Alle inzendingen

Meiwind in het riet de spotvogel houdt even het zonlicht tegen In het eerste blauw van de ochtend gaat een trilling door de dichte struiken, een bijna onzichtbare beweging waarin mijn hart herkent dat iets wakker wordt vóór het licht zelf. Uit het bladerdak stijgt een toon op die niet vraagt om aandacht maar mij toch vindt, een dunne…

Met spitse maskers stiefelden ze voort Neusophalend want dat was beschaafd zijn Zich aanstellend om in de gunst te komen Betrappen zou hij ze op al hun houdingen Dwars ingaan tegen hoe het dient te horen Maar meer nog was het een protesteren Tegen de burgerlijke braafheid wat hij deed De duffe slaafsheid die daarachter zat Wat hij diep…

Ik geef mijn lessen tweemaal in de week aan vluchtelingen die ons land verrijken, die ondanks al hun leed veerkrachtig blijken, bij wie ik ook wel graag mijn licht opsteek. Zij gaan het hier wel redden op den duur met hun beschaving, werklust en cultuur.…

Onwetend voelde ik me zeker maar nu haar later vroeger is dan we dachten toen we tekenden komt het ineens aan op elke gewone dag op wat mij tegenhoudt lief voor haar te zijn de liefde van mijn Ja ik wil Ik aarzel om dat te herhalen Haar toestand, onze problemen moet ik wetend vergeten om gewone dagen te kunnen leven, verliefd op…

de weg ligt open onbepaald en zonder hekwerk wie beweert te weten wat achter de sluier rust metselt langzaam ramen dicht en noemt die stilte zekerheid maar juist het zoeken houdt de geest in beweging de vraag loopt voor ons uit als een lamp in mist geen waarheid gestold in steen geen antwoord dat voor altijd blijft passen alleen ruimte…

verleg door te breken op de naam af te gaan op de man af en paard schaap uiterwaard…

Voor het ontwaken van de straten een spoor van dauw tussen stenen en gras, mist als ongeopende herinnering onder mijn schoenen het breekbare bewijs van het bestaan takjes, zand een verloren veer alsof de aarde zelf aarzeling in lagen achterliet steeds verder het zwijgen in om vóór alle anderen de verborgen betekenis aan te kunnen…

De warme zon is boven mij, Ik wandel in de warme lucht, Mijn voeten op de warme wei Maken, alleen, haast geen gerucht. Ik ben een deel van al wat is, Een warm jong groeisel in de zon; Maar ik, van al wat om mij is, Voel dat ik leef en zie de zon. Dat land, dat weet niet dat het leeft, Die lucht voelt niet hoe zoel zij is, Die…

Gracielijk en licht sterven, een kleine zucht in de paniers en 't is niet meer. die avond heeft men ons gekleed te bed gelegd, als in een rose medaillon voor iedereen te kijk - en o bepoederde horreur, het klavecimbel speelt door. ---------------------------------------- uit: 'Een harp op wielen' (1959)…

Het is, als het is, Valt alles op z’n plaats, Tenzij het anders is, Lijkt alles op z’n kop te staan. Dan valt het niet te rijmen Met je had verwacht, Dan voel je tot in je tenen, Diep gevoelde klacht. Meestal gaat het goed, Ervaar je geen kommer noch kwel, Blijft het licht branden, Maar soms, heel af en toe, Zijn verwachtingen loos…

Ik had Psalm 150 van César Frank nog in het hoofd met vurige tong meegezongen als bariton van de WesterCantorij in de Westerkerk, Amsterdam op 1e Pinksterdag 24 mei 2026, 10.30 waar het Pinksterweer de tropen had aangeraakt, zoveel ZONdag Frank werd wel wat overstemd na afloop met het lied 'Op een mooie Pinksterdag' op 't hoofd-orgel met trompet…

Ik kreeg een dure wijn van Marjolein Van Judith een mooi kookboek over wokken Marieke gaf mij zelfgebreide sokken En Loes een frisse geur van Calvin Klein Wat ik van Krista kreeg was minder fris Ik loop al weken rond met syfilis…

hij zag de man liggen meesterlijk omschreven in benarde omstandigheden en kon zich direct met hem identificeren het waren simpele woorden waardoor de situatie tot in detail getekend werd in een paar zinnen kwam alles heel hard binnen het knabbelen van de zee het verscheurde lichaam de zon die langzaam klom hoe traag de dag verloopt…

Bij het zien van dat dartele losse ensemble jonge figuren, frank en vrij babbelend wandelend in bosrijke heuvelnatuur kreeg ik een flashback van twee jaar geleden van de vuurol theater voorstelling in vuursche een duurloopster gaf mij, toen ik haar passeerde een kus, heel spontaan, en zei mij toen 'Stuur ze!' * nu mijn…

Ik zag een mens een mager mens ik zag een zwart mens hij kwam uit Afrika. Ik zag een zwart mager mens uit Afrika uit hartje Afrika. En niemand wilde hem zien. Mén vond dat heel gewoon, een mager zwart mens uit hartje Afrika. Men dacht hij zijn zorg, wij de onze. Ik ben weer naar Afrika geweest. Maar nérgens zag ik…

