Alle inzendingen

Een jaar geleden hebben een paar pioniers erudiet en goed van de tongriem gesneden een sturm und drang periode gekend de site bombarderend met heliofore, hemelbestormende door muzen gevoede helikonpoëmen Onvermoeibaar het luchtruim verkennend met namen strooiend van eeuwen geleden eloquente voortrekkers erudiete gangmakers…

Met hoofd in wolken, ik zet nooit meer voet op grond, want sinds jij kwam zweef ik over aarde rond. Je lach was een bries die mijn stilte doorbrak je ogen, twee sterren die mijn nacht bewaakten. Ik dacht dat liefde te vinden was op tv tot jouw hand de mijne zocht en alle onzekerheid verdween. Nu dansen wij samen tussen…

Elke stap die ik zet draagt de echo van een weg die ik niet nam. De wind fluistert over levens die tegelijk bestaan. Misschien loop ik altijd twee paden tegelijk. De ene van mijn handen door aarde en stenen. De andere van mijn gedachten zwevend boven het gras. Verweven. Stil. Vol mogelijkheden.…

Donkere wolken koppen boven woeste golven drijven naar de duinen  staande op het lege strand zie ik ze komen boze luchten word ik nu de schaduw van mezelf? Of laat ik nu gebeuren wat er komt? De wind trekt aan mij en word ik gegrepen door de ontembare natuur en verliest nu mijn eigen overmoed…

Hoe lamlendigheid mijn leven overnam Hoe blijheid plaats maakte voor apathie De gehele dag op bed liggen zonder fut Ik langzaamaan in een depressie raakte Kon niet meer boos worden Het kon mij niks meer schelen Hoe ik opeens niet meer kon dichten Geen woord kwam er nog uit, geen letter Anderen hadden wat oplossingen bedacht Onmogelijk…

Men neme 4 eetlepels biodiverse geraffineerd kakelverse ongepasteuriseerde zachte volromige yoghurt van de dames naaktgeboren en vroeg in de wei Vervolgens neme men ter voorkoming van maagkramp geen ovaal gekleurd inclusief kippe-ei een blank exemplaar der poelehoenders hoort er evenmin bij ter bevrediging der lust van…

Gewoon met mij omgaan Samen eropuit en over van alles praten maar niet over mij want als ik jou aan het woord laat lijkt niets op zijn plek te blijven staan: met gewaagd vragen te verkennen die ik nog niet heb beweeg je mijn gedachten Je jaagt ze uit elkaar en verward verlaat ik jou Laat ons toch vrienden zijn…

dae dra stadig oor leë nagte duisternis verslind lig Ek hoor stil gehuil agter hande, hulle bedek jou gesig net soos dae begin verleng word en mense praat van hoop Ek sien jou sug in jou stilte gevoelens meng het nie reinigingsdoop nie dis daardie dae wat stadig dra en ek wil jou hand vou ook om te vra vir 'n môre met deursigtige…

Lentewind waait zacht bloesems dwarrelen neer als fluisterende sneeuw Nog voordat de kou is verdwenen en de aarde ontwaakt, breek jij open met bloesems die lijken te zweven op het eerste licht. Wit als een verre gedachte, een fluistering van hoop, alsof de winter zich omdraait en verwonderd naar je kijkt. De vrije wind danst tussen je takken…

De nacht verstrijkt naar morgen terwijl herinneringen voortduren komt de avondrust als geroepen aan de temperatuur van ons geluk zien wij de warmte van het licht met nog meer verbeelding omgeven, de jaren verlichten die voorbij zijn aan de dagen die speciaal met zorg aangekleed waren het merendeel geborgen.. zij helpen ons te onthouden…

Zie nu 't vorm-slorpend grijs fantoom van mist Zich vlijend om 't gebied van stad en land; De lichten schijnen met een matte brand, Gehuld in damp'ge waâ van amethyst. 't Lijkt àl verwazigd wat ik helder wist Gezien door dof-beslagen, glazen wand, Waarboven zich de grauwe hemel spant, In nevelzee, half zichtbaar, half gegist. Het maanlicht…

Geef mij maar de brede, trage rivieren, de bewegingen die je niet ziet maar vermoedt, de drinkende wilgen, de zinloze dijken, een doodstille stad aan de oever. Geef mij maar de winter, het armoedige landschap, de akker zonder het teken van leven, de kracht van de krakende heide. Geef mij maar de kat als hij kijkt voor hij springt, om te…

Super El Niño geeft hier nattigheid Zeggen bezorgde meteorologen Maar in Australië ga je verdrogen Klimaat is blijkbaar wereldwijd verbreid Ik trek me er maar niet te veel van aan En zal het weer maar in de wind gaan slaan…

Duisternis omkleedde het ongeziene, ik slechts in dromen mocht aanschouwen. De vrucht, ik zo graag proefde, die ik tot mij nam, mij nooit mishaagde. Deze zoete vrucht met een smaak om altijd te proeven en te herkauwen. Maar die smaak is verloren, verleden tijd, is nu, onvindbaar, voor altijd kwijt. Zelfs in dromen is de smaak niet meer…

Wat ik lees in jouw woorden, goede vriend van mij, wat ik hoor tussen de zinnen door en wat je net niet hardop zei; wat je doet door de dagen, door het houden van, hoe geven doorwerkt in het leven en het zelf overtreffen kan. Wat ik zie in jouw beelden, als jonge leerling van, wat ik voel boven de namen uit, maar wat er toch niet…

