Alle inzendingen

Oogstmaan boven de oude wijk geen zin meer in verraad of gezeik de minnaars van goede vrede bevredigen de zoete stilte zijn hand glijdt over het schaamrood van zijn meest intieme dromendans hij hoort het nachtlied van tedere eenzaamheid en valt eenvoudig diep in voorjaarsslaap.…

Hij ligt als een afgebroken tak. Geen woede. Geen drank. Richtingloos. Alleen het sissen van de beademing die lucht in zijn borst trekt. Ik sta aan het voeteinde kijkend naar zijn bleke, stugge voeten. Zoekend naar de man die pijn deed, maar vindt slechts dit lichaam. Een mechanisme van vlees dat weigert op te geven. De dokter praat…

Een middelpunt vliedende kracht wanneer de was voorbij een machine wast.…

Spiegelend in een waterplas ziet zij niet wat er is maar wat achterblijft wanneer het kijken zelf verdwijnt het oppervlak liegt niet het herhaalt slechts wat zich aandient zonder het te begrijpen daarin herkent zij zich een bestaan dat geen kern draagt, alleen weerkaatsing alleen het lenen van vormen wanneer de wind opkomt…

Meisje! plaats dit frisse roosje, Dat de nacht nauw worden zag, Aan uw zachtbewogen boezem; 't siert u slechts een halve dag. Roosjes kwijnen, roosjes welken, En hun blaadjes vallen af. Meisje! sier u met het bloempje, Dat nog welig bloeit aan 't graf. Godsdienst wierp er 't eerste zaadje Onbemerkt van in de grond, En bezorgde…

Ik lust ze rauw. De slome parelduiker ruift als water, proeft zo rins als gesponnen chagrijn. De liefde kropt, zeg ik. En hij: zing maar een toontje hoger, moeder, als een bevangen Lorelei. Wat bindt ons dan en komt ons nader als we vervuurd en breekbaar zijn en het verlangen naar de einder een lichtgestalte verder weent? Haar kleed…

Zijn faam was Wijd en zijd verbreid, Men sprak over hem Vol bewondering, Soms gemengd Met lichte afgunst, Dat men goed verborg, Want roddel en achterklap, Ligt heel dicht bij verwondering, Over teveel bewondering.…

De Nederlandsche Bank heeft ingeschat, Dat in het algemeen de situatie Niet erg rooskleurig is in onze natie, ‘Donkeroranje’, noemde Sleijpen dat. Maar zelf heb ik een voetbalshirt gescoord, In het oranje van het felste soort.…

Ik zal niet zwijgen te midden van het walmende gebrom hoe gênant de bassen ook treden zodat het achterland verstomt; ik zie het aan verdonkeremanende ogen van leden in gevouwen handen van ongeduldige schuld. Bekentenissen op dit podium de zaal waar ik vertegenwoordig in ter zake doende taal die ons allen raakt; Ik zal blijven…

Het meisje droomde een wijsje over een levensgrote suikerspin Ze begon ervan te eten mierzoet moet je weten Maar hoe verder ze kwam ging de zoetheid tegenstaan Bang om ’t te verliezen en ook wel vanwege haar kiezen besloot ze de rest te bewaren om later op te eten Maar geheel onverwacht begon de spin te slinken vlakbij…

Ronduit stuitend vind ik veelal de media: monsterlijke media zie foto en kop AD van 25 maart 2026 als bijtende hyena's jagen op    verdachte van seksueel overschrijdend gedrag de heer Ali B.: de Koninklijke Rappende Knuffel en Jurerende Nederlander van Marokkaanse afkomst dames en heren media: journalisten van radio en tv, sociale media…

Omdat ik puzzels voor familieleden liet maken, ‘k ‘t leuk vond ze te ontwerpen maakte ik er ook een voor mezelf met de gedachte mijn vriendinnen in kersttijd uit te nodigen, hem inelkaar te zetten, zichzelf langzaam ontdekkend in de collage fotootjes van hen, met middenop de titel als ik jullie niet had… Heb ook daar foto ‘s…

In een verharde wereld waar negativiteit het nieuws overschaduwd, boos en verdrietig maakt Is het vinden van liefde in de kleine dingen van het leven, de brandstof van een gelukkig leven Waarin elke gebeurtenis fungeert als een knikker in een een hele grote pot vol herinneringen aan dierbare mensen, onbevooroordeelden huisdieren…

Stil in mij beweegt een reiziger zonder stappen die toch doorgaat Hoe ik beweeg door de dag, door een onbekend landschap waar elke indruk een koers aangeeft en stilte soms de enige wegwijzer is die mijn aandacht behoedzaam bij de hand neemt. In mij lopen paden die zich langzaam maar gestaag ontvouwen, lijnen van herinnering die onder…

Met blanco blik staar ik zelfverklaard naar dit refrein van herhalingen of ik deze cycli doorbreken kon alle woorden vermijden die voortkwamen uit catastrofes danwel overdracht voorkomen door de kunst van het lijden te weerstaan mijn spiegelbeeld reflecterend ingezaaid en wel alle ouwe shit laten composteren ver van het nu en dan…

