168659 resultaten.
De schommel zonder grond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
46 Tussen veld en kust begon hij klein,
een schommelkind in zonneschijn.
Aan de ene kant: mijn vrouw, mijn licht,
haar hand die blijft,
niet duwend, niet trekkend,
maar aanwezig in de boog.
Aan de andere kant: stilte
die niet wacht.
En ergens daaronder
geen plank, geen bodem,
alleen terugval in de lucht.
Sinds mijn kindertijd
datzelfde…
Jan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
32 Ik wil niet mooi schrijven over het ongemak
van zijn leven en het succes van zijn plannen
om daar een eind aan te maken
Het is verschrikkelijk
Voor mij klopt het niet
Voor mij had het anders gemoeten
Samen, op de een of andere manier
Ik herken hem soms
in een voorbijganger die mij ontglipt
Zelfs als ik meteen op hem af spring
en een kus…
in de ochtend zon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
56 ik heb eigenlijk een liedje ( mijn eerste) geschreven en aangeboden aan Pommelien Thijs, maar zij aanvaard geen schrijvers dat ze niet kennen.
Ik voeg hierbij hun schrijven, zodat julie zien dat het waar is.
Daarom vraag ik iedereen die het leest, of zij iemand weten die dat wel wilt zingen, ik heb ook nog een 2 de geschreven, misshien is er onder…
RECHT in oorlog
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
49 Een zeergeleerd niemand
vult 2 pagina’s NRC
Een politieke hotemetoot
komt ’s avonds op TV
beiden verwijzen naar RECHT
Ga slapen en onthoud voor altijd
RECHT is krom in oorlogstijd…
Tulpenvelden
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
74 duizenden kopjes kussen
nederig de lentelucht
terwijl kleuren kreunen
als mondriaans laatste zucht
die als oeroude grap
over de west-friese landerijen klucht
tonend hollands beeld
momenteel en in historischheid
onder streng beleid
van boer en boerin
zodat men hiermee brood verdiende
in zekere zin
want het betekende bitter lijden…
Hier (hièr)
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
81 gister heb ik haar ontmoet
en ontrafelde haar snuit
een meis die je enkel groet
vanachter een stille ruit
ik hoorde geen enkel geluid:
haar mond sprak boekdelen
en lippen maakten de stilte buit
wijl ik op dat moment slechts
blaadjes van mijn grote liefde;
de asparagus wilde strelen
ja, ik ben een liefhebber
van Artificiële d-Action…
Ik ben ik
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
25 Ik ben die ik ben,
Ik ben die ik wil zijn,
Ik zou geen ander willen zijn,
Gelukkig ik alleen mezelf kan zijn.…
Stolpende dans
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
28 Sleutels snijden in mijn hand.
De drempel ligt voor me
alsof het verschoven is vannacht.
De deur staat op een kier.
Binnen beweegt iets—
jij, misschien.
Ik blijf in de gang staan.
Tocht langs mijn enkels.
Je kamer voelt anders.
Alsof elke stap die je zet
mij verder naar achter duwt.
Ik leg mijn hand op de klink,
en laat los.
Er…
Ruimte tussen de regels
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
39 Met woorden bouw ik slechts een deur,
geen kamer vol verklaringen.
Wat jij ziet, ontstaat pas
wanneer je binnenstapt.
Ik laat het licht opzettelijk breken,
zodat jij de schaduwen kunt lezen.
Want een onderwerp moet men niet uitputten,
het ademt pas als jij het verder denkt.
Ik schrijf niet om te laten lezen,
maar om iets in beweging…
Op een slof
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
49 op een slof en een
oude voetbalschoen
verwacht u thans
misschien een wijsje
echter in dit frivole broedseizoen
legt zelfs de patrijs
vóór een poort
met gemak een radijsje…
Gluusje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
31 Nooit gedacht, nooit verwacht, dat de liefde na mij lacht. Uit een hoek
aangeslopen, maar niet meer onderbroken.
Al die kieren zijn nu dicht, aan wind geen enkel gemis. De bries van een
nieuwe kans wacht daar stil aan de oeverrand.
