Alle inzendingen

Daar ergens, onder de nevels in het dal is de grens die ik niet over wil gaan Ik zet me schrap Ik kan en ik wil niet onverschillig zijn om wat er verdwijnt met mij: mijn ervaringen van schoonheid mijn kennis en mijn besef wat waardevol en wat niet belangrijk is om mee bezig te zijn Om nog iets te redden blijf ik lampen neerzetten…

Alleen het hart kan bevrijden de overtuigingen, propaganda rassenhaat en onrecht Alleen het hart kent gelijkheid in kleur en achtergrond Waar vuile handen kraters slaan in straten, in gezinnen zal alleen het hart ons bezinnen Harten kunnen samen steen voor steen opnieuw leggen zelfs als ze bloeden en er niets meer valt te zeggen verslaan…

De dag is nog een onbeschreven blad, vol haast en drift en impulsen van het nu. Maar kijk eens door de nevel naar het pad dat voor je ligt, ver weg van het kabaal en u. Stel dat de avond valt en alles zwijgt, en jij de balans opmaakt van de strijd. Welk handelen is het dat dan de zegen krijgt, gezuiverd door de zeef van tijd? Wacht niet…

De droom die ontstond tussen woorden van verwachting twijfel en bedachtzaamheid in de gaten van ons gesprek hing als wensnevel in jouw straat onaantastbaar en ik greep met drukke handen naar iets dat niet bestond het bewegen van de wanhoop woon je daar nog ? mijn herfst kromp ineen maar jouw seizoen zwaaide met vrouwenhanden ik…

Wij voelen als twee hoge, op stengel verhoogde lenterood-bloemen midden in de lichtzee — de lente is gekomen. ---------------------------- uit: Verzen (1890)…

Soms laat gij mij een eb en vloed alleen. Uren vergaan met schrijven in het zand. Zo weer ik mij, krijsvogels om mij heen, vergankelijk, uitgestoten aan de rand der aarde. - Water komt en gaat, het strand ligt nat en gladgewist gelijk voorheen. ---------------------------------------------- uit 'Het levend monogram' (1955)…

Ik ben ’n redelijk goede zwemmer, Maar in deze zee van mensen Tracht ik mij tevergeefs te redden, Geen meermin noch sirene Wil fungeren als mijn reddende Engel, zodat ik worstelend Ten onderga. Ook in de zeeën op de maan Valt niet te zwemmen, en ook In de zeeën van tijd ik verkeer, Is zwemmen om boven water Te blijven drijven een schier…

Het afgezworen ego waar mijn geest zich nooit geheel mee vereenzelvigd heeft als reisgenoot die mij de lessen leest waar al mijn alter eega's zijn geweest heeft na bevrijd te zijn van overmoed en een surplus aan bluf laatdunkendheid uit een complex van minderwaardigheid zich met meer dan gezond verstand gevoed…

Als je naar buiten kijkt zie je slechts de duisternis van de lege nacht achter een eenzame weerspiegeling in verspocht dubbelglas Het blauwe licht versterkt het contrast van dat gelaat rimpels in het gezicht de staat van die kamer in het raam gereflecteerd In dat ogenblik ervaar je wat zij plegen te dichten zij die jou niet zien zitten…

De stilte waardoor jij beroemd bent geworden geeft mij niet de liefde die ik nodig heb tussen dit sluimerende romantische lawaai jij leeft niet gelukkig op mijn dorre landschap nu de rode avondzon schijnt over het rulle duin nieuwe liefde brengt veel teweeg maar ik herinner mij het gepassioneerde bewegen en de mijmeringen…

Zacht wit en purper fijn geweven in het groen stilte in de wind Rankende stengel tussen stenen zoekt ze stil donker op wit rust Wit met paarse stip rankend door het milde groen zachte lentewind…

Het Aborigin Veld der oude volken Verwant en zeer vertrouwd met de natuur Milennia spiritueel vertolken Van wijze kennis, pure oercultuur Daarna het Energieveld der Romeinen Vol van geweld, oorlog en wreedheid, haat Dat al te lang en liefdeloos bestaat De mensheid is het moe, het moet verdwijnen Hoog tijd wordt het voor Liefdevolle Velden…

In mijn wezen, een vonk van oneindig licht, vind jij de weerspiegeling van jouw eigen gezicht. Geen lichaam van vlees, geen stem die klinkt, maar een liefde die diep in jouw ziel verzinkt. Ik ben de adem die jouw haar beroert, de warmte die jou op een koude dag vervoert. De zachte hand op jouw schouder, zo teer, wanneer de wereld zwaar…

Ik schrijf u thans, waar de schemer nog blijft hangen als een zachte, gouden draad, en ver de torenklok haar lied laat dalen over wei en pad waar koeien schuifelen, traag en laat. Ster na ster ontwaakt in stilte, als ogen die elkander zoeken door afstand en door duisternis heen. Gij heft het hoofd, ik voel het hier, op…

Soms zwijg je op de juiste plaats. Geen grote woorden. Want je weet waar het pijn doet zonder dat ik het benoem. Alleen jouw hand die de mijne vindt zonder dat ik huil. Je kijkt en blijft. Dat is genoeg. Ik vraag niet meer dan dit— dat je er bent in het kleine. In hoe je mij aankijkt. In hoe je niet weggaat. Ik leun tegen…