… wat zou ik graag zinnen schrijven zoals mijn wisteria alba groeit kronkelend fris en helder onverwacht rijk aan trossen die vrolijk wiegend licht laten schijnen als lentebries door mijn huid met flinterdunne zonnestralen die mijn rosétje net dat tikje geeft dat het percentage alcohol net tekort komt klinkend fruitig hangen de bloemtrossen…

En weer zijn de papavers daar, de bloemen uit mijn dromen - en niemand weet er hoe en waar ze plots weer zijn gekomen, maar hevig-rood straalt blij hun kleed en trilt in zon of regen, opdat geen mens ook maar vergeet de dagen en hun zegen. Want alles is gegeven hier: de zon en ook de wolken, al ademt vreugde door een kier, zo plots…

Nonchalant wiegen de boomtoppen voeren me gedachteloos mee…

Daar draait onwerkelijkheid op luchtstromen fluisterzacht met sterverlicht vertrouwen ontdekt donkerte vele kleuren van cyaan en violet tot hemelsblauw Daar heerst vrede zonder morgen veel vrolijker dan ons huidig stressvol bestaan hier zou ik eigenlijk nooit weg willen gaan ik zou mezelf verstoppen, achter de kerk Om daar te wonen in…

taal is eetbaar als voldragen fruit het doel is te zinloos om leeg te zijn daarom is de taal eetbaar als aarde verweven, doorploegd niet letterlijk te nemen…

Mijn geluk telt al vele jaren Het is al heel erg oud, Maar net als bij goud Waardevoller met de jaren. Ik ben er heel zuinig op, Bewaar het op ’n veilige plek Waar alleen ik het kan vinden, Die plek, dat is mijn hart. Geluk voelt als fluweel zo zacht, Voel je in heel je lijf, Geluk geeft je reuzen kracht, Geluk gaat nooit verloren…

Een stille echo laat een wrede weerklank horen van het jarenlang timide zwijgen over een koude oorlog met vele gewonden en vrouwen met kinderen die niet vechten konden een zwijgende weerkaatsing zonder enig herkenbaar geluid van ziekelijke mensendromen ongelijkheid nog in arbeidslonen nu de wapenen des onheils kletteren en nog meer…

Mijn dagboek is te eerlijk voor jouw ogen, wat heb je eraan om je ongelukkig te lezen als ik er niet meer ben Je kunt je wel troosten met mijn feuilleton van liefde en verbondenheid, de geuren aan kleuren van het leven dat ik uit alle macht wil verlengen, maar je weet ook wel dat er een zwaard naast mij ligt dat ik gek word van de…

Als we straks de herfst uit onze aderen snijden, de winter verdrijven uit het menselijk bloed. Als er een onafgebroken lente gloort, een felle, kille stroom die weigert te vertragen. Dan zal de aarde buigen door haar hoeven, het gewicht dragen van wie niet meer gaat, er geen schaduw meer is voor de jeugd, omdat de oude bomen blijven staan…

zoals poëzie dikwijls niets meer is dan een roesje voor het verdragen wat troostende woorden die iets kunnen verzachten maar echt mijn honger stillen dat doet het nog altijd niet...…

Avond over riet een zang verdwijnt in de wind duinen ademen Onder een bleke lucht, waar vogels zich verliezen boven het gras, luister ik naar geluiden die niet haasten maar langzaam verdwijnen in de open ruimte tussen hemel en aarde. Langs de stille duinen, waar helmgras buigt in ademende wind voel ik hoe de drukte in mij zachter wordt…

Tussen stille duin blijft het laatste licht hangen wind zonder haast In de Westhoek, waar duinen zich in trage golven openen, voel ik hoe het prille licht mijn huid aftast, alsof het wil begrijpen wat in mij stil wordt wanneer het landschap niets van mij verlangt. Tussen helmgras dat deinend beweegt in een wind die luistert, ontstaat…

Ik begeef mij in het onvoltooide heden eeuwigdurend als je mij vraagt hoe lang deze tijd nog duren mag toch kunnen we niet om de golven heen die hij met mij zal moeten breken de vlagen die hij zijn gerechte rug toekeren wil Als ik hem soms stiekem van achteren bekijk struinend door zijn bezoedelde uiterwaarde op hoop broedend voor de beduimelde…

Gij hebt dit graf gebroken nu En wij kunnen niet blijven staan Nu Gij daaruit zijt opgestaan, Maar toch, hoe was het vol van U. Het hart dat gij geschapen hebt Werd ledig van Uw hemelvaart, En 't oog heeft blind omhoog gestaard Omdat Gij het verlaten hebt. Het is zo vreemd geworden nu, Want wij, uw kindren, zijn verweesd En wachten ledig…

Als ik zou hebben wat nodig was om een ander graag van mij over te laten nemen wat zo afgesloten werd, ik zou weer terug willen kopen en verkopen, met wie zo is met wat afgesloten is, want het is voor de handel, niet om te eten. Wie van mij afgenomen heeft, en niet wil kopen en verkopen , kan hij iets daarvan (ik kan het niet vervangen)…