Alle inzendingen

De lente is al begonnen En tooit haar wondere schoonheid Met ontluikend groen en Bloemenpracht Zo raakt ze ieder mens weer Met haar serene glimlach, Vertederend zacht !…

Het lijkt meer overleven, dan leven. Het geluk lijkt lang geleden. Ik zie de vakjes aangetikt, vervreemde blikken, bij een nieuw begin of weer een verlies reikend naar de kick. Als je naar buiten gaat wanneer het regent, zie je iedereen die niet zo is gezegend, je leeft weer heel even.…

Ooit was hier welvaart bloeiende handel, een lint van havens vol schepen: het land van de Filistijnen Nu verstikt, omsloten door het getto Er vallen Zomerregens die ons breken, botten wegen en bruggen kades en kantoren, daken liggen op de grond naast open riolen, ruik waar we wonen, blijf niet daar staan, veilig ver weg op de wallen…

Ieder mens komt op de wereld zonder enig bezit zo ga je uiteindelijk heen aan ’t einde van de rit zomaar zonder land zonder geld en zonder kleren gelukkig wel met talenten om heel veel te leren helaas zijn die talenten al is het ongewild voor de meesten slechts latent of vooral verspild we zijn om niet geboren en zullen om niet gaan dat…

ik kus mijn zusje, klein en teer, zij lacht en weet nog niets van “meer”, geen tijd, geen dood, geen zwaar gewicht, alleen het spelen met het licht maar in dat licht sluipt stil een vraag: wie ben ik straks, wie ben ik dan vandaag? zal ik nog voelen, zien, bestaan, of glijd ik naamloos ergens aan? poëzie brandt, een zachte wond, zij maakt…

De lente ontwaakt met bedwelmende bloesems, die pijn verzachten…

een vonk valt in het donker niet groter dan een gedachte maar ze ademt ze zoekt tussen hout en stilte sluimert een belofte een fluistering van hitte die nog geen naam heeft dan— een scheur van licht een likkende tong van vuur die honger leert het knettert het grijpt het groeit zonder te vragen tot de nacht zelf begint te gloeien…

Ochtendschemering roze licht boven velden bomen zwijgen stil Als schemer oplicht, openen mijn zintuigen zich verder dan nodig, alsof de aarde haar stem verheft, en elk detail lichter binnenkomt dan woorden kunnen dragen. Niet alleen ontwaken geluiden, ook mijn breekbare adem deint mee op het rijzen van de velden, terwijl de omarmende…

Oliesjeiks en westerse producenten Stilzwijgend over de Straat en hun zwart goud Met doek van hun hoofd, want krijgen het benauwd Djellaba uit, want ook die kost centen Ultimatum is aan het verstrijken Laat op tijd Donald Trump niets bereiken Brandstof op rantsoen zou zo maar kunnen 150 miljard dollar aan schade is geen Kattenpis Bedrag…

Op de Voys: Ick bender een arme Pellegrim siet. De Minne die in mijn hertje leyt, Die sal niet eynden noch sterven, Al schijntet dat ick door teghenheyt Mijn Lief sal moeten derven. Al reys ick te Landt en over Zee En swerf in vreemde Steede, Mijn Liefs Beeltenis draach ick mee In mijn gheneeghenthede. Al ben ick daer wel veel jonst*…

Het ontbrekend licht barst los als stoom, in stilte. Het licht is als de dood, er komt geen einde aan, het kent geen falen. Het licht heeft een begin van vuur en kalk dat niet valt te bepalen. Het licht is slank. Het oog is sloom, in kilte. Onbewogen waakt het licht als een godin die met ons zinkt als lood, onsterfelijk maar dood, en droog…

Een valse klank, het weerbarstige woord, een vers dat niet loopt. De frustratie slaat toe. Toen dacht ik: vraag aan AI een poëtisch kleinood. Was me dat een ontgoocheling. Toch maar weer aan de slag.…

Breng dichterbij, o Orion, de maan, Als tepelhoven die mijn lippen kusten, In haar omhelzing blijf dan even rusten, Om daarna bij haar achterlangs te gaan. En geef na thuiskomst een bijzonder feest, Zweer op de bijbel dat u bent geweest.…

Ik kan het geluk niet vinden Ongelukkig Ik kan me gewoon niet binden Het gaat zoals het gaat in het leven Maar ongelukkig zijn daar kan ik niet meer tegen Ik hoop dat ik het geluk ooit nog vind Het gaat me nu nog niet voor de wind Maar ooit word ik gelukkig daar geloof ik in Ongelukkig Maar toch heeft het leven zin Ooit komt het geluk…

Beetje bij beetje weet je Dat je jezelf helemaal Zult verliezen in de tijd Beetje bij beetje weet je Dat de weg die je moet gaan Almaar kaler en schraler worden zal Beetje bij beetje weet je Dat het licht in je ogen Zachtjes zal doven Beetje bij beetje weet je Dat de muziek in al zijn pracht Je dansen niet meer zal leiden Beetje bij beetje…

Een donderdag, Getsemane Na avondmaal en voeten wassen Vroeg hij hen even op te passen Hij zweette bloed, offer in spe Een vrijdag, op een berg een kruis Hij had er lang halfnaakt gehangen In hevig naar het eind verlangen De Bron van Herkomst, 't Vaderhuis Een zaterdag in stil april Hij rustte met gezalfde wonden Verzacht, verdoofd en…

