2935 resultaten.
Klokken in 't avondgrauw
poëzie
3.0 met 9 stemmen
2.128 Hoor, ze brommen hol
in 't bonzend schomlen van de zware klepels,
en breken bronzen klanken, morzlen klanken,
die rollen traag, eentonig traag, en zweven,
en zich ontbindend dof en doffer smelten,
en sterven terendzacht door de ijle ruimte
met al het weifelachtige des avonds...
De klokken luien!...…
We rijden samen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.269 met vaste grond
zonder angst, vol mededogen
vriendelijk briesend, manen blond
wie is hij, vraagt mijn loden brein
dan heft hij hoog zijn zwaard en slaat
ik beef, het handvat brandt van pijn
en zie nog net zijn duister gelaat
geknield een man, zijn hoofd gebogen
die ik van boven gadesla
richt zich op met lede ogen
die voelen alsof ik sterven…
Iris
poëzie
3.9 met 13 stemmen
7.225 Hij mint me als ik hem.., maar zijn lach, zijn stem,
Zijn kus..is een zucht: wij zwerven
Omhoog, omlaag; wij willen gestaag,
Maar wij kunnen noch kussen, noch sterven.…
De wandelaar
gedicht
4.9 met 7 stemmen
12.069 Er stroomt geen bloed meer door mijn dode handen,
Stil heeft mijn hart de daden sterven laten.
Kloosterling uit de tijd der Carolingen,
Zit ik met ernstig Vlaams gelaat voor 't raam;
Zie mensen op een zonnig grasveld gaan,
En hoor matrozen langs de kaden zingen.…
OKTOBER
poëzie
4.5 met 6 stemmen
3.531 Om ’t helle sterven van wat niets verstond dan leven,
En nu niet verder dan zijn schone dood vermoedt,
Zouden wij rede als vreemd en onbegeerlijk goed
De zekerheid van alle komend voorjaar geven.
---------------------------------
uit: Stemmen(1907)…
Ik weet, ik word naar ’s afgronds rand
poëzie
2.7 met 15 stemmen
2.875 Ik weet het leven in ’t voorverleên
Is eerder sterven mij dan leven,
Is ’t wederzien van toverdreven,
Die ‘k nimmer weder mag betreên.
En toch, weerhoud de vloed om weer
En telkens weer naar ’t strand te keren –
Ik kan niet mijn gedachten weren
Steeds af te dalen naar ’t Weleer.…
lichtvanger (voor V)
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
553 korenveld staat in vuur en vlam
hij knijpt de ogen halfdicht en mompelt:
ik moet altijd weer genoeg licht vangen om te schilderen
ik knik, stomgeslagen
we dwalen in een weidse, oneindige blauwe nacht
sterren schitteren als citroengele zonnen
zo groot dat ik ze bijna kan aanraken
cipressen aals een fluorescerend oplaaiend vuur
geluiden sterven…
In de schaduw van de ziel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
557 waarin men overlevingsdrift als
woede en lust ziet als ‘t kwaad
Hij is heel aardig, zegt de buurt
Jozef in ‘n groezelige witte jas
transplanteert een apenhoofd op
onthoofde lijf van ‘n andere aap
‘hij knippert met z’n ogen en
beweegt z’n mond’, roept hij
ik raak die herinnering niet kwijt
Hij is heel aardig, zegt de buurt
Die dag sterven…
In Parijs, onder een brug
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
2.351 In Parijs, onder een brug
lag een jongeman te sterven.
Geld en goed zou hij verwerven
maar hij kwam nooit meer terug.…
AAN TESTILIS
poëzie
3.6 met 8 stemmen
1.873 Waartoe uw leven door te sterven?
Wat woede dwingt u, wreed, te derven,
En sneeuwt een winter neer op 's levens lentetijd?
Wat vreugd, helaas! moogt gij verwerven,
Zo gij gevoelloos zijt?
