2670 resultaten.
KILLER DAN VOORHEEN
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.239 buiten is het koud het vriest
min tien of meer zeggen ze
je voelt het niet
hoewel de kachel al uren niet meer brand
voelt jouw hart verteerd door twijfel verdriet en onmacht kouder nog
dan oostenwinden over poolvlaktes waaien kunnen
alleen met jezelf en de muziek die troost maar ook verdrietig maakt
weet je dat je bent vertrokken uit het…
een pand voor later
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
1.466 in een open, dankbare hand
volgde ze stil de letters
in het murmelende duister
waar zelfs de lage wind in
het jonge hart moest zwijgen
foto’s werden ramen om
Gods goedheid te baren
in de armste uren…
Nu weer de herfst komt met zijn gouden kleuren
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
1.194 nu zie ik weer dat lachen kan,
dat onverwachts veel gaat gebeuren,
maar merk ik ook dat harten schreien
om wat niet gezegd werd, niet gezien,
en dat er weemoed hangt tussen de huizen
om zomers die voorbij zijn, kansen weg,
en klanken die niet torenhoog
van daken tuimelden van vreugde;
nu weet ik weer dat we behoedzaam moeten leven
en uren…
je vingers zitten nog op slot
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
614 je speelt met jongensdromen
ademt als een man
je handen zijn te groot
voor spelen zonder zorgen
je talent blijft zo verborgen
je lacht de dag
waarvan de zin vervliegt
vergeten maanden waarin
alleen de tijd uitdrukkingsloos
zijn waarheid liegt
je wilde weg
maar bent gebleven
proeft de uren zonder smaak
alles is je maar gegeven het…
ontwapende soldaat
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.252 alles is relatief voor de soldaat
die zo kwetsbaar blijkt te zijn
als het commando van zijn oversten
zonder overwegingen uitgesproken
hem in de armen van de vijand drijft
voorbij de uren vol glorie
het bespieden van de ander
het wachten op wat actie
en een blinkend streepje lint
na het schrijven van geschiedenis
mag hij eenzaam kwijnen…
De mist
poëzie
3.5 met 15 stemmen
3.596 Wij turen, turen
door eenzame uren
en dan, een wijl, -
als vanuit dromen
tot ons gekomen, -
verschijnt een zeil.
Wij zien, - een rimpel
in 't licht, - de wimpel
hoog in de mist
voorbij ons drijven.
Daaronder blijven
als weggewist
de vage lijnen,
die weer verdwijnen.
Een horen klinkt,
en van een schinkel
rukt het gerinkel.…
sigaret in de mondhoek
gedicht
2.4 met 39 stemmen
7.991 Ik sleep met flessen drank,
ik laat maar weten, tot het breken van de ochtend,
nieuwe uren zich gaan vullen, waar het donker
van daarnet, laat ik mijn kwasten spreken, open
het schilderij, en wandel weg.…
BUDDISCHE LUISTER
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
476 weetniet hoeveel jaren tussen
Het nu en het verleden nog met kerk
De kinderen gingen naar dezelfde scholen
‘t Was werkelijk in een vorige eeuw
Jij was nog Rotterdammer en geen Zeeuw
Ik zat nog achter moeders rok verscholen
We kijken met benodigd tijdsverschil
-Als waren we beiden historicus-
Naar de door ons ooit aangehangen zeden
Na uren…
onhoudbaar
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
776 -alsof
er een landschap
woekert
op muren,
de uren nodig
in scheppen van gedachten –
zou het raar zijn
als het verdict zich uit stenen snijdt
oceaangroot
zo zwaar
als vielen wij voorgoed
uiteen
zou het geruis van alle stromen stilvallen, samen
met het leed
dat uit schelpen braakt
tussen wier en het waarachtige weten
golf…
INVERSIE
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
619 zoals je ze kneedt
als een bakker zijn
beelden van brood
waartussen de wekker
afloopt en een paar
schoenen staan te wachten
op een warme jas in de winter
en blote voeten in de zomer
waartussen je thee zet
bij de koffie en toekijkt
hoe de klok de uren
fixeert met de seconden-
lijm van je herinnering
waarna het kastje verliefd…
Zonder overtollige reutel groeit de tijd de dag door
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
651 En het mist zo door de dag heen denk ik naar buiten kijkend,
Het is windstil zelfs de bloesem van humor ontluikt niet
Is de dag traag te droef om te stralen waar is de zon,
Zijn de uren minuten niets dan een schaduw.
