166939 resultaten.
Winterstilte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
34 Winterstilte in het laagland
In winters ijzig hart stort de hemel neer,
grijs gewaad wurgt aarde in sluimer,
velden wit doorsneden, rivieren kristal graf.
Bomen verminkt in kou, armen wanhopig
naar bloedende zon, sneeuw raast in ballet
van verdoemenis, verscheurd door tijds klauwen.
Toch laait vuur in hel: vogelspoor bloederig,
haardgloed verslindt…
Dierbaar gemis
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
499 Je naam fluistert
stilte weeft door mijn dagen
licht blijft in de schaduw
De stilte in de kamer
draagt je naam, niet als een leegte
die schreeuwt om opvulling, maar als een zachte
deken van aanwezigheid die rust op de contouren van mijn dag.
Ik tel de sporen die je
achterliet in mij, de woorden die nu
wortels zijn geworden. Het gemis…
Stilte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
56 Als ik s morgens op fb
filmpje zie
van hond, met ogen vol mededogen,
luisterend naar peuter, die hem brabbelend voorleest uit prenteboek,
ik daarna zes kinderen
èèn prachtig werk op piano
zie vertolken,
dan vrouw yoga zie doen
haar volle gewicht op èèn hand steunend,
vervolgens recept van avocado pit
die goed voor knie zie,
in Parijs…
VERGAAN _ BEWAARD
netgedicht
2.0 met 9 stemmen
34 Arbeiders helpen de weidse kathedraal
op te bouwen. Wellicht hun leven lang
zwoegen ze met mateloze werkdrang,
versterken langzaam aan de stedenpraal.
De sjouwers geven het hart helemaal
aan edel werk, kennen niet het belang
van streven naar eigen eer of lofzang,
zorgen slechts voor gaven tot de Hemelzaal.
Vergeten zijn de talloze namen…
Hades en Persephone
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
203 I (Hades)
een dartel veulen was ze tussen
anemonen hyacinten narcissen
in de verte loopt een spierwitte koe tussen
ranonkels seringen tulpen violieren
chrysanten
toen brak ik de grond open
verscheen ik in een helderzwart licht
zo ging ze naar de geesten die in
de onderwereld gevangen zaten
en at ze een oneven aantal
granaatappelpitten…
Papa heeft een kruinknuffelaar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
27 De woorden vormen een klank-
paleis, met ocococo en ocokroko:
Rocococoncert en Orinocokrokodil
Het geheugen is geen paleis
het is meer een huid waar indruk
na indruk in getatoeëerd wordt
De huid is het grootste orgaan
en toch kun je meer
informatie bewaren in de hersenen
met talloze bruggetjes
automatische ezelsbruggetjes zoals
de Engelse…
Vangnet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
28 Elke keer opnieuw
moet ik woorden vinden
om te schrijven
wat mijn hart ontlucht
om weer vrij te ademen.
Woorden waarmee
ik de regels schrijf
die mijn verlangen verbinden
en het slappe koord vormen
waarop ik het
wankel evenwicht zoek.
Steeds weer behoedt het vangnet,
bij klunzige misstap,
het tedere omhulsel
tegen breuk en schade.…
Oneindigheid
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
68 De wereld wordt weer groen
Na dagen winters wit
De ijskristallen smelten
Het sprookje is verteld
De bloemen zullen bloeien
De tulpen en de rozen
Met geuren en met kleuren
Het verhaal zal verder gaan
Liefde gaat altijd verder
Over paden, over zeeën
Door bossen en door bergen
Er is geen eindbestemming
Er is alleen de liefde…
Boys from brazil
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
92 Reactie op 'de simpele cirkel
van het eenvoudige leven'
door Judith van Zoomeren
*
Maar wie zijn wij
humanoid op de rok
van 't zich almaar
uitdijend heelal
Mens is geen abstractum
elk mens is uniek
wat zou het saai zijn
the girls all alike,
like the boys from brazil
Klonen en avatars
zijn geen iconen
life is for learning…
Dragen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
36 Dit kan ik niet dragen met taal.
Alles wat volgt
is afval van een poging
die al dood was
voor ik begon.
Woorden zakken door
als nat karton.
Ze houden niets.
