958 resultaten.
lentesprongetjes
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
803 zonder schroom
naar de ruimte van de zee
opdat ik kan zien
*
aan de rand
in een vuistvol licht
richt een vlinder zijn vleugels
net boven de dood
*
vaas
voor het vensterglas
gevoelt een roos de lente
en fantoompijnen
*
aanleg
vlinders gaan liggen
zoals een ochtendvijver
in het zonnetje
*
gesprek
zo onvermoeibaar
ruisen…
Craquelé-slib
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 In zomerse hitte
Lijd en leid ik meanderend
rustig, in stijl en wijde bochten
op een geniepige manier
redelijk ver van de boorden
Ook rivierwater geeft en neemt
hoogwater doet de kribben zuigen
Lage waterstand soms funest
't kalme ruisen, doet jou pitten…
Levertransplantatie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
625 Ik zag haar liggen
in dat hoge bed,
omringd door apparaten,
slangen, ruis.
Zo opgesteld
‘t wijdse uitzicht over daken
voor haar verloren.
Door medicijnen haar volume voos,
dicht de ogen,
in haar stem een open buis,
waardoor ze niet kon praten.…
Gecultiveerde parels
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
532 De zonnewind deelt de zoetste
tatoeages met het zilt op de blossen
van wangen, klopt het kindergruis van
de schouders van die frêle dwaler
op het strand, een heerlijke ruis
verstopt in de parels van verlangen en
in de gecultiveerde verhalen van roze
schelpjes die zij ooit zelf heeft geteld.…
De kleuren van de avond.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
560 Het zachte ruisen van de zee.
De stilte op de achtergrond.
Het late krijsen van een meeuw.
Het zijn de geuren van de avond.
De kamperfoelie, de jasmijn.
Het pas gemaaid gazon.
En we drinken rode wijn.
Het is het vallen van de avond.
Zitten onder de appelboom.
De nog voelbaar warme grond
maakt de avond loom.…
de uitkijktoren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
526 deze stilte is niet stil
is niet onwezenlijk, is niet pril
het zachte ruisen van het riet
klinkt als een mijmerend afscheidslied.…
De juiste toon te vangen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
583 eik
beukennootjes knappen met regelmaat
op het geïmproviseerde pad
dat je maakt dwars door het bos
als je stilstaat is er stilte
tot de solo van een lijster klinkt
als een betoverende serenade
plots ritmisch ondersteund
door een ijverige specht
twee meesjes komen langs
voor een vrolijk intermezzo
dan klinkt als achtergrondkoor
het ruisen…
Botsing met een vlinder
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
523 wind
ze lacht naar mij en stift haar volle lippen rood
'ik ga je strelen', zegt ze, 'lief beschadigd kind'
ze tekent met haar vingers figuren op mijn huid:
zon, bloemen, wolken, sterren, sikkelmaan
en in mijn hoofd verzinkt haar ijle stemgeluid:
'wees een vrij en open veld van wuivend graan'
hoor de wind door al mijn gewassen ruisen…
Instemmen
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
512 breng ik tot rust, dat is niet oppermachtig
Jouw lied, mijn dierbaar hart, reist met de bloedbaan mee
En elke lichaamscel weet van ons wel en wee
Het weefsel resoneert in beelden en in kleur
Je dringende appél klopt op mijn binnendeur
Wees maar gerust, ik wacht geduldig op berichten
Op kleine vonkjes die het donker op doen lichten
Op 't ruisen…
Bomen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
477 Hoor hoe 's nachts de bomen
middels het ruisen van hun bladeren,
over heel ver terug verhalen,
vóór het vleeswezen genaamd mens
zijn eerste stap op aarde deed,
en al gauw met bijl en zaag
zijn claim op hout begon te eisen.
Bomen staan,
zij liggen niet.
Hun leven overspant de eeuwen.…
Wat boven blijft drijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
48 Dan de herfst met haar koper en haar ruis,
de bladeren die dwarrelen,
daarna de sneeuw, die alles
tot zwijgen en tot zuiverheid brengt.
Misschien is het geen troost,
maar iets stillers, een oud verbond
tussen ons en wat groeit en vergaat,
waarin wij, hoe geschonden ook,
telkens weer kunnen zeggen:
ja, ook dit is er.…
Sint Jan
poëzie
1.9 met 20 stemmen
2.544 Stil-stralend ligt de Plas in zilverlicht;
Heel zacht bewogen door de morgenwind
Wuift suizend riet; in ’t wijde vergezicht
Sluimren de dorpen in matgrijze tint.
’t Is hoogfeest van het blije zomertij,
Reeds juicht de merel als de vreugde ervan,
De zomerdroomen ruisen ons voorbij …
Het zijn de lichte nachten van Sint Jan.…
hier sta ik
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
604 appelboom
uit de wortels
van die omhelzing
entten zich de loten
die schuilend eerst
groter groeiend later
uit onze schaduw traden
zo is vol het leven
in het kleine woud
dat wij samen waren
tot rot op zekere dag
ziek en dodelijk
mij mijn liefde velt
in alle seizoenen
zo leerde mij het leven
kan het bladerdak
zacht en lieflijk ruisen…
Het schelpenhuis
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.880 wie 't oor leent aan mijn wand ontwaart armeeën
die voorwaarts ruisen met een eendre tred
en 't masker van een teer getint palet
omhult een klacht van nameloze weeën.
Ten avond kozen in een bleke maan
gelieven op mijn bank....…
Weer even in die aula
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 Je bent in mijn hart nooit echt gestorven,
steeds welt er wel een ruis in de kruinen,
zinken elders boten smelten grote ijslagen
maar de boom groeit en bloeit op dat park.…
LIefde tot het eind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 Ik nam jou liefdevol mee bij jouw slanke hand
en op de ruis van de branding op het zandstand
dansten wij onze eindeloze liefde in.
