Alle inzendingen

Diepe zwarte rouw tranen als regenbuien, hart nog vol liefde.…

Ik doop suikerspinnen in frozen margarita’s slinger op promillage in overdadige plooien – ruk jij me uit mijn strofe Beneveld raak ik je veren strijk langs je stiksels krimp in je paarse organza krul-krul in je zijdezacht licht – leun jij gefronst achterover ‘Mijn manchetten knellen’ stuntelt Armani schudt zijn pauwenveer langs hoed…

Energie, energie, energie en nog eens energie ik, ook als pseudoniem Jean Fermate, heb zoveel energie heb ik, geboren als zoon Jan Jacob Krediet, dat van mijn vader, mijn verwekker Gerrit Jan Krediet, die was afgestudeerd elektricien bij het GEB het GEB: Het Gemeentelijk Energie Bedrijf dat van mijn geboortestad Rotterdam Gerrit wist heel…

In alle haast even vluchtig roepen, bij plotselinge angst of schrik, tot God, kan wellicht lijken op verholen spot: smekingen, die er onbewust uit floepen. Men wil zich, dankzij zwak gevoel, beroepen op de Hemel, Die ziet naar ieders lot. Deze uitspraken, vrijuit wijs of zot, snellen om de wereld in dolle troepen. De bende woorden mag zich…

Toen ik wilde melden Wat er eindelijk te melden was Bleek er plots Niets te melden Toen ik dat meldde Sprak men Dat dat juist niet Vermeldenswaardig was…

Er is een donker amoureus gezicht met opvallend vriendelijke ogen van een kameraad uit niemandsland diep in de late avond op bezoek omdat er ware liefde nodig is om vriendschap te laten ontstaan. Ze drinken een biertje samen om over voetbal en vrouwen te praten, terwijl het later wordt en de oogopslag wederkerig lijkt nu er niets meer…

Hey, ik was niet bij je feestje niet omdat ik iets anders had en al was ik moe, ook dat was niet de reden al lag mijn bank nog zo lekker Nee, ik had gewoon geen zin Na wat er is gebeurd weet ik niet of wij nog vrienden zijn Want ik ben boos om wat je zei Alleen, ik durf het niet te zeggen dus zei ik maar dat ik helaas niet komen…

De wolfspin knippert de Akhal-Teke wit ivoor een beladen woord – steigert voor akkoord druipt zijde uit haar hersenspinsel fluistert in mijn oor vier handen achteruit vier handen in behaarde huid lippen dansen – de krump zo niet pas de bourrée hunkert zij naar wijsheid nee – nee– niet uit een boekje – weggescheurd…

Welkom in het themapark Over kannibalen Stap ook eens in een kookpot Daar hoeft u niet voor te betalen U wordt gekookt U wordt gemalen U wordt gemarineerd En dan in onze vreetschuur Als kanniburger geserveerd.…

in de stilte van het gemis ontmoet ik steeds mijn liefde traag houdt zij mij vast telkens weer als ik haar draag en die gedachte wis juist dan voelt mijn hart zich belast in de stilte van het gemis houden van is ademen in visionaire luchten die mijn bestaan in willen kleuren en als de tijd die wonderbaarlijke vreugde plots achterlaat…

Adem schoonheid drink de warmte en verheug je om vele kleine dingen. Groet de dagen van de lente koester ze met tederheden. Draag de stilte laat je vinden zie de vogels hoor het groen.…

op klaarlichte dag verdween jij in splijtende tijd niemand vroeg of jij die zwaarste reis aanvaarden kon de zon zocht een uitweg achter de huizen de korenhalmen bogen boven de bomen kraakte een lied over de wreedheid van het uiteenscheuren het verdwijnen in lege velden niet nooit meer zijn onthutsend het dorstige papier dat…

Ik zei: geef mij de waarheid, niet het zachte licht van verhalen, niet het glas dat alles glad trekt, maar wat achterblijft als je niets meer verbergt. En de waarheid kwam — niet als een helder antwoord, maar als een raam in januari waar elke adem zichtbaar bleef. Ze sprak niet luid, maar zette dingen stil, en wat zij wegnam bleek precies…

Er slaapt een man in mij. Soms noem ik hem zacht de mijne. Hij vult mijn ribbenkast met rust, neemt mijn adem even mee en geeft haar later terug, warmer. Ik loop de kamer uit, niet boos, alleen even alleen, terwijl zijn geur nog om me heen hangt als een jas die ik zelf heb aangetrokken. Mijn heupen werden ronder door de jaren, een kind dat…

de mist hangt ginds nog laag boven de aarde tot de morgenzon de damp verdwijnen doet vanuit coulissen van wijdgeopende gordijnen zie ik het trage schouwspel als een gestaag ontwaken van het vroege landschap voor een nieuwe lentedag...…

Vroeger was een wolkenlucht. Toen niemand wist van digitaal. Een in een oor gefluisterd woord werd niet gehoord. Het heeft nu nooit bestaan. Er moet een tekening zijn geweest. Ergens op een dag een beeld dat ach arme, ver voor onze tijd, uit de geschiedenis is gewist. Er was een gedicht. Dat moet er zijn geweest op een rotswand aan…

