2332 resultaten.
Koester elk moment
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
340 De aarde opent haar armen en schenkt haar overvloed zonder bezwaar:
vruchtbare gronden waar bloemen bloeien en bomen rijzen, recht en waar.
velden vol goud, bossen diep en geheimen in de schaduw van het groen.
Ze nodigt ons uit om te voelen, te zien, te zijn en nooit te rusten in het toen.…
Uitje
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
462 Om na de snelweg met haar files
in die nauwe straatjes terecht,
die ik eigenlijk
zou willen fotograferen,
maar dan alweer voorbij
om dan in wijd platteland te rijden
waar bomen, bossen, bloemen bloeien,
om aan te komen op
adres waar w’ overnachten gaan
om dan terug in auto
op zoek naar volgende locatie
om in een ruime kelder
waar…
Anker in het proces, hart in de relatie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 maar altijd waarderend, opbouwend, trouw,
want jij was er voor het collectief,
voor de mensen om je heen –
de collega’s die jouw eerlijkheid koesterden
en je humor in de wandelgangen klinken lieten
Nu blijft beleid papier, archieven stil,
maar jouw wijsheid leeft in wat is vastgelegd,
en in de mensen die je hielp groeien en bloeien…
MAART
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
325 MAART 2026 (1)
De palmboom heeft zich aangepast
Hij is gewend aan Simonshaven
De kerkklok luidt, de berk, hij tast
Naar groen, om zich alvast te laven
Zon zegt nog even wachten tot
Ik warmer ben en je kan helpen
Ik haal je katjes heus van slot
Dan is ook jouw bloei niet te stelpen
Het is een voorjaarsparadijs
Met bijen, vlinders en…
adres vergeten
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
175 lichten op en wijzen ons de weg
naar de mooie dagen die nog voor ons liggen
het deksel blijft van de doos want het licht mag erbij
de geur van toen vermengt zich met de zon van vandaag
geen spoor is echt gewist we dragen het met ons mee
als een kompas van liefde dat ons altijd gidsen zal
op weg naar nieuwe straten vol met bloemen in de bloei…
Eenzame
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.189 Onbeantwoorde vragen blijven er bloeien,
Vormen de vertederende eilanden,
Bange zuchten uit het verleden.
Daar leeft de eenzame,
Verborgen in zijn wankele burcht.
Somber? …
Stil? …
Laat hem zijn dromen!…
Vrijheid
hartenkreet
4.0 met 27 stemmen
1.859 Als die leider nou eens schrijver was,
En uit zijn pen zou vrede vloeien,
Zou dan in plaats van bloedvergieten,
Wereldwijd de liefde bloeien?
Of als wij met zijn allen zouden zeggen,
Dat vanaf nu slechts "samen" telt,
Zou dan zo een simpele afspraak,
Een eind maken aan zinloos geweld.…
Maar als ik jou dan kussen mag
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
2.298 door de schaduw van mijn verleden
en blik eens terug naar wat ik heb gedaan
Er is geen verschil tussen toen en heden
alsof de wereld stil is blijven staan
De sterren staan hetzelfde al duizend jaren lang
soms voel ik mij onzeker en soms wat bang
Maar als ik jou dan kussen mag
wordt dit een mooie dag
Het voorjaar is begonnen alles staat in bloei…
verbloeming
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
803 zijn vinger lullig gericht
doe nu uw vergrootglazen in
zie de draden in die kleine buis
nu komen we weer dicht bij huis
kijk naar dat spiegelend hart
tussen haakjes veelzijdig symmetrisch
lijkt wel germini joseba
het is larossi gerbera
voilà pseudanthium oftewel één schijnbloem
vele gekleurde hoofdjes zonder kelkbladen
wacht nu op bloei…
Als een cirkel sluit
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
928 waar in cadans de liefde
komt en gaat en gaapt en baadt
in oude bezwangerde stuipen
of bij de doodsstrijd
van weer een jaargetij
ik honger de leegte vol
en stil de stilte met een lied
dat oneindige tonen
inslikt van een natuurlijke
hoop naar straks
doch past in de naïeve
verwachting naar morgen
ook wel toekomst genaamd
in mij bloeien…
Een dag als moeder
hartenkreet
4.3 met 28 stemmen
1.694 ",
word ik een schelp
en trek langs vage oevers,
naar daar waar boom en bloem
tussen weelderig vochtig gras
in schoonheid bloeien
en de scherven der dag
uit mijn herinneringen snoeien...
