Alle inzendingen

ze danste als een witte waas door het bos of was de witte waas een vochtige mist die in de wind door het bos danste het kind was de rekening een dansende berin in het bos op zoek naar vis op zoek naar water om in te baden op zoek naar verlossing naar het wit dat ooit was en nooit meer zal zijn de berin werd bekeken met argusogen…

Ik zou  ze wel eens willen spreken al die schrijvers  en schrijfsters van gedichten en nederlands.nl ik zou ze eens willen zien als die mannen en vrouwen van gedichten en nederlands.nl ik zou ze wel een willen spreken en zien de redactieleden mannen en vrouwen van gedichten en nederlands.nl ik zou vooral hem willen spreken en zien Johan…

Het raakt me hoe je blijft staan in mijn woorden. Je zoekt iets en weet tegelijk waar de uitgang is. Je praat zacht, alsof eerlijkheid breekbaar is. Je legt zinnen neer die blijven liggen lang nadat jij vertrokken bent. Ik knik, ik luister, beter dan goed voor me is, en doe alsof dit gesprek niet opnieuw een vertrek oefent. Je zegt…

Wat is echt? Ik ben echt de man die ik met open ogen in de spiegel zie, ontdaan van zieligheid en, wat er ook gebeurt ik ben nu vrij, mama mooier dan de man die jij wilde zien, die ik was omdat alles dan gemakkelijker leek maar die nar ben ik niet meer, ik begin opnieuw desnoods zonder jou Je hoeft niet te huilen ik wil niet meer…

Zoals elckerlyc alhier reeds op de druilerige opening van de deur naar het nieuwe jaar heeft kunnen lezen door zich te laven aan de Sjamaan van Nix ben ik ondanks het naderende plegen van plichten op recepties her en der (gelukkig bestaan ze nog, tradities in het nieuwe jaar - zonder houvast van het kompas waren wij verloren…

Die Vondelkerk met toren in Amsterdam zal herrijzen uit haar as van de brand laat daar geen misverstand over ontstaan dat gaat wat centen kosten maar die komen er uit haar rijke omgeving en velen daaromheen vormen schillen van gulle vrijgevigheid Kuipers had al weer liggen woelen bij zijn afgebrande Urbanuskerk in Amstelveen maar die…

'k Was, met mijn jonge vrienden, Eens bij een wijze grijsaard; Wij spraken, hoe een wijze De vijand van het leven, De dood kloekmoedig afwacht. - Zegt, zei de grijze Wijsgeer, Zegt brave jongelingen, Waar zoudt gij 't liefste sterven? - Ik, zei de jonge Cleon, Terwijl zijne ogen gloeiden, Ik zou het liefste sterven Op 't bloedig veld des…

Het gedicht is eenzaam de mens is eenzaam de gemeenschap het ordentlijk alfabet de marcherende wereld de kreupele waarheid die jankend neerligt en dagelijks door de leugen wordt ingehaald en getrakteerd op dorst ik val langzaam uit mijn gedichten zoals mijn lichaam zijn woorden afscheidt er komt geen goud bij te pas in zulke termen ben…

Mijn lijst met goede voornemens ligt klaar. Veel minder eten en ook minder drinken En nog wat dingen om weer af te vinken Ik hoop dat het me lukt in 't nieuwe jaar 't Verleden leert dat ik weer niet zal slagen Dus duurt dit jaar hooguit een aantal dagen…

Of het nu oorlog is Of vrede Of het nu is Of een tijd geleden Of het glas nu half vol Of half leeg is Als je het morst Het sowieso teveel is Of je nu aan kanker lijdt Of een soortgelijke diagnose Of een weg bewandelt Die je wel zelf hebt gekozen Of je nu in een god gelooft Omdat je toch ergens moet beginnen Of het aan het toeval…

Als de luide liegende leider beloont mogen de gehoorzaamsten laarzen aan wie hem trouw is draagt dan het uniform initiatiefrijken krijgen ook nog een pet zij voeren willoos uit wat de leider wenst diens grillige eisen zijn immer onbegrensd hij dicteert bovendien zijn eigen alfabet met minachting voor kunst pers en pluriform het volk moet…

Blauw op kale tak stille hartslag in de kou leven wacht zachtjes In de wintertuin voel ik hoe verstilde aarde ademhaalt onder het koude kleed, hoe alles wat slaapt toch beweegt, en ik herken datzelfde sluimeren in mezelf. Onder het blad groeien wortels in kalmte, hun fijne draadjes spinnen een wereld die niemand ziet, maar een trilling…

ach de bomen vroeger wiegden zoals het geschreven is in d’oude verzen waarin gelezen werd of het gedrukt staat dat de nachten vol met zwartheid als dagen zonder rand zijn van vreemde angsten waarvoor verdronken wordt in onderdrukken van de stormen over meren desnoods in koele vormen in ogen gelegd waardoor de leugen blijft…

Kleine Vondelkerk aan het pleintje Maanden terug liep ik langs je heen naar 't grote park Je bent nu een mooie herinnering Dit nieuwe jaar wil ik nog eens kijken hoe het met je gaat…

ik draag mijn leeftijd los alsof hij niet past mij nooit heeft vastgegrepen altijd een kind zijn in hoe ik val en opsta in de wind danst zacht de droom tijd raakt mij niet aan glijdt langs me heen en de droom waait mee…

