Alle inzendingen

Een fijne geur ontstijgt de verse gronden; De luchten worden willig voor geluid; Er breken kleine blauwe kreetjes uit, Geritsel als uit duizenderlei monden. Een malse vleug van lente wordt gezonden; Zijn adem is bewaaierd van het kruid Dat uit de omgeworpen voren spruit, Onmetelijk, en dampend in de ronde. In eenzaamheid langs hakkelige…

Felle kou op de Olympus Laat de goden koud, Zeus flirt met Leta, Dát laat Hera niet koud. Apollo en Cassandra doen ’t weer, Daphne staat er geworteld bij, Agamemnon strijdt om Troje, Verliet zijn Poleponnesiche Mycene, Nabij Korinthe onder de rook Van door Apollo gestichte Delphi. Die ook erg vaak verkeerde Bij de noordse Hyperboreeërs…

Ik hoorde van een nieuwe Schijf van Vijf Alweer zo’n uitgebalanceerd dieet Het stimuleert, het is maar dat u ’t weet, Het welzijn van de geest en van het lijf Maar ik neig toch meer naar de Schijf van Zes En loop de kelder in voor nog een fles…

Eenzaamheid Dat gevoel raak ik niet kwijt Heb van veel dingen in het leven spijt Eenzaamheid Maar het is gegaan zoals het gegaan is Soms ging het goed en soms ging het mis Eenzaamheid Elke dag is tegen mezelf een strijd Nooit meer alleen zijn Nooit meer die pijn Het ergste is Eenzaam zijn…

Ik ben bang, zeg ik tegen haar, en kijk naar de vele rimpels in het verouderde gelaat. De jaren hebben haar getekend. Haar spiegelbeeld... En toch Er verschijnt een zachte geruststellende glimlach. Het is ok, het ouder worden. Het brengt ook zoveel mooie andere dingen mee. Wat maakt dat jij daar zo rustig bij blijft? Zeg ik tegen…

Moeder van een niemandsland Dagboek van een vergeten god Er staat in het dagboek geschreven dat hij in een verlaten grot woont Moeder voorbij de horizon Ik wens je zonneschijn nieuwe wensen voor een gelukkige lente zodra je weer in mei gelooft de maand die we vieren en onherroepelijk verklaren dat je in staat was om te baren O moeder…

Omdat de man afweek van de waarheid, doorzichtig antwoorde met fabels; omdat hij vaststaande feiten ontvluchtte, zekerheid hem benauwde, zei de man het fijn te zullen vinden die ene redelijke regel te verzinnen, alsof hij licht zou kunnen schenken met zijn woorden, -zo’n zin die een vrouw nog ziet in de blauwe lucht. Daarom moest de man…

Mijn vingers zoeken jouw rimpelland. Alle dagen, voor het avonduur zijn niet vergeten – alleen verloren in het doolhof van je hand. In stilte verdwaal ik in jouw verhalen.…

de lente ontwaakt bloesemgeur drijft in de lucht tegen de schemer…

Pasen, Pasen, de vogeltjes zingen, de klokken luiden alsof ze iets te vieren hebben. Gezelle staat te juichen dat het jok eraf is, dat de dood de strijd heeft verloren. Maar loop eens door deze straat, Guido. De God is misschien opgestaan, maar de helft van de buurt ligt nog in coma van de goedkope gin van gisteravond. Wierook dampen? Ik ruik…

Nog witte bloesem die langzaam en stil groen wordt fruit wordt geboren.…

Je stem was dichtbij, maar klonk van ver — alsof ik al zonk terwijl jij nog sprak. Ik kon niet ademen, niet schreeuwen; mijn lichaam wist het al, lang vóór mijn woorden. Je ogen zeiden dingen die geen kind verdragen kan. Je handen vonden plaatsen die niet bestonden tot jij ze aanwees. Het voelde vreemd, alsof mijn huid mij losliet…

jij mijn koningin op het schaakbord van mijn dromen ik een voetsoldaat strijdend voor jou omgekomen in een houten kistje beland…

Waarom zou ik afwijken van de werkelijkheid? Een voorzichtige vraag naar fictie. Waarom wil ik vaststaande feiten ontvluchten? Omdat zekerheid benauwt? 't Is fijn om een zinvolle zin te schrijven. Alsof je licht aan lezers te lezen geeft. Kijk, zo'n regel beleef je niet op een zebrapad. Waarom moet ik, word ik gedwongen wonderlijke zaken…

Heldere maan raakt het zwijgend water in nachtelijk verpozen een lucide glimlach grijnst in grijstinten naar de vermoeide vijver je bent onzichtbaar aanwezig voelbaar in het wassen van de ogen van de nacht.…

op de donkere oever onder de elzen waar de stroom vertraagt buigt een vrouw zich voorover krassende raven zwerven boven haar voorbij onder de waterlijn schuilt een onzichtbare rots die verlangens van zich afstoot ze onhoorbaar verpulvert…

