Alle inzendingen over meeuw

987 resultaten.

Sorteren op:

GEVANGENIS AAN ZEE

poëzie
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.049
En overdag hoor ik de meeuwen schreeuwen - soms zwiert een vleugel langs de vensterspleet. Ze klagen in de nacht, en, luistrend, weet ik: Vogels zwierven hier door alle eeuwen.…

Als die daarboven

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.296
Wij allen zijn als die daarboven: Wij leven zelden hier beneên; Wij zien de volle korenschoven, Geblakerd bouwland om ons heen; - De blauwe lichtpracht van rivieren, De gele bloemen aan de kant, De vlucht van reigers en plevieren Langs drassig moer en zandig strand; - De meeuwen op de brede wieken, Boven de duinpan, verontrust,…

Dooie gemak

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 602
Op mijn dooie gemak, zeg maar dooie akkertje, struin ik langs het water kijkend naar de schepen, de vissers, de meeuwen, de golven. Op mijn rustige dooie gemak vervolg ik mijn akkertje.…

Wanneer je verward wordt...

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 574
Dit keer ging het in een rolstoel, ik duwde, jij zat, ik praatte over hoe we altijd liepen in bossen, op paden, nu keken we naar meeuwen die op een hekje, op en af, vliegend naar het water, op het hekje, in het plantsoentje, voorbij bezette bankjes door dronken mannen die vrolijk groetten Op een lege zat ik nu, tussen zwerfafval en steunde…

tien voor tien

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 474
het hangend groen gebladerte ervaar ik op balkon met koffie en gebak het zweven op een zalig’ zondagmorgen totdat opeens het luiden van de klokken door keurig katholiek en precieze protestant het zwaar gedreun van het geloof met golven draagt naar rustend recreant en dwarsbomend demonstrant het krijsen van de kraai het gegil der meeuwen…
willem jacobs29 augustus 2016Lees meer >

Residu?

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 365
maagdelijkheid de door meeuwen bezongen schoonheid van gedachten, geringd door vrijheid van het land onafhankelijk als het water van de zee uitnodiging voor iedereen tot het minnekozen, de liefde met de poëzie te bedrijven.…
Pama13 september 2019Lees meer >

Strandwandeling

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 213
Meeuwen vliegen krijsend rond Onze hoofden. Af en toe duikend In het zand of ’t water van de zee, Rallen rennen langs de waterkant. Op de vloedlijn bergen schelpen, Zeewier, schuim en ’n enkle kwal, Plastic flessen, netten en touw, Soms een rottende vis of zeester.…

Verantwoord

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.314
De zekere gedaante in optrekkend gaande mist glijdt als vanzelf blind - varend door de bocht, zwervend krijsende meeuwen zweven over zijn vrachtkist, hij alleen weet waar het vroege klimaat voor vocht.…
Menno Wester22 december 2002Lees meer >

Matrozenblues

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 956
over fossielen uit de ijstijd Het strand uitkamt, en stijf Van zenuwen, zuchten, zand Het juichend vee, het feest mijdt Ruw als roestend ijzer Statig als gegoten brons Is de matroos die vele dagen, mijlen wijzer Luistert naar het gegons Van de klok, de klepel, het raderwerk Zijn hart wordt een kalme spons Hij werpt een muntstuk naar een meeuw…
Wim Veen11 september 2004Lees meer >

branding( of op strand bij nacht)

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.016
schuimend zingende waterslag suizend door oren, flitsende reflectie op mijn brilglazen hangend tegen onzichtbaar tastende straffe tegenwind soms kerend op mijn weg die ik schoorvoetend ga zie in mijn ziel,het zwartwit beeld naar bruin toe verkleurd een niet verleden oorlog de golven als mortieren denderen door mijn lijf schreeuwende meeuwen…

