Alle inzendingen

Ach laat ik eens een snelsonnet proberen Geen veertien regels maar een schrale zes Een nieuwsfeit, boodschap of een wijze les Tenslotte twee om alles om te keren Waarom het korter moest..ja dat blijft gissen Driek onze dichter hield blijkbaar van wissen…

soms rijmt er niets op iets ook al geen punt want in feite mag in de poëzie alles je wikt en weegt schrijft en schrapt tot er wat woorden willen harmoniëren en jij je als dichter gelukkig mag prijzen…

Ik moet u iets verklappen als de JordaanDichter Jan Jacob heb toch zelf heel veel steden gezien zeker ook in de buitenlanden Brussel, Barcelona, Parijs, New York, Washington, Los Angeles, Beijing (Peking), Ganzhou, Praag, Dresden Oslo, Stockholm, Berlijn, Warschau, Bern, Londen, Kopenhagen, Ouagadougou, Niger, Kano, Douala,   zelf geboren…

zo mooi, zo diep, zo inspirationeel, zo irreëel zo prachtig, zo machtig je voelt je teloor gaan aan deze literaire grootmacht! maar ik snap het echt niet velen zeggen van wel dus kan iemand het mij uitleggen? ze zeggen dat ze het snappen maar niet bij liefde vinden passen. Toch is de titel van dit gedicht niet voor niets liefde toch?…

Zo’n dag met jou moet ik beschrijven zodat iets, wat? kan beklijven Bij Breda station zoek ‘k ‘t busje en zie dan ginds iets met oranje, klim erin en geef j’ een kusje We rijden over bruggen, tunnels door, langs ‘t water, beluisteren lachliedjes rijden nauwe straatjes door arriveren na twee uur, wachten op parkeerplaats met onze mobiels…

Tranen vallen zacht je licht verwarmt mijn wezen sterren dansen mee Een traan rolt traag over mijn wang, het hart voelt elke rimpeling in de lucht. Ik zoek die ene druppel licht uit de hemel, om de zwaarte van de wereld zacht te maken. Mijn gezicht klaart op door je schijnsel, een baken in de chaos die ik soms ben. Tussen de duizend prikkels…

Ik zou willen dat er een moment was, al was het maar voor even, dat iedereen vrij was van tragedie, van tragedies in ons leven Dat iedereen kon doen en laten, alles wat rechtvaardig is Waar tederheid kan vertoeven, zonder waarlijk gemis Iedereen op deze planeet wil gewoon gelukkig kunnen zijn Om vrij te zijn van bekommeringen, beslommeringen…

Dat gebaar-dat loslaten- was de eerste beweging naar vrijheid die ik nooit begrepen had totdat ik hier stond in mijn ruimte met 14.19 op de klok. Heel zacht bijna niet hoorbaar kwam het besef alsof muren zelf spraken Ik mocht neerleggen wat nooit van mij was. Met dit besef vielen alle kamers even stil. Niet opgelost niet…

Uit as en sneeuw bloeit de roos, rood over wit, bloed dat sneeuw kust zonder vlek, zonder smelten. Kelk ademt één: wit hart drinkt rood sap, rood fluweel houdt wit licht vast, geen scheiding meer. Doornen, ooit prikkend in zwarte lust, nu kroon rond openheid, scherp maar teder strelend. Geur: rozenolie met munt-dauw, muskus die zingt: “Ik…

In de duistere diepten der nacht, waar winden wijlen en sterren stil staren als stomme getuigen, dwaalt de tijd traag en teder, als een tijdloze tijding door lege lanen van ’t leven, vol leed en verlangen. O, hoe de rozen, rood en rein, in rozige vazen verwelken, verwonden door verborgen verdriet, geboren uit achterbuurten waar brieven de…

De kamer ruikt naar oude urine en afgekoelde soep. Op het nachtkastje staat zijn kunstgebit in een glas met kalkrand: een glimlach die geen dienst meer heeft. In de zwarte lade tel ik het geld. Tussen vergeelde elastiekjes en pennen die weigeren vind ik een foto van een vrouw die ik nooit heb hoeven aanraken. Ik voel geen spijt. Alleen…

nu zij zichzelf in de spiegel ziet denkt zij aan haar dwarse aard tegen de stroom in haar garderobe ademt een vintage smaak die van een Boomer ook die van een Zoomer ships that pass in the night and speak each other in passing zo dichtbij en toch zo ver weg wie ben jij wie ben ik dan zijn wij ons zuiverste zelf?…

In het lauwe wintergrauw staan lange dunne takken kromgebogen dwingende zwaarte zucht vanuit hun bruingroene bast maar kleine lichtgele vingers hangen in grote getale overal tussen hen in strooien poeder van opwekking naar het neerslachtige hout de elzenkatjes voeren gezamenlijk ingetogen stille strijd tegen winter die aarzelt…

ik heb haar zien komen en ik heb haar zien gaan het was even dromen maar ook zo weer gedaan wat rest zijn gedichten klein, gevoelig en raak ik zal me erop richten ze niet te lezen al te vaak op deze plek geen oorlog of iets wat erop lijkt liever ook geen bedrog of gepest wat erop prijkt…

Fantasieën zijn heerlijk om te lezen en te bedenken als verkenning van jezelf en de wereld Daarna moet je eropuit en deuren gaan openen naar je wensen, niet blijven steken in mooie dromen en niet blijven uitstellen omdat je nog niet durft en jezelf wijsmaakt dat je eerst meer zou moeten weten Als je wilt leven, moet je vuile handen…

