Alle inzendingen

Het is voorbij, Ik ben soms weer blij Ben niet meer op jouw boerderij Maar in mijn hoofd duik je nog op Met je verrotte varkenskop Dan denk ik terug aan toen die tijd Ik was verwikkeld in een strijd Was aan het vechten voor mijn plek Maar gleed steeds uit over jouw drek Jij, wroeten, knorren, overal schijten In oren en in staarten bijten…

Je hoeft niet veel te hebben om de zon te zien: alleen maar goede ogen en een bril misschien maar weet dat toch de diepste dingen gratis zijn en dat ze soms ook groeien dwars doorheen de pijn. Dus maak je zorgen maar niet al te groot en wees tevreden met het dagelijkse brood.…

Met een stalen gezicht zal het ontkend worden maar de aanstelling van Donald Pols is het puurste staaltje van publiek/private samenwerking met een heel dun laagje van maatschappelijk 'belang' die miljarden die komen er en Tata Steel blijft waar het zit of toch verplaatsten naar een opgespoten eiland op de Noordzee? ik ga de heer Donald Pols…

al zouden wij de vogels verstaan de bloemen begrijpen het beest in ons verslaan de rijpe vruchten der bomen hun dromen doorzien het klaterende water onze diepste dorsten lessen laten het gif uit onze aderen persen de grond waarop wij leven teruggeven ten bate van de aarde onder onze voeten ons heilige moeten gunnen tussen wortels…

ik heb een heel aardig voorstel gedaan maar je reageert niet op mijn bericht dus moet het maar hier in het zicht staan als wij elkaar nou eens met rust laten elkaar geen commentaar meer geven wij allebei geen onzin meer uitblaten dat is het beste voor de algehele sfeer dan hebben anderen geen last van ons en vindt iedereen ons misschien…

ik groei als het licht mij kust en slaap als de koude mij in slaap wiegt ik bloei wanneer de zon mij liefkoost en soms na stormen en overdaad aan water of droogte is het de nacht die mij sust tot slapends toe, als de maan dat wil zo draag ook jij de morgenstond de dag, maar ook de avond in je ziel de wegen die wij gaan vallen ooit doodstil…

Als een normaal gesprek niet meer kan baten, Agressie dreigt en -erger nog- geweld, Dan houdt de cam die men kreeg opgespeld De boze klant nauwkeurig in de gaten. Die let bij Albert Heijn, ik zeg het fijntjes Op heel veel meer dan enkel op de kleintjes.…

Hoe betrad ik ooit jouw ondoorgrondelijke binnentuin Als ik er naar keek dacht ik: daar wil ik zijn Ik herkende al die dode kleuren Maar het was niet van belang hoe ik me zou manifesteren jij bepaalde jouw eigenheid zorgvuldig sloot je de afscheidspoort Daar, waar nooit een begin was ik kon jouw achterkant slechts vermoeden en nu lijk…

Voor vrede kiezen doe je met je hart Een onderhuidse rups wil dan verpoppen Een veld scheppen om oorlogen te stoppen Geen vleugels meer van staal met de kleur zwart Nee, nieuw en rein, van bovenaardse snit Fel aan je ogen, licht verspreidend, effen Klaar dus om voorbereidingen te treffen Voor een verandering waar pais inzit En vree, want…

Depressie is een overlevingsstand: Van donkere wolken, Met zware, zwarte mist. Die genot ontwijken, En het onmogelijke waarmaken. Met één uitweg. Het is een ziekte, geen zwakte. Waarbij willen en kunnen elkaar voortdurend tegenspreken, En de negatieve gedachten de overhand nemen. Met als gevolg dat de spanning maar blijft toenemen.…

Weet je nog dat wij vreeën in het duinzand lachten om alle mensen en vluchtten in een ander leven. Het ronken van de motor op een lange donkere weg en de muziek die wij hoorden de tranen die wij vergoten. Op een ochtend werd ik wakker en dacht je echt te kennen van de wieg tot aan de zerk. Maar die avond toen ik in slaap viel, vermoeid…

Ik laat je gaan niet omdat het kan, maar omdat blijven te veel doet. Wat was, draag ik mee zonder woorden, zonder belofte dat het ooit verdwijnt. Dit is geen einde. Alleen het moment waarop ik zwijg en verder loop.…

Kijk in de spiegel. Om te zien wie je bent, om te beseffen dat dit gezicht niet eindigt bij jou. Er is geen vervolg als jij het niet maakt. Geen tweede versie, geen zachte herhaling van wat nu nog intact lijkt. Je draagt iets dat niet van jou is— trekken, blikken, een echo van iemand die ooit ook dacht dat tijd wel zou wachten. Maar…

Die vriendelijke dame elke ochtend komen we haar tegen, stralend weer lichtelijk voorover gebogen lezend autocue met betoverende blik, zo fijngevlochten enthousiast glimlachend, met vriendelijke ogen pittig commentaar gevend over wind, ijs en regen Zij lijkt op het meisje van hiernaast al kom ik deze dame, in dagelijks leven, nooit tegen…

vanaf de eerste kreet ligt de schaduw al opgevouwen tussen de lakens van de wieg een baby vuist klemt zich vast aan lucht alsof tijd iets is dat je bewaren kunt in een broekzak tussen verloren munten en een kassabon van gisteren de jaren lopen niet ze lekken uit een knie uit een spiegel uit het trager worden van namen op de tong…

