Alle inzendingen

Als je leven overleven is Je de dagen soms met moeite slijt Ik hoef niet rijk te zijn Mijn leven is mijn vrijheid Ik ben al tevreden met een woning Tv een bed en een bank En verder met een volle koelkast Eten en drinken en brood op de plank Als je leven overleven is Ik kom ben en Leef als een jongen van de straat Ik praat met een ander…

Fantasieën zijn heerlijk om te lezen en te bedenken als verkenning van jezelf en de wereld Daarna moet je eropuit en deuren gaan openen naar je wensen, niet blijven steken in mooie dromen en niet blijven uitstellen omdat je nog niet durft en jezelf wijsmaakt dat je eerst meer zou moeten weten Als je wilt leven, moet je vuile handen…

De vorst breekt weer door mijn tanige huid; ze hangt als vel aan de slapende eiken. De grens naar herstel is nog te bereiken, nu ik mij losmaak van het winters besluit. Van het land pluk ik de zachte dagen, een regenbui die mijn lichaam masseert; ik ken de bittere kern die hij vereert, met mijn jas kan ik hem wel behagen. Uit mijn arm ontwaakt…

De messen zijn geslepen, De banieren liggen klaar, De cavalerie is aangetreden, Marine en luchtmacht paraat. De strijd kan nu beginnen, Het leger rukt al op, Bommen en granaten, Kanonnen en houwitsers, Tanks, straaljagers en helicopters, Fregatten, mijnenvegers, Al’t materieel wordt ingezet, Zelfs de nationale reserve Is nu operationeel,…

Groen vuur snijdt door mijn nacht Luisterend naar je vraag een zacht antwoord gegeven Samen gestreden voorbij onze tenen Onherroepelijk achter ons Voorgoed verdwenen…

O als gij eens wist hoe de groten der aarde ieder voor zich begon als alchemist en in hun queeste trede voor trede ten hemel stegen doch aldoor dwalend in hoger sferen van hun grensloze wijsheid meenden de ring met de steen der wijzen te hebben gevonden, doch dat was slechts rosetta een raadselformule een ultiem enigma gestolde…

Afstand bereken ik niet als een vogel wanneer ik denk te vliegen ontbreekt mijn verstand in onbezonnen illusies maar dat zegt niets over de oevers van mijn onkunde over de gevaren van mijn gebreken nu ik niet meer in de psychiatrie geloof kleine ondeugende Narcissus ik hoor jouw echo uit de groene heuvels angstig door het zoemende geluid…

ik droom dus ben ik niet ik droom dat iemand de deur intrapt niet voor de grap maar voor een politieke moord ik droom dat ik niet ben ik droom dat ik dood ga niet voor de grap maar voor niets ik droom dat er een ik is ik droom dat ik eet en drink voor de grap maar ook voor jou…

Laatst was ik bij mijn Fillis Zij zat een wijl te peinzen, maar in het einde vroeg zij: 'Weet gij wat een kusje is?' Ik zei: "Mijn liefste meisje, dit is te filosofisch. Een kusje lat zich voelen, doch laat zich niet beschrijven. Misschien dat wij het wezen als ook de aard der kusjes door dadelijke proeven wel min of meer ontdekten…

Hier zit ik dan, Alleen, in de kilte. Waarom ben ik hier? Er komt een vlaag van stilte. Het bedekt mijn ledematen. Van onder tot bovenaan. Het vergt vele antwoorden. Ik laat een traan. Van verdriet, meer niet. Het is iets wat niemand ziet. Niet van de buitenkant, niet vanbinnen. Ze zien alleen een meisje, Een meisje dat graag wil winnen…

Europa laat zich al te licht verleiden Mijn rug op kunnen ze buldert de stier Ik ben de baas van deze wereld hier Een oppergod vertoont geen medelijden Je kunt ver komen met een grote bek Al lul je ook voortdurend uit je nek…

Midden het jaarlijks feestgedrang, overvloed van lampenschijn en zang, tot beneden in een karige winterstal, staan jij en ik, - niet van ver gekomen, weinig koning en veel herder, - gebogen over de onschuld van een slapend kind. Van de houten Jozef naar zijn moeder, zweeft de ouderlijke droom dat hun kleintje, anders dan voorspeld, zoete…

In een zee van kleur, onder de blauwe lucht, ligt een pluktuin vol leven, geur en pracht. Hier bloeien Dahlia's in het volle licht, hun kleurenpalet is een hemels gezicht. De Dahlia's dansen in de zwoele bries, hun bloemblaadjes glinsteren, zo fijn en fris. In tinten van roze, rood en geel, vertellen ze verhalen, zacht als een veer.…

Bij Bruna CS Centraal wil ik liggen wat mij betreft als boek met een deukie 50% korting Het boek, mijn boek: JOUW OUDERS ZIJN DE MIJNE NIET; beste broers en zussen van mij: Jan Krediet Doch de rij om het gesigneerd te krijgen Is lang en in de centrale hal hoor ik het gemompel van "Ja, ja, hun ouders met name de, die oudste 4, dat waren…

Waarom ben je niet bij haar gebleven? Ze heeft je armen gebonden Zeg je altijd. Ze houdt van jou Zegt ze altijd. Je spreekt een andere taal Die liefde zoekt. De stad vertelt je mooie verhalen. Ze hoort die niet Ze hoort de stem van haar vader Die nooit bestaan heeft. Je bent zo mooi voor haar. Je moet haar leven geven Ze wil je liever…

