Alle inzendingen

Kijk in de spiegel. Om te zien wie je bent, om te beseffen dat dit gezicht niet eindigt bij jou. Er is geen vervolg als jij het niet maakt. Geen tweede versie, geen zachte herhaling van wat nu nog intact lijkt. Je draagt iets dat niet van jou is— trekken, blikken, een echo van iemand die ooit ook dacht dat tijd wel zou wachten. Maar…

Die vriendelijke dame elke ochtend komen we haar tegen, stralend weer lichtelijk voorover gebogen lezend autocue met betoverende blik, zo fijngevlochten enthousiast glimlachend, met vriendelijke ogen pittig commentaar gevend over wind, ijs en regen Zij lijkt op het meisje van hiernaast al kom ik deze dame, in dagelijks leven, nooit tegen…

vanaf de eerste kreet ligt de schaduw al opgevouwen tussen de lakens van de wieg een baby vuist klemt zich vast aan lucht alsof tijd iets is dat je bewaren kunt in een broekzak tussen verloren munten en een kassabon van gisteren de jaren lopen niet ze lekken uit een knie uit een spiegel uit het trager worden van namen op de tong…

Op mijn horloge, verkeerd om mijn pols, zie ik hoe laat het is in Mumbai, vijfenhalf uur later dan waar ik woon Het is maar een kwart dag verschil maar op bezoek bij mijn familie daar met vrienden op het strand of wandelend over de promenade likkend aan een kulfi-ijsje ben ik jaren moderner en vlotter dan hier in Engeland, waar de studenten…

De nacht was kleiner dan alles wat morgen zonder antwoord bleef.…

voor aanvang van zijn afstomping vervaagde in afstandelijk groen haar opgeloste stoffelijkheid in de ochtendlucht iedere leugen blijkt echt zij zal nooit wederkeren, verdomme noch in dode lijve en hij wankelt in saaie stilte na haar lichtvertoon die haat houdt hem in leven zij doet wat zij wil met of zonder kleren voor zichzelf…

Lig in bed draai me links draai me rechts kijk naar het plafond tracht schapen te tellen na de vijfde rennen ze weg Uren tikken voorbij de slaap is een wild paard waarnaar ik verlang Woestijnen van verlangens kunnen het paard niet temmen wie temt hem wie temt mijn gedachten wie sust mijn slaap ik wil stijgen rusten in de armen van…

Zou het al zinken en vergaan, Waar bleef de zwaan? Waar bleef de zwaan, De zwaan, dat vrolijke waterdier, Nooit zat van kussen? Geen waatren blussen Haar minnevier. ’t Lust haar te nestlen op de vloed, Zij kweekt de gloed, Zij kweekt de gloed Met hare vrolijke wederga, En kipt hare eiers, en acht geen schreiers, Noch vreest geen scha…

Al weer zes jaren her, Dat Corona de wereld chaotiseerde, De mensheid veel leerde. Maar wereldleiders van nu, Alles blijken te zijn vergeten, Handelen als blinde dictators, Of als naïeve Jan Doedels. Het volk hoopt op beter, Tegen beter weten in.…

Laat hem, die in gunst staat bij zijn ster Van publieke eer, trots met titels pronkt, Wijl ik, wiens fortuin van zo’n triomf verspert, Onverwacht vreugd vind in wat mij meest lonkt. Prinsenvoorkeuren die hun blad laven Zoals de goudsbloem in het oog der zon, En in henzelf - hun trots begraven, In hun glorie sterven zij bij een frons. Krijger…

Ergens in de leegte zit diepte, begraven onder lagen Ik maak ze één voor één los Maar telkens als ik graaf, zak ik dieper en word ik opnieuw bedolven Door wat? Ik kan het niet zien Misschien is het angst, voor wat wacht in de kern En als ik die bereik, durf ik hem dan toe te laten? Ik ben moe van het graven Ik wil vrij zijn…

In onbeweeglijk evenwicht ligt mijn ik stil te wachten in een bed geschikt voor dromen ergens in de koude stadsbuurt omdat jij ooit terug gaat komen ik weet nog niet hoe lang het duurt je weet dat mijn naakte ziel zich ernstig zorgen maakt maar eenzaam gaat het leven verder ik speel een beetje met mijn gedachten om het wachten te verzachten…

Ik zucht en denk bedrukt aan juttemis Een zee van kaarsjes op de slagroomtaart Gezond en zeer wel is ze weer verjaard Zo lang er leven is geen erfenis Het zijn geen hoge eisen die ik stel Een zachte dood maar wel een beetje snel…

Waar laat ik mijn schijnwereld zodra jij dingen doet die werkelijkheid dragen het onwaarschijnlijke moment waarin jouw nachtlach zichtbaar wordt Afstand veranderd in emotie je wijst in de richting van een bank je stuurt me met je ogen jouw wachters heb je weggestuurd dan is daar jouw ondenkbare beweging hoe jij schijnbaar zonder twijfel…

Hij maakte vroeger kennelijk furore, Een vlag bedekt zijn onbekend gelaat, Dit monument betreft zijn heldendaad, Uit overmoed doet hij een stap naar voren. Het beeld van Banksy toont ons in het kort, Dat vroeg of laat een held te pletter stort.…

