2616 resultaten.
Het ongelijk van tussentijd.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
535 Ploegen in een spoor van voren.
Het torsen van een lastdier
bij het spitten van een morgen land.
Het ongelijk van een slag in de wind
en het schot voor de boeg
van een vluchtelingenschip,
drijvend naar rustige waters,
op drift waar stille gronden
zoet koraal over golven smijten.…
Gesponnen geluk
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
462 Maar een goede beurt en
mijn ruimte maakt zich vrij
van stof en alle sporen waarin
de schaduwen verschenen.
De tocht door vale vensters
van de wereld, ging teloor in
een verloren nacht, waar ik aan
ontsnapte op mijn lemen voeten.…
Het dorp.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
580 Tussen spoor en snelweg ingeklemd.
En wordt voorbij gegaan door iedereen.
De huizen staan er leeg,
scheef gezakt, verweerd,
aangevreten door de tijd.
De ratten hebben er hun koninkrijk.
De wind heeft er vrij spel,
rukt aan ramen en aan deuren,
jaagt vergane kranten tegen 't hek.
Grijs en grauw zijn er de kleuren.…
De herfst leert mij
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
630 Ik wil niets meer, ik baan geen weg
Maar volg Uw spoor verloren.
De herfst leert mij geduld en trouw,
de stilte na de uren,
geen boom in blad waarop ik bouw
maar stam en takken, wortels diep
die dragen ’t staan en ’t buigen
aan weer en winden onderdanig.…
ontaarden
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
491 Je hebt je sporen verdiend, de ingedroogde klei
onder je nagels weggewassen. Machines aangeschaft.
Het land verbouwd. Pronkt met cabrio en open haard.
En moeder kermt, ontfermt zich over de aarden schoot.
Onder jouw last torst zij haar verdriet.
Haar schouders zakken steeds verder, je ziet het niet.
…
Zonder aarzeling?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
600 circulatie van doorzichtige vleugels,
weggewaaid vergeleken door een raam
van betrekkelijkheid, een mantel met
een naam wat samenbrengt in één oppervlak,
waarbinnen afstanden verbleken, haarfijn
afgewogen prijs dat ze bestaan terwijl de
liefde op twee benen balanceert, leveren zij
het bewijs, dat zij hier naast mij hebben gezeten,
hun sporen…
Mank
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
704 Láten we hét hebben óver klemtónen
óp hun fundáment staat óf valt het vérs
óver hun hórdes springén hardlopérs:
pás voor pas úitgekiendé danspatrónen
tégenwicht vóor onmuzíkale gnómen
máken zij, déze klemtónen, de vóor
áls op het ákkerland plóegen een spóor
(nóu, nou, he, hé, eindelijk éven bijkómen)
kúnnen we nú alsjeblíeft weer gewóon…
Karakterschets
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
423 verdronken in een dode poel
als een omgekeerde tor
spartelend met zijn pootjes
in een putemmer
vol met bloed
van Christus, Boeddha, Allah, noem maar op
ik zal je opzuigen als brandend gras,
de hitte van zand, een stervende oase,
humor en impotente gekte, want
de wal is verder dan ik dacht,
het is een verzameling vol
ontoereikende sporen…
spoorloos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
448 het spoor loos
zocht ik de bron
de wortels van mijn bestaan
die plakkerig als stroop
bleken te kleven
langs het zwarte git
van wegen die mijn vader baande
zijn vruchten rijpten
negen in getal
in het vrouwelijk schoon
waarlangs ruiende drift
zijn potlood sleep
als strepen van krijt
op zwarte wegen
diep gekerfde pijnen
uit tranen van…
Nocturne
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
468 Lange sporen omarmen elkaar
onder licht van de maan.
De laatste trein is ratelend
in de nacht gegaan.
Lege wagens zuchten,
schuifdeuren half open.
Een droom stroomt rond
de omtrek van een seinpaal,
op ademhaling verstreken
worden wissels nagerekend.…
Wat is leeftijd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.046 Ik volg geruisloos het spoor van mijn moeder.
Zelfde soort rimpels.
Onze tics.
