Alle inzendingen over ruis

958 resultaten.

Sorteren op:

lentesprongetjes

netgedicht
4.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 803
zonder schroom naar de ruimte van de zee opdat ik kan zien * aan de rand in een vuistvol licht richt een vlinder zijn vleugels net boven de dood * vaas voor het vensterglas gevoelt een roos de lente en fantoompijnen * aanleg vlinders gaan liggen zoals een ochtendvijver in het zonnetje * gesprek zo onvermoeibaar ruisen…

Craquelé-slib

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 474
In zomerse hitte Lijd en leid ik meanderend rustig, in stijl en wijde bochten op een geniepige manier redelijk ver van de boorden Ook rivierwater geeft en neemt hoogwater doet de kribben zuigen Lage waterstand soms funest 't kalme ruisen, doet jou pitten…

Levertransplantatie

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 625
Ik zag haar liggen in dat hoge bed, omringd door apparaten, slangen, ruis. Zo opgesteld ‘t wijdse uitzicht over daken voor haar verloren. Door medicijnen haar volume voos, dicht de ogen, in haar stem een open buis, waardoor ze niet kon praten.…

Gecultiveerde parels

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 532
De zonnewind deelt de zoetste tatoeages met het zilt op de blossen van wangen, klopt het kindergruis van de schouders van die frêle dwaler op het strand, een heerlijke ruis verstopt in de parels van verlangen en in de gecultiveerde verhalen van roze schelpjes die zij ooit zelf heeft geteld.…
Pama17 juni 2013Lees meer >

De kleuren van de avond.

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 560
Het zachte ruisen van de zee. De stilte op de achtergrond. Het late krijsen van een meeuw. Het zijn de geuren van de avond. De kamperfoelie, de jasmijn. Het pas gemaaid gazon. En we drinken rode wijn. Het is het vallen van de avond. Zitten onder de appelboom. De nog voelbaar warme grond maakt de avond loom.…
HH. Uitdewaard18 september 2013Lees meer >

de uitkijktoren

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 526
deze stilte is niet stil is niet onwezenlijk, is niet pril het zachte ruisen van het riet klinkt als een mijmerend afscheidslied.…
fets11 september 2014Lees meer >

De juiste toon te vangen

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 583
eik beukennootjes knappen met regelmaat op het geïmproviseerde pad dat je maakt dwars door het bos als je stilstaat is er stilte tot de solo van een lijster klinkt als een betoverende serenade plots ritmisch ondersteund door een ijverige specht twee meesjes komen langs voor een vrolijk intermezzo dan klinkt als achtergrondkoor het ruisen…
geeraardt13 oktober 2014Lees meer >

Botsing met een vlinder

netgedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 523
wind ze lacht naar mij en stift haar volle lippen rood 'ik ga je strelen', zegt ze, 'lief beschadigd kind' ze tekent met haar vingers figuren op mijn huid: zon, bloemen, wolken, sterren, sikkelmaan en in mijn hoofd verzinkt haar ijle stemgeluid: 'wees een vrij en open veld van wuivend graan' hoor de wind door al mijn gewassen ruisen…

Instemmen

netgedicht
3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 512
breng ik tot rust, dat is niet oppermachtig Jouw lied, mijn dierbaar hart, reist met de bloedbaan mee En elke lichaamscel weet van ons wel en wee Het weefsel resoneert in beelden en in kleur Je dringende appél klopt op mijn binnendeur Wees maar gerust, ik wacht geduldig op berichten Op kleine vonkjes die het donker op doen lichten Op 't ruisen…
Ton Hettema12 november 2015Lees meer >

Bomen

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 477
Hoor hoe 's nachts de bomen middels het ruisen van hun bladeren, over heel ver terug verhalen, vóór het vleeswezen genaamd mens zijn eerste stap op aarde deed, en al gauw met bijl en zaag zijn claim op hout begon te eisen. Bomen staan, zij liggen niet. Hun leven overspant de eeuwen.…

Wat boven blijft drijven

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 48
Dan de herfst met haar koper en haar ruis, de bladeren die dwarrelen, daarna de sneeuw, die alles tot zwijgen en tot zuiverheid brengt. Misschien is het geen troost, maar iets stillers, een oud verbond tussen ons en wat groeit en vergaat, waarin wij, hoe geschonden ook, telkens weer kunnen zeggen: ja, ook dit is er.…
Cor Koene21 oktober 2026Lees meer >

Sint Jan

poëzie
1.9 met 20 stemmen aantal keer bekeken 2.544
Stil-stralend ligt de Plas in zilverlicht; Heel zacht bewogen door de morgenwind Wuift suizend riet; in ’t wijde vergezicht Sluimren de dorpen in matgrijze tint. ’t Is hoogfeest van het blije zomertij, Reeds juicht de merel als de vreugde ervan, De zomerdroomen ruisen ons voorbij … Het zijn de lichte nachten van Sint Jan.…

hier sta ik

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 604
appelboom uit de wortels van die omhelzing entten zich de loten die schuilend eerst groter groeiend later uit onze schaduw traden zo is vol het leven in het kleine woud dat wij samen waren tot rot op zekere dag ziek en dodelijk mij mijn liefde velt in alle seizoenen zo leerde mij het leven kan het bladerdak zacht en lieflijk ruisen…

Het schelpenhuis

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.880
wie 't oor leent aan mijn wand ontwaart armeeën die voorwaarts ruisen met een eendre tred en 't masker van een teer getint palet omhult een klacht van nameloze weeën. Ten avond kozen in een bleke maan gelieven op mijn bank....…

Weer even in die aula

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 470
Je bent in mijn hart nooit echt gestorven, steeds welt er wel een ruis in de kruinen, zinken elders boten smelten grote ijslagen maar de boom groeit en bloeit op dat park.…

