Alle inzendingen

Mijn stofwisseling stokt en dan ben je nog niet jarig Dan valt er veel te wensen Mijn staart verslapt Ik spring niet meer en doe me niet meer tegoed aan de wonderen Ik raak ondervoed mijn vel raakt los Mijn vriend raakt ongerust terwijl hij me streelt Ook mijn gedachten vermageren Tot spoken, tot een horror hoe het af kan lopen…

In mijn manier om stilte te bewaren woon jij nog steeds In de plooien van je sjaal schuilt de geur van thee en ochtendmist, de stilte waarin je luisterde naar wat ik zelf nog niet wist en zachtjes de weg wees door de waas van mijn onzekerheid. Je handen waren als een huis met open deuren, een plek waar woorden mochten rusten en elke…

Er is een liefde die verder gaat dan alle aardse zaken groter voelt dan het heelal Er is een liefde van cel tot vrucht van dragen tot eerste ademzucht van vasthouden, voeden, stapjes traantjes, troosten, bemoedigen, aanmoedigen, leren, zorgen, praten, tot in vertrouwen loslaten Er is een liefde die geen woorden nodig heeft voor betekenis…

juist als ik bedenk hoe onnoemelijk mooi je rug verandert in twee wonderen, komt mijn moeder binnenvallen om nog avondlijke overschrijvingen te doen. we zoeken beiden de vrede des harten op nogal verschillende manieren. ze komt om haar dagelijkse portie zoon. ze zegt dat ik mijn voeten moet verwijderen van de zetel van haar keuze, en laat er…

Het zee-geruis zal ik nog dan gedenken als diep in zand, mijn hoorloos oor vergaat, als lichten mild mijn ogen niet meer drenken, als zonder woon mijn ijle wezen staat. Naar 't zee-geruis zal ik nog dan verlangen als naar het liefst wat mij de wereld dee. Zij zingt de kroonzang aller wereld-zangen, de op zandig veld neerdonderende…

Je wilt naar het WK? Da's niet te doen Je kunt als fan die tickets niet betalen Finaal gestoord, die prijs voor de finale De duurste stoeltjes kosten twee miljoen Ik ga wel naar een hockeymatch of cricket Zo'n prijzig voetbalkaartje, ik verticket…

Moederszijn sterke mensen oersterk doch de MAMA'S van de MARIUS MEIJBOOM woon- en logeerhuis op Amsterdam-IJburg voor meervoudig beperkten dat zijn pas STERKE VROUWEN naar lichaam en geest meer dan oersterk!…

Moeders zijn liefde, Dat wordt van moeders verwacht, Van wieg tot haar graf.…

Sluipend door het huis van slepende kwesties vooral geen stof op doen waaien de stenen op de andere laten staan als keiharde dekmantel De dag moet nog beginnen warme thee-damp slaat neer op de bijeengeraapte brillenglazen Door de wasem weg te wissen kunnen de vraagstukken helder worden Zit ik tussen pakken neer of ligt het antwoord voor…

Jij bent de spiegel van je moeder. In jouw gezicht ziet zij iets terug dat zij verloren waande. De zachte lente van haar beste jaren, toen tijd nog langzaam was. Waar niemand dacht aan verdwijnen. In jouw ogen leeft nog de helderheid die ooit de hare was. Alsof schoonheid zich even verzet tegen verval. Maar zelfs jij bent slechts…

Het kleine bosmeer ligt stil glanzend en roerloos. Somtijds klinkt opeens kikkervergadering op, uitdagend en veeleisend. Rododendron bloeit, omringt het waterleven, zondert het lieflijk van de hele wereld af, schept betoverde ruimte. Dode bomen staan rechtop, hebben jeugd in zich, baren wezentjes, die het ven en diens oevers met…

Als een kleurplaat, die wacht op haar maker De lijnen, ze volgen elkaar Nog niet wetende waar en wanneer ze zullen eindigen Zwarte inkt, wit papier Onschuldig, zonder vlekken Verlangend om tot leven gebracht te worden Als contouren van iets dat nog ontstaan moet Ze hebben een begin en een eind Maar alles binnen de lijnen is nog schoon…

Het Haagse hoofdkantoor van de partij Werd eerder al belaagd door extremisten Maatschappelijke onvrede blijft gisten En blijkbaar past een vuurwerkbom daarbij Maar denkt zo’n idioot nu eerlijk dat Geweld een substituut is voor debat…

Naam in bladeren gedragen door avondwind wortels zwijgen stil Onder de oude boom blijf ik soms staan, nog voor wind ligt en vogels zwijgen, alsof je naam nog tussen bladeren hangt en iets bewaart wat niet verloren ging, maar dieper wortelde in alles wat ik ben. En elke ochtend weer, nog voor dauw verdwijnt en het gras opdroogt voel ik…

Hoe lang heb ik niet nagedacht terwijl woorden mij ontvloden vervlogen in ijle lucht in duist're nacht tussen wolken die geen weerstand boden. Ik zag schimmen die weken als vogels op hun verre vlucht die op dinosaurussen leken bloed doorlopen muilen van moordzucht. Rampen die mijn zinnen wisten steeds weer steden omgeploegt kinderen die…

drassig is de bodem, juist bij zonsopkomst soms ook tot drijfzand toe . al vroeg drijven donkere wolken door de kamer waar behang boeken weerspiegelen en als altijd de eerste zuchten niet kolken maar jagen op chaos, waar hijgen het uitzicht uitput . verlossende ongrijpbaarheid ligt vooral achter de heuvelen waar bossen, bij het beklimmen…