Het regent leuke momenten in mijn moeizaam mantelzorgleven zeker ook en vooral leuke mensen op afspraak of spontaan ik mag niet klagen, heb geen klagen ik ontmoet ze in alle lagen van jong tot oud warm en koud beperkt en onbeperkt geestig en geestelijk en ook een beetje gek maar dat is niet gek ben zelf ook een beetje anders:…

Ik vlieg om de maan als het moet, maar de machine hapert, het staal is te zacht de beitel te bot, de dichter is te moe te bang voor alle woorden die op de wereld geschopt kunnen worden vandaag. woorden, die met veel kabaal en rode vonken alle kanten schieten, als scherpe as neerdalen op papier dit alles om één roestvrij stalen waarheid…

drijvend onvermogen hangt zwaar om mij heen ik grijp naar een oorzaak maar grijp slechts misschien misschien is het antwoord een dier zonder naam dat schuw in de plooien van mijn lichaam blijft staan tien maanden loop ik door een kamer die draait waar gissen naar signalen zich telkens verspreidt de lucht boven alles blijft koppig…

Oma 1 ding moet je weten Ik kan en zal je niet vergeten Hoop dat je nog heel lang mag leven Al duurt het allemaal maar even Wil dat je altijd bij me blijft Oma Ik kan je niet missen Maar je weet nooit wat je in het leven hebt of krijgt Oma Ik zal altijd van je houden 1 ding moet je weten Ik kan en zal je niet vergeten…

Ik loop langs de branding met voeten in het zand waaien mijn gedachten nergens heen de zee fluistert zacht De wind verward mijn haren de zon kust mijn gezicht ik denk aan jouw glimlach doe alsof alles anders ligt Ik schrijf jouw naam in zand maar golven nemen 't mee ver weg over zee zoals jij mijn hart nam Hier blijf ik even…

“Ik merk niks van verhoogde brandstofprijzen Omdat ik altijd voor een tientje tank.” Eertijds een flauwe grap of stille wenk, Maar nu wil ik toch even op iets wijzen. Want maak ik nu diezelfde grap van toen, Moet ik dat wél met 100 euro doen.…

het licht dat ik in andermans ogen zie werd ooit in mij geboren een kleine vlam bijna ongemerkt in stilte ontstoken ik gaf haar door van hart tot hart en ergens verder groeit het groter maar wees gerust wie een licht ontsteekt draagt altijd de ochtend in zich…

Over Mei In zijn bio presenteert Mei ('89) zich als woordkunstenaar in de disciplines epiek en lyriek Hij doet zijn publiek versteld staan van moord en brand der actualiteit en het gif in non-ontmoetingen en haat en nijd in interpersoonlijke relaties die die naam als zodanig niet of nauwelijks verdienen Hij geeft ze evenwel de kost…

Twee takken als armen, Onder een dicht bladerdak Van donkre krullen, Mij beschermend Tegen het verzengende licht Van armageddons vuur.…

Vertel me niet alles. Laat de zwartste bladzijden maar dicht. Sommige dingen moeten stikken in hun eigen inkt. Ik vraag niet naar je hel. De brand in je hoofd hoef je me niet uit te leggen. Dat schurende na-na-na-na van gedachten die tegen de binnenkant van je schedel slaan als vliegen tegen glas. Je zit hier alsof je al half verdwenen…

Je hebt ons teleurgesteld jouw ouders, je broers, iedereen die voor jou heeft gezorgd Je was bevoorrecht, maar nu krijg je een andere kamer We zullen je helpen Nee, je kunt hen niet meer zien dat weet je heel goed Je bent niet rein voor het Heilige Huis Je bent al vergeten Je bent er nooit geweest Niemand kent je Jouw leven begint…

Het was te vroeg om op te staan,  te laat om nog te slapen  toen zij aan de liefde dacht. Hoe zij op prille bloemenvoetjes lento binnenschrijdt zich trillend tussen witte bloesems vlijt. Hoe liefde onder laaiend zonnelicht een lichtvoetig allegro zingt  haar oneindige vleugels spreidt. Hoe zorgeloze, zwoele liefde oogst troost dan weer…

Op deze plek geen happy end, geen blij ei te vinden. Toch voel je de dans van de hanen, dit klooien in plooien van ritmische goochelarij, als thematisch gewelf gespannen hangend aan de dunne lijntjes van talent. Geen gevoel kan tegen zulke bergen op, misschien dan, als kennis dat handje schept. Maar men zou ook gewoon door de dalen…

als je eenmaal weet hoe de trappen klinken vanachter de gesloten deur als je eenmaal weet welke stappen overgeslagen worden op de schreden naar beneden als je eenmaal weet dat diep in je afwezige zelf wel een vredige ruimte bestaat als je eenmaal weet waar die sleutel zich bevindt voordat de werkelijkheid binnendringt als je eenmaal…

Hij zit daar, gebogen, vingers langs glazen kusten waar geen golven meer slaan. Zijn ogen zijn lampjes in de nacht, zijn gedachten scrollen voorbij van drama naar Dopa-Mine. Een junk zonder naald, een gebruiker zonder roes, maar zijn fix is een feed die nooit opdroogt. Hij daalt in een schacht van licht, hakt kleine vonken uit zichzelf,…