Samen ver, in die boot, met geluk als peddel groot, en een lach die ons
leidt, tegen de stroom van de tijd.…
Zwarte rozen.
poëzie
3.0 met 10 stemmen
1.408 Ik droomde een droom deez' nacht van zwarte rozen:
Zij rezen geurenloos in starre pracht.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Daar was noch zeeëstem noch loverkozen -
De stille maan ging door de bleke nacht.
Om 't blank verloorne voelde ik rouwe en klacht
In 't hart der zwarte rozen lang bevrozen.
Vol hovaardije breedden…
Vader
gedicht
3.6 met 24 stemmen
23.298 vader kocht ooit
een verzameld werk
een bundel gedichten
van degelijk merk
bij wat hij mooi vond
zette hij strepen
een enkele keer
een uitroepteken
bij tijd en wijle
herlees ik die
zeer summiere
biografie
in een code
van strepen en stippen
steeg het water
hem naar de lippen…
Hartelijk Drank!
snelsonnet
4.2 met 6 stemmen
177 De prijzen aan de pomp zijn veel te hoog,
Dat was gezien de oorlog te verwachten,
In plaats van deze pijn wat te verzachten,
Betaal ik binnenkort meer aan de toog.
Hierdoor blijft één gedachte mij bekruipen:
Moet ík, of moet mijn auto minder zuipen?…
Etymologica
snelsonnet
4.0 met 2 stemmen
28 Een hor geeft van ambivalentie blijk
De gaatjes zijn een doorgang voor de lucht
Maar houden muggen tegen op hun vlucht
Een hor is dicht en open tegelijk
Dicht? Open? Dicht? De oliecorridor
Wordt spoedig omgedoopt tot Straat van Hor…
mijn warm hart
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
91 ik draag liefde een warm hart toe
uit ervaring weet ik dat
mijn leven lang heb ik dat waargenomen
zonder dat ik het werkelijk
altijd mocht omzomen
ook daar waar het sterven de lijn verbrak
is na vele jaren
die liefde opnieuw levend gebleken
immers na de lange schaduw breekt het licht,
weliswaar anders, door het hemels dak
de rijkdom…
Wat ik tegenkwam 11
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
46 Alom staat het fluitenkruid
op springen te fluiten,
boterbloemen uiten zich
door los van elkaar geel te zingen.
Het stroblonde riet is zover nog niet,
wel ontspruiten haar felgroene sprieten
Geen haast heeft groot hoefblad
met haar wijde blaren,
de paardenbloem en het madeliefje
lieten zich als eerst begroeten,
brandnetel blaren vouwen…
VERLEDENS SPIEGEL
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
45 Op oude leeftijd
aan pech van vroeger denken...
Dat kon Gods hand zijn
om erger te vermijden
of zorg voor later geluk.…
Haspengouwse bloesems
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
63 Zo schoon en teer als nu de witte bloesems zijn
kan ik het leven niet in arme woorden vatten,
maar blinkend-licht staan deze niet te kopen schatten
te schitteren, verheven boven angst en pijn.
Slechts één keer leven wij en gaan de bloesems open,
dan komt de vrucht als wij door ’t licht ons laten dopen.…
Achter de duinen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
68 Toch huist er achter
het struikrovershelmgras
een vreselijk oorlog-en-
vredelievende mooie stad
achter Indische duinen
waarachter bezuiden
de grote rivieren
tompoucen in moppendozen
met pisangtaarten
zich vermommen als reuzen
in monumentale kathedralen
gelijk de nazaten
van djenghis khan
waar el kader atollah
benali zich king…
OPENGEKLAPT
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
84 Zij klapte
Niet uit enthousiasme
Zij klapte
Niet uit de school
Zij klapte
Niet om eenieder bij de les te houden
Zij klapte
Niet onafgebroken
Zij klapte
Wel op de vuurpijl
Zij klapte
Gewoon dicht
Dat leidde geenszins tot applaus
Dat leidde slechts tot medeleven
Dat gaf haar weer een goed gevoel
Dat gaf haar de nodige zelfverzekerdheid…
Open horizon
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
52 Ik zie de toekomst
nog altijd zonnig in.
