3445 resultaten.
Kerstnacht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.147 Ik bleef er heel
de weg naar huis naar staren en raakte niet meer
kwijt: het raadsel van wat ruimte is en tijd.…
Gesponnen geluk
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
462 Maar een goede beurt en
mijn ruimte maakt zich vrij
van stof en alle sporen waarin
de schaduwen verschenen.
De tocht door vale vensters
van de wereld, ging teloor in
een verloren nacht, waar ik aan
ontsnapte op mijn lemen voeten.…
Voor morgen en overmorgen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
910 Ook nu worden ieder ogenblik weer kinderen geboren:
beloften voor toekomst en volheid van leven, al is ook
dit begrensd in tijd en ruimte. Vergankelijkheid is immers
niet enkel noodlot maar kans en uitdaging, oproep.…
Mijn liefste, ik heb je lief
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.042 En jij vult de ruimte van mijn hart.
Mijn liefste,
Wat ben je dichtbij en zo onzegbaar ver weg.
Het gemis doet pijn,
maar de leegte zou oneindig veel groter zijn zonder jouw beeld.
Ik staar de nacht in terwijl de wind mijn gezicht beroerd.
De herinnering tovert een lach op mijn mond
Bitter en zoet tegelijk.…
Flinterdun verweer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
562 van hun tranen
hoewel zij die stilletjes samen plengen
en dan in droeve gedachten vangen
waarmee ze de eigen muren behangen
waarbinnen gevoelens zich veilig wanen
en zich explosief kunnen mengen
uiteindelijk zal de dunne bedekking
het toch wel een keer gaan begeven
dus wat is van dit verhaal de strekking:
je kunt beter gevoelens de ruimte…
Thuiskomst
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.970 Achter hem
viel met een doffe slag de ruimte dicht.
Een mes van angst bleef in mijn lichaam staan.
Fluisteringen ergens in het huis
joegen mijn hart op. Ik zag door het raam
de straat al verder in de tijd ontwijken.
Het daglicht vluchtte op voeten van de wind.
De eerste sterren sprongen open.
Mijn vader kwam binnen. Ik had geen adem.…
Lofzang op Het Leven II - Openbaring
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
631 Zij accumuleert de werkelijkheid en
buigt daarbij de tijd en ruimte om.
Gehuld in dit gehucht van alledag
klink ik haar vast aan mijn bezielde blik.
Diep in mij ziet zij het vuur. Zij ziet
de drang en bloedrood vuur, ziet mijn verlangen.…
een langer leven - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
895 liever laat toch dan vroeg
hanteer daarom de sleutel
van jezelf zijn
want
wat jouw zuiver hart doet
is mooi - altijd mooi
wat jou in goed geweten beweegt
is juist - altijd juist
wat jij onderneemt
met vreugdevolle ziel
verbreidt zonder oordeel
blijdschap tot verbondenheid
vier daarom het leven
tussen vroeg en laat
de verbindende ruimte…
Zo'n speeldoos uit een andere tijd
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
635 Terwijl het mechaniekje het
draaiboek vindt en een romantisch
melodietje de ruimte in laat
spelen; glijden jouw ogen naar
die soepele danseres; die boven
op de deksel van de doos met haar
mechanische danspasjes een onmogelijke
liefde met jou wil delen.
