Alle inzendingen

Op deze zo verdeelde wereld Is ieders levenspad zeer ongelijk, Niet door aangeboren talenten, Maar waar je ’t levenslicht zag. De bereidheid elkaar te helpen, Wordt helaas niet zo veel gezien, Zelfs soms averechts bovendien, In uitbuiten ware geweldenaren Helaas bestaat weinig wroeging, Laat staan barmhartigheid, En helemaal geen vrijgevigheid…

ik wil een gedicht schrijven eentje die er toe doet en beklijft gedicht waardoor ogen worden geopend gedicht die door oren worden begrepen niet dat ze zich laten opzwepen en de waarheid niet zouden kunnen velen kan het iemand eigenlijk nog wel wat schelen hoeveel brandhaarden er zijn in de wereld weet iemand nog hoe die begonnen zijn…

Terwijl de klok opnieuw 12 uur slaat, Razen jouw woorden door de kamer. Als een storm die geen richting heeft. Ze halen het vuil onder mijn nagels vandaan. Mijn planning, gemaakt van glas, Ligt opnieuw in scherven. Bang om iets te zeggen, Angstig voor een nieuwe orkaan. Een last die zich opstapelt, Met een druppel te veel op mijn netvlies…

Dorst bestaat in vele maten maar deze maat was groot huid was uitgedroogd dood als elastiek gortdroog als karton Hartslag vrijwel onzichtbaar ritmisch met de klok seconden vertraagd tot milliseconden werden milli-milli seconden tot ‘t bijna stilstond Hitte van de zon brandde al dagen als een koekenpan die pannenkoeken bakte…

Ongeschonden blijf ik mezelf totdat jij me aanraakt met jouw vingers en ik verander in een fraaie vlinder dan vlieg ik weg met gouden vleugels wanneer jij me vrijlaat uit jouw lachende mond het is zeker niet onmogelijk dat ik zwijg wanneer jij luistert dat ik niet buig voor argumenten nu jij ze opschrijft in de schaduw jij weet dat ik…

Aan Antwerpens Scheldekade liggen vaartuigen met welbekende of verborgen bestemming grote schepen rusten stil wachten op hun verre reis over wereldzeeën hun kleine zusters verheugen zich op de vertrouwde vaart langs nabije kusten dan wel over rivieren boten voor tochten in en nabij de haven zijn blij dat ze spoedig hun…

Er zijn zeven huismussen aan de wildernis ontsnapt om te eten in een vogelkooi heb je een vergunning nodig om te vliegen? vraagt een grijze mus aan een in de kooi geboren kanarie in de lente ben ik een vlinder die voor je danst in het zonlicht ik ben de bloesem van een fruitboom het maanlicht in de donkere nacht en je wordt lichter…

Waarom maakt muziek je droevig als schoonheid zichzelf zou moeten troosten? Daarom doet harmonie je zo pijn, ze bewijst dat verbondenheid mogelijk is terwijl jij blijft leven als losse delen die elkaar nauwelijks herkennen. Waar elke zuivere klank je herinnert aan wat in jou nooit volledig samenvalt. Je luistert naar akkoorden die…

Het wortelen van onze liefdesaffaire kost de nodige moeite nu de weg naar dichterbij plaatsvindt via jouw liefde en ik niet de juiste emoties kan vinden om lief te hebben wat voor jou woordloos in het leven zo belangrijk is ik benader slechts een houden van...…

ik loop door mijn landschap en vul de klanken in die mij bereiken veelzijdige natuurmonumenten groot en klein, het is nog lente en tracht op luide en zachte noot te ijken . wat ik gewaar word vult mijn ziel en gedachten en voel het gewoel om de juiste rang en kracht een gevecht om de plek waar elk beeld wil wachten om aan te sluiten bij…

Leugentje om Bestwil bijna gewichtloos klein, alsof een mond iets toedekt wat nog geen naam kan zijn men zegt: "het komt wel goed" terwijl de bodem breekt, om een kale waarheid soms dieper snijdt dan steekt wij liegen niet uit valsheid of honger naar verraad, maar om de pure waarheid te naakt tegenover staat een moeder schuift…

Wat er niet staat in woorden maar wat opgeroepen wordt door de stilte ertussen dat is van belang, dat opent horizonten. Wat we niet kunnen uitleggen, enkel vermoeden, dat draagt ons bestaan, dat geeft steun en houvast, dat telt. Wat we niet kunnen zingen of dromen maar wat ons wakker houdt en oproept, tegen beter weten in, dat richt ons…

Het begon als een trilling die zich verschool tussen twee ademhalingen, een bijna-onhoorbaar ritselen alsof de tijd zelf een blad omsloeg. De wereld stond even stil, maar onder die stilstand werd iets wakker dat geen naam droeg, een zachte, lichtgevende spanning die zich uitstrekte als dauw over een ochtendlijn. Ik voelde hoe het…

Wij zijn veranderd. Spieren bijten ons venijnig toe: in fysisch opzicht zijn we moe... De jaren hebben ons aangetast door elke dag weer klaar te staan, te pezen voor hooguit een voldoende. Nu beseffen we dat het welletjes is. We worden pensionado's. Een nieuw elan vuurt onze botten aan! De wereld wacht op wijsheid: zinnige gedachten…