Een bed en een tafel zonder gezelschap?…
- Onzichtbare dag -
netgedicht
4.2 met 36 stemmen
592 De dag hij ging, hij schoof met uren,
licht brandbaar en onbruikbaar,
nam dubbel troostloos afgestudeerd,
in de vroege morgen
glinsterend en sterk verbleekt in glans,
leeggezogen, angstig en onaantastbaar,
langzaam weer vaste vormen aan
om de warmte te laten stromen,
als kleingeld voor de parkeermeter
ondankbaar en verbitterd betalen…
Cocon
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
511 Met z'n poten had de morgenspin
me in de nacht besprongen
met haar tranen ingesponnen
verstilde lijnen van geronnen
uren, verzonnen in krap gemeten
tijd,ongeduld bleef aan me kleven,
een keurslijf wat de toekomst bleef
verzuren waarin het bloed niet wilde
stromen om het gewicht te wegen,
verder dan de vaste pijn, verleidt
tot eerder…
ZELFGEVOEL
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.109 Ik vier alleen mijn ziele-sabbathsrust,
Kalm in mijn kamer binnen blinde muren,
In 't gemelijk genot van ledige uren,
Waarin mijn wrevel langzaam wordt gesust.
Zo zit 'k eerst lijdzaam en maar vaag bewust
een ganse middag voor mij uit te turen,
En proef mijn luiheid, dat zij lang moog duren,
Bij korte teugen met verfijnde lust.…
Nieuw
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
650 er vloog een meeuw voorbij: hij liet zijn spiegelbeeld
na aan het water, gevallen binnen rimpels die wat kringen draaiden
rond hun kern
stuurloos kolkte nog meandering langs witte plooien tijd
vaag verweven met ooit
ik droeg mijn uren, een ander leven lang
morgenstond en middagtij, tot in langgerekte avonden
klonk er toen een lied
als…
Verwerking
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.054 binnenste broeit, ik moet daarheen
niet in gezelschap, maar solo, alleen
Het water, de stilte en het groen
zullen vandaag hun helende werking doen
Snel weg op de fiets, stampend op de pedalen,
voel ik langzaam weer adem te kunnen halen
en in 't gras waar ik me een plaats verschaf
ruk ik snel de figuurlijke pleister eraf
richt over het meer vele uren…
Het labyrint van het verlangen
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
850 De herfst komt langzaam, heel langzaam
met trage avonden en huiver rond de uren die
voorbij gaan, in het labyrint van het verlangen.…
Inruilen...
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.348 Met felle tegenzin ben ik bij je, enkele uren per nacht
Misschien ben je toch goed voor me, wel ben je vast niet zacht.
