1304 resultaten.
Het nest is leeg
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
969 Het nest is leeg
Kinderen vliegen uit
Weemoedig kijk je om
tot de horizon hen opslokt
Komen ze ooit weer?
Je gaf ze wijde vleugels
maar vliegen is hun eigen lot.…
ANCI ZOEKT DE STILTE
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
748 Aan de modderhelling langs de kleine stroom
ligt een kale, bemoste tak, dun en lang,
peinst weemoedig, verteert geduldig _ loom...
Hij dicht zichzelf een zwijgende klaagzang.
Zijn schors siddert licht, beeldt een bange droom:
huidschimmel kwelt die oude reuzenslang!…
Moederliefde
gedicht
2.4 met 63 stemmen
11.989 Haar handen liggen in haar schoot,
lichtbruin, als gevallen bladeren,
wegzakkend in een wolk van weemoed.
En ik, nog een kind, leg het hoofd
met de rode schram over de wang
op de harde rondingen van haar knieën.…
Van ál de tranen, die mijn wanhoop schreide
poëzie
4.0 met 7 stemmen
1.680 Dede' u de wilgen van mijn weemoed wrokken,
Vol teedre bloemen geurde er 't welig gras.
En zoetjes droeg, wen luidden de avondklokken,
Haar wel de herder vér van 't zwart moeras.…
Keervers
gedicht
3.0 met 19 stemmen
4.708 als rood en weemoedig het daglicht gaat liggen
commissies weer zwijgen den haag zich verbergt
tirannen in bunkers de weldoener spelen
de lente een klaproos op slagvelden legt
als kinderen vragen waar vaders naar toe zijn
als wie er asiel zoekt geen brood krijgt maar steen
dan weet ik van zeeën
van nooit en nog verder
en dat liefde vluchtte…
Palmzondag
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
602 Met weemoed denk ik aan de tijd
toen we in de tuin van mijn grootouders
palmtakjes plukten - hoe meer hoe liever -
om de volgende dag mee te nemen naar de kerk
en in de namiddag van Palmzondag
naar de velden te gaan
en die op de akkers
te planten.…
Mopertingen 1962
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
554 Soms dwalen ze weemoedig
tussen al de jonge gezichten
op de speelplaats van mijn oude school.
Daar, in mijn dorpje Mopertingen
waar ze vaak blijven hangen
omgeven door een aureool,
mijn mooie jeugdherinneringen.
Toen was de wereld nog groot
en Kennedy was nog niet dood.…
Stille tekens
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
877 Zwalkend op het pad der weemoed
spreekt de taal zijn stille tocht
Een plaggenhut markeert verlatenheid
wanneer koude mijn ogen blind traant
De windhoos blaast een boomkruin kaal
lenig dansend
herfstig sjansend
wat meteen de adem stokt
En waar mijn geest de winter wacht
waarin ik jou zo naarstig zoek
met handen blauw gevroren
draagt…
Testament
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
602 Ik laat je wat muzikale noten na
om het klavier in weemoed te stemmen
een flesje droge wijn voor jouw keel
en een zwembad om in te zwemmen
ik geef je mijn natte kasteel
geschikt voor een oordeel
mijn eerste penseel
gouden pink en vingerhoed
je mag rekenen met mijn rekenmachine
harken met mijn zilveren hart
mensen ontzien met mijn moed…
a taste of honey
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 ik ben tot bitterheid geworden
en dwing mijn zelfspot tot een grimlach
die droevig naar je lippen droomt
vanavond heb ik
om de hunker
zitten drinken
en om de weemoed in je ogen
toen wij afscheld kusten
er was zoveel dat ik had willen zeggen
hoe oeverloos ik van je hield
en woorden die ik niet kon spreken
uit angst voor een ommuurde morgen…
Lila aster
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
465 Toen was jij aanwezig
voor ik je zag,
zo intens en zeldzaam zacht,
zo weemoedig en vurig.
Ik voelde je
voor jij me aanraakte.
Weekgeel herfstlicht bereikte
met moeite de kamer.
Jij stond daarin
zo sterk en teer,
zo zwak en puur.…
Verjaardag (2)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
769 Toch wriemelt er een grimmig-weemoedige gedachte in me
ook een vrouw wordt ouder
alleen langzamer dan een man
voor haar lentegeur haar zonnelach
me bedwelmen me uit de tijd bevrijden
voor even.…
kringloop
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
523 de bladeren vallen
in ontelbare kleuren
vormen en getallen
van bomen naar benee
zij dwarrelen gedwee,
nemen de zomer mee
kleuren met hun kleed
de grijze aarden wallen
de tak, het blad, de steel, de nerf
wurmen zich weemoedig in de aarde
ondergaan het ondergronds bederf
om verder nog dan ver te gaan in waarde
vergaan, verlaten…
Rust.
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.068 Uw spiegelende ziel, van weemoed plots omvangen,
ziet lange trillingen statig door d' ether varen.
Gevoelens domen mat, uit tijden die eens waren.
Vertoef nog, vreemde weelde van die kalme nacht;
naar dees vergetende uur heb ik reeds lang getracht;
laat om mijn moede ziel uw eeuwge schaduw hangen.
Maart 1893…
Palmzondag morgen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
534 Met weemoed denk ik aan de tijd
toen we in de tuin van mijn grootouders
palmtakjes plukten - hoe meer hoe liever -
om de volgende dag mee te nemen naar de kerk
en in de namiddag van Palmzondag
naar de velden te gaan
en die op de akkers
te planten.…
Een kaars in de nacht
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
825 Smekend over het flikkerend licht;
in tranen, weemoed en wanhoop
lijkt het of ze schreden hoort nader komen
en iemand een zwaar pak wegneemt boven het hoofd.…
Soms zie je beren op je pad
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
525 Dat weemoedige geluid achter mij
kan ik echter vandaag amper duiden.
