Alle inzendingen

het luistert de nacht in stapelt de dag herleeft het etmaal, ervoor en erna balanceren op het grote vlak, de vloer de straat en het eelt dat schuurt over de ruwheid van de laan waartoe het pad me leidt alsof het kind in mij speels de rondjes draait die het lot laat duizelen in de scherven van zijn plezier hij weet nog niets van het spel…

Lenny is vier. Nog klein genoeg om de wereld met zijn handen te snappen — een steen, een grasspriet, de hand van zijn moeder, de schouders van zijn vader. Deze week zijn eerste schoolweek. Ik heb zijn dagen gevolgd: twee lieve juffies, Stephanie en Laurentine, de spin op de kapstok, een hand die nog even zwaait. Hij leert straks letters…

Zou het een soort droom zijn? Dat je meedrijft met het getij stroomafwaarts met de rivier van de dood, ja zou het een droom zijn? De horizon is mistig een vreemde gloed aan de hemel en niemand lijkt er iets van te weten wat voor mist dat is, oh is het een droom? .....Heldere ogen, vurige ogen .....Hoe kunnen die ineens dichtgaan? ...…

Heel bedachtzaam zei ze nee, Waartegen? Geen idee. Zit dat je dwars? Of kan Dat ze nee zei, Je helemaal niks schelen? Neen, dát interesseert me niet, Waartégen daarentegen, Ja, dát interesseert me wél. Dán zal je ’t moeten vragen, Anders blijf je zitten met die vraag, Je verdere ganse leven! Dat deed ik, maar ze zei niets, Nou is…

Wat maakt ze af van wat niet meer bestaat, als tijd zich stilletjes uit haar handen laat ze zoekt geen antwoord geen verzoenend woord, alleen wat nog in haar lichaam voortspookt en boort soms loopt de middag dwars door het verleden heen, een boom werpt schaduw op een plek waar nooit iets scheen de wereld houdt zich vreemd genoeg…

Dra doet ze weer de aderen stromen, intens en zo rein ook puur Knap verlichtend geesten, lichamen, zielen passievol warm; charisma Goudgeel rond spetterend passievol oplaaiend; schoonheid vetjes troef waarvoor dank Mondhoeken modus positieve betrachtingen; welkom kersverse broederlijkheid zo vredevol Etmaal boordevol vrijheid en blijheid; nooit…

Mijn lief is blij, zij lacht en zingt En schittert in de zonneschijn Als zij zó héél mijn leven zingt Kan nooit mijn leven lijden zijn. Ja! zang en lachen duren kort Als bloemen in de zomerdag; De zomer sterft, de bloem verdort: Zo sterft der mensen zang en lach. Maar nu der zonne gouden val Vloeit langs gelaat en blinkend kleed, En zij…

Het stuk papier dat ik eens, belijdende mijn leegte, onbeschreven dichtvouwde, en verzegelde, en verborg tussen de bladen van een boek om iemand over honderd jaar te verneuken – dit papier vond ik vanmorgen terug. Ik was het vergeten, opende het en was zelf verneukt, goed, niet zozeer: over de lege blauwe lijnen liep, voor het eerst in zijn…

En dit is het dan, de laatste bladzijden over jou. Hierna begint er een nieuw hoofdstuk zonder jou. Eentje waar jij ver in het verleden ligt, en eentje met meer licht. Meer vrijheid, meer blijheid. En daar pas jij niet meer tussen. En dit dit was het dan...…

Is vriendschap echt een illusie Want wanneer zijn er ze er ook echt Dat is pas een gevecht Als je ze echt nodig hebt Kun je ze op een hand tellen Dat kan ik voorspellen Ik heb er niet veel Maar dat maakt juist mijn geheel En blijf dus dichten Zodat ik me op mezelf kan richten…

Simpelweg zo opgelucht, speels, dartel; kortom gelukkig en opgedoken uit het niets Bellen en kouten en grappen en grollen, ten gepaste tijden de nodige ernst Dit voelt gewoon perfect mits de ontdekking grandioze noodzakelijke aanvulling schitterend, spetterend Mysterie ten voeten uit mits onverklaarbaar puur en zo oprecht Lieve Christine, ik…

VINGERVERF Sarah's vingers vertonen vooral vrijheid van verkwikkende bewegingen zich verbeeldend een schilderes te zijn, die met vingerverf haar witte doek vult met heel veel doch vooral haar eigen unieke volle verse vrije verbeelding DE RODE LOPER De rode loper is voor je uitgerold want Sarah, wat kan jij lopen, hopen dat is…

zij is zo vaak opgestaan dat ze het vallen verleerde…

Bezoek aan een vriend. Dementerend. De kamer is donker. Hij herkent me. Geen klassieke, zinloze vraag. Hij zucht: 'Moeilijk.' Tweemaal, diep vanuit zichzelf. Ik zeg tot afscheid: 'Ik spring nog eens binnen.' Hij glimlacht vaag.…

In de nabijheid van het bos voel ik wat de zee mij brengt met al zijn verlangens de stilte is geen einde, maar een begin. De bomen vangen de verre, zilte wind, terwijl de koorts van de wereld langzaam zakt. Ik ren niet meer, ik vlucht niet langer weg; ik sta hier simpelweg en adem mee. Om mij heen breekt de harde grond open. Een jonge varen…

op drift geraakt in het strijdperk van verdriet hoger of juist lager vliegen over onbegaanbaar gebied steile en ijzige paden hoe het stollen vermijden vloeibare koelte vinden in wat weg is geen plattegrond klopt hoe stelt men de koers een paar graden bij vindt een mens zijn thuis zoals oude bomen in de rimpels van hun louterende…

