5775 resultaten.
Aan jou
hartenkreet
4.0 met 15 stemmen
3.257 Je kwam in mijn leven, heel even
Als een stille vlinder
Die plots fladdert in mei
Zo warm, zo lief, zo broos
Je hebt me je lach gegeven
Als een zonnebloem
Die kijkt naar mij
Zo groots, zo mooi, zo warm
Je hebt me een parel gegeven
Als een fonkelende ster
Die staat te schitteren in de nacht
Zo wit, zo hel, zo licht
Misschien was je…
Graven groeten
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
636 ik ga de gouden blaren
leef het loslippig loof
zie de doden staren
vanaf hun stenen alkoof
zullen we vandaag de vaders vinden
tussen tinten van de tijd
die herfst heet, tussen linden
en platanen, langs lanen eeuwigheid
en moeders die we minden
broze briesjes blazen
of woeste waaiewinden
lijk droeve oude dwazen
ik stap het stille sterven…
Ik ben van u zo verre
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.999 Ik zei het aan de oostwind
Die ’t aan de wolken bracht –
Ik zei het aan de sterre
In stille, diepe nacht.
O Vogels, winden, bloemen,
Zegt heur dat woord toch niet –
Wie weet of zij niet spotte,
Niet lachtte om mijn verdriet?……
Weerzien
gedicht
2.3 met 194 stemmen
41.250 Ik neem de
stille bewijzen waar van je bestaan.
En naar de dood getekend door de jaren
hervinden wij met onze ogen dicht
het leven in eenvoudige gebaren.
De eerste merel zingt het donker licht.
De wandeling, de brug. Knotwilgen duiken
op uit de nevel, aan de overkant
het bos waar zich de herfst laat ruiken.…
Charles Baudelaire
gedicht
3.7 met 30 stemmen
9.922 Op winterdagen na het stille eten
denk ik vaak met de borstel aan de vaat
van alle poëzie is hij de maat
dat zweer ik op de bloedzucht van mijn neten
hij proefde van het water aan de Lethe
waar vrouwen syf schonken in ruil voor zaad
als waren zij de bloemen van het kwaad
van zoete folter leek zijn geest bezeten.…
Hemelvaart
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
875 De hemelse lichtboei
bronst de blanke stralen,
bleekt de stille straten,
bakt de dakpannen zwart.
Bergen stapelen zich op,
de wind slijpt de toppen
scherp in snerpend wit,
de dalen dwalend en donker.
Ik eet mezelf leeg
met vezels en draden.
Een gevlochten gevecht,
dronken en vleugellam.…
Winter-stad
poëzie
3.7 met 23 stemmen
3.452 Boven glansgewassen pleinen
Waar de stille mensen lopen,
Juichen klokken uit haar open
Torens zuiver door de reine
- Luchten naar verrukte dromer
- Al de hartstocht van zijn zomer. . .
Hart, wat hielp ons lange zoeken,
Daar wij toch gevonden worden?…
en rond in donkerblond verpakt
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.751 ik aanbid je als godin
je mooie haar en trotse kin
de felle blauwe ogen
ik duik er midden in
je huid is goud
in glinstering van zinnen
je straalt een hete passie uit
bent een vulkaan van binnen
je borsten rank gepunt
een slanke leest en billen
die de honger van het
beest graag willen stillen
je buik is strak
en rond in donkerblond…
Eiland op eiland
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.169 plonsen en plenzen gekeuvel van mensen
maar ik voel me eiland op eiland alleen met elementen
herzie bewust mijn kinderogen naar huidige tijd
in mijn volwassenheid mag ik door haren woelen
liefdes aan laten spoelen bij vloed
wanneer het vaste land weer trekt wanneer het ebt
verdwijnen zij voorgoed
zo zal er steeds het eiland zijn met stille…
Stil geweend
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
939 stilte ontmoet
niet achter in mijn tuin
waar de buurvrouw onbarmhartig
haar woorden laat veren
slordig uit de bodem geschraapt
zo denk ik, rechtop staand
zonder bewegen
onder de late lucht
het is nu zomer en met
vlinderfladderende armen
snijd ik vogels en
paarse wolkjes uit
het licht omlaag
vol gedragen bruidsvluchten
die in stille…
een kind gevangen in je ogen
