486 resultaten.
Onbewoonbaar verklaard
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 Huis dat
Lichaam heet
Al jaren in verval
Noodzakelijk onderhoud
Wegens permanent
Tijdgebrek niet
Uitgevoerd
Overal kieren en
Spleten, planken
Die het begeven,
Dak dat lekt -
Wilde er nog
Wel in wonen,
Maar zag op een
Morgen een wit bord
Met zwarte letters
Op mijn gevel aangebracht
Mijn lichaam was
Onbewoonbaar verklaard…
Herfst
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
612 ik wil jouw kleuren in mij voelen
verwondering in je ogen zien
voortrazend vuur in regen koelen
jouw strijd aanschouwen bovendien
ik wil de bladeren met je delen
rapen wat jou speels verliet
stormwind ervaren, mij nooit vervelen
genieten van wat 't verval mij biedt
samen verkreukelen, vergaan, vergelen
elkaar verliezen in bevrijdend…
Wanneer mijn stilte zwijgen zal
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
617 In mijn stilte bewegen zich geesten
onaardse voorstellingen vol wellust
en intensiviteit van geile begeerte
wanneer ik naast schaduwen dans
in mijn naakte ornaat fluitend
zie ik moeder aarde in verval
in mijn stilte kronkelen zich gedachten
urenlange overpeinzingen met betrekking
tot de dood en de kornuiten van die metgezel
wanneer schaduwen…
Horizon van zwijgen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
567 uit het verleden
een dwaze droom in het heden
we spreken niet dezelfde taal
jouw stem klinkt in het duister
je doet net of ik niet luister
alle geluiden klinken traag
ik probeer je te vergeten
in dit uitheemse niemandsland
op het kerkhof van Chaos
er is geen urgentie voor mijn zwijgen
of noodzaak om te spreken
het begint met het verval…
Elasticiteit
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
222 ik heb de
rimpels gevolgd
naar de plaatsen waar
jouw krachten zich
hebben geopenbaard
voordat de spiermassa
de opperhuid ontspande
nú lees ik de lijnen
die ervaringen hebben
getekend en soms zelfs
hebben gegrift in frequent
aantrekken en ontspannen
in de diverse oefenseances
van aparte krachttraining
toch is het geen verval
wel…
Zywa
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
310 Ik schrijf mijn levens-
boek niet op papier
In vele hoofden
leg ik vast wie ik ben
en wat ik ervaar, net als jij
vergeet ik de toekomst
Er is geen dood in mij
Hormonen rennen af en aan
Celgroeiers vernieuwen me
Ik ruik niet naar verval
Alleen naar vrolijkheid
en mijn verlangen
onbekommerd te leven
in een huis zonder zorgen
met…
Onder Slapeloos Licht
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
674 Niets verdwijnt
nog werkelijk,
misschien daardoor
een beladen bestaan
alles blijft hangen
geluiden overal
overstijgen
tot menselijk
verval
gedachten die zich
blijven herhalen
alsof tijd zelf
vergeten is
zelfs stilte komt
nergens meer tot
haar rust
ik probeer soms
mijzelf te verlaten
maar het denken
blijft bewegen
in de…
Bibi
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.505 ontmoette haar bij toeval
een kroegje op de kade
haar blik verhuld in jade
brachten mijn spieren in verval
heupen wiegend holle rug
en 't kontje een plateautje
had even ademnoodje
en riep haar sprakeloos terug
één oogwenk van haar ogen
een zoute zwoele zeebries
bereikte toen mijn neusvlies
keek zonder gezichtsvermogen
groen hoewel…
ik beleef jou
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.954 Als het eerste zonlicht
Mijn dromen verjaagt
Haar zachte stralen
dageraad maakt
Weet ik mijn dagen
Overspoeld door geluk
te beleven als roes
liefde in vervoering
jouw glimlach breekt zonlicht
als spiegelend kristal
brengt dromen tot leven
droefheid in verval
vult kleurloze dagen
droogt weemoedige tranen
laat mijn hart zingen…