Morgen...
Nieuwe dag, nieuw begin, nieuw leven...…
Denk aan mij zoals je mij mocht kennen.
hartenkreet
2.8 met 25 stemmen
2.367 Liefde heeft ons eens doen samenvloeien
zo samen, een van denken een van zijn,
altijd zal dit weer in je op gaan bloeien
het zekere weten, een liefde zonder pijn.…
Mijn leven
poëzie
3.8 met 4 stemmen
2.190 Mijn kindsheid, jeugd en bloei, was éne reeks van plagen;
mijn verdre levenstijd, één ijdle handvol wind;
mijn ouderdom bezweek, bij hoop van beter dagen,
in pijniging van ’t hart die geest en merg verslindt.
Wat nu? De dood verbeid na levenslang verlangen!
Schenk’ hij me een stille koets bij ’t ingaan van de nacht!
Bevrijder, kom!…
Ik ben mij en mij ben ik!
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
627 ‘s Morgens bij het ontwaken van de dag
zie ik schittering van de dauw op het gras,
maar ook de hartenpijn van een bloem
die niet meer bloeien mag.
Haar tijd is voorbij, gelukkig het mijne niet.
Er zijn kleine dingen waarvan ik geniet.
Een vogel die voorbij vliegt
Is een aangenaam gevoel van mijn geluk.
Had ik daaraan ooit gedacht?…
Ze heet Luna
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
533 Doordat je gloeiend krachtig lichaam zoveel energie
geeft ervaar ik steeds meer kalmte, stilte en rust maar ook jouw nieuwe
naar volle verschijning laat ik niet ongemerkt voorbijgaan alvorens een dag ontwaakt
Een wederzijds houden van begint te bloeien, daarbij is het heerlijk dromen over jou... mijn lieve Luna.…
De zachte apocalyps (4)
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
452 uitbreidingen van macht
grondgebied en handel
op zee en land logistiek
aparte groepen met eigen
doeleinden als specifiek
na te streven en mogelijk uit
te groeien tot machtsfactor
in organisaties..van geld en
wetenschaps investeringen
werkbare modellen voor
belasting scholing krijgskunde
in verdediging een veelheid
van activiteiten maar bloei…
Heet is de zomer 1 juli
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
740 Vruchten beginnen te rijpen
selder, vegetatie springt eens in bloei
midzomer, komkommernieuws,
na het uitdrogen komt er regen
verwachtingsvol tegemoet
De klimaatopwarming voelt zwaar te wegen
onheilspellend spreken
de natuur wil op spelen, verweren,
lessenaar beoordelen
slechte punten opgeschreven,
zorgzaamheid, we zullen het nooit leren…
Berusting
poëzie
3.6 met 20 stemmen
4.387 Mocht ik redden, troosten, laven,
Altijd was mijn hart gereed.
’k Zag de last van duizend schouderen
Op mijn zwakke hals gelaân;
In die dwang mijn jeugd verouderen;
In dat leed mijn bloei vergaan.
Niemand, waar mijn lijdend harte
Ooit zijn last in overgoot!
Niemand, die mij in mijn smarte
Troost, verkwikking, bijstand bood!…
De dijk
poëzie
3.5 met 10 stemmen
4.744 En ónder aan de dijk daar glommen de blommen:-
Die zwierden en tierden maar overal,
Die stonden te bloze' en te bloeien,
Die knikten en knakte', en die lachten maar al
Om die klapperdekakkende koeien;
En de koeien, die tilden hun steerten op
En zagen nadenkende uit hunne kop,-
Ja, ònder aan de dijk daar glommen de blommen!…
Zoals
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
835 Zoals de zon weet dat de aarde altijd draait
en zoals bloemen bloeien heel vroeg al in Mei
omdat haat weet dat liefde steeds geneest
hoop ik dat je dit weet en leest
dat ik van je hou voor altijd
zoals de klok niet begrijpt wat morgen is
maar zijn uren leven door in eigen tijd
zoals wij leven samen één
moet je weten , heus ik meen…
De Prikkels van het Leven.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.676 Het goed brengt zijn eigen beloning,
Het kwaad is zich zelve ten straf:
Wie strijdt voor het goede in het leven,
Plant bloemen, die bloeien op 't graf.