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
742 in
bezwering van de zee
ik golf in gedachten mee
aan iedere hand een kind
gevangen in je ogen
taal geeft slechts in
blikken mededogen want
liefde waait als wind
je hebt de rots omvat
en weet de generaties
te traceren, voelt geluk
en pijn ziet in het spel
van kinderen opnieuw proberen
je hebt geluk gebracht
voor koude stille…
Vader onthuld
netgedicht
4.7 met 41 stemmen
2.089 Mijn vader was een stille man
Heel anders dan mijn moeder
Later begreep ik introvert
Hij zweeg in eenvoud
Zijn taal was simpel
Zijn wereld was gedachten
Die hij in stilte voor zich hield
Hij was een boer
Maar beter in de handel
Het achterste van zijn tong
Was altijd buiten zicht
Over zijn diep gevoel van binnen
Heeft hij voor mij
Nooit…
TERRA NOVA
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.048 en als je er één hebt ontdekt, dan schend
je vast een wetsartikel, je gaat trillen
uit angst voor een pak slaag op blote billen
alsof je nog een kleine jongen bent
wat kan ik anders dan mijn honger stillen
met mijn papier en pen?…
Bi-polair
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 genadeloos mijn borst leeg
een diepgaand leven later
stuwt triomfkoorts hoge zeeën op
een enkeling wijkt verwonderd
terwijl een sinus de bocht uit gilt
nagelresten blijven in bloedige vegen
op de onbegrepen muren
ik dans energiek
maar beheers de uitstroom niet
van slappe akkoorden
de prijs is levensgroot
bij zovelen
speel ik stille…
Aan mijne moeder.
poëzie
3.9 met 14 stemmen
5.395 Zoals daar ginds, aan stille blauwe lucht,
zilveren-zacht, de half ontloken maan,
bloeit als een vreemde bloesem zonder vrucht,
wier bleke bladen aan de kim vergaan;
zo zag ik eens, in wonderzoet genucht,
uw half verhulde beeltnis voor mij staan,-
dan, met een zachte glimlach en een zucht,
voor mijn verwonderde oogen ondergaan.…
Nieuwe liefde
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.088 tuinslang
die ik uitrolde met meer woorden dan dromen
minder letters dan zinnen
leken te zeggen, regendruppels
bleken te verwoorden
steeds weer op weg
naar andere lakentuinen
in mooiere beddenduinen
begon de zinderende zomer
steeds meer vorm te krijgen
met het bewegen van zijn dijen
verlegen buiging in zijn glimlach
en al die tijd in stille…
Vaders pijp
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
680 Als stille getuige siert ze de kast
Mijn vader, veel te jong overleden,
verdwenen, maar zijn beeld onaangetast.
Kleinkinderen staren naar ‘t relikwie
met open mond en vragen : Opa wie?…
onbedekt
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
1.610 aanvaard mij in het lijden
aanvaard mij in het gaan
want zachtjes, heel zachtjes
vreest hoop mijn eigen naam
raak mij in de schemer
of langs een late weg
het stille zal steeds luider slaan
in’ t zwarte weefsel van de waan
zie het trage op mijn ogen
de woorden die ik achterlaat
de dood zal jouw rivieren breken
in de bedding van ‘t blauwgebleekte…
ADORATIE
poëzie
3.6 met 9 stemmen
1.908 en als ik biddend daar mijn leed belijd,
Leeft heel mijn ziele, en meen'ge zang
Ruist door de hooggewelfde zuilengang,
In 't statig huis van stille heiligheid.…
bloem der bloemen
netgedicht
4.7 met 35 stemmen
980 dagen doorbrengen in zandkastelen
tot jij weer terug bent, om met kinderhanden
de klanken van mijn ziel te leiden naar onschuld
waar zij nu breken op de branding van het leven
en stilaan de botten van ons verleden verbrijzelt
want die vangen geen huid meer in dit naakte heden
het zijn de ogen van je pasgeborene
waarin mijn hart, in stille…
Een dromend kind dat met de sterren speelt
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.363 Een dromend kind dat met de sterren speelt,
En lacht en reikt en tast met beide handen