Ze breken precies
waar ik hoopte
dat ze zouden dragen.
Wat hier leeft
wil geen betekenis.
Het wil blijven wegen.
Het wil drukken
tot zelfs stilte
moe wordt.
Ik schrijf
omdat…
Je bent er niet…
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
64 Ik ben zoekende
naar een teken van leven van jou
en soms denk ik dat ik je herken
In een gekleurde dagpauwoog
rondfladderend bij de vlinderstruik
In het roodborstje
uitbundig fluitend naast het tuinhuisje
In de afwachtende schaduw
aan het voeteneind van mijn bed
Stilletjes herken ik tekens van jou
maar als ik beter kijk
is er niemand…
Het shirt over de stoel
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
60 Draaiend schoon geworden,
maar het ontbrak
Een net rekje met regelmaat,
een plek te vinden
Om te drogen,
de dolgedraaide kreukels
Over de stoel de volwassen hondenharen,
niet te zien…
De zin van het leven en zo
gedicht
3.7 met 7 stemmen
13.749 Als aan de minimum eis:
onsterfelijkheid, eeuwige jeugd
zonder lichamelijke of geestelijke ongemakken
voldaan is,
zouden we er eens over kunnen praten
of het de moeite waard is
je ergens voor in te spannen.
-----------------------------------------
uit: 'Gedichten 1938-1998', 2000…
Kraaien
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.415 Heisa! de kraaien in de winter-takken!
Nog trillert echo van hun schrille snaters:
Wat zitten ze daar stil, die donkre saters,
Die sombre spotters in hun zwarte pakken.
Zie, hoe bedaard die straks nog schelle praters
Lijk kleine klompjes tegen 't luchtgrijs plakken.
Heisa! daar gaan ze weer: de twijgen krakken!
De dag barst open van hun rauwe…
Drank en Drugs
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
35 Drank en Drugs
Half leven verslaafd geweest
Na drie Hartaanvallen en vijf zelfmoordpogingen
Was het privéleven zeker geen feest
Roofbouw gepleegd op je lichaam en geest
Als je je ziel ziet vergaan
Pijn slijt nooit
En wat is dat voor bestaan…
Mezelf ontdekken
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
34 Je bestaat zonder gedachten
Maar gedachten kunnen jouw leven beheersen
Laat dit niet gebeuren
Vertel jouw leven in geuren en kleuren
Durf jezelf te uiten
Dan komt de ware ik
Naar buiten
Ik dicht al heel lang
Dat maakt mij minder bang
Door met woorden te spelen
Uit ik mij in gehelen
En kan ik mezelf minder vervelen…
Hoe hoger
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
24 Hoe hoger ik ga
Hoe verder ik val
Hoe lager ik spring
Hoe zachter ik zal
Landen voordat ik val
Hoe beter ik kan omgaan met dat dal
Dat dal van verdriet en zin
Dat dal dat zorgt voor een gevoel van verwarring
Hoe hoger ik val
Hoe harder ik land
Hoe lager ik spring
Hoe beter de balans
Toch val ik weer in dat dal…
Toekomstdroom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
12 Buiten in de tuin pluk ik de dag,
Zet de bloempjes buiten,
Scheer d’schaapjes aan d’hemel,
Word ook graag verwend.
’t Luisterend oor hoort de stilte,
Die het lawaai verstomt,
Spoorslags kwam aangedenderd.
In mijn armen slaapt ’n engel,
Verblijdt met dromen,
Die nog nooit eer zijn verteld.
Ik zing het lied van morgen,
Gister is lang…
DE MAN EN ZIJN ONDRAAGLIJKE LIJDEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
33 De mens kan verwoorden tot een intens triest wezen
soms zelfs een wezen waar - en terecht -
geen ratio tegen opgewassen is
wat, dat de mens ook in zijn diepste emotie raakt
als plotselinge zelfdoding z'n intrede doet
wat als kille moord wordt ervaren
met name de moord op het waarom
als zelfs niets werd toegelicht, nagelaten, achtergelaten…
Fantasie
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
49 Ik verzin niets groots.
Geen kastelen, geen licht.
Alleen een plek
waar jij niet vertrekt.