Na al die jaren schiet mij dit nog in de zin,
wanneer ik bij het wakker worden jou beschouw
en dan weer besef hoe zielsveel ik van je hou.…
onbegrip
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
508 nooit gedacht dat ruisen
aldoor het uitzicht verblindt
en zo ver en diep verscholen
aan het oppervlak kan huizen
en doorheen het lijf
warm bloed en koude verbindt
het is aldoor nog dolen
in een gesloten verblijf
ik zie het gras zeker wel opkomen
waar kleuren mijn ogen zoeken
doch niet alle tinten beleven mijn blik
zij lijken bedekt met…
zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
462 omhuld voel ik mij
het maakt mijn wereld klein
de mist, grijs is als een weerbare deken
en voel me opgenomen in mijn eigen zijn
dat ik niet ver kan kijken
is soms een waar genot
maakt mijn wereld zelfs overzichtelijk
de ruis van elders komt niet aan bod
ik ben een met wat is
afgemeten in een kleine ronde
al het aards dat thans is verborgen…
Dienstplicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 dienstplicht
natuurbeheer moeten doen
in bossen en tuinen
zonder machines
zonder kettingzagen of bladblazers
gewoon met de hand
Scheelt sportscholen
bevordert liefde voor de natuur
geeft rust aan onrustige geesten
geen oortjes van smarphones
maar open oren voor vogels
krekels, kikkers, de zoemers
het gekraak van de bomen
het ruisen…
De knoop
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
365 De wereld vervaagt tot ruis,
een achtergrondgeluid
dat nergens meer landt.
Jij vult de ruimte waar ik nog bestond.
Zonder pauze.
Zonder nuance.
Ik draai om je heen,
steeds nauwer,
tot de tijd
haar telraam laat vallen.…
Het Sterven van het Geluid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
320 Wanneer het lawaai langzaam oplost
en de ruis uiteindelijk stilvalt,
richt mijn aandacht zich
op het sterven van het geluid.
Mijn focus verscherpt
zonder dwang of grens,
waar intentie als licht
mijn hele wezen omvat.…
In Contemplatie Verzonken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
278 Uiteindelijk verworden ze
tot een verdovende witte ruis,
een wereld die blijft spreken
terwijl ik wegdraai.
Waarom zou ik het geluk van vandaag
opofferen voor
de zorgen van morgen?
Dit moment is het enige dat telt,
geboren in onschuld,
voor we onszelf verliezen
aan een wereld die harder wordt
dan wij.…
het veld dat kiest
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
294 glinsterende zaden
hard als steen
scherp als inzicht
ze wegen zwaar in de hand
maar groeien langzaam
tot bomen die schaduw geven
anderen laten de wind hun werk doen
staan stil
mond open
en slikken wat voorbij waait
pluizig
licht
zonder wortel
overal schiet het op
zonder dat iemand het plant
zonder dat iemand het wil
een woud van ruis…
onze taal
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
261 de taal van stilte spreken
de taal van toen wij
hier ooit met elkaar lagen
in ongeschonden samenzijn
en alleen maar stilte waren
de taal van verklankte stilte
van klaterende klanken
in kleuren en geuren gevat
- de wanklanken van de klok
die de uren slaat
het loeien van sirenes
in een of andere verre stad
nemen we erbij -
het ruisen…
Begin
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
27 Mist kruipt over de velden, zonder ruis,
waar geen mens om grenzen kniest.
Laat het verdriet in het diepe dal,
beneden tussen gras en steen.
De zon klimt over de verre wal,
ze zoekt haar blinde weg alleen.
Wanneer de donkere nacht verdwijnt,
blijft in de tuin een diepe kilte.…
Pluizen
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.490 verstopte muizen
veel te warm of plots heel koel
Woorden wervelen in kolken
missen betekenis en klank
mijn hoofd gevuld met wolken
waar ik net dartelend in sprong
regels verliezen hun zin
zodra ik ze hakkelend begin
alsof ik gedrenkt in drank
struikel over een dubbele tong
Het slotwoord vergaat in nevel
zweeft rond in het warme ruisen…
Boom voor mijn raam
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
999 Het ruisen van de boom
die zo eenzaam tussen straatstenen
staat te bestaan
is als dat van een
schitterende branding die
in de vuurrood verdrinkende zon
flessen met brieven of
met belastingaanslagen
het strand op laat rollen.…
Voorjaarscorso
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.061 bijgezoem
Eerst nog wat madelievenkransjes
wat paardebloem en gladiool
de klein- en grote hoefbladdansjes
op maat van de oude bosviool
De hondsdraf alom paars behangen
omhelst de klaver en margriet
de netel brandt ook vol verlangen
wanhopig roepend vergeet-mij-niet
Ook grassen naderen daarginder
met het ene na het andere riet
en ruisen…
Luchtkasteel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.046 van verdriet
met vage vergezichten in het verschiet
Achter de kale trede een steile klim
naar een wijde blik achter de horizonnen
waar geleden verleden zich snel en slim
vermengt met luchtkastelen en ballonnen
vol opgeblazen dromen voor overmorgen
snel tollend aan een hemel zonder zorgen
Parels van het voorhoofd van het noorderlicht
ruisen…
Afscheid van haar
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.658 Op het zachte verre ruisen van de zee
drijven dan al mijn gedachten mee.
Ik ruik haar geur en proef haar zout.
Op deze plek waar bijna niemand komt
voldoe ik aan haar laatste wil.
Ik ril,
toch is het niet eens echt koud.…