Alle inzendingen

een weg naar buiten te zoeken, doorheen een mist van heden en verleden blijkt traag en is er ondanks veel warmte nog etmalen vooruitgang te boeken maar wat moet worden beleden doet pijn maar is zeker geen falen alles wat ieder overkomt is soms een samenballing binnen een lot waar bewustwording sterk is verdund en een vurige wens en…

Een oprechte christen steeds bereid Jezus te volgen mag iets van de ezel in zijn geest laten stromen de aard vol nederigheid doorgaans gedwee maar als even nodig een vaste wil tonen sterkt het ingetogen geloof laat rondom verborgen kleinheid de schoonste stralenkrans blinken door God gebracht en gezegend.…

De mist in mijn hoofd, Belemmert 't helder denken, Ik weet helaas niet hoe ik Die mist uit mijn hoofd kan doen verdwijnen. Hoe langer de mist Blijft hangen, hoe Moeizamer ’t wordt om In mijn hoofd bij mijn Denken te komen. Ik glijd langzaam af Naar een bestaan Als een zombie, waarin Ik feitelijk niet Meer besta.…

De schijnwerper is verschoven, de grote regie ligt niet langer in onze hand. Waar de mens ooit de vaste lijnen schreef, dwalen we nu als passanten door het beeld, zoekend naar betekenis. Het netwerk weeft onzichtbaar zijn wetten, een eindeloze stroom die de toon bepaalt. Wij zetten voorberekende stappen, terwijl de matrix ons diepste wezen…

Vliegende bloem uit glanzen van opaal, Drijft, levend spectrum, in 't geweldig licht Van tropenzon de vlinder, even licht, Neen - drijvend, lichter dan de zonnestraal. Dreigt vijandschap uit schaduw, op eenmaal Laat hij zich vallen, vouwt zijn glorie dicht, En tussen kleurloze vermolming ligt Uitgedoofd 't brokje zon, onvindbaar-vaal.…

Je kunt een schuurtje worden, een deurtje met een hangslot door je navel, het is afgezaagd maar het geeft voldoening als ze bij je komen schuilen. Je kunt nog altijd fier rechtop als telefoonpaal dienst doen, stijf tot in de lengte van jaren, onbuigzaam maar met uitzicht op de helling en het dal. Je kunt ook met je knoesten en je splinters…

De nacht vordert Nog twee uren. Laat thuis na een gesprek over voelen, of over het ontbreken ervan. De honden kijken op. Ze vragen niets meer. Ze kennen de dagen waarop ik verdwijn zonder weg te gaan. Ergens wachten dossiers. Oude versies van mijzelf, opgeslagen voor een toekomst die ze telkens opnieuw oproept. Nieuwe halsbanden. Geen…

Voor de tocht der tochten: de dood waarvan je alleen weet wanneer ie begint bij toegekende euthanasie maar geenszins hoe deze loopt, verloopt laat staan waar deze zal eindigen doch de levenstochten, de wandeltochten van de Amsterdammer Rutger Burgers is het begin en het eind bekend en vooral de garantie van onverharde wegen 'TRAAG DOOR…

Onder het felle gedruis van een vermomde stad. Eindhoven in winterlicht, maskers in tegenlicht. De vonk onversneden, ongeslepen, bleef hangen toen de lichten doofden. Voorzichtige passen. Een keurig vernis hield de wacht, tot de zon het langzaam deed slijten. Alsof zij wist wat ik dacht. Dichtbij en volkomen eigen.…

Door zijn gedachten in een ver verleden, Hoe stuitend en afkeurenswaardig ook, Is Tata Steel geschokt en van de kook, En dwingt het Donald Pols om af te treden. Maar maakte dat bedrijf ook maar zo’n haast, Met stoppen wat het uit de schoorsteen blaast.…

ieder uur stort het mijn huiskamer binnen ongevraagd het volgend uur overtroeft het vorige vol semi verpakt nieuws over gespuis dat ongestoord hun gang kan gaan grenzen van het onwerkelijke zijn allang overschreden avond’s wordt alles herkauwt tot vier keer toe onnozelen struikelen over elkaar daar waar men onze democratie zou…

Niet altijd de storm die mensen breekt, maar stilte die zich verder strekt. Geen woord dat nog kan landen gaan, geen blik die open blijft bestaan. Een afgewend gezicht, zo klein, en toch een bron van groot verdriet en pijn. Geen harde grens, geen luid verwijt, maar leegte in de plaats van nabijheid. Want iedere wond verlangt naar licht,…

de stervormige stralende gele bloemen van de wederik vieren met mij de triomf in de klimtijdrit van Anna van der Breggen…

Zwarte kraaien stijgen hemelwaarts de zomer laat zijn lome lucht vallen over de daken van de huizen in de vallei die zich groen uitstrekt in de diepte van donkere schaduwen van bergen die almaar hoger lijken in jouw brein je kust haar omdat ze jouw vrouw is zij weet dat jij steeds haar man bent traag in de wildernis van dromen je hebt…

Het waardevolle van weemoed: dat je dialogen van toen aangedaan kunt bekijken. Je geplaatste verzen werden rijp... Hoe snel ontstond een priemend oordeel! Wat dóór moest dringen, moest doordringen. Eigen emoties leken vaak lokaas voor sommige hoogdravende lieden. Ach, als de grote lijn maar glansde... Het deed je goed dat oprechte lef…