Herinneringen vliegen voorbij aan een licht beschadigd hart vol met liefdevolle gevoelens die door de jaren heen onafgebroken bleven schijnen niet verloren zijn gegaan wel verder uit ‘t licht van die ene mooie lantaarn waaronder jonge geliefden hun toeverlaat vinden in niets meer dan zoete dromen van een lang bemind bestaan.…

Er is geen jullie alleen jij en ik in het zijn voel jij de hoogte wanneer jij klimt en groeit in metaforen hoogtepunten die je opschrijft in intieme brieven de essentie tussen jouw rode oren in de kleuren van liefde ik heb je lief in duizend uren.…

Automatisch gaat het niet wel bijna vanzelf, stromend door gladde beddingen om elkaars ongemakken en gevoelige plekjes heen naar stille wensen Alles op zijn vaste plaats dat helpt, en blijven eten natuurlijk, genoeg zon zien om niet te versomberen of weg te dromen in een romantasie van eeuwig jong nog lang en gelukkig van lente…

Thuis is een landschap dat zich elke ochtend herschept, waar het licht langs de muren glijdt als een reiziger die even blijft hangen voor hij weer verder trekt. Ik loop door kamers alsof ze straten zijn van een stad die ik nog leer kennen, luister naar het zachte spreken van vloer en deur, alsof ze me verhalen vertellen die ik nog…

zij ontstond als een breuk in het zijn waar voelen verdween en vormen slechts schijn haar lichaam bleef hangen tussen blijven en gaan haar wezen gleed weg niet meer te verstaan zij droeg wat verscheen in het licht van de ander maar viel in zichzelf- daar was niets van een ander de twijfel trok traag als een zwijgend getij…

Aan die ene boom zag ik ooit gewoon de onschuld hangen als dat laatste blaadje vergeten om te vallen klaar voor het nieuwe licht van die aangebroken lente de wind verried iedere aanwezigheid een verijdeld takje met gemak waargenomen liet het hert stoppen mijn hart sneller kloppen we konden gelukkig zijn. Als wolvenkind…

het gelijk van vissen vingers het kwintet van de complicaties en braille het gelijk van de ogen op borsten het aanraken van de taille der vertedering het gelijk van honderd tegelijk zingende bossen het gelijk van het gelijken op een grote gek die door drinken denkt - in de rivieren drijft de hemel mee met de aarde en de werelddelen…

't Is of de schucht're maan zich wil omgeven Met breder floers van zwaarder wolkgordijnen, Nu ik het laatste schijnsel zie verkwijnen Van 't zwanendonzen licht, dat was gebleven. Maar zie, daar laat Seléne de ogen even Weer weiden langs de wolkenlijnen, Doch om weer even haastig te verdwijnen : Zij mijdt de blik van wie op aarde leven:…

Mijn liefde heeft jou gevonden dichterbij dan wij dromen durfden en wat ik met overtuiging doe binnen een veelheid aan (on)mogelijkheden omdat ik van je houd wat jou de kracht weer geeft om nog meer van mij te houden. Ik vind jou ongelooflijk lief geef je kusjes en zelfs in gedachten streel ik je en blijf naar je kijken met een brede smile…

Het is de wind, die huishoudt in mijn hoofd, het is een janboel. Ik schreeuw hem toe, luistert niet, het lijkt verdorie wel anarchie. Ik bespeur woede in mijn hart, mijn mond zwijgt als het graf, mijn ogen schieten links, rechts, mijn oren potdicht en met recht. Dan klinkt de reddende stem ver weg, hoog boven de wolken. Mijn tong verlamd…

De Schijf van Vijf lijdt aan klimaaterosie U moet gaan denken aan meer duurzaamheid En ook aan meer biodiversiteit Bij elke hap iets minder smaakexplosie Dries Roelvink zit wel in het pretpakket Één bal gehakt per week dat mag nog net…

Vergeet je zorgen Die zijn er voor morgen Niet getreurd Kijk naar de toekomst Wat gebeurd is is gebeurd En daar doe je niets meer aan Dus laat het gaan Vergeet je zorgen Dan komt het wel weer goed Zolang je in jezelf geloven kan en moet…

bij het ochtendgloren is het getrompetter niet van de lucht, Canadezen voelen zich buitengesloten, zwanen staan erom berucht zodra een nestplaats is gevonden, vecht pa zwaan hen uit de sloot, de kleintjes mogen blijven, maar al dat groter is dan groot zal er om moeten knokken, wie het sterkste is van de twee, vandaar het droevige getrompetter…

soms schuurt iets aan mijn ego als mijn tevredenheid na jaren ontwaakt door oud zeer of opgedane ervaring en plots eigendunk de waarheid opraapt het is een weg die soms doodloopt door toenemende mist in voorbije jaren zeker, het is ook leren lijden, als het leven je onderstopt weet anders niet hoe ik mijn zelfgenoegzaamheid…