Jouw witte jasje je droeg het alsof het in de mode was ik stond er niet bij stil toen je brak mijn seizoen open zonder iets te doen andere gebeurtenissen verschrompelden ze deden er niet meer toe je adem was als verdampt porselein jouw geur vond mijn achterwereld doordrong mijn hopeloze verleden die dag vormde een eigen leven splinterschelpen…

Je was mijn type Je bent mijn ex Ik ben nu ziek Wil nooit meer seks Ik ben berooid Ik ben besmet Heb het vergooid Met jou in bed Het voelde rijk Ik sta nu te kijk Je nam me vreselijk in de zeik Geruïneerd Heb geprobeerd Maar nu ben je hem gesmeerd Ik ben kapot Ik ben gesloopt Want op dit slot Had ik niet gehoopt Ik zit in het…

Zij liepen stil gearmd over de kade langs systematische lantaarnpalen van de lange laan onder de lage maan waarop de kletsnatte stoep licht weerkaatste op iedere plek waar ze gaan Zij kropen dicht naast elkaar terwijl hun paraplu de laatste druppels ving vallende uit de hooggebogen seringen die regen herbergde van de stortbui die op straat…

Zacht dooft het zonlicht Langs kieren van haar kamer Maar ik, slaap elders…

De wereld is moeilijk Ik vind het moeilijk Ik heb het moeilijk Waarom eigenlijk? Ik snap het niet Mijn wereld is prachtig Mijn leven is mooi …op papier Maar ik voel het niet Ik doe moeilijk Ik ben moeilijk Waarom eigenlijk? Ik snap het niet Ik kan niet niet moeilijk Het lukt me niet En toch probeer ik En blijf proberen…

Zij hoort de stemmen roepen aan de overkant, ze werpen touwen, bouwen bruggen van geduld. Zij ziet de handen reiken door de dichte mist, maar haar eigen armen wegen tonnen zwaar. In haar hoofd tekent zij de vluchtwegen uit, ze weet precies waar het pad naar buiten ligt. Maar haar wil is een motor die niet meer aanslaat, een vonk die dooft nog…

De witte schermen van de vlier, in geur en kleur naar 't licht geheven vertellen mij 't geheim van 't leven: 't is enkel nu, 't is enkel hier! Maar dwars doorheen die kleine bloemen in duizendvoud ontloken, klinkt een roep, een zucht, een stem die zingt en zoveel dat ik niet kan noemen. Er trilt een snaar die 'k lang al stil en niet bespeeld…

Boeken vol schrijf ik mijn verbazing op Het lijkt te zijn wie ik ben - voor zover ik weet (sinds mijn zesde jaar) Ik begreep de juffrouw niet en mijn ontploffende vader mama en mijn grote broer Waarom had ik niet mogen zeggen wat ik wist en wat waar was? Ook niet als ernaar gevraagd werd! Dat de buurman dronken was dat die ene jongen…

Dat hij vertrok hij ‘gewoon eventjes’ wegging met voorbedachte rade dat verzweeg hij Maar nu nu wil hij terug Haar zal dat niet ‘gewoon eventjes’ overkomen Haar zal dat na zijn daden nooit meer gebeuren Maar zij zij kneedde beelden uit zwarte gaten liet de wereld los pakte de laatste nachten in ondergronds verkocht ze als oplossing…

je zou kunnen zeggen dat hij niet meer voldoet aan de verwachtingen van het toegestroomde publiek je zou kunnen denken dat zijn impact is gestokt door onduidelijkheid over betrokken struiken je zou kunnen vinden dat hij überhaupt niet hier hoort voor de zielenrust van onoorbare malloten je zou kunnen stellen dat zijn stem verdwenen…

Daar rijden de soldaten Betrest, verguld, gespoord, Langs lindegroene straten Als door een erepoort; Zij dragen, licht-kapellen Op lijfrok en schabrak, De vlokken niet te tellen, Waar zich de zon in brak. Goudsbloemen zijn hun knopen, Een stengel, wiegt hun zwaard,…

Een blanke man met blauwe voeten ligt in de heldere kamer eenzaam op zijn bed zoals de maan, door geen wolken gehinderd, haar weg slijt zonder vertedering. De man let niet op de maan. Hij heeft de symbolen van zon en maan, goud, zilver, as verbrand in zijn lichaam. angstig teruggekeerd uit een wildernis spint hij een nieuw metaal uit de helderheid…

Ik heb verdomd weinig ruimte gekregen in het leven zowel letterlijk als figuurlijk: letterlijk doch ongelofelijk wat ik met weinig ruimte kan doen elk hoekie en verborgen gaatje wordt gevuld en gebruikt onder de bank en de berging is 't een vernuft aan bakkies, laadjes, dosies en hakies figuurlijk mijn geest: geestelijk, geestig,…

Een harde klap, De 17e, om kwart over acht. doorgebroken stiltes, Op een doodnormale maandagnacht. Een bevel, Die schade teweegbracht. Met een einde, Dat niemand had verwacht. Een verbroken relatie, Dankzij zijn jacht, Naar een slachtoffer, Zonder enige macht. Een razende storm, Waarbij zijn kracht, Mijn lichaam brak, En mij in…