4934 resultaten.
Op de kerk-hoven
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
692 Het lijkt wel alsof het Pasen wordt:
overal bloemen op de graven;
nog haastig even langs gaan bij de doden,
bij de levenden die niet meer hier zijn.
Is de dood plots weer toegelaten;
verdringen kunnen we hem immers niet.…
De ommekeer
netgedicht
4.8 met 32 stemmen
819 De nacht nadien verdween, een ontluikend begin
alsof de wereld haar noden nooit gekend heeft,
mijn boodschap niet had mogen ontvangen.
De eerste voorzichtige schreden
vervolgen het verdwijnen..
hoe kon ik denken, dat haar adem
ons weer feilloos zou vinden,
mijn besef voorgoed zou veranderen..…
Jezelf zijn
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
1.146 Je doet alsof,
je haat,
je bent niet trouw
en eigenlijk geven mensen niet om jou,
ze geven om wat je doet,
ze geven niet om jou.
Je hoort gewoon jezelf te zijn,
dan ben je pas lief,
dan ben je pas trouw,
dan ben je pas geliefd,
dan geven mensen echt om jou.…
WAAR BEN IK?
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.158 herkennen, doe ik je nog
als ik bij je ben praat je over me
alsof ik al niet meer besta
soms tref ik mezelf ergens aan
mijn geest begint eindeloos te zwerven
mijn lichaam doet met iets mee
maar waar ik heenga besef ik niet
eens zal men me terugvinden
er verschenen biljetten aan de bomen
ben ik dan zoek?…
Nachtmis
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
727 Het is alsof de hemel zich heel
langzaam verplaatst en in die stilte
ineens vol weemoed en herinnering.
Bereid ik mij zwijgend op de klanken
van mijn eigen nachtmis voor.…
Het gaat
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
646 kijk naar mij uit
als de lichten doven
'k zou moeten zweven
op de toppen van de wereld
voel me meer eenzaam
in deze menigte
mits ik op mezelf ben
wetende dat dit mijn plaats is
ben ik liever thuis
sommigen zeggen dat ik
een ster zou zijn
niet begrijpende wat dat betekent
klinkt alsof ik iets mis
ben ik niet wie zij denken dat ik…
Luctor et emergo
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
924 hoe bezwaard moet ik zijn
zodat de aarde moe wordt
om mij verder te dragen
mag ik nog wel geloven
en weer om adem vragen
wie beschermt mij immers
tegen verzuurde grauwe wijn
die bij voortduring, zo lijkt,
voor mij wordt ingeschonken
het is alsof elke dag, ieder moment
zich steeds meer van mij afkeert
mij vervreemdt van zuiver zien…
Ridders van de vuren tafel
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.017 wij wanen ons ridders van de vuren tafel
grieven en wormstekeligheid
griffen wij in hout
doorzichtig blad valt van de mond
wanneer we drinken van de wijn
die brandt en de glazen heffen
alsof de steen die op de lever ligt
de zwaarte niet weegt
van bliksemsnelle scheuten
en zijdelingse blikken
gevuld met gistende woorden
naast het…
Nog in jou.
