7174 resultaten.
Het vrouwelijk wachten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
487 buurmans roep
op de vroege
ochtend was het
teken voor de
groep om aan
het werk te gaan
nog glinstert de
nachtkant van het
gewelfde land dat
nog dooiend vroor
in de schaduw
wachtend op de zon
die toen de buurman
zong in koper nog
groener was dan
de zwarte olijven
die langer hangend
in hitte verblijven
stilte was nog onaards…
EENVOUDIG VERSLAAN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
855 -
speelt zwart, strijdt tegen wit. Maar inmaken
wil Tom Poes die booswicht, slaat hem over boord!
Eén zet kan de betovering kraken:
Olivier leest in zijn gezellig woonoord
in alle rust een boek over schaken.…
Wat ik tegenkwam 6
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
655 Kerstsfeer
Bijzonder stil
en grijsgrauw
verlichting om koepels
de vogel op www.vliegles.nl blijkt nep
wel zwarte vogels in kale takken
hardloopster met kerstmuts
bomen vol schimmels aan basten
zie zachte oranje op grond
de man met kamerjas
aan kanaal
blijkt gekleed eronder
terug in onze straten
zegt me iemand dat het
zo mooi…
Wijn in donkere uren
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
708 laatste hoofdstuk uit een oud verhaal
een vol gekladderd tekenschrift
voor wat taal niet kon halen
een sandalenrebel zonder zichtbaar gezicht
de laatste druppels eendrachtig
nu liefde zwijgt in alle talen
zwalkende beelden om me heen
rode wijn geschonken in wankele glazen
mijn voeten raken de bevende grond
maken verbinding met de zwarte…
wanneer de aarde breekt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
384 hun broze benen
beton versplintert, staal gaat wenen
straten kronkelen als buiken open
alles wat vast leek, blijkt hulpeloos
schreeuwen verstikken in stof en steen
de stad beeft, kreunt, verdwijnt meteen
levens versplinterd in één moment
de chaos brult, niets wordt gespaard
en als het zwijgt, die helse kracht
blijft enkel puin, een zwarte…
Badwater
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
511 Velen zouden aan uw act
een voorbeeld kunnen nemen,
ook ik ben er tedienaangaand
inmiddels veel vergeten
Er ruischt een overvloed
aan doffe vlekken zwarte inkt
mijn oeuvre zit vol smetten
van twee- of derde garnituur
die vader tand des tijds
toch niet lang zal doorstaan ergo...schoon schip te water laten
is nooit weg, edoch...…
2 minuten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
159 gedachten
misschien moet ik het niet doen
er was zoveel menselijk leed
alsof het er nu niet meer toe deed
mensen worden weer uitgemoord
kinderen hierheen halen een heikel punt
op hogerhand wordt beslist
wie mag overleven
de geschiedenis zal het beschrijven
de onmenselijkheid en als er een God is
zal hij hun straffen
dan is het een zwarte…
Een leven zonder dromen
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
1.369 muziek
hoor die rauwe melodie
waar kou ongrijpbaar is
woorden zijn geen daden
het licht verdringt het wit
vitaal vertrekken de spieren
onder de wolken
gelijk een zucht
vol verwachtingen
in bloeiende taal
leegte daagt leegte uit
niets veroordeelt tot niets
eenzaam in jouw herinneringen
een leven zonder dromen
stilte donkert zwart…
Vechten voor je toekomst
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
376 je gaat
Doe je het niet ben je te laat
Deze wereld draait om macht, status en knaken
Dat is niet voor iedereen weggelegd
Maar probeer er toch iets van te maken
Vechten voor je toekomst
De ene is tevreden met dit en de andere met dat
Al gaat het nog zo goed of kan het zo goed gaan
Het leven tart je
Voor je het weet val je in een zwart…
Erfenis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
366 In de zwarte lade tel ik het geld.
Tussen vergeelde elastiekjes
en pennen die weigeren
vind ik een foto van een vrouw
die ik nooit heb hoeven aanraken.
Ik voel geen spijt.