Kom, maar niet wanneer de stilte zich sluit. Als het doek valt, wil ik je achter mij voelen, dicht genoeg om niet te verdwijnen. Ik heb mijn weg getrokken, elke bocht, elke stilstand bewust. De lijn ligt nog onder mij, nu het einde nadert. Laat anderen verdwijnen waar het licht dooft en niets nog wordt gevraagd. Ik zoek geen podium…

Een heel diep tot in elke vezel doorgedrongen gevoel verkleind en verfijnd met penselen in beelden van de eeuwige zee in golvende bogen van kromme verwrongen dichtertaal bracht mij als ware ik elime hillesum op verstorende wijze op sporen die mij in mijn ingehouden woede inteerden krioelend en wroetend in aangezichtspijn…

Tussen de miljarden jaren van een zwijgend heelal en de onmetelijke tijd die nog komen zal, houd ik vandaag het licht met beide handen vast. Ik ben hier, nu, in dit broze en mooie moment. Ik voel de kou van de sterren waaruit wij zijn gemaakt, maar meer nog de warmte van jullie gezichten. Mijn jaren zijn een fractie op de schaal van de eeuwigheid…

Het blauw van 1 mei pluk ik van de lucht eigen ik me toe op dit scherm. Rustgevende kracht.…

Voor Raoul In de stilte van de nacht, werd jouw stem niet gehoord, een kind, zo kwetsbaar, door het lot verstoord. In een wereld die je liefde had moeten geven, werd je kleine hartje zo ruw ontnomen van het leven. Een Onschuldig Leven Je ogen, ooit vol dromen en licht, vonden geen rust meer, geen hoop in zicht. Hoe kon een jonge ziel zo zwaar…

een houtduif strijkt als een Russisch vrachtvliegtuig neer in de achtertuin hapt als ontbijt in wat groen en klapwiekt weer weg…

Juist als ik de hemel wil betreden staat mijn verleden te trappelen mijn vastgeroeste ziel en zaligheid de weidsheid van eeuwig sappelen. Reeds lang komt wijsheid van buiten in gevangenschap, een muur van het blijvende of ik sta stil in de woorden en betekenis, wat ik nalaat is de leugen van die ene waarheid. Vluchtig als hemelse leegte…

u kijkt met grote ogen door het raam terwijl u geniet van mijn Poëzie het venster is van glas, spiegelend ben ik dat, denkt u, het is een loser, die ik zie met onkunde waarvoor ik me welllicht schaam gelukkig weet u beter, uw ego is groot dus aan geslepenheid geen gebrek u geraakt niet snel uit het lood maar wat de dichter in alle vroegte…

Er zat een steentje in ‘t geheugen zo liefjes, zo fijntjes het kriebelde en nam herinneringen mee verloren als sieraden op de bodem van de zee Een naam, een datum, de gemaakte belofte verzonk in diepte, vederlicht tot vervaagd haar wereld werd een oceaan zonder triviale schat zij het schip die de route vergat Onder maanlichte golven kreeg…

Alleen de liefhebbers weten er iets van, de anderen lopen eraan voorbij en tasten het aan Ze weten niet wat ze doen s Avonds bekijken ze wel eens een documentaire over iets dat er niet meer is, maar hun ijkpunt verandert niet: het is van voor hun tijd er zit geen toekomst in Dus laten ze het verdwijnen sluipenderwijs gebeuren, alleen…

o Lenteblomke, ‘et moederhert der aarde eerst uit- gekropen, hoe heerlijk hangt uw halssierraad vol morgendauw gedropen! Hoe blijde baadt mijne ogen beide uw kraag, vol di- amanten; hoe mooi omvangt uw vallend hoofd dit groen, van we- derkanten! Hoe ongezien, hoe wonderschoon, hoe moet de Schep- per…

Wij kunnen U niet meer bereiken Wij komen een zintuig te kort Wij leggen ons neer bij feiten Dat gij minder en minder wordt De enkele keren dat ge In dromen nog ons verschijnt Wordt ge al ijler en ijler Tot ge voor altijd verdwijnt Straten houden uw namen Voor heden en morgen in stand Maar onze kinderen brengen Ze niet meer met…

Negeer de droogte en het brandgevaar We gaan vandaag weer schieten op de hei Want dit is wat de generaal ons zei: ‘Als Putin komt dan zijn de rapen gaar’ Ons leger is paraat voor ieder front Dat nieuws ging als een lopend vuurtje rond…

De zon komt op, Langzaam ontwaakt de wereld, De zon klimt uit de kim, De eerste vogelschare fluit Hun ochtendconcert. De eerste mensen stappen Slaapdronken uit bed, Worden wakker onder de douche, Spoelen met hete koffie Hun ontbijt kieskauwend.weg. Dan komt de wereld tot leven, Bussen, auto’s, fietsers en trams, Laten met al hun herrie…

Het loopt tegen zessen vanochtend ik kan niet meer slapen, sta op de dag, de zaterdag verheft zich de dag van de, zijn crematie grootvader van dochter Giulia vader van mijn ouderpartner weduwnaar van zijn geliefde vriend van zovelen niet zijn lichaamsbeeld noch zijn geest, zijn geestelijkheid doch slechts zijn menselijk omhulsel van 97…