Als ik hem vragen zou of alles wel echt was zoals geschreven staat wat hij vertelde toen tot op de dag van vandaag met zijn hyperheldere ogen Als ik hem confronteer appeleer aan zijn trekjes waarover hij zo vaak praat hem die spiegel voorhoud zeg dat ik hem niet geloof op zijn verdichte woorden Als ik hem stevig beoordeel hoe hij bij…

Vanaf de oorsprong tot oneindigheid wachtte zij op joris ockeloen die haar ab ovo ad infinitum nieuw leven schonk in anonimiteit vertrouwend op die twee gynaecologen die haar - onwetend - levenslang bedrogen...…

Ach meisje, al het zoete uitgewist Zijn zwoegend vlees en kloeke kleine dood Jouw vrouwendroom in tropisch avondrood Vervlogen in het land van mest en mist De maalstroom die je wreed ten onder sleurt Als ook het tweede streepje roze kleurt…

De witte vredesduiven hebben de hoop nog niet opgegeven ze vliegen gezamenlijk naar de zilveren hemelen het gebeurt nu in de late schemering intieme verhalen tijdens een zomeravond dat vliegen boven het zuchtend landschap het hopen op een andere, gezondere wereld. Maar de werkelijkheid is bizar en deels onmenselijk wreed is het gedrag…

Het grenzeloze denken is volbracht Zo was bij Medisch Centrum Kinderwens Geen aandacht voor de donorleeftijdsgrens De landsgrens of limiet aan nageslacht Toch waren aandeelhouders in hun sas Omdat de strategie zo vruchtbaar was…

Vergeef me de leugens die ik niet heb verteld vergeef me dat ik geen held ben vergeef mij mijn woorden en stem Vergeef me het verdriet dat ik je niet heb aangedaan vergeef me dat ik de kraan open liet vergeef me dat ik nooit vreemd ben gegaan vergeef me dat ik uit mijn slof schoot en daarbij mijn teen bezeerde Vergeef me het misverstand…

Op aanlandige wind sprongen we slootjes, smeerden groene vlekken op blote knieën, water sijpelde in blauwe regenlaarzen, slurpten chocomel onder de brug. We schuilden voor het zwellend wolkendek leunend tegen de Romeinse muur. De lauwe middag vergleed, overschreeuwd door Usipeten, achter eindeloos lokkende queesten. Met handen geboeid…

Laten we de dag beginnen met een lach hoe geniaal het doolhof, de puzzel is verzonnen om ‘t verhaal van ons, ons allen is begonnen, dat te begrijpen, hoe ‘t is ontsponnen Waarom we in dat gezin, dat dorp, die stad geboren hoezo dat ons zo kon bekoren daar terug, bij die familie te behoren Die plek, zo gek, dat te ontwarren…

De vele details imponeren je. Hoe die te ordenen? Kleuren geven je ogen richting. Je valt voor mooie combinaties, beroert nerveus de wolkenvormen... Dit klopt niet. Maar dit grijpt ineen. Even stop je met groeperen. Rechte kantjes wijzen op begrenzing. Niet alle items krijgen de ruimte van het magisch vierkant! De voorstelling kan beginnen…

Eindeloos is de zee Van mijn herinnerende gedachten, Die ik draag met mij mee, Keurig in gelid liggen wachten, Tot ik ze ophaal Uit die eindeloze brij herinneringen. Hoe ouder de herinneringen zijn, Des te vager de detaillering, Maar de essentie komt steeds aan. De mooiste zijn dominant, Verdringen nare en verdrietige, Geven daardoor…

zij loopt niet achter mij maar naast mij alsof ze mijn hand kent zonder mij aan te raken in de ochtend zit ze in het licht op de tafel in de rimpel van mijn huid in de stilte vóór een woord ik proef haar niet als einde maar als een zachte druk die elke keuze laat wegen alsof niets licht mag blijven soms fluistert ze niet in woorden…

De scores onderdrukken het vak dat ik heb geleerd Ze onderdrukken mijn werk en het plezier, iets goeds te doen Alleen de ranglijsten tellen - de aantallen en de omzet Niet de gezondheid en de behulpzaamheid Dat houd ik niet vol Dat houdt niemand vol die het eenmaal doorheeft en zich afvraagt waarom het werk teleurstelt het zo zou…

Het rare gezicht van een bewegend bekje dat praat zonder woorden en knikt naar zijn plekje alsof hij iets weet maar het net is vergeten of liever nog even zichzelf wil beten een vogel die plots zijn takje verlaat alsof hij te laat is voor iets dat niet bestaat hij rekt aan de tijd die dun wordt en kraakt doet alsof haast hem…

Ik moet lachen om het schrijven vermaak mezelf hoe goed is dat heb niemand nodig alleen onze Lieve Heer en een mobieltje en een goed verhaaltje de rest komt dan vanzelf gewoon blijven tikken mooie woordjes eruit pikken die heb ik dan te leen soms blijft er over geeneen dan is het mislukt moet ik het opnieuw proberen…

Ik lees een boek het einde is zoek ben ermee gestopt het stond me niet aan ik dacht laat maar gaan ik heb er geen zin meer in schrijfstijl was zo waardeloos gooi het boek terug in de doos heb sowieso een hekel aan lezen ik heb er werkelijk geen geduld voor een gedicht dat is me lang genoeg hoor kan ik ook nog zelf bepalen wat erin…