In een goedkope kamer waar de zon door kapotte lamellen naar binnen zeikt, zit ik te kijken naar iets in mij dat tegen de tralies slaat, alsof het denkt dat dat helpt. Dromen liggen te rotten in de koelkast, niemand die ze nog wil aanraken, ik ook niet, maar ik doe de deur toch af en toe open, uit gewoonte. Ik zit aan de toog, natuurlijk…

We doorkruisten de termietenberg de blauwe moeder zag haren groeien op kale plekken honger druppelde langs vorken – in de dis krulden wortels op het oeverloze zand we vraten alles krasten aan het bord aan het vergraste tafelkleed verslikten we onze rituelen likten het ongebleekt katoen.…

In het diepe duister met de dood haast in de ogen op een haartje na de staart van de chinese olifant... elimia de pimia, ijskoningin zonder furore, in '81 djalal abad in kyrgistan geboren en achttien jaren later gesneuveld in boltini's tent ach was het maar madurodam kindparadijs bij wassenaar...…

De hele reis heb ik aan niets gedacht dan aan de kleine acrobate die -al haar moed verzamelend- de diepe sprong maakte maar ze miste het net en heeft het daarbij gelaten…

Oh mama, ik weet nu wat jij voelt. Woorden die scherp vielen, voel ik nu van binnen. Als hij praatjes heeft, zijn zin niet krijgt. Als mijn woorden sneller zijn dan het licht. Zijn hartje overloopt, en druppels rollen. Ik wil er met mijn schouder zijn, maar mijn armen moeten soms stil blijven staan. Wij zijn geen vrienden.…

Alles wordt maar mooi genoemd, en wat mooi is heet -- tegenwoordig leuk.…

het groene gras groeide grootser dan gister water uit de hemel daalde traag neer op het veld en de oevers van de milde meander had gestaag iedere druppel geteld stoffig was wel het zandpad waarover ik liep het zal dagen kosten deze droogte te vergeten ik ontmoette een uitlaatgenoot en riep; ben je al door een adder gebeten het is sporadisch…

Mei de maand met accenten vandaag de dag van wijlen Pim Fortuyn,2002 gisteren de dag van de bevrijding; 5 mei 1945, vanaf 1946 eergisteren de dag van dodenherdenking; 4 mei, vanaf 1946 de 1ste Dag van de Arbeid en aankondiging beeindiging dienstverband na 30 jaar bij de Kamer van Koophandel Rotterdam,2007 de 3e mei, dag dat wij als ouders…

Een doek, verzadigd van kleuren, geel van de middagzon, diepblauw van de nachten waarin we wakker lagen. De verf ligt dik, een reliëf van rimpels, littekens, bladgoud. De kwast rust in de pot. Geen angst voor het witte kader: de compositie voltooid. De geur van lijnolie vervliegt terwijl de avond de contouren verzacht. Een slotakkoord…

als ik drijf in de schaduw van heden en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief vormt het ademen kwetsbare sneden roept de rust en komt de nacht als een dief niet dat ik door klappen ben geraakt of vast de wakken tel voor morgen, door deze of gene wordt gelaakt neen, de ziel lijkt mythisch verborgen later bouw ik voort op oude stenen zij…

Lui ben ik absoluut niet dat is mijn persoonlijke verhaal geen keuze, maar moraal van zien in deze keiharde wereld bovendien ontwijk ik de mens die hard begint te schreeuwen jouw blik voelt als een wilde leeuw, ‘t verslindt mij, zonder mededogen daarom zeg ik niks, kijk niet in je boze ogen stilte kan veel zeggen, als woorden kunnen drogen…

Merel op tak avondlicht op stille daken wind in de lucht Hoe de hemel al zachter hangt tussen de daken, doffer licht ligt over ramen zonder glans. Dan gaat zijn zang daar doorheen als iets kleins dat alles verschuift wat stil wordt. Hij zit hoog in het groen, herkenbaar als een donkere vorm die rust op takken die niet bewegen. Zijn stem…

De diepte ja, die kennen we. Die is vaak nogal hartgrondig. Maar de geur van violieren. De deur naar de andere kamer. Waar ieder voorwerp specifiek de geliefde spiegelt. Waar ieder ander een rivaal is. Die deur. Daarachter. Wie er liederen zingt. Die. --------------------------------------- uit: 'Paard Heer Mantel', 1986.…

Geef mij een mes. ik wil deze zwarte zieke plek uit mijn lichaam wegsnijden. ik heb mij langzaam recht overeind gezet. ik heb gehoord, dat ik heb gezegd in een huiverend, donker beven: ik erken maar één wet: léven. allen, die wegkwijnen aan een verdriet verraden het en dat wìl ik niet. ------------------------------------------- uit…

De hemel is stralend blauw, maar de zon schijnt niet. Wat krijgen we nou, het regent dat het giet! De natuur staat op z‘n kop, klimaat wordt bedreigd, broeigas vormt een strop. Het wereldeinde hijgt in de nek van de mensen. Onze erfenis een wereldramp, die wij toch niet wensen. Stop met CO2 uitstootdamp…