Alle inzendingen

In de snijdende winternacht als je wangen schrijnen en je de weg naar huis zoekt waai ik door je heen reik ik je paars voor dageraad. Tijdens de onwillige maartse buien gepaard met hagel en striemende wind waai ik door je heen laat ik je groen stromen voor aarzelende lenteknoppen. Als de zomerstorm vat krijgt op je angst voor onweer…

Een mooie dag, een blije lach al doet mijn schouder pijn. Het is wat 't is en zeer gewis zal 't ooit wel beter zijn. Er is zo vaak pijn en gekraak maar ook veel moois te zien Dus laat ons maar ondanks gevaar toch dankbaar zijn misschien.…

De liefste vogels vliegen zomaar weg, verdwijnend in de stilte, met een lach. Zij laten woorden achter, nooit gezegd, maar die wel altijd werden meegebracht. Nu pas glippen ze over de lippen, vullen het hart met wrange pijn. Het zijn slechts talloze, verdwaalde stippen, op een abrupt afgebroken lijn. Goud verdampt in lege handen, bij…

rode mieren marcheren ongecoördineerd door de zenuwbanen onderhuids kietelen duizend-en-één atoomfantoompjes het vel versteend spieren en verwante aanhechtingen trekken pijnigen en treiteren gewrichten weigeren het licht nog te dragen botten worden uitgehold en razend volgeblazen met helse heksenketelstoom zonder schroom…

Het recht is blind en voor elk gelijk de een is arm de ander rijk de een slaapt warm de ander in wind die hem zo verkilt want dat is wat hij wil wie vaardig is in recht slaapt niet langer slecht De dader die in liefde geeft waarvan hij zelf nodig heeft zijn nat zijn droog zijn hele leven hij heeft nochtans zoveel te geven…

Je waant jezelf een sombere clown in mist van een verloren landschap wat je met jouw hart niet weet te bekoren: nostalgie van vlinders op stoffige meubels of bedelende geur van verwelkte bloemen naast rottend zomers fruit nu de vergankelijkheid betoogt dat je mij geen gedag zegt in de nacht nu het er op aankomt is een heldere werkelijkheid…

De stad uit, pas op overstekend wild na zonsondergang verboden toegang en we bleven maar praten en praten en ik zag hoe donker het tussen de bomen was een paar passen vlak naast het pad ....maar ik hoopte, hoopte ....dat we moeite zouden doen ....en ik hoopte, hoopte ....dat we eerlijk zouden zijn Op het feest vroeg ik wat jij dacht…

Iedere dag vult een deeltje van een jaar. Een jaar dat een deeltje is van je leven. Je leven dat je vele dagen al lief is. Vul dagen die je nog krijgt met liefde die je hebt. Vul de wereld in de jaren vol vrede.…

Vele mensen vluchten weg uit hun land vol dreiging verblijven beschermd in het gastvrije Nederland dat ondanks zijn klein-zijn en reuze grote bevolking een geliefde fee heeft met de naam Verdraagzaamheid de wondervrouw spreidt haar armen medelijdend en liefdevol over wie hier heil zoeken maar wordt tegelijk beloerd door een struise demon…

ik tel geen schaduwen die achter mij wachten de dood staat ergens maar niet in mijn handen ik draag het ochtendlicht als een vraag die geen einde kent vrij ben ik niet omdat ik ontkom maar omdat ik kijk naar wat groeit naar wat ademt naar wat nog niet is gezegd en in dat zachte weten dat alles beweegt leer ik niet te sterven…

de ochtend begint naar verwachting met de wijzers van de klok verspreid over aanwezigheid in het hier en daar er volgt een atmosfeer die lijkt op ontleden tot woord tot kruipend zenegroen met lichtvoetige luchten, als een sluier die scherpe hoeken liefdevol bedekt nu rest een wandeling te hervatten als hemellichaam…

Eén momentje, dan zakken mijn ellenbogen in het tafelblad, dat in geen enkel opzicht lijkt op een zee of een modderbad, - wat een aanzuigende werking heeft op mij. Ondertussen zit ik hier te peinzen wat ik zeggen zal wanneer ik afscheid neem van dit strijdtoneel, deze onzekere haven waar mijn trossen losbraken, mijn schip op…

Elke bloem heeft een speciale geur. De roos, tulp, margriet, narcis, leeuwebekje, heide, lelietje van dalen, klaproos, anjer, madeliefjes krokussen, de korenbloem. Niet allemaal ruiken ze lekker. Bij voorbeeld de anjer ruikt niet zo lekker als de roos. De lelie van dalen ruikt erg lekker. Veel en veel lekkerder dan de anjer. Dus…

De lentemorgen, fris en koel, Ontwaakt en speelt met het windeke zoel; Reeds draagt de leeuwerik, schel en zoet, Ten hemel der bloemen morgengroet: En gij slaapt! Wen blozend van leven de rozenknop zwelt, Een aâm van wonne waait door 't veld, Ontwaken in 't nestje de vogelen klein, En drinken de dauw van hun vleugelijn: En gij…

Een onbekend lichaam, Van een vergeten ziel, Waarbij de geest me vasthield. Een stilte die over je waakt, Met een drukte die langs je giert. Een centrale vraag, Verstrengeld met een doodswens, Waarvan ik het einde niet ken. Een gevoel, Van wachten, Op een hopeloos doel. Een angst, Dat ik constant voel.…