Waar de deur niet zacht dichtvalt
maar open blijft uit gewoonte.
Waar afwezigheid geen geluid maakt.
Ik bouw die ruimte uit gemis,
laag over laag,
tot het niet meer snijdt
maar draagt.
Daar hoef ik niets te verklaren.
Geen sterke schouders,…
Het smelten
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
61 Als de sneeuw verdwijnt
komt de wereld weer tevoorschijn
met kleine stukjes groen gras
en betonnen tegels op het terras
De wereld
gisteren nog bedekt met een warme deken
wordt weer koud……
De cirkel van leven
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
125 Als je dood bent
maakt het niet meer uit wie je was
al was je Queen Elizabeth
of Michael Jackson
Als je dood bent
dan ben je dood en je leven is voorbij
net als de levens van alle andere overledenen
die jou zijn voorgegaan
Er is geen manier om het anders te verwoorden
en het heeft geen zin om het te nuanceren
of om erover discussiëren…
Het kleine spel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
64 Het spel begint waar de regels ophouden,
een plotselinge ren door het gras dat kraakt van licht,
voeten die de aarde kietelen tot ze lacht.
Takken worden zwaarden, dozen paleizen,
een handvol modder is een heel heelal
dat ronddraait op de palm,
nog niet wetend van zwaartekracht of verlies.
Stemmen botsen als bellen in de wind…
Werveling van Verloren Dromen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
38 Ik lig wakker.
Mijn lichaam wil slapen,
maar mijn hoofd weigert.
Gedachten cirkelen,
trekken me terug
naar jouw stem —
die mij kent,
en mij toch niet redt.
Ik zie wat overblijft
wanneer beloften hun betekenis verliezen:
een hemel die uiteenvalt,
en een hart dat geen geluid meer maakt.
Wat ik nog gezond noem
valt langzaam uit elkaar…
Het donkerste uur
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
56 De zee klotst voort in eindeloze deining,
maar nu zonder daglicht, zonder spiegel van de ziel;
zij draagt stilte als een mantel van zwart fluweel,
en haar golven, klein en gedempt,
fluisteren slechts wat ze niet meer durven zingen.
In deze nacht wordt zij korf vol bijen zonder zoem,
bos vol wind die zichzelf niet meer beweegt;…
Het gloort en het sluimert
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
58 Het gloort in de dagen
welke reeds lengen
doch nu woedt het in dromen
en Insomnia's nachten
Niettemin komen heden
naar omstandigheden
gewis betere tijden
zeker en vast!
Het ruist in de zomen
der Maenadenrokken
het sluimert in testines
en ingewanden
het maakt ze niets uit
waar of ze landen
in krommende tenen
in vleermuizengrotten…
De stlte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
71 De stilte die je naliet
is geen lege kamer,
maar een kamer die zichzelf
heeft dichtgevouwen als een blad
dat nooit meer openspringt
Toch groeit er iets tussendoor,
een dunne, zilveren draad van licht
die niet durft te spreken
maar wel blijft trillen
wanneer de wind van vroeger erlangs strijkt
Ik tel de seconden niet…
We noemen hem Kees XX; vers 173-II
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
53 *173-II*
de aarde draait
niet om mij maar
de conclusie dat
ik om de aarde draaide
leidt tot kansloze confusie
over de rol
‘t perspectief waarin ik mij
dan bevind wanneer
woorden gelezen
over leven
worden
‘t zijn wacht niet
op mij maar
de poging om
te achterhalen of
ik
op ‘t zijn wachten zou
heeft onnozele verhalen…
echo van de vlinder
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
62 stijf bevroren sneeuw
krakend in ‘t gravenbos
onder warm gedragen harten
de wordingsgang
van verder leven
van hen die
na zijn heengaan bleven
in diepe
verbonden liefde
vol
overtuiging van zíjn
streven
al heerst de winter
ijs breekt
gezwind
de natuur
de echo van
de vlinder
wil aan eenieder
van ginder tot hier
alle ruimte…
verdwijnen
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
205 en wij
daar
zo stil gelegen
zo stil gelegen naast elkaar
wij verdwijnen
wij verdwijnen zwijgend
wij verdwijnen kwijnend
uit elkaar…