Je heftige rode kleur haat ik hartsgrondig, pijn en verdriet
We moeten nog wat samen blijven, lang, ik hoop het niet.…
Keerkringen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
590 De dagen zijn van plaatstaal en ijzer
betonnen uren in hamer en beitel gehouwen
het bad vol tranen gerouwd in vergeten
gaat het niet, de mussen, kwikstaarten
de struisvogel en schapen de hand het eten
als duif zo schuchter in het believen
de paarden stalden we onder de maan in
het hek van herinnering straks en later
staande tegen de keerkringen…
Kruiend ijs
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
631 hoofd, spoken sluipen door
de kieren, magere lijven gekluisterd
aan ketting van de tijd, glippen
langs de gekozen paden om de
daadkracht in te lijven, slierten
wierrook waart langs vagevuur
en blinde hellegaard, dooft de gulle
lach om al té vastberaden lippen,
maakt dat ik dit niet kan verklaren,
waarom ik in de nog te tellen uren…
het masker
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
967 altijd goed he
standaard antwoord
want liever lieg ik
als je vraagt hoe het gaat
als ik de waarheid zou spreken
zeggen zou dat alles tegen zit
dat alles stuk ging
dat ik leef achter een masker
uren loop ik te ijsberen
probeer de dingen te overzien
proberend om de stukjes
samen te laten komen
m’n masker is breder als de Berlijnse muur…
Sterrenstof
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
926 toen onze woorden hinkten op één been
in pas van jeugdige overmoed
en onze gedachten bedeesd
ons hoofd verlieten
hoe alles ons te machtig werd
de stilte de krachtige drager was
waren dromen gek geworden
in netten van verbeelding
en romantiek lonkend was in duisternis
gaven wij ons over aan verleiding
verzoenend en bevrijdend
vloeiden de uren…
neem me mee
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
781 “iedere droom stuurt me
naar de werkelijkheid
iedere werkelijkheid
stuurt me naar een droom”
neem me mee
de klok luidt nog meer dag
ik blijf achter, luister naar de herinnering
van mijn naaktheid waar echte vogels
de nacht wegvlogen, onbevreesd om uren
uit nieuw geluid te winnen
ik verwacht de zee, wil de doofheid
uit mezelf wegduwen…
Jouw reeds gestold hart
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
587 ik heb stuk getrapt, maar
het is het geruis van jouw reeds gestold hart
dat de Beethoven in mij dirigeert
de zwaartekracht waarmee
jij me componeerde
gaf mij moed en liet de lente zien als
een vaal muziekstuk op papier
nu maart haar klanken melodieus
al tot na zessen laat horen, hoereert
mijn bestaan tot stof en zalf ik
de voorbije uren…
Ziekte
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.269 Wanneer men ziek te bed ligt en de nacht
In slaaploze uren wegglijdt zonder dromen,
Als van de dagen die men heeft verwacht
Men zeker weet dat nimmer één zal komen,
Luistert men rustig naar 't geruis der bomen
En naar de regen.…
TEGEN MIJN WIL
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
767 mijn voeten
ritselden krakend door het nachtelijk kil
Ik zou mijn lieve schat thans ontmoeten
het schijnt echter dat zij dit niet meer wil
Gedroogd traanspoor over mijn wangen
en mijn ogen zo lange reeds uitgeweend
Sterven doe ik van onvervuld verlangen
naar een lief, wier hart lang is versteend
Zachte schreden door het donkere woud
uren…
schijnbaar onbekommerd
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
780 schijnbaar onbekommerd
wuiven windsels van dromen
uren van de torenklok
zo ook de gulden haan
van elke tijd verlost
zich zonder vroeg gekraai
de hennen van het lijf houdt
wegen wolken schier eindeloos
elk pril licht of wind aan mijn zicht voorbij
de morgen komt niet zeg je
zoals de nacht niet was
of eerder voor de maan
geen avondvloed…
Lijnen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
560 nieuw banden op je wagen
daarna uitlijnen
vissers gooien hun
lijn uit
dames willen per se
elk voorjaar lijnen
dat is natuurlijk
de bikini kwestie
je kleurt het liefst
kan je het al raden
binnen de lijnen
zelfs ieder kind weet dat
als productiearbeider
werk je aan de lijn
onze maatschappij
bestaat uit richtlijnen
zo kan je uren…
ALS ZELFS STILTE ZWIJGT
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
1.102 Ik laat mijn moede hoofd maar hangen
nu ’t zo zeer naar neerslachtigheid neigt
Mijn levensgeluk laat zich niet vangen
nu zelfs het diepste van de stilte zwijgt
Ik staar in zwarte duisternis, vele uren
nu mijn hart vreselijk huilt van verdriet
Hoe lang moet toch de duisternis duren
vraag ik de tranen.…
Toen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 Als in de stille uren van de nacht,
de radio een melodie laat horen,
‘Plaisir d’ amour’ mij komt bekoren
grijpt bitterzoet, weemoed de macht.
Ik voel een vaag maar toch intens verlies.
Geen woorden vind ik om dat te benoemen.
Een glimlachendl gezicht dat op komt doemen,
verwaaide zwarte haren in een zomerbries.…