De trein beweegt, maar niemand bevestigt het. De stoelen staan in een logica die niet de onze is, een raster waarin lichamen worden opgeslagen als tijdelijke bestanden. Buiten schuift een landschap voorbij dat zich gedraagt als een herinnering die nog niet heeft plaatsgevonden. Een man tegenover mij probeert zijn gezicht te ordenen. Hij…

Wat is gebeurd, is onveranderbaar, dat vormt het onwrikbare verleden. Wat er nu gebeurt in het heden is dan nog te manipuleren, maar is daarna wederom onveranderbaar. De toekomst is een heel ander iets, wat dan gebeurt, weten we niets. Pas als het in het heden voorbij is, Is het weer verleden, geschiedenis. En zo gaat het maar door en door…

Het minuscule duwtje dat hij kreeg Werd uiteraard gigantisch opgeblazen. Geef Wilfred graag gedonder in de glazen. Maar beter was, als hij daarover zweeg. Genee: in ieder opzicht lichtgeraakt. Is er geen nieuws, dan wordt het wel gemaakt.…

We staan aan dezelfde zee, jij iets verder het water in, ik met zand onder mijn gedachten. De wind draagt stemmen die niet van ons zijn. Terwijl jij verdwijnt in de golven. Graaf ik geulen. Maar water drijft niet af Naar de duinen. Ouders, en generaties daarvoor. als eb en vloed die niemand ooit besloot. Ze zeggen niets meer, maar bewegen…

een miljoen, een miljard duizend keer alleen; mijn hart van glas heeft geen verleden; alleen de hoop dat ik je weer zie; n tijd ver vooruit een biljoen, een triljard; ik wacht wel een, twee, drie...…

Sla me Schop me Stop me In een hok Verwens me Ontmens me Voeder mij niet.. Jouw levensverdriet Lust ik niet langer Laat me sterven Boven al zwerven Door het heelal Waar niemand Mij vinden zal Verklaar mij Vogelvrij Voor altijd en eeuwig In de wind Liever dan Onbemind.…

Ik werk samen met AI ja, ja met AI AI is mijn collega nooit fysiek op de zaak nooit ziek, zwak of misselijk nooit op vakantie of een dag vrij AI werkt prettig mee werkt niet tegen nog niet zo ja, dan ga ik slaan met het accent op ontslaan d'r uit, over en uit heb altijd nog mijn eigen ik mijn eigen intelligentie waar AI niet tegen…

Door zijn vingertoppen stromen levensechte beelden belevenissen van mensen zijn oprechte zijn soms muizenissende goden op hun eeuwige hobbelwegen in springlevende doodsnood onder goud-beloofde hemelen. Tussen de resterende bloemen strooit hij rijkelijk met mildheid in trillerige pastelkrijtlijnen elke zin rond-uit-geschreven of natuurkundig…

Hoe en is het hedentendage gesteld met Uedele en uw edele delen? "Welaan, het gaat in het algemeen niet slecht naar omstandigheden doch zo u weet geldt in wezen de regel met uw welnemen, om kwesties van meer intieme aard hoe graag u zoudt willen beter niet met een willekeurige deze of gene laat staan met een vreemde te delen 'k Heb…

Ze staan in de sociale ruimte dat wil zeggen in het onvrije veld gelimiteerd in vrijheid voor gekken en halve dwazen die bewegen en klimmen door mazen maar altijd ongezien door quasi opvallend de regels in hun hoofd net bijtijds te repeteren de demons de dieven de pumps en de shrinks de halve malloten en hele debielen ook gij, ja daar…

Gisteren zag ik hetzelfde als vandaag, althans ik zag haar naam in de kranten staan en op het zelfde platform van de trein van Poltava vertrok het zondige beest in de mens uit de belville de lumière met een gouden lint over haar heupen maar onder haar jurk naar veiliger oorden zoals ik al zei naar hier naar mij naar…

Ik zag jou in de duinen Een vrijdag in april Ik keek in je mooie ogen En je nieste op mijn bril Later vroeg ik jou ten huwelijk Je juichte: JA, IK WIL! Ik nam jou in mijn armen En je nieste op mijn bril Ik zal altijd van je houden Al ben je steeds verkouden Al nies je telkens op mijn bril Jij bent alles wat ik wil Wij zitten…

Het doordeweekse materiaal,
 zo gewoon dat we er langs kijken, wordt woorden die een kostbare boodschap beschermen, de ontvanger laten genieten van het broze cadeau binnenin. Hoewel vernuftig gevouwen papier, strikjes of tierelantijntjes ook een gebroken vaas kunnen verbergen, het maakt het uitpakken van verwondering extra fijntjes.…

als zulke vingers over de bashals gaan dan wil ik alleen maar dansen schudden met mijn kont deze hele dag beter nog een oneindige nacht laten voor wat het is en gaan als zo’n stem de hoogte in vliegt van hier naar overal schiet en toch veilig op de grond komt terug op de eerste tel om weer op te stijgen naar het next level dat volgende…

Wie zou hier als een letter willen staan meerdere letters zelfs, voor de gezelligheid of misschien weldra met jou als een woord zodat we samen zinnen worden, groot of klein onbedorven zonder te bedelen maar we staan hier trots als voorjaarsboom in een bos tussen honderden andere bomen om de wereld van verse zuurstof te voorzien.…