Alleen tocht onder de deur.
Ik trek zijn jas aan.
De mouwen passen.
Dat verbaast me meer dan zijn dood.
Buiten slaat regen plat op grijze tegels.…
ontkleurde kamers
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
278 ondertussen alsnog
bestierde ontsiering
Yeşilgöz’ hocus pocus
de diepgevroren focus
op de kerndelingen
op gewekte burelen
liggen ontgroende
blaadjes te rotten
onder een vers
laagje voor laag
net netjes gestapelde
gebroken sneeuwwit
als rechtsgedraaide melk-
fase richting de toekomst
der ontkleurde kamers
wit voor onze ogen maar
zwart…
Reeds vertrokken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
337 een beetje smoezelig
kreukels in een gezond verstand
in een hotelkamer vol eenzaamheid
aan een horizon, zo dichtbij en liefdevol
dat er een andere wereld begint
een andere kus aan een andere kust
en de zee die zoent de blonde zandduinen
oprecht op zoek naar doel en betekenis
onderweg door groene landschappen
reeds vertrokken in zwarte…
Het oog
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
316 oog
op een ezel
niet geschilderd het
keek
de schilder mengde rood
met geel
het oog kneep even samen
alsof er plotseling zon
ontstond
achter zijn pupil
groen kwam erbij
het oog begon te wandelen
door bossen die
nog niet bestonden
blauw werd toegevoegd
het oog werd een meer
waarin het zichzelf
vergat
toen de schilder zwart…
Ovcharka mastiff
netgedicht
1.0 met 5 stemmen
288 Men neme voor de lijn een rottweiler
en aan de lijn een zwarte deense dog
men neme nooit - maar geeft, laat dat gezegd
wel duizend penningen aan de gemeente
per jaar, wel te verstaan, en dat alleen
omdat een doberman of sennenhond
nu eenmaal meer plezier verschaft dan spencers
een leonberg mastiff of pyreneese
berghond die zich meet met een…
‘gewoon eventjes’
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
661 Dat hij vertrok
hij ‘gewoon eventjes’ wegging
met voorbedachte rade
dat verzweeg hij
Maar nu
nu wil hij terug
Haar zal dat niet ‘gewoon
eventjes’ overkomen
Haar zal dat na zijn daden
nooit meer gebeuren
Maar zij
zij kneedde beelden uit zwarte gaten
liet de wereld los
pakte de laatste nachten in
ondergronds
verkocht ze als oplossing…
Actief
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
199 blijkt er toch wat zinnigs op te halen
-ik dicht zonder mijn hemd op te lichten-
een spreuk die men tot vervelens toe herhaalt
en teruggeeft aan de mensen die zeggen te dichten
zij hebben echter weet van het gezegde,- hij of zij maalt-
enfin, de vierde strofe heb ik toch maar bereikt
en zie dat duidelijk voor mij uitgelijnd in het zwart…
Sombere stad
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
196 Hier op aarde is de oude vrouw moe
haar verlangen kiest voor de droom
brieven blijven ongelezen liggen
er is geen vertrouwde plek meer
slechts herinneringen in een hut
waarom speel je die melodie
de stad is een wildernis
niemand luistert naar jouw gezang
niemand wordt rijk van dit hart
muziek uit duistere nachten
als diep en zwart goud…
Niet als zout
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
168 Schoon is nooit het éénmalig
gebruik van een desinfectant,
evenmin de tred van een vrouw
die duizend treden beklom
om daarna te verschijnen
in een jutezak
Schoon wordt nimmer de was
wit te wassen met chloor
of het zout der aarde
dat zich schoon prijst
Schoon zijn geenszins
raven voor de ramen
hun zwarte vleugels
dragen berichten…
Dronken duisternis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
135 De hemel scheurt open, een zwart en gapend gat,
dat de laatste restjes hoop uit de straten bezat.
Geen ochtend die hen redt, geen licht dat hen geneest,
de droom is een gevangenis, de waanzin viert feest.