Onze bewegingen.
Onze soms lachwekkende koppigheid.
Onze enorme energie.
En het feit dat ik de tijd met de glimlach blijf negeren
en dus langs mijn neus weg een oud vrouwtje zal worden.…
Stuurloos
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
579 sturen in een stroming
die sterker is dan jij
of afdalen in een waterval,
meegenomen worden op een reis
waar je peddels plots breken
met een daverende knal,
maakt angstig,
je raakt van de wijs
de horizon lijkt versmald
gedachten raken vaak
het spoor bijster
het is alsof je enkel valt,
je hoort niet meer
het gezang van een lijster…
Het eiland
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
493 kruipt
zonder overleg
rustig de ijle boog
van de stemmen
boven spelende
kinderen verheft
het eiland is even
lang als de bries
in blauw spoelt
onafgebroken
speelt zand
tegen zee
een vrije vesting
ruwt duinzand
als de gerafelde
piratenvlag
het haar waait
van de kam
de lucht een
open avontuur
van warm zand
stuwt vrije sporen…
Subliem intiem
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
535 d' Adelaar voedt zijn jongen
de zee kleurt rood
de maan kiest kleur
de Oude Stad, heel mooi verlicht
inspireert tot gedicht
Dalmatiërs hebben zich
op de reling van de vis-
sersboot reeds verschanst, klaar voor vertrek
De Strada in de zon
Vele beelden in de tuin
schilderijen aan de muur
d' historische stad lacht
In het spoor van elke nacht…
Winterspel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
531 De winter trof ons
Slapend alleen
Geen spoor verlopen
In toverslag bijeen
Dan priemt een sluimerend verlangen
Verscheurend als een eerste licht
In richting gemeend gevangen
Toont ruimte haar gezicht
Zo roept de vorm van beide
Het hele circus in bedrijf
Geen opvoering meer te mijden
Ieder wakend in een oneigenlijk lijf
Men went aan…
Kwetsbaarheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
702 mensen
hoe kwetsbaar
onze samenleving is
Zij besloten
voor de kwetsbaren te zorgen
om het goede te bewaren
het hart van binnen uit
te borgen
nu belanden kwetsbaren
langs de zijlijn
omdat hun rendement
te weinig zou zijn
de kwetsbare
ondergeschikt
maken geeft een gevoel
van macht
dat is een samenleving
die overgaat
in een nieuw spoor…
Logisch toch? (JC)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
422 dromen waarin ik bivakkeer, waarin
het zicht en afloop niet gunstig lijkt,
als ik mij in dat gevoel verslik
ontrafeld wordt door de ontnuchterende
rede, zijn de angsten van ervaring,
gegrond in afkeer te ontleden, verstomd
in de reflectie van het eigen ik, niets
verhult, soms het gevoel dat ik stik,
misschien de noodzaak in het spoor…
Waarheidsvinding?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
396 ego’s op de wieken van de trollen-molen
maalt de realiteit meer dan in en meer-spraak
kan verdragen in de onderbuik van echtheid
daaruit woekeren meerdere antwoorden in
datgene waarin de wereld zich laat hervormen,
op lang vergeten dagen op de door de
tijdloze ethiek waarop we worden gedragen,
wat stinkt blijft stinken ook in de sporen…
Mijn opgespoten land?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 Dit zal de einde van mijn wereld
zijn, sluimerend en ontraadseld
in heimelijke trouw naar wat
vertrouwen gaf in een verloren
strijd, ontleent aan een herinnering
kijkdoos door een kinderraam wat
rest als vroegste grens, de tijd
ploegt de voren vlak in de muizentrap
van leven, elke dag draagt vroeger
sporen in een nieuw begin.…
Vertel me, hoe raakte Hij ooit in mijn leven
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
560 Ik liet
geen enkel spoor achter.
Niemand weet
waarheen ik verdween.
Maar Hij wacht
overal op mij.
Een andere stad
waar ikzelf
nog nooit van had
gehoord.
Een ander motel
met als uithangbord
"kamers vrij".
Ik wist niet
waarheen ik ging.
Gewoon maar
weg.
