3063 resultaten.
het mysterie van DNA
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
135 Oplossen van Oude Moorden
In de schaduw van het verleden,
waar duistere daden ooit zijn gepleegd.
DNA onthult de waarheid,
rechtvaardigheid die nooit vergaat.
Verloren Ouders en Kinderen
Een kind dat zoekt, een ouder die mist,
met DNA als gids, wordt de waarheid belicht.…
De oude vader
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
175 De dood is geen duistere, bittere heer,
Hij brengt ons slechts naar de bloemenvelden weer.
Zijn gezicht is van taai en van stormachtig hout,
Getrotseerd door de jaren, door weemoed omringd,
Een ziel die de wet van de kosmos aanschouwt,
Terwijl er vanbinnen een vogel nog zingt.…
Herfst in het woonoord
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
60 Zij dragen het duistere geheim van wat verstijfde,
tot de wereld met een schok weer omslaat,
en het leven als een wild, herrijzend organisme
heftig door het zwarte asfalt breekt.
Het is nat en herfst geworden
in de oude straten van de havenstad.
Blauw verval daalt neer over de daken.…
Het stenen woud
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.535 Het duister regeert.
Onder de grond. Stilte.
Ik weet het wel. De wortels wachten.
Heel stil. Zij kennen het geheim.
De verstijving. Tot de wereld omslaat.
Met een schok! Dan barst het los.
Het leven! Een wild organisme. Ongrijpbaar.
Het breekt door het asfalt. Woest.
Nat. Herfst. Oude straten. De havenstad.…
De vluchteling
poëzie
3.2 met 8 stemmen
3.541 En over 't eenzaam huisje
Zonk 't duister van de nacht,
Totdat de nieuwe morgen
Er nieuwe rampen bracht.
De doodsklok bromde 's ochtends
Voor 's meisjes dood al vroeg,
En weer bij 't avondnaadren
Toen men in 't graf haar droeg.…
Zeemansgraf
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
2.023 avonturen de wilde vaart
zij was zijn grote liefde
geen vrouw die het evenaart
De zee met haar herinneringen
die hij altijd bij zich draagt
graag had hij op haar willen sterven
als zij het had gevraagd
Zijn vrienden nimmer wederkerend
vertrokken met hemelen schip
hij had hen allen weggebracht
om nooit meer aan te meren
uit het duister…
Melancolia
poëzie
3.7 met 17 stemmen
4.118 Toen ik naar de vijver ging
Door het korte gras,
Naar de boom die overhing
In de vijverplas,
Waar het water inkt geleek,
En zo roerloos sliep,
Of het oog in 't duister keek
Van een peilloos diep,
Waar het windgefluister klonk
Door het popelblad...
Weet gij, wie op d' elzentronk
Mij te wachten zat?…
De moeder en de zoon
poëzie
3.7 met 6 stemmen
4.044 DE MOEDER
Mijn zoon, mijn zóon; ik ben voor u als duister goud...
Zíet ge mij niet, om u zo troostloos-droef te wanen?
DE ZOON
Mijn moeder, 'k zie u vréemd in 't licht van mijne tranen...