Herfstwinden

hartenkreet
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 25
." De schreeuwende meeuw roept: 'er is land'. Leven heeft weer een waterkans. Onder de grond wachten wortels heel stil, mengt verval zich met een ontluikend kiemend begin. Alles zal opveren... Alles zal wederkeren...…
arensoog25 oktober 2026Lees meer >

Windgewaai

netgedicht
3.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 539
gedachten waar onrust toeft aan dezelfde oever (waarin jij met kleuren speelt zwart, altijd alleen dat zwart die niet de mijne zijn) heb ik blij gedacht in groen en rood met geuren van lente aan de wind die voort stroomt zo ook mijn woorden aan diezelfde oeverkant van ‘t leven onder een blauwe hemel keer ik terug naar daar waar de meeuw…
Quicksilver11 februari 2010Lees meer >

winterdag

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 666
ze trippelen rond zoekend naar voer schichtig kijkend, de dood ligt op de loer een koolmees klemt zich vast met dunne poot pikt driftig in pindadop voor wat noot onder de tuintafel die eenzaam buiten staat vechten merels om orde, de minste gaat damp verheft zich boven water, en de zwaan met donker wiekgeklap zal eenzaam gaan net als de meeuw…
lijda5 december 2010Lees meer >

schepen van hout

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 483
zeilen rennen vol langs touwen gehesen ontluikend op de wind vleugels van ganzen die opstijgen eenmaal de haven verlaten verdwijnt het land met klaagzang van meeuwen die boven het wijde zog zweven na het vertrek niet rijker noch wijzer de harten gebonden in de lijven van schepen van hout en mannen van ijzer het dek rijst op een golf de houten…

Cirkels van de stad

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 559
op straat gaan auto’s aan een onzichtbaar snoer gedreven niet spreken het is al benoemd het gaan regelmatig overslaan van een spatie stilte en dan de vloed van grommend geroes donkere ramen weerspiegelen het verloop alleen gestoord door studenten in een rondvaartboot over het plan van de stad kruisen lijnen water en brug waar meeuwen…

De draaideur der natuur

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 560
Meeuwen scheren over `t water of stijgen op met zacht geklater in deze rust hier om mij heen denk ik terug aan het geween. Aan de doodsstrijd die velen voerden, aan de golven die hen ontvoerden medogenloos hadden zij toegeslagen met een kracht waarin zij niets en niemand ontzagen.…

oester

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 704
hoe jij bent ontvreemd van schelp en zee geraapt wordt van het wad, waar dolende prielen jou voeden met het deels gezouten water en scherpe messen je delen tot een tweedelig wezen zelfs de meeuw onthecht jouw huis van ’t weke vlees waaruit je bent ontgonnen, zijn snavel zonder vrees je snuit bevuilt met harde halen van zijn kaken verhalen…
elze25 september 2016Lees meer >

Vloedlijn

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 451
Ik sluit mijn ogen, luister naar de meeuwen boven de branding. Zij voeden zich met vissen, maar die voeden zich met wat er op het land onder de zee groeit. Wind waait water op dat mijn eelt verweekt, wind waait zand op dat de oude huid van mijn lichaam schuurt.…
John Loopstra27 februari 2020Lees meer >

Zo verbeeld ik mij het graag

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 436
Ik wil genieten van vogelpootjes in de sneeuw en hoe ik vogels zelfs een meeuw voeren ga. Van pinda's rijgen naast ook vetbollen maken genieten van gevederde die kreetjes slaken. Van het dagelijks strooien van een handvol kruim zodat al dat gevogelte tevreden kan zijn.…