Men neme voor de lijn een rottweiler en aan de lijn een zwarte deense dog men neme nooit - maar geeft, laat dat gezegd wel duizend penningen aan de gemeente per jaar, wel te verstaan, en dat alleen omdat een doberman of sennenhond nu eenmaal meer plezier verschaft dan spencers een leonberg mastiff of pyreneese berghond die zich meet met een…

De dichter leeft ergens buiten bereik, zijn werk klein als een handvol stof, maar in hem draagt een wereld die niemand zoekt. Hij spreekt niet luid. Hij wordt gelezen wanneer het te laat is. En toch — op een dag brak iets open in hem, iets lichts, iets dat geen naam verdroeg. Een kind, haast zonder gewicht, woonde eerst in een bloem,…

Mijn schoonmoeders verjaardag Gezellig was het niet Zij ging per ongeluk zitten Op haar kanariepiet Bij de begrafenis van het diertje Achthonderd mensen vol verdriet Wij werden allen diep geraakt Door het beroemde requiem Getiteld Twiet Twiet Twiet…

Het is niet alleen de wrede oorlog in het hart van de gebroken spiegel die haar stemming wisselvallig maakt het zijn ook sombere gedachten die ze heeft over het naderen van de dood hetgeen ze liever niet wil weten nu stilte haar metgezel is om het zwijgen te verdragen is het de ochtend die de dag aanvaardt de avond die ze doorbrengt…

Traagzaam trekt de witte wagen door een straat die niemand noemt, stap voor stap de hoeven klagen wat geen mens nog hardop roemt. Onder ’t zeil — een adem minder, onder ’t hout — een naam te klein, en de paarden, stille kinderen, kijken of het anders kan zijn. Navond ligt al in hun ogen, hoewel ’t morgenlicht nog brandt, alsof dag en nacht…

Als zij maar één voetafdruk achterlaat dan is dit geen spoor maar de aarzeling in de aarde één afdruk alsof de grond haar even droeg en daarna vergat alsof ze kwam zonder arriveren de tweede stap bleef uit, bleef hangen ergens tussen willen en verdwijnen wie kijkt ziet geen richting alleen een plaats waar iemand heel even…

Ergens in het woud van Brabants Langstraat straalt vol jonge levenskracht een ruim rijk van heideveldjes tussen den, beuk en eik, dat door bloesem verblijd de Lente in gaat. Om een kleine wei beschermt een groene dijk van gekapte takken opkomend zaad tegen elke aansluipende veelvraat: haas en ree dubben even, nemen de wijk. Voorjaarszucht…

Stille hond naast mij ademt zacht mijn wereld ruim milde ziel ontwaakt Zijn ogen volgen stil mijn beweging; elk moment voelt als een uitnodiging om aanwezig te zijn. Zijn wollige vacht tegen mijn hand maakt de wereld even eenvoudiger, minder zwaar. Hij ligt loom naast me op het tapijt, traag ademend, warm en veilig, en de kalmte die van…

wie denkt dat liefde enkel lente kent drijft op het gevoel dat een droom verwent het bestaan verhaalt van geboorte en afscheid maar uiteindelijk wordt leven door liefde verleid soms noem ik het honger of een onvermijdbaar verlangen; een gevoel dat zelden slijt…

Ach, wat men niet leert uit de wijn, dat leert men ook niet uit het Boek — en daar komt ze, daar, daar, de lente vliegt op me aan. Ze zoent me, ze zoent me, ze noemt me haar zoete ademen woord voor woord, terwijl ik vraag: wat is waarheid? Wat is zeker? — en ze vliegt voort. Men schenkt de wijn uit kruik in beker, uit beker in de dronken…

Omvallen als ik wil hurken bij een poes Dan maar liggen een warm bed voor haar Aan alles zo'n draai geven en maatregelen treffen handgrepen in de badkamer mijn wensen verkleinen het toeval omarmen denken: ik heb geluk gehad met mijn lichaam, met de vrede van vrienden, straat en school en blijven verlangen naar huid en zon blijven…

Als jouw liefde me vindt vind me dan in een geheim land wat zou je kunnen doen achter die dwaze horizon om van me te houden om me de kracht te geven om van jou te houden Je kunt me lief genoeg vinden een kusje geven of me in gedachten kietelen met die glimlach in je ogen die lieve glimlach op je gezicht die lieve frons op je wenkbrauwen…

Hij staat daar klein nog geen drie aan de rand van zee en tijd de wereld loopt voorbij sneller dan hij begrijpen kan een man rent langs wind in zijn stappen doel in zijn blik en dan — net te laat misschien gaat dat handje omhoog een zwaai alsof hij zegt: ik zie je en in dat ene gebaar raakt iets mij dieper dan woorden want…

beslissingen nemen die maakt men niet net zomin als zorgen dat baart men zich plannen en keuzes die mag men maken als men de hersenen stevig laat kraken het zich realiseren als men het beseft dat zij tegen hen niet hun schuld is prioriteiten liggen afspraken stonden gedane uitspraken gewraakte moties afgerekend op beloftes…