Zweer af uw dwaling, neig uw zinnen;
Hoe aaklig is uw ramp! hoe treurig is uw lot!…
het ging niet over …
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
823 hmmmja, zal wel zo zijn
mijn poëzie bevat
liefde voor lijden -
dat uiteindelijk wel
op sterven uit zal draaien –
maar God - ik leef zo…
R.I.P.
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
1.514 Overal braken de poezen,
en zij die sterven doen dat met de naam 'Bies' op
de dunne poezelipjes. Prins Claus, ook al zo'n
pillenfreak, klaagde steen en been bij Bea constrictor
om een nieuw verhaal van Biesje. 'Brommer op zee!',
schreeuwen de symbiotische aasgierkindjes in de
schoolbanken. Te lui om zelf te schrijven.…
- Stil verwijt -
netgedicht
4.1 met 54 stemmen
1.010 Donkere schepsels gedrenkt in olie,
overal op het strand, vogels sterven
door het eten van vervuilde vissen
raken vervuild door aanspoelende olie.
Op dit trotse strand liggen honderden,
duizenden olieslachtoffer zwak en bang
zomaar eenzaam stervend in het zand.…
- De Baltische zee -
netgedicht
4.9 met 36 stemmen
710 Met pijn in je hart zie je eenzame zeehonden
die deze winter geboren zijn sterven, even later.…
De plek (prozagedicht)
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
1.513 Uniek moment in het beleefde leven, meelij met hen die
strijdend sterven; in deze nachtelijke uren doven langzaam
mijn vuren, ik hoop dat mensen mij zullen vergeven die ik
beschadigde tijdens leven; alles heb ik gezien en over de
zin ervan nagedacht en alles bleek niets; heb ik bestaan of
begin ik er nu aan, de richting van tijd is mij zelfs…
Voor P.
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.041 Dit is geen dag om onnodig te sterven,
dit is een dag voor wat eelt op het hart.
Rij met me mee op mijn laatste reserve,
duw ik jou aan als je stil komt te staan.
Wijs me een weg hoe ik om weet te lopen,
schijn op het pad waar ik misstappen nam.
Niet alleen nemen, niet alleen streven,
leer me de kunst dit als man te beleven…
IN ALLE STILTE
gedicht
3.1 met 94 stemmen
31.731 Het was zijn laatste wens, dat stond erbij
Ik snap 't niet, dat zou hij mij niet aandoen
Dat is gewoon gelogen volgens mij
Ik ga niet in een hoekje zitten huilen
Ik scheur ook het behang niet van de wand
Maar toch: waarom is sterven en begraven
Verbannen naar een hoekje van de krant?…
“Bacaljau"
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
513 “ Ik hoop, dat je eenzaamheid je mag
aansporen om uit een eigenheid voor te
leven en voldoende blijkt om voor te sterven.”
Fernando Pessoa
Saudade 4 ( Gevormd in Lissabon )…
TER HERINNERING
hartenkreet
3.4 met 22 stemmen
2.648 beschaamde
het leed, dat steeds weer bij je was, dat ik beaamde
eindelijk was het hoge woord eruit
waarom hield je het voor altijd verborgen
ook voor die mensen die voor je zorgen
en dan opeens de zuster bij je bed
je richt je op en zegt met vaste stem
morgen vroeg om half acht de dokter hier
ook de officier van justitie moet aanwezig zijn
mijn sterven…
Verveling
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.089 Duizend doden sterven.
En door de bloem en de rank verdolgen worden.
Als stervende in een klimplant.
Ik weet het niet meer zo goed.
Als ik me verveel.
Dan voel ik dat ik of het goede niet meer doe.
Of dat ik te weinig in het goede doe terwijl ik bekwaam word geacht ervoor door de Heer.…
Blijken van zinneloosheid
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.390 Maar toen hij sprak van de hoge roem
Die ze zich daar konden verwerven
Indien zij, des landes schoonste bloem
Gewillig voor hem wilden sterven.