Toe maar doe maar geef maar weg het kan van mij niet genoeg zijn overdaad schaadt toe maar doe maar geef maar weg maar blijf wel op je eigen terrein want roven van een ander is niet fijn toe maar doe maar geef maar weg inclusief je status quo van het moment het niets en niemand ontziende serpent…

Wat zou ik graag geduldig zijn, de tijd beleven zoals die is en komt, niet haastig zijn, maar dulden dat de uren soms traag voorbij gaan, trager dan ik wil. Vanwaar dat ongeduld, het nog niet rijp zijn voor de stilte, de onmacht? Al zoveel jaren mocht ik leven maar dit blijft nog een groot verlangen. Hoe kan ik dankbaar zijn voor zoveel…

In de slaap van een ander draag ik mijn gezicht als een natte doek. De woorden: duizend kleine dieren tegen mijn gehemelte. Zij weten niet waar de pit zich blindbrandt. Men heeft mij in ramen gezet, mijn mond met goud dichtgelood, mijn naam verdeeld onder de vromen. Onder de vloer woekert het gebeente nog. Een varen opent zich in de ribben…

Moeder Maria en de Grot van Lourdes In een stille vallei, waar de bergen zacht fluisteren, waar het water helder stroomt en de bomen ruisen, Daar ligt de heilige grot, diep en sereen, waar wonderen gebeuren, ongezien en onbespreekbaar. Moeder Maria, met haar liefdevolle gelaat, verscheen aan Bernadette in die stille staat. Met haar mantel…

rijkdom begint niet waar het geld ligt maar eerder bij de hand die het naar zich toetrekt bij de prijs die iemand niet betalen kan bij het bezit dat langzaam de eigenaar wordt meer nog meer tot alles een getal krijgt en niets meer genoeg is dan die vreemde stilte een tafel en niets dat nog genoeg is…

Hier had eigenlijk serieuze content moeten staan van Bitter, Smoelenboek een of een kilo instagram om omnivoren zoals u te laten profiteren van onderhuidse mysterieuze raadsels en geheimen die thans door eigen toedoen aan het zicht onttrokken zijn Doch om u uit de kwelling van onzekerheid te halen en de misère van niet-weten…

Sterrenkijkers en natuurkundigen verlegden de grens, God verborgen ze achter het universum, het veelvoudig ene Kennis maakte de mens kleiner Groot kan nog slechts een enkeling zijn l'uomo universale, de veelvoudig ene Zoveel kanten heb ik niet De wereld valt versnipperd als confetti langs mij heen, hoe ik ook mijn best doe om alles samen…

Tussen mos en steen valt een zacht licht op het pad de wind trekt voorbij Op het pad waar de lantaarn haar zachte vorm bewaart, blijft een helderheid hangen die zich mengt met groen en mijn aandacht opent voor wat woordeloos aanwezig is. In het trage licht, waar wind en water elkaar voorzichtig raken, zie ik hoe elke beweging zich zonder…

Sneeuw op de rivier de oever lost langzaam op niets houdt haar nog vast In het zachte ochtend- licht komt een wereld tevoorschijn die zich niet laat grijpen, een dunne laag tussen kijken en verdwijnen, waar stilte ademt als een lijn. Onder de contour van een voorbijgaand gebaar wordt elke beweging een tijdelijke waarheid, een glans die…

het stoelgerij onder mijn kont ademt zwaar de luchten van de nacht, het tekent het meegereisde vermogen waarmee mijn vingers zich krommen na een vluchtig doch dapper ontbijt woorden raken diepe zinnen en terloops zie ik dat mijn eigengereide woordenschat zich bezigt om te begrijpen waarmee ik ze belast ach, laat de meug zich in vreugd…

Met één been over de rand En het andere op de kant, Is sprake van een schisma, Een onoverkomelijke breuk, Die hen zover uiteen drijft, Dat er geen weg terug is. Gaan als gescheiden eenheid Elk huns weegs naar gisteren En vandaag, maar morgen Brengen ze de ‘The Last Post‘, Nadat ’t ‘Silenzio‘ is geblazen.…

Schuimende morgen en mijn vuren lach drinkt uit ontzaggelijke schalen van lucht en aarde de opalen dag. ----------------------------------------------------------------------------- uit: Verzamelde gedichten (1941), Eerste periode (1919-1926)…

ik hou van mensen die blijven, zei hij, we stonden samen onder het afdak te turen naar het kantwerk van de winterbomen en door zijn woorden had ik moeite om weg te gaan hij voerde me door de geschonden lanen van zijn jeugd, langs vergane boomgaarden, nabij tere beken, voor een gesloopt huis hield hij halt en keek heimelijk door het venster…

Het kan voor stikstof zijn of voor klimaat Je lijmt je vast of ploft gewoonweg neer Je pakt de trekker en gaat fijn tekeer Het moet eens stoppen met alleen gepraat Ik denk dat ik de weg ook ga blokkeren Eerst even snel een onderwerp fingeren…