Naar ’t blauwe niet te vatten stromend beeld,
Verschenen aan de weke hemellanden;
Een stille dwaas die in zijn waan verbeeldt,
Dat hij kan groeien naar de hoge wanden
Van ’t eeuwig ruim en daar zal kunnen randen
De wolken aan, waarmee de zonne speelt.…
Voorbij de huid
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
646 ik legde je in het afscheid
en in het begin
vouwde je lijf samen
dicht tegen mij aan
de warmte deed mij
nachten en dagen overslaan
nimmer zou ik jou
in mijn dromen laten gaan
ik geloofde dat de zon
mij wakker kraaide
en mijn liefde voor jou
zacht spinde
in mijn heide stille huis
werd ik het meisje van zestien
en al het innerlijke…
Acte de Présence
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
657 ik vul de geboden tijd
veel minder in dan
het denken zou willen
ontleen de huidige zin
aan het heden
dat mijn gevoel alleen
met de thans aanwezige
ervaring kan stillen
niet dat ik spreek
over onmacht
of al van overgave
ik word geacht,
daar de ziel dat vraagt,
mij aan de werkelijkheid
hetzij zoet dan wel zuur
doorgaans te laven…
Gedichtendag
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
429 honderd meter
poëzie
ligt er
tussen mij
en de kleine
winkelgalerij
witte tandartsassistentes
die in het laatste tegenlicht
kleumend met de armen gekruisd
wolken rook uitstoten
zeven oude bomen
niets vermoedend
van de kap
in stille overmoed
nog met kale armen
naar de hemel reikend
de diepe plof
van onze wijnfles
op de de bodem…
De maat van herinneringen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
593 Een glimp, waarin het
eerste licht als stille traan
geboren wordt, gedachten
verleggen schaduwen over
mijn verweerd gezicht,
geleefde wraakgodinnen
hangen zich aan gouden
ringen, alles is al gewogen,
blijft zonder gewicht, in de
krappe ruime en in de maat van
alle kwetsbare herinneringen.…
VERKLEUREND DONKER
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
1.406 Naar het donker om mij staren
en daarin de stilte rond mij zien
Ik voel mij zo vreselijk naar en
ik vraag mij af of ik dit verdien
In ’t diep duister om mij tasten
met het eenzaam als reisgenoot
Draag ik een heel zware last en
nadert de drempel tot de dood
Bij het donker zo stille wenen
om erin de tranen te laten gaan
Voel ik mij gruwelijk…
Zonsondergang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
552 Het water ligt heel sereen
zoals zonnestralen aan de hemel staan
Door 'n wolkendek dat in de lucht verscheen
ligt regenweer nog ver vandaan
Blauwe zoete luchten,met wolken
als gouden vruchten
bestrijken't gebied op 'n enkel moment
verbonden aan tijd,als de zon
zijn weerspiegeling herkent
't Stille water in een frisser jaargetij
is een…
Kleine oorzaken, grote gevolgen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
458 Ik zie het voor me: ieder kijkt beteuterd,
terwijl massaal in neuzen wordt gepeuterd
bij eindeloos gewacht op stille wielen.
Zelfs met de vliegmachines gaat het mis,
hetgeen voor mij beslist een raadsel is,
want in de lucht zie ik geen enk'le file.…
Geen wezen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
661 Zo is ze je het liefst, in stille uren overdag,
en dat je haar dan helpen mag.
Totdat de schoolbel gaat, totdat de voordeur slaat,
ben jij het die zij het meest bemint, is zij alleen
van jou. Haar oogopslag, haar lieve lach,
ze zijn het einde en het begin van iedere dag.…
de strijd verloren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.072 van de dood heb ik nu wel
elk gelaat gezien
de stille dreiging
jaren meegedragen
en ja mijn lief
ik hield van jou
op mijn manier
van de dood ben ik
niet weggelopen
al die jaren hand in hand
en hoop na hoop
in wanhoop omgebogen
geen laffer vijand dan de onze
en ja mijn lief
ik hield nog meer van jou
en nu na al dit vechten
moegestreden…