En terwijl ik belde om mn kinderen een gelukkig nieuwjaar te wensen hun stem hoorde, zag ik hen één voor één op het fremeo scherm voorbij, zwaaiend, zittend aan een tuintafel, lopend een bergpad af onder een poort, vrienden en vriendinnen zittend op boomstam tussen hoog koolzaad En terwijl een vriendin die de beste in ‘t dorp…

zo zitten wij in de vroegte gebogen over leegte en licht overstroomt de vogels, ons tikken klokken als kogels zo zitten wij aan onze tafels getuigen de morgen, het zicht verbuigt de woorden, en wij likken wonden zo zoet als het bloed van anderen smaakt, als de ingang tot haar dromen, als een moeder haar kind wraakt, als het einde…

ik zag twee beren aan de hemel vager en verdwijnend in de rozevingerige dageraad die aan de ware stralende zonsopkomst voorafgaat de sterren waren nijverig van dat licht geluiden klonken om ons heen tsjiep tsjiep tsjiep meh meh meh een lentebries maakte je gouden haren door de war het was die wind die je gouden haren door de war…

Een plaatselijke overstroming voor de klimaatontkenner, deportatie voor de oorlogshitser, een drone-aanval op de garage van salonfascisten. Een weekje intensive care voor mensen die in supermarkten uitgebreid (met hun armen gespreid) boven het fruit staan te hoesten. Een stevige eik voor de wegpiraat, een afgeblazen middelvinger voor…

Onzekerheid...brengt wantrouwen Wantrouwen...brengt jaloezie Jaloezie...brengt valsheid Valsheid...brengt ruzie Ruzie...brengt eenzaamheid…

Van liefst driehonderdvijfenzestig dagen Staat deze dag – met stip – op nummer één. Ik wil ook niet om een nieuwjaarswens heen: “Dat alles wat u doet dit jaar mag slagen.” Ziezo, dat wou ik even aan u kwijt, Gaan wij nu over tot de werk’lijkheid....…

Op oudejaarsdag via Route D-50 op het onderzoeksbed beland. Op het kleine scherm de introspectie van mijn darm in kleur kunnen volgen. 'Ziet er goed uit', zegt de arts. 'Vind ik ook', beaam ik, ook al ken ik er niets van. 'Ik haal 2026.' Is ondertussen gebeurd.…

Laat de woorden nu maar komen spreek maar uit wat in je leeft `t is de liefde voor de mensen en de rozen die je geeft Dat wat velen doet ontroeren want we zijn toch niet alleen `t is het grootse in onszelf daar kun je niet omheen…

Hoe tergend langzaam loom en traag zinkt fluisterzacht de blauwe hemel in de pasteltintwaaier van de dagelijkse twilighzone Hoe breekbaar is het valse licht in 't transparante zilte nat doorweekt de schim van 't veerse gat de haringvliet de diepvriesman de grevelingen biesboschstad Bent u die fluisteringen en 't gezwijmel van…

De kamer blijft dezelfde, maar hij staat net een graad verkeerd. Stoelen luisteren, de klok kijkt me aan. Woorden vallen uit elkaar nog voor ze mijn mond bereiken. Zinnen worden signalen, signalen worden bevelen. De wereld wordt te dichtbij. Gezichten lekken betekenis, elk gebaar is een aanwijzing, elk zwijgen een complot dat speciaal…

Even het journaal kijken Misschien valt het mee Misschien is er alleen maar leuk feest gevierd Oh Toch niet Kerk afgebrand Door vuurwerk Doden gevallen Door vuurwerk Weer vele ogen kwijt Door vuurwerk Hulpverleners weer bekogeld Met vuurwerk En dan snappen mensen niet dat het verboden wordt Wat valt daar niet aan te snappen…

Een nieuwjaarsgroet voor al die mensen die ik langs deze weg ontmoet, een warme groet voor al wie kou heeft, wie 't leven zelden zingen doet. Een nieuwjaarsgroet voor al die mensen die hopeloos door 't leven gaan, geketend in hun onvermogen, door anderen soms niet verstaan. Een nieuwjaarsgroet voor de verslaafden, voor mensen op de dool…

Maak je bloed wakker en spring de dag in, elk jaar -- heeft er honderden.…

De nieuwjaarsklokken luiden door de radio. Stortregen valt. De dag is onbeschrijflijk goor. Men is alleen gelaten en aanvaardt het zo. Men vraagt zich zelfs niet af: waarom is 't en waardoor? Tegen het leven is toch immers niets te doen; de wereld heeft geen oorden meer om heen te gaan, en 't hart wordt niet, gelijk de landen, jaarlijks…

Wie in deze tijd nog gedichten schrijft En zich richten wil tot een volk dat kijft, Tot een volk dat niets dan welvaart wil En bewilliging van iedre modegril, Hij is meer dan rijp voor het gekkenhuis En de gekken vinden hem ook niet pluis, En dus moet hij naar een ballingsoord, Waar papier en pennen zijn behekst, Waar de kale muur siert de bijbeltekst…