Verliet Hem
in gedachten
mijn lichaam
volgde mij.…
Met de vlag halfstok en ogen vol tranen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
427 zinnen gekooid als een tijger in mijn huis
en veeg het gruis, bouw aan mijn huis, geen onheil
zal ik vrezen, noch huilen of beven
voor de corona adder onder 't gras, want jij
bent ons nabij, je huid warm en zachter als honing
beschermd ons vel, ons land
onze kinderen, en onze woning, want
jij gaat ons voor , we plaatsen onze voetstappen in je spoor…
De engel van lijn 8
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Neonlichten vloeien uit zonder enige regelmaat,
trekken gekleurde sporen in de nacht,
steken over terwijl je naar mij lacht
en omkransen jouw lief gelaat.
Het gangpad laat geen ruimte en slaat geen brug.
Geen kruising van twee wegen, onze richting is tegengesteld.
Te plotseling, te onvoorbereid elkaar voorbijgesneld.…
zonovergoten
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
551 Hij heeft op een speciale manier sporen in mij achtergelaten
Ik snap nog even niet wat in mij zo plotseling openbrak
Gevoelsmatig zou ik zo uren met hem kunnen praten
In gedachten neem ik hem mee in mijn jurk zak.
Het voelt teder en vertrouwd in tal van opzichten
Hoe kan de natuur dit zo plots laten gebeuren.…
De foto
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
458 Met brede armen luister ik
Met handen vol groene oren
Veelstemmig gefluister van pluizen
Fijne sporen geluid
op de bank
Een vrouw en haar dochter
kijken rond, het meisje tuurt
en zegt met wiebelende benen
Ik word mama net als jij
met een papa en een kind
dat dit het mooiste plekje vindt
van alles, heel de wereld, het heelal
*
Het…
Spotless mind
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
551 Hooft poëmen
Ik mag niet klagen: 't is me gelukt
Atlantis te ontdekken
Verheug me dat ik voor mijn dood weer telkens zal ontwaken
*
Ik ben dan wel kind van mijn tijd
maar hoef het niet te zijn
in mijn spotless mind zag ik twee godenkinderen
niet gebonden aan een plek
was Mars eergisteren
cirkelend op zoek naar Venus'
spoor…
watermuziek
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
393 bijeenkomst
van genodigde gasten met koetsen
tuimelen zilveren beslagen hoefnagels
tollen wielspaken een lichte melodie
op een wijd blad geschreven
waar regels elkaar naspelen
op de rug van het water gaat
een vliesdun tokkelen
onrust is tijdloos
hoog heffen spanen van de sloep
in een lange boog woelen golven los
die het glinsterend spoor…
Tussen wie ik was en wie ik ben
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
221 Een ambtenaar op weg,
met een tas vol plannen,
treinen die sporen trokken
door een leven met structuur.
Ik kende mijn naam,
ik wist mijn doel.
Nu draag ik alleen een echo,
een waas van herinnering,
een mist waarin ik zoek
naar wat ooit houvast heette.…
Faëton
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.454 vader
waarom heb je mij verlaten
jij bent de zon
waar alles om draait
maar draai het nu eens om
om mij
geef je paardenkrachten aan mij
voor één dag
ik ben de zoon
ik ben de zon
ik ben je vader
maar dat wordt je ondergang
je stort neer en spat uiteen
in stukken en scherven en sporen
je vlees uiteengereten
je bloed verspetterd…
De vriend van de gewonde vossen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
414 Hij liet zijn spoor na in de zachte aarde,
Waar de vossen zich verscholen in hun schuilplaatsen,
Zijn woorden waren zoals een warme warde,
Een troostend verhaal in hun duistere races.…
Autopsie van verlangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
348 De handen tonen
geen sporen van geweld,
alleen vermoeidheid.
Te lang vastgehouden
wat nooit was.
Oorzaak van overlijden:
te veel tijd gegeven
aan liefde
die nooit terugkeerde.
Tijdstip onbekend.
Het gebeurde langzaam.
Zoals alles wat echt breekt
zonder lawaai.
We hechten niets.
We sluiten niet af.…