379 resultaten.
DE KUS
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
758 In het oude Wenen
waar de Belvedère in de zon
de grandeur uitstraalt
van vervlogen tijden,
daar kom ik onverwachts
dit gedicht binnen
Door de monumentale hal
met eeuwenoude pilaren
langs donker-marmeren trappen
leidt het als vanzelf
naar hoge zalen
waar meesters van
de schilderkunst nog tonen
hoe de voorlopers van de Jugendstil
de Romantiek…
HET LAND VAN UTOPEIA
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.545 In het land van Utopeia
groent en blauwt ene eeuwige mei,
glanst ene eeuwige lentezonne,
zingt eene eeuwige vogelenrei,
blinken marmeren sloten tussen
myrtenwoud en waterkant,
en het is een zalig land
't land van Utopeia.…
't Rozeneiland
poëzie
5.0 met 1 stemmen
886 't Rozeneiland Cyprus betrad een zeeman;
tempelwaarts eerbiedig zijn schreên hij richtte,
tot hij kwam, waar spieglen in groene golven
marmeren zuilen:
'Priesters, op!…
Wat doe je met mijn essentie?
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
332 Wat doe je met mijn essentie
laat je die links liggen
omdat rechts meer
voor de hand ligt
in een corrupte maatschappij
waar leerdragende psychiaters
handelen in sluw wapentuig
of kies je weer
Keizerlijke kleren
het zachte zijde
en de donsveren
tussen het pluche
van de marmeren
banketbakker
zo vaak afgewezen
omdat jij volwassen…
Wanneer de Nevel Wijkt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
326 Laat vallen het marmeren masker
van onverschilligheid,
bedek de bedrukkende schaamte
met een achteloos gebaar
en verban haar naar de vergetelheid.
Wanneer de waas onttrokken wordt
en mijn ware gezicht zich onthult,
het masker nu ontsluiert,
de nevelen zijn verdampt
en dit naakte inzicht mijn geest met tranen vult.…
Begraafplaats
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.635 Knerpend grintpad koud en kil
Marmeren stenen verweerd en stil
Treurwilgen langs een groene heg
Gestorven geliefden voor altijd weg
Rouwende mensen geheel ontdaan
Gebogen hoofden de ogen betraand
Eind van een leven het aardse bestaan
Alles voorbij waarom moest het zo gaan
Eeuwige rustplaats wachtend op niets
een laatste groet of is er toch…
Stille Tuin
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
1.161 op de draagwijdte van de wind
jagen ze aan - zwart gevleugeld -
rond de marmeren zerken
waar –ironie – de rouwvliegen
dansen
o bibio marci
het zwerk heeft dat speciale blauw
dat alleen bij nachten hoort
en in het nabije dwarrelen bladeren
in het zachte schijnselwit
boven leemte van het kiezelpad
verzwijgt
de muur -met daarachter…
gesprek met de vos ( 1 )
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
986 de hemel vonkt nog na
duindoorn bloesemt
als ik voor het hol
mijn stem ondergronds
in echo’s laat klinken
`ik ben hier, kom maar
of zal ik naar binnen komen,
overal rondneuzen, de
pislucht en veren doden’
`nee, ga weg,’ zegt de vos
`ik ruik je oude adem en
het gevaar van mensenvlees’
verschroeid ons eigenlijke
mijn paleis is het marmer…
REDDING
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
598 zwartgevlekte vlerkjes, kraaloogjes
diep glanzend als zwart robijn,
het weegt zo'n 25 gram, en
het fladdert angstig heen en weer,
tegen dubbelglas - pats - dubbelglas,
laat veer na veertje vallen,
mijn kleine bezoeker blijft nuchter,
trotseert paniek en gefladder,
hij pakt de witte kussensloop;
en besluipt soepel en zachtjes
de wit marmeren…
SWORDPLAY-WORDPLAY
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
525 Mee met sneeuwwit in hemelsblauw
Scarlatti tracht vergeefs te troosten
Over de schutting steekt lila Clematis
Behulpzaam een groene hand toe
In slow motion komen zij tot leven
Rekken zich moe gezworven leden
In staat weer te nemen de sporten
Van Jacobs ladders
Een geschenk van De Baard lacht de een
Misschien straks een meisje van marmer…
In elke ader..