herfstzee
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
781 zo waait de wind
door sombere huizen
de lucht is te rauw
voor minnende verzen
hoor hoe huilt
de deur naar buiten
zoekt zonder spoor en in verval
een zacht gebed in kleine schelpen
elke dag, zo sterft het uur
volslagen blind door oude oogst
als vaag de hemel half bewolkt
boven het laatste zomerwoord
hoor hoe zwaar de deining schuimt…
zwijg maar
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.011 zwijg maar de woorden die pijnigen
in het woud van mijn overladen gedachten
waar ook jouw blikken oeverloos eindigen
en geen bladeren zijn om verval te verzachten
gevallen bladeren
dichtgeslibde aderen
zelfs het binnenvallende licht
kent dode vlekken
het is dan wel op mij gericht
maar kan wat gebroken is niet bedekken
dode vlekken…
Luchtwortels
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
984 zijn gang
verplaatst zich
eigener beweging
een autonome massa
In dat corset van vet en vlees
gaven de spieren allang krimp
de wervels knarsen op elkaar
ontdaan van kraakbeen
staat het daar
en tart de evolutie
Ach, lachwekkend lillend lijf
Ooit noodde het een arm
een hand een hoofd een borst
en troefde een moment
de goden af
Verval…
bladmuziek
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
688 vandaag schallen hoorns
zal koper blinken in de zon
velden worden ontruimt
teunisbloem en duindoorn
een tafel dekken van verval
de zee heeft zich geschikt
wat minder zand te nemen
ik ben slechts een waarnemer
muziek door hen geschreven
kruipt in alle holen en gaten
geen partituur is voorhanden
maar ligt voorpoten geschikt
vandaag…
Alphen...
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
790 Zinloos geweld een nieuw tijdverdrijf van deze tijd,
ik schaam me voor het verval van mens en tijd,
dat moest ik even kwijt.…
het stille zand
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
633 mijn boek, schuldenaar van nacht
en slotakkoord jij bent de verwarring
waarin ik de gevallen bladeren raap en
de geur van verval omhels
de tijd misstaat, ik lees het in de krassen
op mijn gezicht
wat kunnen we nog vieren als
gebroken wolken mij stenigen
eenvoud mijn intellect te boven gaat
en mijn wezen zich als een zonderling gedraagt…
Stroomgebied
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
801 voorbij de datumgrens
in de lage tonen van de rivier
worden dagen korter
fladdert een verwaaide wens
nog eenmaal buitendijks te gaan
haar verkalkte aderen
vertrekken geen spier
verzanden in kribbige oevers
waar dammen naderen
en overlaten in lot berusten
weeën van waterstand
kabbelen tegen het plankier
schuren in hun verval
door tamelijk…
Waterval
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
578 De kracht van de ziel
mijn ziel
verviel niet met het verval
van het water of van de watervallen...
neen, zij herrees als een Phoenix!
Niet langer in haar as verzonken,
noch verdronken...
het vuur was over
en uit het water oorspronkelijk stond
zij op in al haar levenskrachten!…
De jaren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
420 Al nemen de jaren toe in getal,
onafgebroken de vele dagen,
onmerkbaar leiden ze tot verval
en doen zoveel herinnering vervagen
Begrijp mij wat ik met dit vers bedoel.
Ik ben geen dag ouder dan ik mij voel.…
Wie kiest welke macht?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 De macht die namens ons regeert,
is afhankelijk van de vierde macht,
die ons allemaal dient te dienen.
Ambtenaren voeren wetten uit,
die kiezers moeten kennen.
De eerste macht die we kiezen,
heeft zichzelf opgesloten,
in Twee Kamers.
Gekozenen maken er zelf wetten,
of keuren er onze wetten goed.
Rechters spreken recht.