Op mijn horloge, verkeerd om mijn pols, zie ik hoe laat het is in Mumbai, vijfenhalf uur later dan waar ik woon Het is maar een kwart dag verschil maar op bezoek bij mijn familie daar met vrienden op het strand of wandelend over de promenade likkend aan een kulfi-ijsje ben ik jaren moderner en vlotter dan hier in Engeland, waar de studenten…

De nacht was kleiner dan alles wat morgen zonder antwoord bleef.…

voor aanvang van zijn afstomping vervaagde in afstandelijk groen haar opgeloste stoffelijkheid in de ochtendlucht iedere leugen blijkt echt zij zal nooit wederkeren, verdomme noch in dode lijve en hij wankelt in saaie stilte na haar lichtvertoon die haat houdt hem in leven zij doet wat zij wil met of zonder kleren voor zichzelf…

Lig in bed draai me links draai me rechts kijk naar het plafond tracht schapen te tellen na de vijfde rennen ze weg Uren tikken voorbij de slaap is een wild paard waarnaar ik verlang Woestijnen van verlangens kunnen het paard niet temmen wie temt hem wie temt mijn gedachten wie sust mijn slaap ik wil stijgen rusten in de armen van…

Zou het al zinken en vergaan, Waar bleef de zwaan? Waar bleef de zwaan, De zwaan, dat vrolijke waterdier, Nooit zat van kussen? Geen waatren blussen Haar minnevier. ’t Lust haar te nestlen op de vloed, Zij kweekt de gloed, Zij kweekt de gloed Met hare vrolijke wederga, En kipt hare eiers, en acht geen schreiers, Noch vreest geen scha…

Al weer zes jaren her, Dat Corona de wereld chaotiseerde, De mensheid veel leerde. Maar wereldleiders van nu, Alles blijken te zijn vergeten, Handelen als blinde dictators, Of als naïeve Jan Doedels. Het volk hoopt op beter, Tegen beter weten in.…

Laat hem, die in gunst staat bij zijn ster Van publieke eer, trots met titels pronkt, Wijl ik, wiens fortuin van zo’n triomf verspert, Onverwacht vreugd vind in wat mij meest lonkt. Prinsenvoorkeuren die hun blad laven Zoals de goudsbloem in het oog der zon, En in henzelf - hun trots begraven, In hun glorie sterven zij bij een frons. Krijger…

Ergens in de leegte zit diepte, begraven onder lagen Ik maak ze één voor één los Maar telkens als ik graaf, zak ik dieper en word ik opnieuw bedolven Door wat? Ik kan het niet zien Misschien is het angst, voor wat wacht in de kern En als ik die bereik, durf ik hem dan toe te laten? Ik ben moe van het graven Ik wil vrij zijn…

In onbeweeglijk evenwicht ligt mijn ik stil te wachten in een bed geschikt voor dromen ergens in de koude stadsbuurt omdat jij ooit terug gaat komen ik weet nog niet hoe lang het duurt je weet dat mijn naakte ziel zich ernstig zorgen maakt maar eenzaam gaat het leven verder ik speel een beetje met mijn gedachten om het wachten te verzachten…

Ik zucht en denk bedrukt aan juttemis Een zee van kaarsjes op de slagroomtaart Gezond en zeer wel is ze weer verjaard Zo lang er leven is geen erfenis Het zijn geen hoge eisen die ik stel Een zachte dood maar wel een beetje snel…

Waar laat ik mijn schijnwereld zodra jij dingen doet die werkelijkheid dragen het onwaarschijnlijke moment waarin jouw nachtlach zichtbaar wordt Afstand veranderd in emotie je wijst in de richting van een bank je stuurt me met je ogen jouw wachters heb je weggestuurd dan is daar jouw ondenkbare beweging hoe jij schijnbaar zonder twijfel…

Hij maakte vroeger kennelijk furore, Een vlag bedekt zijn onbekend gelaat, Dit monument betreft zijn heldendaad, Uit overmoed doet hij een stap naar voren. Het beeld van Banksy toont ons in het kort, Dat vroeg of laat een held te pletter stort.…

In een goedkope kamer waar de zon door kapotte lamellen naar binnen zeikt, zit ik te kijken naar iets in mij dat tegen de tralies slaat, alsof het denkt dat dat helpt. Dromen liggen te rotten in de koelkast, niemand die ze nog wil aanraken, ik ook niet, maar ik doe de deur toch af en toe open, uit gewoonte. Ik zit aan de toog, natuurlijk…

We doorkruisten de termietenberg de blauwe moeder zag haren groeien op kale plekken honger druppelde langs vorken – in de dis krulden wortels op het oeverloze zand we vraten alles krasten aan het bord aan het vergraste tafelkleed verslikten we onze rituelen likten het ongebleekt katoen.…

In het diepe duister met de dood haast in de ogen op een haartje na de staart van de chinese olifant... elimia de pimia, ijskoningin zonder furore, in '81 djalal abad in kyrgistan geboren en achttien jaren later gesneuveld in boltini's tent ach was het maar madurodam kindparadijs bij wassenaar...…