De vorst breekt weer door mijn tanige huid; ze hangt als vel aan de slapende eiken. De grens naar herstel is nog te bereiken, nu ik mij losmaak van het winters besluit. Van het land pluk ik de zachte dagen, een regenbui die mijn lichaam masseert; ik ken de bittere kern die hij vereert, met mijn jas kan ik hem wel behagen. Uit mijn arm ontwaakt…

De messen zijn geslepen, De banieren liggen klaar, De cavalerie is aangetreden, Marine en luchtmacht paraat. De strijd kan nu beginnen, Het leger rukt al op, Bommen en granaten, Kanonnen en houwitsers, Tanks, straaljagers en helicopters, Fregatten, mijnenvegers, Al’t materieel wordt ingezet, Zelfs de nationale reserve Is nu operationeel,…

Groen vuur snijdt door mijn nacht Luisterend naar je vraag een zacht antwoord gegeven Samen gestreden voorbij onze tenen Onherroepelijk achter ons Voorgoed verdwenen…

O als gij eens wist hoe de groten der aarde ieder voor zich begon als alchemist en in hun queeste trede voor trede ten hemel stegen doch aldoor dwalend in hoger sferen van hun grensloze wijsheid meenden de ring met de steen der wijzen te hebben gevonden, doch dat was slechts rosetta een raadselformule een ultiem enigma gestolde…

Afstand bereken ik niet als een vogel wanneer ik denk te vliegen ontbreekt mijn verstand in onbezonnen illusies maar dat zegt niets over de oevers van mijn onkunde over de gevaren van mijn gebreken nu ik niet meer in de psychiatrie geloof kleine ondeugende Narcissus ik hoor jouw echo uit de groene heuvels angstig door het zoemende geluid…

ik droom dus ben ik niet ik droom dat iemand de deur intrapt niet voor de grap maar voor een politieke moord ik droom dat ik niet ben ik droom dat ik dood ga niet voor de grap maar voor niets ik droom dat er een ik is ik droom dat ik eet en drink voor de grap maar ook voor jou…

Laatst was ik bij mijn Fillis Zij zat een wijl te peinzen, maar in het einde vroeg zij: 'Weet gij wat een kusje is?' Ik zei: "Mijn liefste meisje, dit is te filosofisch. Een kusje lat zich voelen, doch laat zich niet beschrijven. Misschien dat wij het wezen als ook de aard der kusjes door dadelijke proeven wel min of meer ontdekten…

Hier zit ik dan, Alleen, in de kilte. Waarom ben ik hier? Er komt een vlaag van stilte. Het bedekt mijn ledematen. Van onder tot bovenaan. Het vergt vele antwoorden. Ik laat een traan. Van verdriet, meer niet. Het is iets wat niemand ziet. Niet van de buitenkant, niet vanbinnen. Ze zien alleen een meisje, Een meisje dat graag wil winnen…

Europa laat zich al te licht verleiden Mijn rug op kunnen ze buldert de stier Ik ben de baas van deze wereld hier Een oppergod vertoont geen medelijden Je kunt ver komen met een grote bek Al lul je ook voortdurend uit je nek…

Midden het jaarlijks feestgedrang, overvloed van lampenschijn en zang, tot beneden in een karige winterstal, staan jij en ik, - niet van ver gekomen, weinig koning en veel herder, - gebogen over de onschuld van een slapend kind. Van de houten Jozef naar zijn moeder, zweeft de ouderlijke droom dat hun kleintje, anders dan voorspeld, zoete…

Als je leven overleven is Je de dagen soms met moeite slijt Ik hoef niet rijk te zijn Mijn leven is mijn vrijheid Ik ben al tevreden met een woning TV een bed en een bank En verder met een volle koelkast Eten en drinken en brood op de plank Als je leven overleven is Ik kom ben en leef als een jongen van de straat Ik praat met een ander…

In een zee van kleur, onder de blauwe lucht, ligt een pluktuin vol leven, geur en pracht. Hier bloeien Dahlia's in het volle licht, hun kleurenpalet is een hemels gezicht. De Dahlia's dansen in de zwoele bries, hun bloemblaadjes glinsteren, zo fijn en fris. In tinten van roze, rood en geel, vertellen ze verhalen, zacht als een veer.…

Bij Bruna CS Centraal wil ik liggen wat mij betreft als boek met een deukie 50% korting Het boek, mijn boek: JOUW OUDERS ZIJN DE MIJNE NIET; beste broers en zussen van mij: Jan Krediet Doch de rij om het gesigneerd te krijgen Is lang en in de centrale hal hoor ik het gemompel van "Ja, ja, hun ouders met name de, die oudste 4, dat waren…

Waarom ben je niet bij haar gebleven? Ze heeft je armen gebonden Zeg je altijd. Ze houdt van jou Zegt ze altijd. Je spreekt een andere taal Die liefde zoekt. De stad vertelt je mooie verhalen. Ze hoort die niet Ze hoort de stem van haar vader Die nooit bestaan heeft. Je bent zo mooi voor haar. Je moet haar leven geven Ze wil je liever…

De telefoon rinkelt en een vriendelijke stem vroeg aan mij “Hallo, ben je daar?” “Zeker” antwoordde ik, “Ik hoor U helder en klaar”. Toch was er iets vreemd ik kon geen telefoon ontwaren geen kabel noch lijn geen hoorn waardoor ik die stem kon horen toch wist ik zeker dat er iemand moest zijn. Vertel mij Heer vanwaar ontvang ik…