Adviseurs adviseren…
ik beleef je
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.486 als het eerste zonlicht
mijn dromen verjaagt
haar zachte stralen
dageraad maakt
weet ik mijn dagen
overspoeld door geluk
te beleven als roes
liefde in vervoering
jouw glimlach breekt zonlicht
als spiegelend kristal
brengt dromen tot leven
droefheid in verval
vult kleurloze dagen
droogt weemoedige tranen
laat harten zingen
brengt…
Nieuwsdienst
gedicht
2.6 met 16 stemmen
18.544 Het is diep geworteld: werkelijkheid,
verval, eierdoppen die krakend
barsten onder schoenzolen.
Van karton ben ik, bespat aan twee kanten,
met druppels die kleurstof achterlaten.
Ik kan nat worden, en zachtjes gaan liggen.
--------------------------------------------
uit: 'Het geschenk//De Maker', 1996.…
Najaar
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
814 Van de bergen in het noorden
rollen wolken naar het dal
waar jij en ik het traag verval
beseffen zonder grote woorden.
Laten we nog één keer de sintels van het licht
met onze adem doen ontwaken
dan vouwen we het duister dicht
terwijl we met een laatste blik de horizon aanraken.…
Gedaantes...
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
617 jonge levens zonder vaderland
met pak en zak, een kaki jas
luidruchtig verbaal geweld
begeesterd door de angst
of stil en ingetogen
wachtend tot de dood
hen terug naar huis brengen zou
en al lijkt het of ik hen vergeten ben
toch herinner ik me de naam
de plaats en ieder berm
waar we samen schuilden
verborgen voor de angst en het verval…
Hemeltergend
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
818 in de balzaal van de hemel
drinken saters met goden
scharlaken rood hun dijen
van kletsen met de katers
ridders en rapalje vechten
om de verloren eer
van liefdesgodinnen
die hun hongerige lijven
in naakt verval draperen
rond de noeste appelboom
zijn vingers geschikt
voor huiverend begeren
petrus sluit ontluisterd
het hemels café…
Metafysica ?
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
642 Stille steen, geen treden
voert naar grond, geen
weg schept ons wegen naar
een overleden zon, wat
scheen in wolken wat
eerst scherven zijn, het
mozaïek betreden van
bergkristal, een steile trap
voert naar het groene dal,
bedekt mystiek waar het
om vraagt, springt naar
sterren in het heelal, met
duizenden zichtbaar maar
in verval…
Dat het afgelopen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
879 nog eenmaal haar stem
voor de stilte spreekt
Gisteren
mijn zoon van vijf
huilt bij stef bos
want na de dood
komen we elkaar
nooit meer tegen
ik beloof het
hij gelooft me
op mijn blauwe ogen
die neigen naar groen
En jij en ik wentelen
in onze wrede dans
van verlangen
en vrijheid
zoeken naar ritme
in de greep van
schijnbaar verval…
Reservetijd
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.331 en als je mij hebt doorgrond,
weet dat er daarna niets meer komt
wat jou nog verbazen zal in mij
jij mijn restwaarde afschrijft
waar ik liefheb in ons trouwboekje
geen beroering meer voelt
aan de andere kant van ons bed
waar ik al jaren niet meer kom
je mij plichtmatig welterusten wenst
verval ik in het stilzwijgen van ons huwelijk…
Knipoog?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
399 De dood is een omhelzing
van de wind, ook voor een
pad waarvan op zijn tocht,
waarvan de vleugels zijn
vergaan als plant, geëtst
in steen, een zwart altaar
waarvan in ‘natura ‘ niets
in verval is geraakt.…
Vergankelijk.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 stuift door mijn kop
zinvolle gedachten vervlogen
in mijn denkruimte van zijn
waar is de verloren vraag
verdwenen in het niets alom
een ons onbekend terrein
sporen zweven er volop
vruchtvolle zaden bewogen
in een natuurlijk vertoon
waar blijven de vruchten
vergankelijk is het verdorde
oer onmetelijk fantoom
meteen begint het verval…
Moeder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
194 Alsof schoonheid
zich even verzet
tegen verval.
Maar zelfs jij
bent slechts een doorgang.
Een kort uitstel
van wat uiteindelijk
alles bereikt.
Want ook jouw gezicht
zal ooit herinnering worden
in de blik
van iemand anders.…