Zo'n speeldoos uit een andere tijd.…
kribbig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
488 weg groen
glibberig en oneffen
voel steeds gevaar
het getij loopt naast me
beïnvloedt mijn geest
met grimmige golven
bijt me er doorheen
plots geniet ik van ‘t moment
van lijn, van vorm, van kleur
van steen, van zand, van wier
van stilstaan en bewegen
van aan het eind omhoog
van horizon en vergezicht
van het weidse polderland
de ruimte…
Nacht gebrek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 stijgt boven het hoofd, niet buitenkennis zoals verwacht
Ernstig verdoofd, niets looft, dromen waar ik aan vastkluister
Het verschijnsel aanschouw ik dagelijks
Een wirwar aan dromen vertellen mij dat de wereld tolt
Vlagen slaap van uitputting zeggen mij dat de rem wel rolt
Enkele uren per nacht slechts even maagdelijks
Even leeg in eigen ruimte…
Winterspel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
531 De winter trof ons
Slapend alleen
Geen spoor verlopen
In toverslag bijeen
Dan priemt een sluimerend verlangen
Verscheurend als een eerste licht
In richting gemeend gevangen
Toont ruimte haar gezicht
Zo roept de vorm van beide
Het hele circus in bedrijf
Geen opvoering meer te mijden
Ieder wakend in een oneigenlijk lijf
Men went aan…
Moeder van alle moeders
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
801 Wij allen zijn het, ik ben het, die op aarde,
ruimte voor haar maken moet.
Zij is het, de moeder van alle moeders,
Zij is de bron van liefde in het heelal.
Wanneer mijn eigen tijd gekomen is,
is het met haar lief gelaat voor ogen,
dat ik in haar zachte armen sterven zal.…
Spiegel im Spiegel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 geen tierlantijnen
die de zwakte van een
melodielijn moeten
doen verdwijnen
nee hij laat de klare
eerlijke tonen die we
ooit eens ervoeren
weer verschijnen
geeft de melodielijn
alle ruimte om
z’n omgeving te kleuren
opent de gesloten deuren
naar de klankkast van de ziel
toen ik dat voor het eerst ervoer
drong het tot mij door
wat…
Spiegel im Spiegel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 geen tierlantijnen
die de zwakte van een
melodielijn moeten
doen verdwijnen
nee hij laat de klare
eerlijke tonen die we
ooit eens ervoeren
weer verschijnen
geeft de melodielijn
alle ruimte om
z’n omgeving te kleuren
opent de gesloten deuren
naar de klankkast van de ziel
toen ik dat voor het eerst ervoer
drong het tot mij door
wat…
Ontreddering
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
548 hun
zekerheden voorzichtig
uit het perspectief gehaald
waarin zij als vaste waarden
al jaren werden aanbaden
van een redenatie volgen
zijn zij niet gediend omdat
deze de fundamenten van
onze wereld ondergraaft en ons
slechts chaos en ontreddering laat
het testen van de mensheid
is al lang geleden begonnen
daar waar de natuur meer
ruimte…
De volheid van leven in kinderhanden
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
423 Vanuit denken en die oneindige ruimte mee creëren
om als meer dan alleen compost te fungeren.…
Intieme schets
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
476 In het kleinste kamertje
van het klassieke herenhuis
bedenk ik mij een grote ruimte
omdat we nergens samen zijn
het moet er toch ooit uit
benauwde vorm van ontlasting
er is niemand anders dan mezelf
die dit voor elkaar krijgt
lichtelijk beschonken
vrijwel zonder zielglans
onder het strijklicht
van de lamp in de hal
begeef ik mij…
Luister even.......... ja jij..............
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 Een punt zetten maakt wellicht ruimte
mogelijkheden voor een nieuw begin
edoch leven geeft eerst graag een komma in een zin.
En voor je nu spreekt, oordeelt en denkt,
opgeeft of het niet eens een keer probeert,
dat ene norse nog overheerst, luister even.…
De bouwstenen van mijn leven
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
426 Zo is er boven ruimte voor het brein.
Voel ik beneden mijn hart gelukkig zijn.
En beklim ik de trap van het menselijk wezen.
Maar enkel en geen een
open ik de deuren naar de wereld om mij heen
op de momenten van geven voor leven.
Zo vind ik bescherming voor het moment.
Wijk ik af van de gewone vent.