Zelfs het linnendoek, mijn palet
helpen mij de dag niet door.
Ik voel de melancholie die striemt
het weer, het landschap, deze dingen.
Het wemelt zelfs van de herten hier
mijn jeugdherinneringen praten te luid.
© 19-11-1999…
Herfst perikelen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
451 gloed van de late zon
zich langs de hemel spreidt
‘t hart breekt
van t ontroerd mensen kind
bij ‘t zien van ‘t kunstwerk tederheid
dat weet dat na dit najaarsspel
van blad en wind
de donkere dagen zullen komen
met kale takken aan de bomen en
open armen
naar de hemel gericht
een wolk
van triestheid breekt
de weemoed…
EEN KAARS IN DE NACHT
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
1.124 Smekend over het flikkerend licht;
in tranen, weemoed en wanhoop
lijkt het of ze schreden hoort nader komen
en iemand een zwaar pak wegneemt boven het hoofd.…
Eenzame man.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
592 Jij vat vol weemoed en onvervalste charme,
‘k vraag me soms af, ik ben niet helderziend,
waarmee kan jij je kille nachten warmen ?…
Zomeravond
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
402 Een zoele wind houdt zijn adem in,
ritselend klimop bedekt bemoste muren,
donkere struiken voeren weemoed aan,
zacht klinken de stemmen van de buren.
Ik hoor hun inhoudend gefluister,
ruik de zware geur van de seringen,
verderop, in het toenemend duister,
begint aarzelend een vrouw te zingen:
Summertime and the living is easy.…
Het duister van de zomer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
421 keurslijf
een ingeblikte zon
en zwermen vogels
rond de schemerlamp
iedere avond voor de beeldbuis
een vreemd en wild verlangen
Soms stond je stil
bij de schaduw
die waanzin vertolkte
dan was je even
terneergeslagen
vol twijfel
in die wanhoop
maar even later
had het leven weer geluid
klonken doffe voetstappen
niet langer weemoedig…
De liefde of een rij cipressen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
589 Weemoedig denk ik terug aan die eerste vlinderzucht. Saskia. Die mijn hart meenam naar Nieuw-Zeeland.
En hoe de liefde mij het circus waarderen leerde en mijn eerste Griekse woordjes. Haar zucht tot debatteren. Hoe we samen ‘Stupid’ zongen.
Stiekem samen zijn. Maar ook heel erg ‘out in the open’. Ze gaf me kinderen. En hoofdpijn.…
Kraaienvriend
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
423 het geaccrediteerde najaarskerkhof
waar je de zwijgzame geesten bezoekt
een melodieuze kraai fluit je toe
het is niet erg om dom te zijn
geluk komt met de jaren
onze toekomstdromen
zullen voor altijd
bij de zwarte vogels zijn
ze vertellen ons verhalen
van onschatbare waarde
de donkere kraaien krassen
woede stijgt op uit jouw ziel
weemoed…
Spiraal van Ontnuchterende Wanhoop
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
327 Ik dans weemoedig voort,
met op mijn wang een traan,
en waanzin gaat hier langzaam
met mij op de loop.
Ik lever mij over aan een
nietszeggende verplichting,
totdat ik mij keer op keer
opnieuw heb bewezen.
Hoe lang kan ik deze
dystopische realiteit nog aan,
waar ik mij steeds weer afvraag: is er nog hoop?…
Dierbaar gemis
netgedicht
2.6 met 34 stemmen
1.436 Ik koester weemoed als een
kostbaar kleinood, een bewijs van wat voor altijd waarde houdt.
Zo wordt de pijn een stille
vorm van liefde, een ademhaling die
de zachte ziel behoedzaam voedt. Ik draag je mee,
niet als een zware last, maar als het licht dat door de kieren valt.…
hoeveel herfsten nog
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
2 beperktheid van een
overvloed aan woorden
vaak roemden we dat ons zwijgen
meer betekende dan alle grenzen uit
een oud atlas en dat wat eens was geschied
een geschonden verhaal uit
het verleden betrof
het raakte telkens diepere lagen
en maakt een verbintenis tot
een eeuwig verbond
het geschrei waar mee ik begon
is geen geschrei van weemoed…
Herfstimpressie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
614 Gruwelijk feestgedruis!
Laatste oktobernacht:
Griezelige monsters en
spoken alom.
Is het de avond van
pangangaluluwa
zorg ik ervoor dat ik
niet buiten kom.…
Peinzensmoede
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.509 Ik smacht, vermoeide
Van ’s levens loop –
Mijn hope is weemoed,
Mijn weemoed hoop!
En ’k geef mij over,
Met blind geloof,
Aan U de Vader,
Wie me niets ontroof!
Daar is geen Priester
Die Hem verklaart! -
Doch U zoekt niemand
Vergeefs op aard.…
GALM EN NAGALM
poëzie
3.4 met 16 stemmen
5.636 Bij het lied der min,
...Bij het lied der min,
Smeltend en zacht,
Mengt zich weemoed in,
...Mengt zich weemoed in;
’t Gloeit en versmacht.
Ook die toon verstomt,
...Ook die toon verstomt;
Lief blijft hij mij
Maar een andre komt,
...Maar een andre komt
Op aan mijn zij.…