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
619 Ik slijp haar gratie in haar
steen, modeleer haar naam
in geaderd marmer van de
taal, die voort te laten leven,
in elke ader verteld zij hoe de
zon op haar karakter scheen.…
Tranen.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.466 Mij treffen marmeren tomben niet; neen,
'k Zie ze wangunstig niet aan;
'k Vraag aan mijn vrienden geen ijzer of steen...
'k Wens op mijn graf maar een traan!
Zalig! wie immer aan 't goed dat hij doet,
Tranen van meêlij vereent! -
Zalig! om wie ooit een lijdend gemoed
Tranen van vreugd heeft geweend!…
De dood pleziert nog niet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
596 Niet als gebeiteld gelaat al gevat in marmer of leisteen
want ook jij, hoe zeg je dat, gaat nog niet elders heen.
Niet naar daar waar de vele sterren overtogen,
zelfs andere mogelijkheden uit elkaar bogen.…
De tempel der reinheid.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
917 Ik droomde mij in wolken-landen;
het blindend blank der zonnewanden
al zwevend in 't rein azuur,
als lenig marmer reuze-krullend,
de dalen schaduw-purper vullend,
- en goud-gekopt de stapel-muur.…
Halloween Nacht
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
384 De maan hangt laag — een oog van marmer,
dat over dode tuinen waakt.
De wind schuurt langs vergeten namen,
waar ooit een hart in stilte slaakt.
De bomen dragen roest als kronen,
hun wortels drinken oud verdriet.
Zelfs de sterren lijken te ontwijken
wat onder deze hemel geschiedt.…
Eeuwig getij
netgedicht
2.8 met 28 stemmen
260 Geen stem breekt door dit vloeibare marmer,
alleen het ritme van een rusteloze slaap.
De zilte wind schrijft onleesbare letters
in het schuim dat op de branding danst.
Miljoenen schelpen bewaren het geheim
van een diepte die niemand ooit volledig kent.…
Ook waanzinnige dichters worden ouder (een Odyssee)
netgedicht
4.7 met 34 stemmen
959 Aarzelend volg ik de meeuwen,
daal de marmeren trappen af
en luister zwijgend naar de stemmen
van mijn innerlijk beraad.
Roerloos wachten hier de schepen
aan de rand van zekerheid,
Stom en Doof zijn mijn bemanning
Duisternis heerst in mijn hoofd.…
Mijn stad, jouw stad?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
567 zwelt aan door jengelende logistiek,
scherp gedrein van tramrails snelt
door de sirene geest van ijle lucht
de linden werpen met een
hoofse neiging in hun kale
kruinen elkaar de zwarte
jassen van de kraaien toe
boven de daken in een
verbale dramatiek schildert
een zilveren vogel zijn pirouettes
heldere witte sjablonen op de
marmeren…
Bewust of onbewust?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
537 verhaal
zich laat verleiden
door onvolkomenheid, zoals
een meesterwerk met craquelé
uit zijn lijst of tijdsbeeld is gehaald
of een gespannen snaar die springt
op de hoogste uitvoering
waarnaar de speler dingt
of in het oudste porselein
van gelijmde barsten in
vreugde en verdriet
reiken verder dan men overziet
op een geaderd marmeren…
over die randjes (op het strand)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
507 van verlangen
waar mijn handjes niet heen gleden
toen ik haar rug insmeerde
over die randjes
daar worden vandaag
op háár kantoren
de hoge scores
aan lage schaven en blaren gevoeld
en door het gekletst natuurlijk
tegen elkaar
tussen de dijen en de billen
terwijl de barbecue nog heter werd
van buiten naar binnen
(ik zag Venus marmer…
Verloren en Gevonden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
289 Mijn ogen worden canvas,
mijn gezicht marmer en glas.