Onder de huid van een volk ligt soms een schaduw te slapen een fluistering die zegt dat men kleiner is dan de ruimte die men inneemt. Maar aarde vergeet niet. In elke voetstap trilt een herinnering aan wie men ooit was, aan kracht die generaties lang door aderen stroomde als een ondergrondse rivier. Geen volk kan tot volle wasdom…

Jas, jas, jas zei je tergend langzaam en je herhaalde jezelf jas, jas, jas tegen de daden van mijn ontwaakte lichaam naast mijn gewraakte naam. Het was een komen en gaan nieuwe taal in nieuwe verhalen de voordeur ging open en dicht leugens staken de kop op als raadsels waarheden verschenen en verdwenen alles kwam terug in herinneringen…

Ik sta op het balkon bijna-gewoon te denken aan de mannen in de zaal die mijn kleren monsteren en zich een beeld vormen van mijn lichaam Zo ben ik dus zo verhouden mensen zich tot elkaar, aftastend wie ze zijn in de ogen van anderen elkaar inschattend en afwegend met wie ze wel willen praten en wat flirten, wie weet wat er dan…

zit ‘t in verkeerde vormen de neus die nederbuigt, de te dunne mond zit ‘t op de tanden, in viezige sporen pukkels, littekens, een onzuiv’re huid of zit ’t dieper, in het hart verborgen in donk’re hoeken, vol van macht leeft ‘t achter monden die draaien over angst die de ziel duisternis bracht kleeft ‘t in verleden als droge wijn in schaduw…

============ =================== ik heb niets op school geleerd behalve ik observeer slechts de sport van het menselijk tekort. alles spant samen tot een verschrikkelijke schoonheid. alles wat ik zie en mijn ogen zullen vergaan. maar alles zal blijven, maar andere ogen zullen kijken. =================== ============…

Ooit schreef en zong ABBA en won glansrijk Met WATERLOO het Song- festival Met carrière van goud Hebben zij zich tot Multimiljonairs gezon- gen Hard werken, zonder druk Ongedwongen ABBA Topmuzikan- ten en -zangeressen Met de mooiste klanken en stemmen Wonnen in de jaren zeventig van Napoleon Deze roemruchte Slag bij…

Ze hangt als een lege boodschappentas aan mijn arm en ik bedenk me wat er met haar uit mijn leven verdwijnt: Buisman, een stoof, de theemuts. Niets houdt haar trouwens nog warm. Bevelend wijst ze naar de supermarkt en vraagt me wat ik zie: ik noem een naam. Nee idioot, dat is de overkant en hoe komen wij daar? Ik wil haar nooit meer ontstemmen…

Door het tikkie met het blikkie pakt Joling zijn ticket voor de tropics en vertrekt gisteren groot nieuws in het NOS Journaal alle ellende van de wereld naar de achtergrond "Weet je wel hoe dat voelt" pijnlijke woorden van de heer Joling gooit bier in het gezicht van zijn belager gaat op de vuist en werkt hem tegen de grond nou die…

Als Trump nou niet een foute wannabe was In een AI-gegenereerde prent Maar als een bovenaardse president Ook echt de zaligmakende Messias Dan vonden we dit jaar toch met zijn allen Dat hemelvaart niet vroeg genoeg kan vallen…

Om geld of roem Geeft ze geen sier, Zij doet het louter Voor haar plezier. Alleen wat het is, Wat zij zo graag doet, Daarover houdt ze Wijselijk haar snoet. Die geheimzinnigheid Prikkelt menigeen, Maar wat ze ook doen, Ze verklapt het geen.…

Ik zie de rijen wolken drijven In 't geelwit schijnsel van de maan Als jaren van mijn leven glijden Naar 't gindse van 't bestaan De sterren trekken ruisloos rond Niet wijkend van hun vaste baan Gelijk de nacht verwacht de ochtendstond In 't eeuwig komen en gaan Zo trekken sterren in mij voort In 't licht van dag en nachtelijke vlucht…

Opnieuw staart hij in de nacht in zijn tuin als hij niet beter wist zou hij niet zeggen dat zijn gedachten vruchtbaar zijn zelfs vruchtbaarder dan menig bloem die onbestoven vergeeld verwelkt de ruimte inneemt als het ware onkruid zinloos en welig tiert in zijn biodiverse multiversa Maar nu blijft de man de kalme observator…

waar vind ik troost als zwermen zwarte vogels altoos boven mij vliegen soms in angstaanjagende duikvluchten recht op mij afkomen waar vind ik troost als de lente geen lente meer is de zomer geen zomer meer zal zijn waar vind ik troost als ik voortdurend leef op losse schroeven waar vind ik troost zachte troost…

O limbo, jij die duizelingwekkend oorsuizend door de schacht ter helle vaart vertel mij, wat is in vredesnaam een loevende lichtoog? Ik ken wel toevallig een veiligheidslichtoog, zo'n lantaarn op de helm van een kompel als jij diep in tartariaanse spelonken maar een loevend lichtoog is mij niet geheel helder - sterker, ik weet…