De Bulleboos stormt als een stier naar voren, de horens vooruit - een Goliat, wiens speer sterker is dan de steen in de handen van zijn tegenstander Hij ziet zijn eigen zwakheid niet kent zijn eigen waarden niet en gelooft niet in de lessen van de vergeefse eerdere strijd van vele grootmachten tegen de kleine landen die ze verachten…

De rechter zegt: De Nederlandse Staat Beschermt Bonaire niet voldoende tegen De overvloedige problemenregen Door de verandering van het klimaat Maar Jetten schuift de risico’s opzij want Ons kabinet zit op z’n eigen eiland…

Richting nul, zowaar. De ijsheiligen doen het! Vandaag heerst Pancraas.…

Nu dan de nederlaag geleden is, De Geest der Nieuwe Mensheid, die de hoge Geest der Muziek is, zich ver heeft onttogen Aan het Nu, vestig ik, dwars door de duisternis Des daags, en door mijns eigen doods donkere duisternis, Dwars door de tijd en ruimte heen, mijn ogen, Die mij nog nimmer, neen, nimmer bedrogen, Op hare verre, eenzame…

Het is een magere troost dat alles moet verdwijnen en ik je hoe dan ook op een keer toch zou moeten missen, bij voorbeeld door de dood. Ik hou van je, al kunnen we waarschijnlijk niet meer worden wat we vroeger waren of dachten te zijn. Geen verhalen over afkeer, over waanzin of grote trouw: ik verlang naar toen terwijl ik ouder word…

Mijn zorgen voor morgen, Zijn niet anders dan De zorgen van gisteren Voor die van vandaag. Hoe kom ik zonder zorgen, Als die mij blijven, Achtervolgen, Als schaduwen in de nacht.…

Verander de wereld begin bij jezelf uitspraak van de Vlaamse Pater Phil Bosmans (1958) behoed de aarde begin bij jezelf uitspraak van de Nederlandse schrijver Jan Jacob Krediet Van den Bos (2026) bij mij nu weer bezem en blik niks stofzuiger gewoon opvegen kamers, huis uit lampen, lichten uit kort douchen niks lekker lang…

Ik zit in een kamer vol met mensen, ken er geen één — die tegenover doet denken aan Dahmer Ligt het aan mij, ligt het aan die, ligt het aan mijn brein? Ik durf niet te praten, mijn mond zit dichtgelijmd. Ik weet dat ze me haten, ook als ik ze slijm Ligt het aan mij, ligt het aan die, ligt het aan mijn brein — ligt het aan mij?…

Ik droeg de dagen in mijn hand alsof de tijd nog slapen kon de wereld lag als los zand te glanzen in de bleke zon ik dacht nog niet aan wat verdwijnt aan namen die verstillen gaan niet aan het uur waarin de schijn zich losmaakt van het voortbestaan toen kwam de ratio heel stil geen vijand, eerder een gezicht dat zei…

Lentebloesems licht een trage wind tilt ze op stil valt de dag neer In het zachte trillen van je jonge blad voel ik hoe het voorjaar opnieuw begint, hoe elke aar van roze bloei een stille ruimte opent waarin mijn aandacht zonder haast mag landen. Onder je brede, lichte kroon verschuift het licht vertraagd, alsof de dag nog even…

varens komen nu als vraagtekens uit de grond nemen hun plaats in tal van tuinhommels op de cotoneaster nijver, zachtzoemend vingerhoedskruid en jacobskruiskruid versieren het nieuwe tuinpad…

Na stevig maaiwerk uitblazen op het terras met zicht op een ouwe Amerikaanse vlag als vogelschrik, een lievevrouwebeeldje uit het geboortehuis, een struik azalea's in lentebloei. Zo vertrouwd de beelden, zo zalig de geborgenheid.…

Gewoon een hele doodnormale vraag ditmaal niet weer over weer of geen weer in Roodeschool, Bourtange, Beetsterzwaag Ter Apel, Loosdrecht, Vatze in de Kraag de angst regeert, een zweer groeit in de maag van korte lontjes met te lange tenen Maar goed, waar hadden we het ook weer over xenofobie, eeuwige wederkeer dom volk zonder een greintje…

Haar vingers schrijven over liefde Op nog onbeschreven huid. Woorden vormen akkoorden, Aaneengeregen strofen melodieën, Die doorklinken in elke zenuw, Als prikkelende erotische klankjuwelen Van een meerstemmig huidgeluid.…

Ze hebben er over nagedacht dat ontbreken van de liefde ze ademt uit haar intieme stilte bij de flauwe bocht van de rivier dat niet kunnen dromen nooit meer kunnen voelen lijkt in haar denken geslopen haar geheugen faalt voorzichtig volkomen naakt en zonder woorden dit is de kans om opnieuw te beginnen nu de dag afscheid neemt van…

Twee tranen, een persoon. Niet meer samen, toch was ze in mijn droom. Dageraad breekt aan. Moet ik gaan? Blijf ik staan? Wrang, wanneer te lang. Mémoire morte, indien te kort. De ironie lacht. Eerst te lang gewacht, nu dit niet verwacht. Verlies gekenmerkt door onmacht.…