Alle inzendingen

Boven de rand waar geen paden meer gaan blijft iets achter dat niet kan vergaan geen stem die vraagt geen hand die weegt alleen wat ademt zonder dat het beweegt een zachte vacht tegen een koude steen geen prijs,geen reden geen moeten,geen tijd alleen een blijven een stille nabijheid beneden woelt het meten en meer, geven en…

De tijd is veranderd. De tijd kreunt als een kind in zijn slaap, hoest droog en kortademig. God verhoort geen gebeden meer, ik bid, maar God luistert niet meer. De tijd is een gebed zonder eind, met rondhuppelende ivoren olifantjes door mijn kamer, trompetterend van vreugde. De tijd liet ze los. Melktandjes van mijn kind slingeren door de…

I. Dit is van een lichtkind mijn lieveling mijn gouden kleine verlustiging. Die had verkoren en was ter wone in een dunpurperen anemone. Wat windebloem was haar huis geweest vier bladen haar peinzens- kluis geweest. Tot dat een blijdschap haar werd beschoren en een verlangen ingeboren. Dit eerst begeren…

Laat ze maar praten Er is altijd wel wat Ze weten het beter Zus en zo In het leven krijg je niets cadeau Volg je hart Dat gevoel is niet uit te leggen Doe wat je wil doen Wat anderen ook vinden of zeggen Als ik weer vrij kom Kijk ik nooit meer achterom…

Het wordt stil. De stad ademt uit in steen en blad, zuilen staan nog recht, maar luisteren al naar iets wat onder hen begint. Een man keert huiswaarts door wat hij bouwde, de dag nog zwaar in zijn handen, straten dragen zijn stappen niet meer, ze herinneren zich wortels. Navond, navond, breekbare avond, de vormen lossen langzaam op.…

Het regent, druppels vallen neer, Geven krinkelingen in de spiegel, Willen uitdijen in oneindigheid, Nieuwe druppels dat verijdelen. De spiegel gemetamorfoseerd In een groene mandarijnenschil, Waarop de zonnestralen zingen, In ’n orkestraal symfonisch gedicht, Wegstervend in de vergetelheid Als de zon d’regenwolken verdrijft, En de laatste…

na palmpasen en psalmenwalmen het galmen van het brons uit de elektrische era in de lompe klokkentoren van de kerk der schijnheilige bevlekkende bezoedelaars op steenworpafstand dus vlakbij zeg maar is reeds sinds ruim twee jaar gode-zij-dank op onze knietjes niet meer te horen het ja en a-men als gevolg der hermetisch dichtgemetselde…

Ik veracht je nooit met de verwaarlozing van mijn wenende bossen mijn ondefinieerbare rivieren verlegen fluorvissen die in mijn vervuilde diepten duiken. Ik weerspiegel bittere armoede van het alleen zijn in eenzaamheid door jouw vloedgolf van woorden zonder de argeloze mensen die zich in lege menigte vriendelijke vrienden noemen.…

Terwijl haar handen over lijnen glijden aan steile wanden landen mijn passen op tweeërlei paden in pure plassen verblijden onze harten in eigengereide sprongen als perfect passende parten. In dat lichte drijven ook ganzen rotte, grauwere zwaangasten kleine brantajongen! En verborgen blijven de dagen koude, sombere razende…

Een vogel strijkt neer op de vensterbank En zij? Zal zij kunnen landen? Hoe draagt zij hem met zich mee nu de leegte in haar lichaam woont? Kan hij de helende regen zijn op een stukje gebarsten land? Kan zij haar woorden in mooie kleren, het beste van haar, overbrengen naar hem? Deze woorden zei zij zijn woorden zonder hem Dit…

Het periodieke galmen van het elektrisch brons in de loze klokkentoren van de kerk der heilige bevlekte noch bezoedelde op schootsafstand niet te ver hiervandaan is sinds een jaar of twee godzijdank niet meer te horen de vier wijzerplaten dicht gemetseld van eendere steen symbolischer en profaner dan deze dwerg kan secularisatie…

= Vertaling van Tarantella = Geharnast in borstweringen zestien profane pionnen elk in zijn eigen gebied elkaar mijdend als contraspionnen geslepen in zwart ebbenhout tegenover ivoor in het vierkant van de arena is zuiver op de graad de vraag gerechtvaardigd of de gekroonde kruisspin hem in terugwaartse kreeftengang mag verblijden…

De kok beheerst in menig restaurant de kunst om nimmer overstuur te raken, hij weet van elke nood een deugd te maken en zet de zaken soepel naar zijn hand. Zijn aanpak van de rat is exemplarisch: de ratatouille niet meer vegetarisch.…

Pasen, Pasen, groen en leven, bloesems met de lucht verweven die heel helder is en blauw, zingend onder morgendauw die de oude aarde drenkt en aan alles adem schenkt. Pasen, Pasen, licht en vreugde die ons trage hart verheugde dat weer hopen kan en lacht, op een nieuwe morgen wacht. Onze God bleef Jezus trouw, die slechts liefde geven…

Op een blanco A4-tje schrijf ik in mijn beste handschrift: WOORDLOOS GEDICHT Het hele blad dun omlijnd. Of: Op de ezel span ik een wit fluwijn. Daarop helemaal onderaan, minuscule lettertjes: VERFLOOS SCHILDERIJ Sobere lijst eromheen. Ben ik de schepper van twee kunstwerken?…