En zoek ik de variatie voor heel even.…
Corona tijdperk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
588 de tijd
de isolatie, het turen naar de kalender
de onzekerheid
deze dagen zo vreemd, zo stil, zo anders
dan alle andere dagen
van ons leven verdwenen in de kleuren
van de avond op 't doek
in de hoek van 't atelier
met de gouden zon
tot aan de horizon
daar lachen de kinderen
onder de mooiste kleuren
in 't hemelicht in de
ruimte…
BLIJE SPRAAK
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 herkennen allemaal hun eigen taal
horen eerbiedig verwonderd of spottend toe
tijdens alleen afgezonderd bidden
of luid tezamen God aanroepen
kunnen gevoelens gedachten overtreffen
woorden zullen wellicht de lippen verlaten
als vreemde maar welluidende klanken
wat men het spreken in tongen noemt
deze ongekende taal mag verlichting
en ruimte…
De engel van lijn 8
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Het gangpad laat geen ruimte en slaat geen brug.
Geen kruising van twee wegen, onze richting is tegengesteld.
Te plotseling, te onvoorbereid elkaar voorbijgesneld.
Heb ik de moed of keer ik op mijn schreden terug?
Dan stap je uit, veel eerder dan verwacht,
het natte donker in, mijn engel van lijn 8.…
Als was het gisteren...
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
613 Met veel ruimte om te spelen,
waar ik lief was en soms stout.
De hei waar ik als kind graag speelde.
Er groeiden bramen zwart en zoet.
Ik ruik de kamperfoelie,
de brem zo gloeiend geel in overvloed.
Uren kon ik daar dan zitten,
mijn handen spelend in het warme mulle zand.
Tot ik haar stem dan hoorde roepen.…
ONWEERGENOT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
368 De donder snelt door zware wolken
laat in schemerlicht of duisternis
luide roffel van pauken horen
tussen de slagen door rust stilte
waarin vragen met elkaar strijden
over voortgaan of blijven hangen
bliksems
slangen vol trillend bleek geel
manen een ieder tot schuilen
om vanuit een veilige ruimte
genoegzaam huiverend te kijken
naar de oudste…
Wat Is Toch Die Stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 soms zo ongewenst
soms zo overdonderend
zo aangrijpend zo verstommend
die ons zo ontstemd
soms is het dat ze ons verrast
stilte die meedogenloos vertelt
na weer een uitbarsting zo ongepast
van zinloos oorlogsgeweld
soms dreigend als de storm opkomt
soms bedient ze je op je wenken
biedt ze je de ruimte om na te denken
en worden oplossingen…
Verbeterd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
502 Voor ieder is er creatieve ruimte.
Samenwerking is niet verplicht.
Men heeft geleerd wat inzicht is.
't Gros van de mensen gelooft in zichzelf,
ervaart zowaar het Opperwezen.
Men voelt zich machtig, maar beperkt.
Er is een plan, want ieder weet z'n plaats.
De aarde bereidt zich voor op iets prachtigs...
Verleden en heden beamen dit.…
Zintuigen des leven
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
513 In een ruimte zonder jou.
We zijn in het leven gekomen,
Zonder geur,
Toch ruik ik je.
Achter elke gesloten deur.
Wij zijn in het leven gekomen,
Zonder smaak,
Toch proef ik jou.
Als ik het leven aanraak.
Wij zijn in het leven gekomen,
Zonder balans,
Toch voel ik evenwicht,
Als ik samen met je dans.…
Zo dichtbij en toch zo ver van mij
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
593 Van een poëtische 'Ik hou van jou' tot pathetische
'Vaarwel', het zijn allemaal mijn herinneringen fladderend
en vlinderend door de ruimte en met de tijd mee, opgeslagen als
momenten om niet meer te vergeten, zo dichtbij en toch zo ver van mij.…
hoe zij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
415 converseren in een taal die
weinigen begrijpen
ze beleefd het samen
mediteren als een groet
naar de voorbereidende dood
ik bespeur geen angst verdriet
of leed wanneer ik haar bleek
gezicht observeer en zie
datgene waar ik nog
geen lering uit heb getrokken
zij is mijn leraar die weldra
haar vaste vorm verlaat en
haar geest de ruimte…