758 resultaten.
Onze Ardennen
netgedicht
1.2 met 6 stemmen
621 Heerlijk genieten met alle zin-
tuigen in een omgeving waar ik dwaal door
dalen en heuvels, meren en rivieren, rotsen en stenen maar
ook ongerepte plekjes om tot rust te komen, een idyllisch gelegen dorpje nabij.…
De vroege graven.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.172 's Mei's ontwaken spreidt alleen nog meer bekoorlijkheên ten toon,
Wen de dauw, als licht zo helder, uit zijn blonde lokken vloeit,
En hij, zacht en jeugdig blozend, naar de top des heuvels spoeit.
O gij Ed'len, om wier sterven nog mijn oog zo dikwerf weent,
Ernstig mosdekt reeds de rustplaats van uw sluimerend gebeent'!…
is dat niet zonde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
642 blaast
ook jouw steentje vallen kan
natuurlijk blijf ik
na vandaag luisteren
de shake rattle and roll
die jij ons erven laat
ik dans natuurlijk
op elk feest van leven
als in nieuw orleans
jouw boogiewoogie baby
ik droom ook
van de zorgeloze liefde
die jij bezingt
elke avond rond deze tijd
natuurlijk hoop ik
op de blauwe bessen heuvel…
Anders borrelen
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
616 Hier wordt niet gesproken
over klimaatverandering, activisten zijn allang gesmoord
in bezoedeld bloed, dat voorheen stroomde in groene heuvels
waar het graan wuifde in vrede.…
Eenzaamheid
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
610 Een gedachte
een eenzame wolk drijft voorbij
stilte in de geest
Hoe ik, alleen als een
wolk, door het glooiende landschap reis —
heuvels, rivieren die ik kalm ontmoet, en dan onverwacht:
witte madeliefjes, zuiver en zacht wiegend in de wind, aan het meer, onder de bomen.…
Muur zonder licht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 'k PRIJS MIJ GELUKKIG DAT DE
DICHTER JOU HEEFT LEREN KENNEN
Absoluut de vrouw die met mij
ons leven heeft gered
Prachtige borsten met hoven
voor een aangenaam toeven
Jouw heuvel
Ooit kennisgemaakt
Jouw spelonk die 'k
steeds weer betreed
Aangenaam, lekker warm vlees
in een innige omarming
Mijn warm lijf in een temp om jou
heerlijk te…
herinnering aan Wales
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
692 Door de bilspleet van een lage heuvel
sijpelt glinsterend water,
langzaam op weg naar de Ierse zee.
Een blozende boer op bemodderde laarzen sluit
een kreunend oud hek dat krom gaat in zijn ijzers.
Het is droog, de zon komt even kijken,
bevindt het land in orde,
trekt zich dan gerust weer terug
achter het dikke wolkengrauw.…
AFSCHEID VAN HET DORP
poëzie
2.9 met 20 stemmen
4.372 ik ga op weg naar onbekend verschiet,
de heuvels over, naar een stroomgebied
dat mijn verlangen stem geeft
en de koorts der poëzie weer in mij aanblaast;
meer begeer ik niet!
Kracht der verbeelding, o, begeef mij niet!…
Graven
gedicht
3.0 met 39 stemmen
67.249 De vrouwen doven hun fakkels
warmen zich bij brandend hout uit de heuvels
en zingen zich schor. Tot je teruggaat, alleen
met woorden. Wat is daar eenzaam aan.
---------------------------------
uit: 'Sintering' 2000.…
het is slechts een herinnering
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.278 de gedachte aan je stem
die over heuvels en zeeën vloog
naar andere landen toen je
vreemde vruchten proefde
en opgewonden raakte
van smekende vrouwenogen
altijd een muntstuk in je hand
het was al een herinnering
bij je krantje kopen
en kopje koffie op de hoek
toen later vroeger werd
van samen naar de bioscoop
mijn tranen en jouw zakdoek…
Rafaël
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.388 de eeuwge Stad aanschouwen,
Op zeven heuvelen gesticht.
o Wat, wat zal mijn hart gevoelen,
Wat vuurstroom door mijne adren woelen,
Als mij, o Rafaël! een geest, tot mij gedaald,
Door Vatikaanse hofgewelven
Zal voeren, en mij aan mijzelve
Ontscheuren, door uw gloed bestraald!