Trots staat hij op zijn sokkel op het kruispunt van de straat stoer staart hij naar de massa aan zijn voeten. Men ziet hem denken, Waarvoor dit alles onder ander licht is nog alles zoals het altijd was. En langzaam schuift de massa onder langs zijn sokkel door de straat steeds verder. Onder het andere licht zoals het altijd is geweest…

De geest maalt onverdroten dag en nacht somwijlen vrij van boei bevrijd van kluister geknecht in dwangbuis doch vitaal doorlucht wakend of in droom en slaap beneveld De geest waart buiten wil van het skelet en armatuur van volatiele ribben onder de thorax van zijn fiere tors danwel haar pronkjuwelen bast en schors waar spieren soepel…

in de schemer van toen waar bomen fluisterden zonder woorden en paden zich bogen naar het onbekende droeg ik een wereld in mijn handen licht als adem die nooit om bewijs vroeg een wolf kon spreken een meisje kon verdwijnen in rood en terugkeren met ogen vol geheimen niets hoefde waar te zijn om waar te voelen later leerde de dag mij namen…

Steen in de ochtend kleine planten zonder naam stilte in de lucht In de zachte ruimte tussen ons in waar mijn aandacht zich opent zonder haast voel ik hoe je aanwezigheid mijn binnen raakt en iets in mij herkent dat al lang wilde ademen. Wanneer je in mijn rustige nabijheid beweegt wordt de stille ruimte in mij helderder alsof mijn zintuigen…

De sterren zijn ver weg ver van elkaar, net als wij Ze twinkelen op mij lichtjes van geluk het sterrenstof van toen we samen waren Jouw lippen vonkten in mijn hart, jouw warmte lag in mijn armen Ik voel het nog, hier in de tuin, met de sterren daarboven, boven mij en boven de geuren van de kamperfoelie zoals toen met jou…

Een brillenglas, lang zoekgeraakt lag plots weer waar het haar ooit had geraakt geen aankondiging, geen spoor maar helder lag het daar weer voor door krassen heen door vallen en tijd droeg het nog steeds dezelfde helderheid alsof wat kwijt was nooit verdween maar gewacht had stil, ergens alleen haar wereld viel weer…

Ik wilde ’t graag bewaren in ’t donkerste van gebrokenheid, luchtledigheid vergaren, roemen in de ijdelheid maar Hij is daar niet… Ik wilde ’t graag besturen, macht uit eigen kracht, bepalend mijne uren, alsof ik alles had volbracht maar Hij is daar niet… Ik zocht Hem in het aardse streven, in wat vergaat, in wat verdwijnt, in wat…

Pa was éérste Paasdag jarig, en de twééde Paasdag Ma; Daardoor was 't die Paasdag Ma's dag, Schoon 't ook Paasdag was voor Pa. Pa's feest was dus dubbel Paasfeest, En ziet, Ma's feest dat was Paas; ('k Meen: op Ma's feest was het Paasfeest, Want Ma's feest valt niet op Pa's.) En ik weet nog goed wat Pa zei, toen Ma's kip een Paasei…

Hij was het graf al uitgegaan Vóór ik Zijn dood bezoeken kon. Een zwarte leegte in de zon Gaapt de spelonk mij aan. O wát ik hoopte in mijn verdriet, Hij kwam mijn ongeduld nog vóór. Maar, Die ik door de dood verloor Vind ik ook levend niet. De olijven met de lichte wind Verzilvren in de zonneschijn, Waar 't hart niets dan zijn oude pijn…

Een beeld van een gekruisigde vereren keiharde godsdienst even later De verrijzenis van Jezus celebreren zalvende heling het kan verkeren…

Judas Iskariot, de verrader, Judas Iskariot, de visionair, Judas Iskariot, de verstandige, Die zorgde dat de Verlosser Deed wat hij moest doen, De mens de kans gaf Zich van verleden te ontdoen Om zo met een schone lei De toekomst toe te treden. Petrus de Visser, de loochenaar, Vlotte redenaar zich zag Als plaatsvervangend God, Een sjacheraar…

Ik gleed over stil water, wit als iets dat nooit gebroken leek. Onder mijn veren sliep het donker dat ik slechts lezen kon. Sinds jij zonk in de diepte Spreek ik met rimpels, alsof het water je stem vasthoudt. Mijn vleugels slaan nog, maar dragen mij nergens heen. Ik draai, kringen van herinnering rond mij, een sierlijke val die nooit…

Haak aan nog voor het voorgerecht van slachtbloed schoon, geschaard het staartje als amuse op een bedje van gesmoorde biggeltraan Erna mals babyzacht gestroomstoot het kalfsstukje geen moederkoemelkmuiltje wel het stiertje stoer in kookbad voorbereid op de spies van hangopspijs Zijn we al toe aan de kalkoen daar ligt ze als filetlapje…

Tussen ochtendstond en avond laat Morgen vanmiddag of vandaag Het heden of het verleden De glinstering stil in jouw vraag Dat wat fluistert tegen mijn vingertoppen Door licht en door stralen De zachtheid of de stilheid ik zie en ik adem Dat wat naast me ligt of wat voor mij zit Hoe ik spreek, en wie ik soms ben Als ik…

Op weg naar ochtendfilm stap ik in trein die vies, vloer kleverig, proppen Ben ook niet perse paasbest gekleed Sluit de ogen, gedachten poppen op: treinreis duurder dan gratis ticket, toch die nieuwsgierigheid, beweging, trap op trap af, lopen langs gracht zijn een soort yoga Open de ogen, zie ik groene kruinen aan bomen…