LIefde tot het eind

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 379
Ik nam jou liefdevol mee bij jouw slanke hand en op de ruis van de branding op het zandstand dansten wij onze eindeloze liefde in. Na al die jaren schiet mij dit nog in de zin, wanneer ik bij het wakker worden jou beschouw en dan weer besef hoe zielsveel ik van je hou.…

onbegrip

netgedicht
4.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 508
nooit gedacht dat ruisen aldoor het uitzicht verblindt en zo ver en diep verscholen aan het oppervlak kan huizen en doorheen het lijf warm bloed en koude verbindt het is aldoor nog dolen in een gesloten verblijf ik zie het gras zeker wel opkomen waar kleuren mijn ogen zoeken doch niet alle tinten beleven mijn blik zij lijken bedekt met…

zijn

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 462
omhuld voel ik mij het maakt mijn wereld klein de mist, grijs is als een weerbare deken en voel me opgenomen in mijn eigen zijn dat ik niet ver kan kijken is soms een waar genot maakt mijn wereld zelfs overzichtelijk de ruis van elders komt niet aan bod ik ben een met wat is afgemeten in een kleine ronde al het aards dat thans is verborgen…

Dienstplicht

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 488
dienstplicht natuurbeheer moeten doen in bossen en tuinen zonder machines zonder kettingzagen of bladblazers gewoon met de hand Scheelt sportscholen bevordert liefde voor de natuur geeft rust aan onrustige geesten geen oortjes van smarphones maar open oren voor vogels krekels, kikkers, de zoemers het gekraak van de bomen het ruisen…
Ralameimaar27 augustus 2025Lees meer >

De knoop

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 365
De wereld vervaagt tot ruis, een achtergrondgeluid dat nergens meer landt. Jij vult de ruimte waar ik nog bestond. Zonder pauze. Zonder nuance. Ik draai om je heen, steeds nauwer, tot de tijd haar telraam laat vallen.…
Nathan8 februari 2026Lees meer >

Het Sterven van het Geluid

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 320
Wanneer het lawaai langzaam oplost en de ruis uiteindelijk stilvalt, richt mijn aandacht zich op het sterven van het geluid. Mijn focus verscherpt zonder dwang of grens, waar intentie als licht mijn hele wezen omvat.…

In Contemplatie Verzonken

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 278
Uiteindelijk verworden ze tot een verdovende witte ruis, een wereld die blijft spreken terwijl ik wegdraai. Waarom zou ik het geluk van vandaag opofferen voor de zorgen van morgen? Dit moment is het enige dat telt, geboren in onschuld, voor we onszelf verliezen aan een wereld die harder wordt dan wij.…

het veld dat kiest

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 294
glinsterende zaden hard als steen scherp als inzicht ze wegen zwaar in de hand maar groeien langzaam tot bomen die schaduw geven anderen laten de wind hun werk doen staan stil mond open en slikken wat voorbij waait pluizig licht zonder wortel overal schiet het op zonder dat iemand het plant zonder dat iemand het wil een woud van ruis…

onze taal

netgedicht
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 261
de taal van stilte spreken de taal van toen wij hier ooit met elkaar lagen in ongeschonden samenzijn en alleen maar stilte waren de taal van verklankte stilte van klaterende klanken in kleuren en geuren gevat - de wanklanken van de klok die de uren slaat het loeien van sirenes in een of andere verre stad nemen we erbij - het ruisen…

Begin

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 27
Mist kruipt over de velden, zonder ruis, waar geen mens om grenzen kniest. Laat het verdriet in het diepe dal, beneden tussen gras en steen. De zon klimt over de verre wal, ze zoekt haar blinde weg alleen. Wanneer de donkere nacht verdwijnt, blijft in de tuin een diepe kilte.…
Alba3 november 2026Lees meer >

Pluizen

netgedicht
2.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.490
verstopte muizen veel te warm of plots heel koel Woorden wervelen in kolken missen betekenis en klank mijn hoofd gevuld met wolken waar ik net dartelend in sprong regels verliezen hun zin zodra ik ze hakkelend begin alsof ik gedrenkt in drank struikel over een dubbele tong Het slotwoord vergaat in nevel zweeft rond in het warme ruisen…

Boom voor mijn raam

hartenkreet
3.9 met 13 stemmen aantal keer bekeken 999
Het ruisen van de boom die zo eenzaam tussen straatstenen staat te bestaan is als dat van een schitterende branding die in de vuurrood verdrinkende zon flessen met brieven of met belastingaanslagen het strand op laat rollen.…

Voorjaarscorso

netgedicht
2.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.061
bijgezoem Eerst nog wat madelievenkransjes wat paardebloem en gladiool de klein- en grote hoefbladdansjes op maat van de oude bosviool De hondsdraf alom paars behangen omhelst de klaver en margriet de netel brandt ook vol verlangen wanhopig roepend vergeet-mij-niet Ook grassen naderen daarginder met het ene na het andere riet en ruisen…

Luchtkasteel

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.046
van verdriet met vage vergezichten in het verschiet Achter de kale trede een steile klim naar een wijde blik achter de horizonnen waar geleden verleden zich snel en slim vermengt met luchtkastelen en ballonnen vol opgeblazen dromen voor overmorgen snel tollend aan een hemel zonder zorgen Parels van het voorhoofd van het noorderlicht ruisen…

Afscheid van haar

netgedicht
4.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.658
Op het zachte verre ruisen van de zee drijven dan al mijn gedachten mee. Ik ruik haar geur en proef haar zout. Op deze plek waar bijna niemand komt voldoe ik aan haar laatste wil. Ik ril, toch is het niet eens echt koud.…
vogh23 februari 2006Lees meer >