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
918 Het moest schijnbaar zo zijn
-na al die jaren-, maar
het was alsof je steeds
hier bij me was, en ik dacht aan je,
menig keer
Het was zo vertrouwd
en het gekke was
dat het weerzien ons beiden
-we zagen er eerst wel tegenop-
best goed is bevallen
We bezochten wat bekende plaatsen
en -jij protesteerde niet-
daar in de duinen
vond ik…
Weer en wind voorbij
netgedicht
5.0 met 33 stemmen
654 Geen einde, niets dan dromen
van vergeelde vingers langs
beslagen spiegels waarin
ik, ziende blind, de adem
van het verleden wilde
uitwissen met de zee
in Zandvoort, terwijl
de wind jouw haren naar me toe
streek in een duinpan liefde,
alsof ik je moest laten
besterven in ruisend riet.…
ideaal
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
570 het konijn rondjes rennend in het gras,
alsof het nooit ooit anders was, zo zacht
zou heel het leven moeten zijn, want
de wereld is hard, de mensen zijn
hard of hard geworden en het dromen
moet weer hardop gedaan worden,
op zachte voeten, met konijntjes die
rondrennen in het natte lente gras-
als dat zou kunnen dan kende ik
geen…
Even Weg
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
838 Even weg geweest
van hier naar daar
paar dagen maar
stilte
gedachten komen
gevoelens stromen
plomp
starend in die grote zee
'k zie die kring
daar viel hij naar omlaag
je droeg 'm altijd graag
dat ding
nu zomaar in een ogenblik
gedumpt, geen spijt of schrik
niets dat 'm ving
eens het symbool van liefde
alsof…
gefladder
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
894 vlinder
zwerft in haar nachten
terwijl ze droomt
verdorven gedachten
zacht
ondanks woorden
van een vlinder
in de nacht
blijft haar huid
zacht
raak haar aan
streel en zoen
doe
doe wat je moet doen
haar hart
blijft zacht
zo zacht als
het lila
van de nacht
van de ochtend
toen jij op stond
vergeten was
waarom je
haar woorden las
alsof…
ik wil je aaien
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
682 heb je moed nodig, vraag ik me af
om ademhalend in een witte wereld
te staan
jezelf in de berm neer te leggen
terwijl elke gedachte waarvan de draad
verloren is, kraakt
alsof diepte verschuift
en ik klank en licht ontverf, onherstelbaar
met stijve tong
een roodborstje dringt
in mijn hoofd, schrikt
zoals ik
hij is mijn angst voor…
treurzang in het park
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
546 met bloedrode stippen op hun stam stonden ze er
treuriger bij, alsof ze voelden wat er komen ging
want hoe vertel je oude bomen dat zij overbodig
waren, moesten wijken voor een ruimer zicht
wellicht waren ze liever een natuurlijke dood
gestorven, doorheen de tijd vanzelf omgewaaid
nog lang klonk na het harde geluid van de zaag
hun zacht…
op mijn weg
netgedicht
3.3 met 22 stemmen
723 er hing een merkwaardig
vuil licht over het verveloze
kruis
alsof het ingegroeid was, vastgebonden
zonder inscriptie
ieder dag liep ik er langs
raakte het verweerde hout net niet aan
doodsbang
om met de doden
tikkertje te moeten spelen
vandaag, jaren later
zag ik het kruis weer
het viel uit het dunne schrift
waarin ik een memoriam…
Vers in de etalage
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
745 "
Ze kijkt mij angstig aan
Alsof ik het op haar,
Of nog veel erger,
Misschien wel op haar handtas heb gemunt.
"De worsten of de ham?" vraagt ze argwanend.
"Nee, nee," sus ik.
Nee. Het gedicht!"
Ze haalt de schouders op en zegt:
"O dat,dat stoort mij niet,"
En maakt zich uit de voeten.…
Glas
gedicht
2.2 met 339 stemmen
37.673 Als ik terug van school kwam keek ik even;
het vierde raam, begane grond:
een witte muur met stille plooien,
alsof de vrouw niet echt bestond.
En toen kwam ik haar buiten tegen,
haar gang voorzichtig als op glas.