Daar zal ik, Schepper!…
terugkeer van de clichés
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
772 ijlend en een tekort aan ledematen
het uitmonden in de ander of er aanstranden
het is iets wat je kunt leren op de punt
van de tong en wat bereidwilligheid
of een zacht geloof in de oude parabels
het soort verhalen is te tellen in een enkelvoud
van handen op één buik, de overlevering
de ijdele overmoedige veulens liggen rond bergen
heuvels…
- Het zachte ruisen van de wind -
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
584 Zonder een begin van heuvels,
voelt de berg geen berg, maar een nevel
het dal, is een vreemde,
draagt de herinnering
het voelt de indringende leegte niet,
de schuimkoppen in de rivier
het voelt, het breekt vage weerspiegeling
het zachte ruisen van de wind
de gewijde zwarte grond barst open,
gaf met een diepe zucht de levensgeest
de…
seizoenen van slagroom chocola en bitterkruid
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
631 zo treft hij de vrouw ,
met slechts een pijl
middenin de roos
vanwaar zij opstijgt
en paden beklimt
van crunchie chocoladerotsen
gevuld met granberries - amandelen en pistache
zij werkt zich door uiterst pikante gerechten
aphrodisiaca ten top
over heuvels en bergen stijgt zij
dwars door zachte wolken
lobbig geklopte zoete witte…
Vakantie-ontmoeting
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
646 Op de heuvel, in de Waldecker Hof van weleer,
gelegen in de schaduw van de burcht,
vertoeft nu Moeder Meera
en geeft darshan in deze fel geflipte era.
Zij vaart als een Avatar, zij mint als een Godin
en geneest van ieder zijn gekrenkte snaren.
Zij ontwart de knopen, zodat alles kan verlopen.
Zij heelt mijn hart dat heftig klopt.…
Zomer in Winterswijk
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
548 ’t is oorverdovend stil
ik ben stil
van buiten
maar vooral van binnen
Fletcher Hotel heeft goede bedden
garantie voor de genoten nachtrust
ik ga de kamermeisjes fooien
in stilte sta ik nog wat nagapend op
het bad loopt vol, maar niet over
wel zelf van het verlangen naar de komende wandeling
in een overweldigend natuur van bos, heuvels…
LEVEN
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.004 Lacht ons een heuvel tegen,
Met welig groen beplant, -
Wij vinden steile wegen,
En distels in het zand;
En lokt het dal beneden
Ook door zijn dicht gewas,-
Dáár smoren onze treden
In loos bedekt moeras;
En als met minzaam vleien
Der bergen top ons trekt, -
Wij vinden woestenijen
Met dichte sneeuw…
Vrouwenliefde
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
2.500 vraag je zachtjes bij het uittrekken
van mijn rode lingerie
waarop ik lach, en knik
Ja, ja, het is goed
ik zoen zachtjes op het weggetje
tussen je prachtige borsten,
verlost van het blauwe kant
Jij bijt harder op je lip
en ik ook
op je oorlel, je sleutelbeen
dip langs je navel naar je liefde
Je heuvel, je zachtheid,
je mooie, groene…
vrijheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 vrijheid is ontspannen
achterover leunend
voelend hoe de golven
van het samen zijn
in een smeltende zon
ons de rug wassen
terwijl wij de ogen dicht
genieten van stralende warmte
vrijheid is eindeloos kijken
naar weerspiegelende wolken
die van vroeg ochtendrood
naar schaapjeswit kleuren
tot helderblauw de hemel
over de bloeiende heuvels…
in de tuin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 rondjes op jouw been, ik teken
heuvels, meren, wegen naar je voet
en de veren, langs je schouder
tot een nestje voor je hoofd
je ziet veel blauw, de zon is naast ons
zie je ook de dauwdruppels?…
Als een wolk alleen
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
401 Een wolk drijft alleen
boven dansende bloemen
stilte vol lichtheid
Als een wolk alleen reis
ik langs heuvels en rivieren, tot plots
mijn oog gouden narcissen in de wind ontdekt — een
gezicht van dans en schoonheid onder bomen, beschut in hun boog.…
Fieremei
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
475 Langs bossen, heuvels, vlakte, dal
zwaait hij zijn groene hoed met zwier.