DE MOEDER
Bemínt ge mij dan niet, mijn kind?.. Zie hoe ge leeft
in iedre trage traan die in mijne ogen beeft.…
gevangen nacht
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
2.050 sterren houden de nacht gevangen
in een zilveren schijnen van maan
en droom
het zwarte wijkt voor het licht
zichtbaar trillend dansend
rond de spiegelende ginsteringen
op het water
stilte houdt de nacht in haar greep
wanneer een uil zacht roept
in stereo
een antwoord echoot het duister
uiteen, hoorbaar stil
als het zachte klotsen van het…
De avondwolken
poëzie
3.9 met 14 stemmen
3.978 Toen zonk de zwijgende avond
Om me, als een mist uit de hemel,
Als om een boom zonk de avond,
Als om een duistere heuvel,
Als om een donkere vogel,
Als om een graf op een heuvel -
Zo zonk de nacht uit de wolken
En zeeg de verduisterde hemel
Rondom mij heen; - en de wolken
Dreven als vage gedaanten,
Als vluchtende vreemde gedaanten -
Zoals…
Mei boek III [fragment]
poëzie
4.8 met 12 stemmen
3.709 Wel 't vochtig blazen door het jonge riet
En kleine wilge' en berken van de wind,
En 't zoele en zoete wenen, of een kind
Door 't duister liep en zonder klagen schreide.…
veluwe
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
890 die hen dagelijks omhult
nog steeds bang voor hemelse dreiging
stug volk van een schrale witte zandbodem
met paarse heide en donkere jeneverbessen
witte wieven des heeren onfeilbaar woord
somber starend naar de onvruchtbare grond
bossen vervagend in mistige verten
de weemoedige roep van nachtvogels
onzichtbaar in het huiveringwekkende duister…
De Nacht
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.210 Omringd door het maanlicht van de opkomende maan
schrijf ik dit gedicht
Ik ben gezwicht
Ik geef me over
Mijn hart is veroverd
Je hebt me betoverd
Een tinteling was hetgene wat me tot beroering bracht
Een aangenaam gevoel, lang verwacht
Het licht op zijn felst midden in de nacht
Is het moment dat wij ontwaken in onze kracht
De nacht en het duister…
Sinds jouw dood
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
1.053 Innig was onze vriendschap
verbintenis van intellectueel mens
en gezellige belichaamde vriend
dat ik wel weet
dat jij mijn onderbroekennaam
denkbaar in de hemel
een leven lang verbonden
in heimweewind zal fluisteren
als de weerwolven luisteren
nachtmotten de maan duisteren
omdat ik
nooit meer zal vergeten
wat we elkaar in liefde aandeden…
Het lied van de dorsers.
poëzie
2.7 met 7 stemmen
1.557 Dáár in de
Duister de
Zware ge-
Stalten;
Schemert de
Dag door het
Vensteroog
Heen.…
Pinksteren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
635 Zoals in licht en duister, eb en vloed, zomer en winter heeft
onze geschiedenis zich een weg gebaand. Nu is het de tijd
van belijden met ons hart op de juiste plaats. Op zandgrond
en rotsen hebben wij gestaan; toch radicaal gekozen
voor die ene baan. Smal is de weg tussen alles door,
leven vanuit ons hart in een tijdloos spoor.…
Vergezicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
723 Maak geen sprong in het duister
maar warm je aan het licht.
Daar is duizelingwekkend jouw vergezicht begonnen.
Een gezicht met zoveel diepte,
je krijgt weer adem als je het ziet.
Liefdevolle ogen en grootse avonturen,
en je hoort een roep, je zingt je lied!
Over liefde, zonnen en het leven.…
Vertel me niet dat liefde blind is
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
725 verdwaalt
Ze verwordt tot een leegte
Een plaats waar angsten regeren
Ik begeef me langs afgronden
probeer angstvallig mezelf overeind te houden
Steeds weer zijn er mensen die jou vertrappen
op de jacht naar het kortstondig geluk
Zij, die haast hebben om hun zakken te vullen
Het zal ze nog duur komen te staan
omdat ze zonder de liefde in het duister…
Vroege vogels
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
562 Over de weidse
Oostvaardersplassen
hangt in de kilte
der morgenstond
de wazige damp
van een manshoge nevel,
schuilplaats voor duizenden gasten
Onder de brede
vleugels van Jara
wacht ik, onzichtbaar
voor andere vogels,
in slinkend duister
aan drempels van licht,
op de rossige gloed van Aurora
Door galerijen
verspreidt zich…
Avond mijmering
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
512 Achter het einder sterft de zon
in oranjerode vlammen
en veegt met duister, langzaam de hemel leeg.
Een zwakke bries voelt weldadig koel,
bomen bewegen traag hun takken
alsof ze mij zachtjes wenken.
Spreeuwen zoeken een plaats voor de nacht,
in zwermen in een strak verband
tussen de bomen door vliegend zwenken.…
Het land van de toekomst.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 Vol gevaren en de zon scheen slechts af en toe,
maar vaak was het duister, je was alleen.