Het pad achter mij fluistert
in oude voetstappen
verhalen van waarom.
Schaduwen wijzen terug
naar kruispunten van toen,
waar keuzes nog zacht waren.
Ik lees mijn leven
als rimpels in stil water
dat allang is doorstroomd.
Voor mij ligt licht,
onbeschreven en open,
zonder uitleg.
Ik ga zonder…
We vieren het einde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
30 We vieren het einde
Met school en de leraren
kijken we in de toekomst
plakken pleisters van beste
wensen op de wonden
van vriendschappen
beloven niet te krabben
....We vertrekken met bloemen
........en gaan elkaar missen
We vieren het einde
Dag collegas, op jullie
gezondheid en geluk!
We praten en lachen
zoals altijd alsof
het…
Waarde der Leven
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
101 Zijn mensenlevens meetbaar; licht of zwaar
weegt afkomst, wie telt die macht
wegen hoge harten zwaarder
kan blauw bloed niet vloeien, is het niet zacht
worden hun namen daarom wijds en groot
op marmerplakken uitgebracht
Tellen gewone zonen niet mee
als bittere strijd ze neder slaat
in rekeningen van staal en sterven
zijn zij maar cijfers…
Lezen der aarde
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
64 hovenier van de armen
in stof en oude tijd
met schoffel en spade
staat hij eenvoudig
maar bereid
hij keert de aarde
laag voor laag
tot wat verzonken
ligt verschijnt
geen teken dat
betekenis draagt
alles wat wordt
en weer verdwijnt
zijn handen lezen
zwijgend de grond
als blad dat
zonder stem verging
geen woord dat ooit…
REXET
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
70 wij neologische tijdfluisteraars
wij goedkope kontenbrommers
wij goochelspiegologenbrokken
wij zeven uit zwarte zwaarte taal
wat geurend van bergen daalt
naar waar wij weer verdichting zien
van alles hier
razend als stieren in klotennoodpijn
wat niet past bij de spreidingsmaat
der basisneologen als fluisteraars van tijd
ook plichtplegingsdichters…
Sonnet van burgerdeugd
poëzie
4.4 met 9 stemmen
2.721 De trammen tuimlen door de lange straten;
Al 't leven buiten, en de ramen dicht;
Wat thee voor ons en de avond te verpraten.
De lamp streelt rustig ons voornaam gezicht.
Inbrekers, wurgers, rovers en piraten,
En de eerste Zondvloed en het laatst Gericht -
Elke onrust heeft ons deugdzaam hart verlaten.
O thee! o vriendschap! o kalmerend…
Binnenbrand
gedicht
3.1 met 11 stemmen
5.641 Beelden, beelden, zo helder en geheim
dat ik op slag verstijfde - elke boom,
het hele bos keek mee. Ik schrok niet eens,
ik viel meteen twee dijen in toen ik
het vond. Pas later kreeg het een verhaal.
Zoals vandaag. Wie graaft mijn glimlach op?
Wie engelt me het bed in? De meisjes
onder mijn matras, die zijn zo snel,
die bliksemen op mijn…
Moraal
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
35 De dichter heeft zin vandaag,
het gedicht vordert al gestaag.
Al twee strofen neergelegd,
waarin aan rijm en ritme gehecht.
Maar wat wordt nu zijn moraal,
wat moet blijken uit zijn verhaal.
Dat vandaag het zonnetje schijnt,
zijn humeur niet wordt ondermijnd
door chagrijnige regenbuien,
met geklater tegen gevelpuien
en te haastige mensen…
Deze woorden waren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
35 Deze woorden waren,
ze waren toen ik ze schreef,
ze waren toen je ze net las.
Vergeet ze gerust,
ze zijn betekenisloos
vergeleken met jouw oneindigheid.
Want al waren deze woorden,
jij bent,
zoals je altijd zult zijn.…