Als de schemering valt

netgedicht
1.8 met 20 stemmen aantal keer bekeken 441
Wanneer ook nog eens schepen ver weg zijn en bijna nergens meeuw zich laat horen vertellen wind zijn geheimen en sirenen hun vergeten verhalen De tijd lijkt ontzettend langzaam te gaan zowaar stil te staan in deze puurheid.…
CB16 augustus 2024Lees meer >

vrijgescholden binnenwerelden

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 279
Jij gekleineerde, mail-failure-jodeljongen, zou je longen er toch uit willen schreeuwen, zoals het de meeuwen niks schelen kan, - weet je wel; je weet wel, dat stelletje rellende en rondvliegende, zwijgend liegende ratmarterachtigen. Maar het antwoord op jouw uitdrukkelijkste vraag, wie is die ‘AD MMXXV’?…
Ab Ollo3 december 2025Lees meer >

als de zon rijst

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 135
een ochtendwindje geeft jus aan schrille geluiden van de vlak boven mij koppige meeuwen die steeds kriskras in mijn lage hemel schetsend in hun jacht over naar een mogelijke prooi schreeuwen; die vaak op achtergelaten shit van de mens zal duiden .…

Kustdorp

netgedicht
3.6 met 10 stemmen aantal keer bekeken 222
Ik droom van een kust waar azuren paleizen verrijzen tussen de duinen loom en goud verbrand waar zilveren meeuwen in een kille cirkel reizen boven het schuimend lijkbeeld van het zilte strand De dennenbossen spuwen hun bedwelmend parfum terwijl het kinderspel verstomt in de felle zon vliegers als dolle zielen in een doods vacuüm zoeken de hemel…
mobar24 september 2026Lees meer >

Schiereiland

netgedicht
3.1 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.566
Je verpulvert het brood en de meeuwen lachen. ‘Durvers worden beloond.’ Huiverend klem ik de reling vast. Nee ik verdraag de afstand, de grijze toon van havens niet meer. ‘Ik vertrek’ zeg ik en blijf en denk: ‘laf!’. Woede vertekent de mondhoeken. Nu waan ik me bewaker van een schroothoop. Kan ik de mist wegblazen? Het moet.…
Wimper14 juni 2003Lees meer >

Cap Nez Blanc

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 4
De zee spreekt zacht, meeuwen tekenen kreten in de lucht. Zout vult mijn longen, en ik verdwijn even, tussen tijd en adem. Twee jachthonden rennen vrij, hun dans over het natte zand maakt de stilte zichtbaar: leven dat speelt aan de rand van de eeuwigheid…

Belspel

netgedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.958
Tot meeuwen kun je er mee melken! Of maak je eigen Arabier!…
WOLF21 februari 2007Lees meer >

ik spot met oneindigheid

netgedicht
3.1 met 13 stemmen aantal keer bekeken 953
Ik geef je vandaag gratis het witgrijs de vleugelslagen van ook de meeuwen de laaghangende wolken die verhuizen wellicht van Friesland naar Westmaas. Het is altijd een ik en de laatste fase samen met ook een nieuwe dag.Een die eigenlijk wil wensen de hele dag aanwezig te blijven om iets te betekenen voor de gewone ander.…

Mijn Rotterdam

gedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.843
Maar ver in de haven, daar wenkten de kranen, de boegen, de bruggen en mast achter de mast, de Maas en de meeuwen, de vlaggen en vanen en strekkende lijnen van takels en last! Er zwaaiden weer bakken! Er lalden weer lieren! De zon zette water en wimpels in vlam.…

WINTERREIS

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 539
opgewekt in afgewikkelde nachtspoel pulserende velden berimpelen wazig een regenplas op het voetpad vol wegzeilend herfstblad nog en snel een nauwe zeestraat gegrist uit de winterse geo-gedichten van White of Ten Berge weerspiegelt de bijtende bergkam zichzelf verwacht obscuur nog een zwachtel van verder aangroeiend sneeuwpak met meeuwen…

Kleuren van het wilgeneiland

netgedicht
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 480
Jij bent geen slachtoffer, ik ben geen dader we walsen de gele akker speels en vlijtig plat laten meeuwen in onze grijze luchten vliegen en dopen de bruine friet in kleffe mayonaise. Je staat bij me in een telefooncel onze hete adem beslaat het glas we kunnen niets meer zien dan onszelf, benauwd en onveranderd.…
mobar11 juni 2022Lees meer >