Terwijl de jaren zich voortsleepten,
wordt de weg naar jouw plek steeds toegankelijker.
Stap voor stap, zoals een bloem die zich opent,
en het odeur van levenslucht en licht bracht.…
Vragen aan de Spiegel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
605 Echt leven is geen groei, maar ’t gras dat kreunt
waar hij, in ’t duister, met zijn vingers knecht.
Ik ben het niet, die spreekt of denkt of doet –
ik ben de klank die in uw eeuwigheid verglijdt,
een veertje, opgeheven door uw wind,
die dwarrelt… en verglijdt in ’t eindloos nacht.…
Vroege vogels
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
258 Over de weidse
Oostvaardersplassen
hangt in de kilte
der morgenstond
de wazige damp
van een manshoge nevel,
schuilplaats voor duizenden gasten
Onder de brede
vleugels van Jara
wacht ik, onzichtbaar
voor andere vogels,
in slinkend duister
aan drempels van licht,
op de rossige gloed van Aurora
Door galerijen
verspreidt zich…
Terugkeer naar de liefde
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
177 Het niemandsland verdwijnt nu in gitzwart zwijgen
terwijl de wagon hem naar grijze schemering brengt
weg van de starre pikorde en saaie burgerplicht
waar hij een masker voor de buitenwacht droeg
zijn telefoon licht op met één kort woord
een fris baken dat de grauwe sleur doorbreekt
oude gevels van de stad ontwaken in het duister
terwijl het…
Stad van de schaduwen
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
403 En toch, als je de muziek uit de duistere nachten hoort,
denk dan niet dat het toeval is, of een wreed lot.
Het is de stad die jou jouw spiegel toont.
Zoals je je leven hier hebt verwoest, in deze kleine hoek,
zo heb je het in de hele wereld misgelopen.
Het heldere zonlicht van toen komt nooit meer terug;
het verleden is definitief weg.…
Betlehem
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.856 Voor kindren rijst bescherming op;
Een vrouw verplet de slangenkop;
Het licht straalt door het duister,
De liefde breekt band en kluister.
Wij hebben 't gehoord; 't is Godes stem:
‘De Heiland is geboren,
Van ene maged uitverkoren
In Betlehem!’
-----------------------------------
Uit het hart! (1874)…
serpentijn (droom)
netgedicht
3.3 met 27 stemmen
2.287 Ik heb vannacht een python gekust
Een donkerzwoele kamer, ik en nog één:
een onbekende vader van een onbekend kind
die zich met pikzwarte irissen dom hield
en blind, die listig in het duister tastte
Er hing een slapend, roodoranje licht
als een ketelhete schemerzon
omzwachteld ’s nachts met koele mantels
in sterren of in maan vermomd…
Heel eventjes
hartenkreet
4.2 met 20 stemmen
2.153 Eenmaal binnen zoeken we tastend,
elkanders lichaam in het duister,
de jassen vallen van ons af,
onze stemmen zijn een zacht gefluister.
Op de grote bank in de kamer,
leg je dan je hoofd in mijn schoot,
jouw ogen kijken me verlangend aan,
je lippen zijn verleidelijk rood.…
Eenzame
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.189 Schichtig zoeken zij hun heil,
Een duister onderkomen
In de keerzijde van de werkelijkheid.
Droeve geesten zingen schel,
Vervlogen wensen hun lied,
Bevolken de schijnwerelden,
IJl gebouwd op treurende zielen.
Het bloedende hart,
Twijfelende pen,
Vermag niet meer te wenen.
Zijn inkten zijn vergoten
Over een wereld van onbegrip.…
de boekenvlinder
netgedicht
4.4 met 57 stemmen
2.090 De letters waren mij duistere woorden.
Nu hoeven we er niet meer over te praten.
[epiloog 1]
Het boek is gesloten
en weggewaaid
de vlinder achterna.
Ik ben met rust overgoten.
En ik straal nu ik hier
zo blij en alleen sta.
[epiloog 2]
Mijn bril is stuk zo ik hem droeg:
ik kan de verte niet meer zien.…