1858.…
HUIS VAN VRIENDSCHAP EN LIEFDE
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
630 wat blijft staan:
neem stenen van respect vertrouwen
wederzijdse bewondering metsel met cement
bestaande uit trouw begrip en solidariteit
wees voor elkaar een luisterend oor
en ga daarmee aan de slag – ga bouwen
ze zal elke tegenwind en stormen doorstaan
een beste klus – nee echt geen kleinigheid
dan krijg je een huis waar vriendschap zal bloeien…
Dwaaltuin
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
311 moerasruiter mild met monologen mollig mooi en mild
op oranjerode vleugels van vuur die gloeiend glijden door de ogen heen
hij vangt de paradijsvlucht innig vast in palm en pols zo innig innig verbonden
en zingt de liedekens licht en lief die lustig luwen loom en laarden lang
o wonder van het wakkere woud waar bomen broos en biddend beginnen te bloeien…
Waar het lichtkind waakt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
258 Te late woorden zoeken een mond,
herinneringen bloeien
sneller dan ze verdragen kan.
En hij —
de dichter die niemand zag —
zit daar tussen licht en verlies,
met in zich
het kind dat niet weg wil,
de bloemen die blijven spreken,
en de dode die niet zwijgt.…
Tijding
gedicht
3.6 met 11 stemmen
7.729 Nu de Grote Nieuwe Laatste Moederlijke Oorlog
slechts drie weken duurde, honderddrieënzeventig
doden snik aan onze kant, enkele tienduizenden
bij nou ja de vijand, en het lentezonnetje schijnt
en op het balkon bloeien de planten allerkleurigst
nu de wapenen gesproken de schedels gespleten
de ledematen bloederig uit de moskeeën trippelen
bovendien…
Dageraad
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
642 bang
Luister naar de morgenzang
van de merel die haar vreugde deelt
als de zon haar tere vleugels streelt
Op dat moment, alleen en dan
leert men hoe men dromen kan
Oh lentezon, uw gouden hand
strooit sierlijk licht over de aarde
van een ongekende waarde
U roept het leven uit het zand
Zeg mij zon wat in uw handen
eeuwig de bloemen bloeien…
De appelboom
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.609 Uw helder bloeien was ons duistrende ogen
Zo schoon, dat wij gekweld door hoop en vrees,
Ons daaglijks om uw rozenhoed bewogen,
En treurden als uw sneeuw ten gronde rees.
Uw dracht begon, reeds negen uwe toppen.
Wij zagen toe met stijgend ongeduld.
De droge tongen in uw sap te soppen
Was ons begeren, en gij hebt 't vervuld.…
Zomermorgen
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.421 Ik weet ook wel meerder dingen
Waar ik niet van spreken mag;
Zilverwitte Mei-seringen,
Die de lucht van geur doordringen
In de zoele voorjaarsdag,
'k Zag ze in 't bos, een zomermorgen,
Bloeie' op hals en schouderblond;
't Maagdlijk hart had duizend zorgen,
Toen, wat ieder bleef verborgen,
't Oog van de geliefde vond.…
Perceptie
gedicht
4.7 met 3 stemmen
2.449 Dat overleefde ik
en plaatste met weemoed dit bewijs van wonderen,
van onverdiende bloei, die opschoot in mijn spoor,
mij, achteloos, en daarom op de plaatsen die men overslaan
zou moeten... een bijziend zwijn, en appels in de modder.…
Nu de herfst is gekomen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
550 ver van boom
kruipt het bloed waar het niet komen zal, het is niet genoeg
geweest, die hunkering, de droom leeft voort
september opent de poort naar de hervallende herfst
laat je toe in haar vergankelijke belevingswereld
nieuwe winden waaien naar de winter toe
nemen ons mee naar een verkoelde toekomst
voor alles wat ooit glorieus tot bloei…