Toen lachten zij allen luid: O neen
Zo spraken ze tot de koning
Dat ware genoeglijk voor u alleen
Wij trekken terug naar onz' woning.…
STILTE OM TE SNIJDEN
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
954 Stilte heerste in die donkerblauwe nacht
de nacht van ‘t vreselijk eenzaam lijden
Die stilte hield het meisje in haar macht
het leek die keer een stilte om te snijden
Blote voeten op een koude ondergrond
als deel van de zichzelf opgelegde straf
In deze situatie, waarin zij zich bevond,
dacht ze slechts aan sterven en het graf
In de lade…
erebegraafplaats
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
643 schreeuwen bevelen mannen
krijgen geen tijd om te zien naar leven schouder
aan schouder geweerschoten knallen stilte wijkt
in een veren naar licht dat niet meer is
tolt in het lichaam ze wankelen vallen
na zoveel tijd is geborgenheid verweesd
door jaartallen in een grafsteen gesneden
waar rozen lang zwerven
graf naast graf liggen ze te sterven…
Eén dag zonder...
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
629 Sinds de dag dat ik,
als kwetsbaar mens op aarde
reeds stierf
verwierf mijn sterven
jouw bestaan in mijn bestaan...
Na zo'n dag kijk ik weer liefdevol
en vol van vredig verlangen uit
naar jouw samengaan omwille van mijn
harmonieus voortbestaan!
Je bent toch altijd bij me: ik geef jou zorgen
maar verlicht je eveneens van je zorgen.…
Meneer De Vries
gedicht
4.7 met 3 stemmen
3.278 ooit ging het allemaal veel vlotter
Hij was een stoere vent, een snelle spicht
Nou is z'n lijf een ouwe botter
Die kreunend aan de kade ligt
Dit is voorgoed zijn nieuwe haven
De schipper moet nog wennen aan 't idee
Straks wordt het hopie schroot aan land begraven
Hij was zo graag gezonken: vol op zee
Wat is er mooier dan in het harnas sterven…
De kozak en zijn meisje
poëzie
3.0 met 3 stemmen
892 Schoon ook al de frisse verwen
Op uw bruine wangen sterven,
Wonden U het voorhoofd kerven,
Eeuwig zijt ge mijn!…
De familie Piggelmee- zevende verhaal- tweede serie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
601 Een vuurvogel op weg naar de diepten der aarde,
waar vuurvogels aan het eind van hun leven na
hun sterven weer herrijzen uit hun as; zo kent de
Phoenix vele nieuwe levens, waarbij de grauwe
eindtijd zich telkens weer wisselt voor het prille
vitale begin van een ontluikend gewas.…
WIJN, LIEFDE EN SLAAP.
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.082 De slaap bepaalt zich aan gene eeuwen:
Want sterven wij in 't einde,
ô Dan eerst slapen wij!
De schrandere arts verbiedt de kranken
't Gebruik des wijns, en tevens
't Genot der zoete min;
Terwijl zijn kunst daarop bedacht is,
Dat hij de zwakke lijder
Een zachte slaap verschaff'.…
Zondagochtend exemplaren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
556 .'
Ik hoorde haar blijmoedig zeggen, fluisteren op het eind,
'nu wij, ja ook jij geaccepteerd hebt dat ik zal gaan sterven,
wat resteert meer dan dat vredig als wetenschap verwerven. '
' Dat ' aangehoord regelmatig indachtig verschijnt af en toe dreint.…
Een wakkere bioloog
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
441 Wie sterven worden stoffen.
Mensen ontstaan als mededieren.
Uit verre sterrenstoffen.
Uit wonderlijk mysterie.
Uit alles en uit niets.
Het is weer holst van de nacht.
Gedachten zie ik gedichten worden.
Geheel en al spontaan.
Gedichten bezitten rechten.
Ook mensen en al wat leeft.
Rechten van bestaan.
Een zoogdier ben ik.…