Ik groette haar; ze liep op scherven.…
maar door zichzelf en door elkaar niet meer
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
1.129 onstuimig-verre oceaan
rolt vloedig-dikke lagen zand
over een - van God verlaten - strand
om open wonden toe te dekken
alsof zij nooit hebben bestaan
en diep onder de aarde
waar zij hun vleugels zandig nat
door tochten langs het donderpad
naar het domein van helledromen
onmogelijk verzwaarden
waar zinnen niet meer in beheer
bewegingen…
Hoezee het is weer dodenherdenking
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
575 het is alsof de klok zich
vierkant gedraagt, de vlakke noordzijde
wankelt vol eeuwenoud zeer en koudt
zich kouder naar gelang de tijd stijgt
het zuiden donkert en flankeert messcherp
richting het oosten, de brijachtige substantie
vloeit de wereld rond en verlegt de evenaar
die wij dragen in onze hand
het westen gedraagt zich als een wesp…
Dat het afgelopen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
879 Herinneringen
het kader staat
maar zonder mij
alsof ik nooit
was meer dan licht
en ik twijfel over nu
Vandaag bel ik D.…
Vreemde stilte
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
582 de mist
en eenzame beeldkunstenaars
reik ik een spiegel zonder achterbeeld
ik keer weer ontboden terug
naar het vertrouwde begin
toen niemand het waard was
om de beginselen te vertrouwen
ik spreek weer met die vreemde
die nog niets over mij wist
en vertel hem plots in fluister
dat niemand zich heeft vergist
ik voel de vreemde stilte
alsof…
Melancholie
hartenkreet
4.7 met 13 stemmen
813 Alsof tijd onbestaand is
dwaal ik in gedachten,
door de sterren-loze nacht.
Maar in mijn dromen klein of groot
kom ik je steeds weer tegen!
Slaap wel mijn zoon,
zweef op de wind, de zon voorbij!
Als ik nog droom...
Droom jij dan even mee...
Met mij.…
Tropenavond
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
461 ontsteekt de sterren
zachte broeierige wind steekt op
bij stemmig licht van kaarsen
bijgeschenen door helder maanlicht
proeven wij de sfeer van zoele avond
schoonheid van Afrikaanse binnenland
zacht weerschijnt het flakkerend licht
in fonkelende glazen wijn op tafel
onze handen verstrengelen zich
tijdens weinig woorden die wij spreken
alsof…
gooi
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
780 alles oneven
en straten praten
alsof wij
zijn vergaan
wegen slijten dit evenwicht
waarachtig vlucht de zwaan
zich een weg
sneller als het licht
de negen blijft nooit
een negen in de tornado
elf af op afstand
blijven
vuurvogel rijm nog een gedicht
waar wind fel langs wangen jaagt
de vrijheid tilt geen gewicht
niemand heeft het…
Herfsttij
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
512 Zomergasten vluchten,
de schaduw van de avond
werpt zich gulzig op de late dagen
alsof de julimaand nooit bestond.
Koudvuur van het aangezicht,
bloeddoorlopen, koperkleurig,
gehuld in de geur van aarde,
met een stem hees en treurig.…
Met dichterlijke vleugel
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
578 Een handvol akkoorden
drijft neerwaarts
als de muze haar lente lispelt
Het is alsof er woorden missen
in de grootte van tegenpolen
Ik herken de eeuwig vallende traan
als nabijheid van seizoen wisselt
en de verte wenkt
in kraters en zwarte holen
Met een dichterlijke vleugel
dek ik graf en kerker toe
Niet zichtbaar voor een oude…
eeuwig refrein
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
912 En van heel ver hoor ik
de echo van jouw stem, als een veder
zo licht alsof je vlak bij me bent en
bijna aan kan raken.
Zodat we in stilte geliefden zijn
en liefde in stilte maken.
En als die liefde dan jubelend komt
en de wereld en al zijn geluiden verstomd
dan zal jouw naam op mijn lippen zijn
een eeuwigdurend en diep refrein.…
gedicht voor een onbekende
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
810 de nacht is maan en leeggeschreven stilte
en een halve kop koude koffie en een raam
en een man zonder naam die voorbijloopt
misschien naar een vreemd land of
de volgende bladzijde waarop nog
geen einde geschreven staat
ga je weg, man, of zal ik zachter blijven
en dit papier achterlaten zodat ik je raak
in je eenzaamheid alsof je onverwacht…
Zelfs wacht ik duizen nachten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
790 Ik vind het soms wel een beetje maf
Het lijkt net alsof ik steeds begin bij af.
Zelfs als ik er alles voor gaf.
Het ergste is het zoeken
Naar de persoon in al die boeken.
Ik kijk dan ook echt in alle hoeken
En dan begin ik opeens te vloeken.…