Kristallen hymnes stijgen al,
zijn groet weerklinkt in zonlicht hier.
Met vlammen goud, die nooit vergaan,
kleurt hij de dag in lentegloed.
Hij lacht – het leven lacht spontaan,
vol bloemen, zon en overvloed.…
COLMA
poëzie
3.3 met 11 stemmen
4.439 Zij stuit aan de heuvel,
De vochtige heuvel,
Daar, diep in de grond,
't Gebeente vermolmde,
Het dierbaar gebeente
Van heel haar geslacht.
Hier zinkt ze op het aardrijk -
Gevoelt zich nog eenmaal,
En troetelt het graf -
Haar lippen verbleekten,
Hare ogen verstijfden,
En 't roosje brak af.…
TUSSEN DE TWEE *
poëzie
3.5 met 14 stemmen
4.800 binnen: tussen, nl. lager in de vallei
leegten - dalen
het zuipt er: het doet er niets dan druipen
het stuift er: nl. van de droogte
het nijpt: nl. van de kou
hillen - heuvels, hoogten
wee - wei
jeune ik mij - voel ik me thuis…
Tussen stad en dorp Zandberg
gedicht
3.2 met 13 stemmen
5.694 duizend jaar weg langs molenlei en
trage heuvels zand, waar het vlakke
schootsveld de stad naar zuid deed
heersen, daar hield het leven stand
en ging men altijd door op dat mooie
stukske Brabant, waar de bunzing
sloop, de vogels floten en kinderen
argeloos speelden aan de waterkant
het terrein was bondgenoot of vijand
de groene…
langs hoppevelden en staminees
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
678 bazenbierke
hangt mee haar borsten op den toog
nen snotteraar vraagt om speelkaarten
kijkt zijn ogen uit als zij zich bukt, zo
is een echte Pajot, lustig en curieus
op tijd zijnen geus en wars van colère, wij
zijn ermee weg, aanschouwen het krassen
en patineren van de laatste zonnestralen
content zijn de mensen onder dit laken
van groen en heuvels…
Eindejaar aan 't eind van de wereld
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
3.342 Af en toe een 'Amandla awethu'
in de wind, die hier af en aan rolt
langs de heuvels. Onnodig te zeggen,
dat vanmorgen weer een aantal
kindsoldaten, hun moeders achterlieten,
en op weg gingen om zich te bekwamen
in de krijgskunst.…
Drie verzen voor een dode II
poëzie
3.2 met 8 stemmen
3.008 over de heuvelen aan d'einder der rivieren
koepelt en straalt een blinkend vergezicht.
maar hier, achter een koel en lieflijk glinstrend water,
waaraan het middaglicht een groene schaduw gaf
liggen de doden zij aan zij in de geschroeide aarde:
een dezer steenen dekt uw jonge graf.…
erebegraafplaats
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
643 de legerwagen rijdt over het pad door de duinen
schokkend zwaar sluiten mosgroene heuvels
zonder toeverlaat
er is een open plek waar de achterklep neerslaat
een vlakte met helmgras sluimert onder de hemel
duinzand stompt naar de begroeide kam daar achter
nadert zee eeuwig land
soldaten springen af schreeuwen bevelen mannen
krijgen geen…
alles kan altijd en opnieuw beginnen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
561 het was
bomen bloeiden
berken stonden in blad
weilanden leken op een uitgestrekt
groen tapijt waarop de zon gul
en warm haar licht strooide
bovenop de heuvel van het beukenbos
schitterde een uitbundige eik
haar bladerdak was een troostende moeder
die bescherming en verkoeling bood
aan wie geborgenheid zocht
het werd
het beukenbos…