De hemel is stralend blauw, maar de zon schijnt niet. Wat krijgen we nou, het regent dat het giet! De natuur staat op z‘n kop, klimaat wordt bedreigd, broeigas vormt een strop. Het wereldeinde hijgt in de nek van de mensen. Onze erfenis een wereldramp, die wij toch niet wensen. Stop met CO2 uitstootdamp!…

Zo speel ik meerdere personen in één lichaam, geen van hen voelt als een volledig bestaan. De rustige. De zachte. De afstandelijke. Degene die blijft praten zodat niemand mij opmerkt Geen van hen voldoet. Elke versie laat iets achter dat niet mee kon functioneren. Ik wissel van gezicht naargelang de kamer, de stilte, een noodzaak…

Dwalend door de hellepoort luister ik naar dikke tongen van de Souvignier Gris – hoor de kakofonie! – raak ik verstrikt in murmelaties over de kring rond Sancerre de vuurstenen afdronk en andere smaaksimulaties – of over de vreemdelingen van Poperinge met hun mout vol van hop dool ik over de Veluviae Altea dorstig langs de watermolen…

Te aardig en te diep betrokken Wijdopen hart voor lief en leed En daardoor des te meer geschrokken Toen afwijzing de deur dichtdeed Wijdopen hart moest dat betalen Werd ziek en moe, ging achter slot En grendel, bang zich te herhalen Het was verraden, werd bedot Het sloot zich af om te genezen Calendula geboortebloem Maand juni heeft…

Ooit lig je ergens in het volle zicht, onbevattelijk en stijf je zal geen krimp meer geven je lacht niet, nee, er is alleen nog niks je lijf, jouw zijn ervaart niets meer Ooit lig je daar dan zoals de dingen nou eenmaal gaan klinken er gedichten over schoonheid liederen over liefde? - verdriet en pijn die altijd komen kijken Ooit zal iemand…

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem ploem ploem dag stoel naast de tafel dag brood op de tafel dag visserke-vis met de pijp en dag visserke-vis met de pet pet en pijp van het visserke-vis goeiendag DAA-AAG VIS dag lieve vis dag klein visselijn mijn ----------------------------------------- uit: Nagelaten Gedichten…

Zij trillen tot zij zitten op hun plaats als het niet waait, het raam verlicht, stil tot het einde van de nacht, stijf op een doel gericht, uit op bezweren van het licht. Zij dragen niet als opgeprikten op vleugels van stilleven as van 't ademloze om de naald, maar levend stof van licht beogen als van de nacht die ademhaalt. ---------…

Het scherm dooft uit, de haast breekt op de kust. De golven van de dagslag leggen zich neer. De wereld eist, maar vindt geen ingang meer, wat overblijft is vloeibare, diepe rust. Laat de peilloze diepte de naklank maar smoren. Geen flikkerend licht dat de bodem raakt. In het heldere water gaat de ruis verloren, terwijl de stilte de verbinding…

Ik zag je verlangen en ik zag je angst. Nu zie ik ook het mijne. Zolang ik er ben, is er ruimte voor beide. Ik houd van je met een open hand: pak haar vast wanneer je haar nodig hebt, laat haar los wanneer je wilt gaan. Liefde vraagt niet dat ik je bezit, slechts dat ik aanwezig ben. Zo kunnen we naast elkaar bestaan.…

Want toen het licht nog op groen stond waren we nog niet massaal aan het swypen op de smartphone waren vele koppels nog niet aan het swingen met de buren waren heel veel individuen nog niet aan het zemelen werkten de vrouwen thuis en niet buitenshuis waren ze zelfs tot 1956 handelingsonbekwaam toen de kerken het licht nog verplicht op groen…

in detail draait het om afmetingen waar de voorste ander zegt schreeuw ik ontwikkel tot men bullseye hit pas daarna komt het aan op het materiaal voor een snel vertrek zo’n eerste weekdag nog vangt de traagheid aan dus moeten we het hebben over en van het gewicht een buitenlandse krachtbron de origine van die brul hoe spoedig je…

onder de bladerloze boom wachten woorden zij weten niet wat wachten vraagt noch hoe wachten eigenlijk moet zal het in hen woeden ondoorgrondelijk als de wind? wachten zij op het morgenrood op de geboorte van het licht? op regen uit zware wolken wachtend om te wortelen? een woordeloos wachten onder die iele bladerloze boom? wachten…

Wind in hoog gras onder zwervende wolken ademt de aarde Wandelen door een veld van hoog gras, de dauw hangt als lichte lantaarns aan de halmen. Een libel beweegt over het water van een plas, en mijn adem volgt het ritme van iets groter dan ik. Langs de bosrand strekt de mist zich uit, als een fluweelachtige deken over mos en varens. Geur…

De kamers van het vlees zijn stil en blind, totdat een adem door de keel zich vormt, een eerste grens die door de chaos stormt, waarna in de mond het eerste zicht begint. Niets is aanwezig buiten dit verband, geen steen krijgt vorm die niet wordt uitgesproken, de ruwe nacht wordt in het woord gebroken, het helder baken van een vloeibaar land…

Keer om vraag ik je keer om naar de peninsula   diep onder het hunkeren van je gewonde armen   op de tast vind je jonge klanken doelloos hangend rond mijn benen   je zoekt ze in mijn plooien je weg omhelzend om te hechten aan het lief in alle toonaarden van je windsels de wind ontwikkelt ze tot ze je lied zingen   misschien…