En de muzikanten spelen door, vals en ongestoord,
totdat de laatste dromer in zijn eigen slaap smoort.…
De bloemen stinken
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
129 /
Ze vervloeken wat niet zwart is
en dreigen /och zucht zucht/
pochend met vernietiging
die geen cartoon bevatten kan…
gemis aan duisternis
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
40 23ste van de vijfde maand
in 1969 te ontdoen van zijn vrijheid
en het hernieuwd te etaleren
in een gecultiveerd management
terwijl wij het donker
willen eigenen
schuift zacht de nacht
der nachten uit het dal
en strekt zijn donker gewaad
over het park dat als
vondeling opnieuw geboren
wordt in een geprezen
omhulsel van het diepste zwart…
De beukenhaag
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.374 Langs de uitgetreden duistre weg
Bouwt, om de tuinen te versperren,
De oude ruige beukenheg
Haar zwarte wal tegen de sterren,-
Het dorre hout ruist in de nacht
Als een eindeloze klacht.…
Siem
gedicht
2.7 met 48 stemmen
11.089 Je kon er alles denken, zo zwart. Niemand die het zag.
De een zocht er een zin om Nora mee uit te vragen,
de ander een ring die hij verloor tijdens het graven.
Hij zocht er het einde van de dag en een familie
die op hem wachtte. Met een hond aan een riem
en een kleine moeder met brood en limonade.…
Slaap, kindje, slaap!
poëzie
4.0 met 7 stemmen
2.137 Je neusje zo gebogen, fijn,
dringt zich of 't in mijn borst wil zijn,
je oortje, als een bloem ivoor,
drong zwarte lokjes door naar voor,
je hoge hoofdje in mijn arm
duikt zich en schut zich warm.
Daar komt omhoog de witte maan
uit wolken zwart, en ziet mij aan
en kijkt mij door mijn ogen heen
en in mijn ziele, of ik ween!…
De wintermaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Zwarte bomen met harde takken bestraffen mij.
Ik voel dat de dood mijn metgezel weer is.
Mijn handen zwart van de kou.
En het paard eet een appel.
En mijn kinderbenen breken op het ijs terwijl ik probeer te schaatsen.
Mijn oren breken als van een theekop.
Kou, koude EN STILTE , en zo hoort het in de winter.…
Kinderfietsje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
236 Op de schoorsteen van een huis
ergens aan een stille straat
zit een zwarte zangvogel
tinkelend te tierelieren
tijdens de lente equinox
welkom zon die vanaf de kim
rozerood het blauw beklimt
zo opent zich de zomer
in lijn met het tuinpad staat
vaak het fietsje van een kind
op de schoorsteen van het huis
ergens aan die stille straat…
‘Een lotgeval’
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
336 dochter
die als vrouw even onbereikbaar is
een gedicht van de arts waarin diens eigen begrafenis
de kern is, de dood en de romantische liefde verenigd
één persoon die Laura redden moet, zij
het tegengestelde van de gedroomde, geobsedeerd
door haar kinderwens, zonder gevoel
zij de koele berekening, hij de genenbank
de man in het zwart…
Flitsberg
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
396 , en het groen kwam weer op,
wat zich moeilijk rijmen liet [een konijnenleger vecht niet]
met de witte voetjes en tanden onder de pacifistische vlag,
het naïef-grijze wol in de zwarte kisten, wat zij nog niet wisten,
maar anderen wel bevroedden, dat alles zich herhalen zou
in de komende eeuw.…
Herinnering
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
740 Naar de horizon
tuimelen de klanken
de zwarte kartelige rand
der strenge Veluwe
over de groene golven
van de Zuiderzee
De Geuzen zyn ..…
Een lach vol regenbogen
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.597 Nu jij zacht jouw ogen sluit
nadat je innig het daglicht
hebt gekust terwijl een hard
vaarwel op je lippen ligt
sluit ik ook even beide ogen
schilder in gedachten nogmaals
de lijnen op prachtig iets
doorschijnend blank linnen
het potlood tekent zwart
terwijl herinneringen wit
schrijven met soms een wolkje
grijs volg ik ademloos…