Dromen vervlakken tot as
terwijl ik het grove kaf
van het wilde koren scheid.
De ziel ligt bloot —
zonder schaamte, zonder verweer.
Als verwrongen staal, uit het lood,
sta ik bij jou,
vrijwillig verloren in wat ons raakt.…
Droogte
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
978 Mijn raspende tong wil het vet van jouw dij
Als je wil noem ik het anders
Room of marmer of warmer dan ooit
We vegen de kruimels van tafel
Sporen van een loom ontbijt.
De wijnfles van gisteren houdt de geest in haar hals gevangen
Die dure bedwelming hebben we niet nodig.…
Tegendraads
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
590 Ik zal ze niet in marmer of in tijd bevriezen
-de eerste regels van het Rondeau Redoublé-
De toekomst plannen is een ouderwets idee
Dat kreeg ik gaandeweg mijn leven in de smiezen
Alleen de scheurkalender en de huisbouvier
Dien je met uiterste zorgvuldigheid te kiezen
Er zijn maar weinig regels voor oprechte Friezen:
Je houdt je aan je woord…
Rome na de Galliërs
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
897 winterzon
vervallen Gallisch geweld
het podium af
Atonale senaat smeekt
uitgezwermde parasieten om
hun afgeleefde pels weer
te doen glanzen
Ondertussen vult 't antwoord
de leegte met
kletterende stilte
Overgebleven eer
sleurt 't landschap weer in actie
houwt uit de heuvels
een ongeziene vlakte
bouwt onstuitbaar voort
aan 'n marmeren…
De pechvogel
gedicht
3.0 met 18 stemmen
10.428 mijn moedertje is nooit meer slapeloos - dag
ik strand hier op uw graf, nog immer bergaf
het marmer strelen, voel de laatste herfstzon
wat ge niet meer ziet, ben ik aan 't stockeren
wat ik nu doe, ik laad wat wrakhout op mijn
kar want ik ga een wrakhoutscheepje maken
vol kwaliteitsmomenten, plus maar ook min
de baren moe en zinkt…
dame blanche
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
889 broeierig is de nacht tijdens de hondsdagen
rusteloos woelt zij in het zweterige bed
en zoekt vergeefs soelaas in flarden slaap:
waarin ze loodzwaar zinkt
als Sirius al met de zon over de einder gluurt
dan droomt zij
hoe haar onderkoelde lichaam
roerloos ligt te wachten
op het koele marmer
van de snijtafel
in de witbetegelde lijkenzaal…
Kent gij het land?
poëzie
4.0 met 2 stemmen
908 Het marmer leeft, de beelden zien mij aan:
wat heeft men u, onschuldig kind, aangedaan?
Kent gij het wel?
Dáárheen, dáárheen,
richt ik met u, Beschermer, mijn schreên.
Kent gij de berg met 't steil en kronklend pad?…
remontada
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
300 Jij mag dan zó mooi zijn,
de kracht ontbreekt mij, ondanks
mijn marmeren levensdrang,
overwonnen tijdelijkheid,
mijn tanden in jouw malse steen,
smeltend, dankzij mijn
vleesgeworden halsstarrigheid,
te zetten.…
Onder het Noorderlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
349 boezem,
als een veilig en geruststellend onderkomen
De speelse mist van sneeuw die over mij stuift,
en goedmoedig een blos op mijn wangen strijkt
In dit broos moment ontwakend ondanks mijn grilligheid,
dank ik de goden voor hun lankmoedige wispelturigheid
Sneeuw en ijs die nu solide en ontoegeeflijk penetreren,
en tintelend mijn huid als marmer…
van zwanen en van wilgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
253 het licht sterft langzaam in de wilg
waar het water de wortels met zilver beslaat
de zwaan is een koning van marmer en trots
die traag door de diepe rivierkuilen gaat
groen is het woud in zijn knoestige vuist
het sap dat omhoog door de twijgen stijgt
terwijl het lied van de wind in de bladeren ruist
en de stroom het geduld van de aarde vertaalt…