316 resultaten.
Bekentenis
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
598 rijpte in mij een vrucht die haar kiem ontsloot.
Had ik hier op gewacht? Blijkbaar.
Al die jaren maakte ik vrij baan, voor die éne vrucht.
Het kon niet anders; het was en is zo sterk!
Vaak worstelde ik, maar dat wordt wat minder.
Vaak twijfelde ik maar wist stellig vast te houden
aan mijn ziel.…
In Jezus' voetspoor
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
523 vereeuwigd in de zandwoestijn
als wij de nacht van het leven ingaan
voelen wij hoe zwaar die tocht kan zijn
moeizaam wordt het winters ontwaken
tot ’t nieuwe licht ons weer verschijnt
en wij Hem om krachten kunnen vragen
die ons tot gebed en goede daden drijft
veertig dagen, veertig nachten
stil bezinnen in onze eigen levenstuin
op de eerste kiem…
daar ben jij
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
763 groter groeien mag
kleine lize
voor jouw papa en jouw mama
voor de mensen ook
die zij en jij betekenen
ben jij de kleur
die leven liefde geeft
waaruit zich doorgevend
toekomst ontspruiten laat
dat jouw pad zich bezaaien mag
met overvloed van geluk
uit passie en gedrevenheid
met bloemen ook van vreugde
die zich delen laten
als de kiem…
dichten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.178 Ik heb één letter in de kiem gesmoord,
ik liet het een woord bewandelen
om er een zin van te maken
die mijn binnenste zou raken.
Een gedicht is uw eigen ik,
mijn ziel ligt in dat gedicht.
Ik zie het allemaal in mijn hoofd voorbijgaan,
geen minuut tijd om te blijven staan.…
Woud van twijfel?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
439 werkelijke verhalen
die onder de oerwortels te schuilen
waarin ik die met jou ruilen mag
verwaaid het denken dat ik er
morgen misschien net meer ben, trekt
een vaag gevoel van pijn in ziel
en over de horizon van idealen
die ik zolang heb gekoesterd, als
een zilverberk, in zijn overdaad
zijn zaad in het denken zich opnieuw
zal kiemen…
Zonder enige voorwaarde?
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
481 waarin ik die met jou in overeenstemming
ruilen mag, in het verwaaide denken dat we
er morgen misschien niet meer zijn, trekt
een vaag gevoel van pijn in de ziel van het
loslaten aan de horizon van idealen maar
zolang die er nog zijn die te koesteren
vermeerdert de zilverberk zijn overdaad
in het zaad van ieders denken, altijd
kiemen…
Hodie mihi, cras tibi
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
746 roep der wielewalen
Zij kennen niet zichzelf, laat staan de waarde
van de natuur, natura docet, toch
zij leert ons van recycling - zonder blog
Noch kennen zij het leven op de maan
al heeft een strijkwinkel er nooit gestaan
het heeft wel heel wat voeten in de aarde
Grazyna ken ik niet, wel een Elime
kirgizische roots met russische kiemen…
De Ander
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.206 Dat we zwemmen in 1 poel
Dat we kiemen uit 1 korrel
Ze fluisteren over de stad
Waar de adem van de trompet deint
Waar snaren veelstemmig trillen
(Het warrelig loflied van lover in de wind)
Waar volkse helden sporen dragen
En een draak spartelt voor de genadesteek
Dagen verbruiken me
Wazig als een spiegelbeeld in het uitstalraam
Hol ik…
neergehaald en uitvergroot
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
1.889 zinkend ik; een zachte herfst
verwaaide mijn haren, luwde in 't geniep
het heetst der strijd tot lauw bedaren
"de spelers zijn geen spelers meer
maar viezige insecten
en rust dat is niet langer rust
maar vreselijke gekte
van woeste geesten, droeve spoken
die bloed en pijn hebben geroken
Ik ben zo leeg als ijle lucht
die zachtjes in de kiem…
Sterfgevallen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
819 Het is blindbulderend verdriet met een snuifje in de kiem
gesmoorde romantiek. Het is een straaljager die
de laatste mythe van propere lucht doorprikt. Het
is de winter die zonder kader niet meer wordt dan
een impressie zonder schilderij, een leeggedroomde
gedachte aan lichtblauwere tijden.…
Bij het krieken…,
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
587 Gehouden tegen het van het licht van
hun weerbaarheid als zure morellen die
te vroeg werden geoogst, had ik het maar bij
de prille bloei gelaten zoals het was,waren
zoveel zouten tranen niet vermorst, opnieuw
te kiemen als ik eerder was getroost.