De telefoon rinkelt en een vriendelijke stem vroeg aan mij “Hallo, ben je daar?” “Zeker” antwoordde ik, “Ik hoor U helder en klaar”. Toch was er iets vreemd ik kon geen telefoon ontwaren geen kabel noch lijn geen hoorn waardoor ik die stem kon horen toch wist ik zeker dat er iemand moest zijn. Vertel mij Heer vanwaar ontvang ik…

========= ============== ik wil jou beter maken ik wil alles beter maken om te beginnen mijzelf, de cirkel van twee meter om mij heen, en eigenlijk de hele wereld Maar: waar te beginnen? Er is geen beginnen aan nu, in ieder geval: doe iets, of accepteer alles gewoon zoals het simpelweg geboren is. Je kan niet de wereld beter maken,…

Zij zit naast me en houdt met één hand de andere vast. Dan wil zij zeggen hoe het hier voelt, in een ander land, in een ander huis. En wanneer de doden in haar dromen tot leven komen, hoe voelt het om aan je droom te denken? Zij wil het zeggen — zonder woorden. **…

toen de bomen zacht bewogen groeide een bloesemend verlangen in de broze vleugellamme uren van zijn gekooide leven in onzichtbare verborgenheid zou hij op een winterse dag nooit de sneeuw horen kraken de tinten van de dageraad niet gadeslaan hij zou wie hij was nooit kunnen tonen toen de bomen zacht bewogen brak hij door de tralies…

Ik houd van gerafelde landschappen, waarin je nog van alles ziet, niet te opgeruimd, te Zwitsers zeg maar, waar beheersingsdrang heeft verzuimd. Ik houd van gerafelde stemmen, die het net halen of niet, anders klinken dan anders, met een ondertoon van verdriet. Ik houd van gerafelde mensen, waar iets mee is of niet, die anders zijn…

Heer Bommel verlaat met zijn oude schicht het knusse, vertrouwde Slot Bommelstein. Wat de aanstaande bestemming mag zijn, hij trotseert het barre winteraangezicht. Kraaien houden hun ogen op hem gericht, zitten ineengekrompen vol zielenpijn in een boom, berooid door vriezend venijn, wiens takken zuchten onder sneeuwgewicht. Schilder Terpen…

In de groene gordel van de grachten kun je met lijn 2 nog spelevaren langs panden waar in vroeger tijden vrachten van overzee der heren van de thee in ruimen over wijde zuidzeebaren verpakt in balen opgeslagen lagen Kunst en rijkdom gingen hand in hand getuige goudeneeuwse monumenten van picturale faam in landschapsprenten tableaux vivants…

het sneeuwt een beetje de wereld krijgt een verfje de winterschilder…

Ik ben als de dood en ren hard weg maar de angst is sneller en trapt mij op de hielen. Struikelend dender ik voort en gejaagd praat ik mijn mond voorbij met woorden waar niemand op zit te wachten. Het gaat maar door in een niet te stuiten drift rollen ze over elkaar heen Ik vergeet ze een voor een. Onrustig sluit ik me op in mijn…

Ik schrijf met beelden en nodig jou uit te kijken in plaats van met inkt, mijn zinnen zijn ramen waar licht doorheen zinkt. Een woord is een schaduw die traag langs je muur kruipt, een komma, een verhaal dat ergens huilt. Ik schilder gezichten met lijnen van klank, leg landschappen neer in een zachte cadans, waar ritme en ruimte elkaar…

Er waren twee kinderen. Niet gekozen, niet speciaal. Gewoon geboren aan verschillende kanten van dezelfde muur. Eén kreeg applaus bij elke stap, zijn fouten waren lessen, zijn stilte werd ingevuld door mensen die dachten dat hij geniaal mocht zijn. De ander leerde zwijgen voor hij leerde spreken. Zijn talent werd gezien en direct genegeerd…

Een adder was mij te glad en slim af kwam out of nowhere na de beet in het been van mijn Eurydice stierf ik als Orfeus wel duizend doden het gif greep als vuur razendsnel om zich heen een rat beet zijn staart af benam mij de adem een sidderaal woelde door vademdiep water en door de magisch halfduistere schemer vlogen vliegende…

De wereld is te groot geworden Alleen in het klein zou ik nog iets kunnen veranderen, verder ben ik passief en kan ik me laten vermaken door reproducties die geen concentratie vereisen: pratende stemmen zonder gezicht en lichaamstaal spannende verhalen op platte schermen en reclames voor een snelle tevredenheid commerciële zowel als…

Gisteren Gisteren had ik het druk. Zo voelde het- ik zocht het kind in mij en vond vooral werk. Ik klapte in mijn handjes- niks opgelost wel enthousiast. Legde zakdoekjes neer alsof ze anders zouden weglopen. Rangschikte eitjes, allemaal even belangrijk dat vonden zij ook. Mijn wangetjes deden roze zelfstandig balletschoentjes…

Ik droomde van De Steen Der Wijzen als de zuiverste onlogica ondanks te worden verslonden door een kop aan één van de zeven nekken ik weer vlug naar het begin klom. Ik wilde ziektes genezen de dood verslaan verder gaan dan alleen leren verstaan wat de elementen zeggen. Ik wilde dat leren lezen die taal verstaan verder gaan als…