het recht op vrijheid:
de vrije zee…