Foto: Pama ( ontluikende citrus - Od/Pt )…
Lieve Kitty
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
669 liep door het klikken spaak
Als blad van een herfst zonder houvast
Eind goed al goed afgelast
Werd zij tot schikgodin die levensdraad begon
Een in het lager vallende ster aan de horizon
Betaalde het gelag met het licht van haar luister
En stempelde een blos op Hitler's doem en duister
Zij die met tegengif nieuw leven blies
In wat in de kiem…
Arcanum XII: De Gegangene
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
661 rondtolt op zijn hoofd,
in ijdele hoop de aarde in beweging te houden
overgeleverd aan het lot
wacht ik op de ommekeer
gelaten lijden
is mijn deel
op dit verdomde pad
kille regen
en angstzweet
gutsen
langs mijn rug
een terugweg
naar de bronnen van de oerzee
ontbinding
de rotting van het vlees
verlossing door de dood
zaaien de kiemen…
Fatum, geen feest
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
520 heulde met de duivel
mijn hart als immer kabbelde voort
terwijl ondertussen
het lot een duivels plan smeedde
dat mijn toen nog betrekkelijk jonge leven
voor eeuwig en al-
tijd, immer heeft gelittekend
Als bloeddonor betaalde ik terug dat mij
levensreddend eerder was gegeven
tot op een dag
ineens alles duidelijk
Bedroevend noodlot in de
kiem…
t Kan
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
505 Door de alom aanwezige liefde,
die kiem zelfs
in de meest oorlogszuchtige mensen
in de hongerigste wolf
in hen ook, misschien slapend,
sluimerend
rijpen zal, ooit.…
de maan
hartenkreet
3.9 met 47 stemmen
3.098 er miljarden worden uitgegeven om buitenaards leven te ontdekken
en aan de andere kant ontluikend leven
ruw in de kiem wordt gesmoord?
Ik heb de maan zien glimlachen vannacht
want zou hij weten dat………
er altijd mensen blijven met een positieve inslag
die altijd het beste met iedereen voor hebben?…
Bedankt Kloos(2)
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
871 Ik ben een god in het diepst van mijn gedachten
Maar wel alleen een hele goeie
Die niet maar wat zit aan te knoeien
Zodat de mens ook na zijn dood nog lache
Van mij af schud ik het boze
Virussen en ziekte kiemen
Verpak ik in gebruikte dozen
Verbrandt ze in mijn hel
Ik zorg voor mooie lieve eerlijke mensen
Die ook elkaar slechts welzijn…
oester
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
704 zonder vrees je snuit
bevuilt met harde halen van zijn kaken
verhalen over jouw waarde zijn de fabels
van je pijn, glad van adel en ruw van bolster
schijn jij voor het liefdesspel het wonder
te zijn dat voor de mens moet vrezen
jij dier, zonder oren herken je toch de branding
waar het licht in ’t zonneval jouw ogen zacht
bevallen van kiem…
Over Leven
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
481 Dat ik gisteren hoopvol en kwetsbaar als
een breekbaar zaadje begon te kiemen uit de aarde van
waar ik voorzichtig klom, klaar om een nieuwe wereld te ontdekken
Hoe groener, hoe beter terwijl ik rilde bij het aanbreken van mijn eerste lentes.…
Wanneer licht zich opent
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
599 En waar kiemen, nog blind
en kwetsbaar, zich uit de grond verheffen, gedreven door honger die ouder is dan tijd.
Over glooiende heuvels waait een adem
van iets wat net begint.…
De hand die geneest
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
207 Want in die kiem ligt onze eigen kracht,
de hand die brak, kan immers ook genezen.
De liefde is het die de ommekeer verwacht,
waardoor we niet meer voor de morgen vrezen.
De toekomst ligt niet bij een verre ster,
niet in de vlucht voor wat we hier misdeden.…
Fel wou, niet mocht, niet kon, toch moest hij 't uiten
poëzie
4.2 met 12 stemmen
1.904 Ver van trots-heersend Ik in stille schachten
Van ziel wordt weggegraven, wat hem kwelt,
Verned'rend leed van wensen en gedachten:
Uit taaie kiem van diep verdrongen krachten
Groeit woord, gebaar of lach, die 't rondvertelt
In 't zonlicht van 't verschrikt bewustzijnsveld.…
Een Juliusiaanse verlichtende houding
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
1.113 op het afkicken
ene hemelse nicotine is gericht
(maar dat is niet des luisteraars deel)
kleven oren aan mijn lippen
wachtend op de reddende tong
hier komt spoedig de redding
uit grote menselijke ongemakken;
de diepe sociale kloven
mijn woorden zullen de verlichting
opnieuw gaan aanstippen
en het duivelse vuur der mensheid
in de kiem…
Mijn kind
hartenkreet
4.8 met 6 stemmen
1.522 In mijn schoot is jouw kiem ontstaan
Als zondagskind kondigde jij je aan
Met pijn en wee,maar al zo bemind
Gaaf en fijn,nog vast aan het levenslint
Zo fris en vrolijk in je kleutertijd
Als een bloem die haar blaadjes spreidt
Een dartele vlinder als prille vrouw
Op zoek naar een partner in de morgendauw
Dan sta je daar,een mooie stralende…
loslaten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.008 De kiem van de strijd is ons niet gegeven,
Je eigen idee maakt jouw waarheid waar.
Jij bepaalt voor jezelf hoe en of je wilt leven,
Regeer als een koning of wees een dienaar.
Soms neem je de tijd om eens goed terug te kijken,
Naar wat eens is gezegd en gedaan.…
Voor Julian A.
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
628 Dus wordt iedere letter gewogen, rest eigenlijk geen woord
Zo wordt dus alle kunst, kritiek al in de kiem gesmoord
En rest dus zelfkritiek, toch ook niet bijster boeiend
Verzandt in eindeloos gepiep, gepoch, vervelend en vermoeiend
Is ook dit mild gedicht, weer zonde van ’t papier, de inkt, de tijd,
de moeite en gedachte, de traan of glimlach,…
Mijn stilte en ik .
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 De stilte en ik
ontsnappend aan het lot
als twee zwijgers
smeken we, verlangen we,
luisteren we naar onze gebroken stem
die stom geslagen is en aarzelend
het wakker wordend kiemen aanhoort...
Het stille zwijgen en ik
versmolten als één
gaan flirten met de tijd
de tijd als bondgenoot...…
Op Père-Lachaise
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
589 Bij het graf van Jim Morrison staat een bewaker, die
te overdreven gedrag in de kiem smoort. Ik sjok verder
en eindelijk bereik ik mijn grootste doel, het graf
van Oscar Wilde, versierd door een waardig monument
in de vorm van een sfinx. Het is het enige siergraf,
wat ik omarm en dierbaar kus.…
Schrik
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
733 rillingen
koude golven
ijsvormige lagen
polsslag verschoten
hartslag bevroren
spieren verlammen
verkrampen
angstdromen bekomen
zinsneden ontnomen
stamelen
seizoenen kussen
uitrusten
finale beleefd
schrik verweerd
keelkloppingen
stil worden
natuurlijk herstel
harmonisch spel
vriend'lijk verbinden
wonderen besproeien
kiemen…
Reflectie
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
316 Tussen deze polen
ontstaat iets wonderlijks:
een innerlijk landschap
waar tegenstrijdigheid
juist de kiemen van groei draagt.
Want elk levend wezen
reikt vanzelf naar zijn mogelijkheden,
ongeacht de hobbels,
ongeacht de weerstand.
Groei is een beweging die nooit stopt -
misschien zelfs niet wanneer wij dat wel doen.…