Alle inzendingen

ik val in licht of licht valt in mij ik zeg aarde maar het antwoordt goud ik zeg goud maar het blijft zwijgen ik val in licht of licht valt in mij hoeven zonder paard klank zonder weg avond die lekt ik val in licht of licht valt in mij Lazarus in mijn borst een deur die niet sluit een naam die terugkomt…

Trump stort ons graag in Wereldoorlog 3 Al claimt hij zelf die rampspoed af te wenden Het hele Midden-Oosten is een bende Het knelt in het petroleumcircuit Nu vraagt de imbeciel op hoop van zegen Aan anderen z’n straatje schoon te vegen…

Op het scherpst van de snede Beweeg ik met mijn pen als dolk Tussen gevoel en rede Ben ik de spreekbuis van het volk. Al met uw gulle gift paraat Zeg ik voor u waarop het staat. Waarden, normen veiligheid Voor deze zaken voer ik strijd. Maak fel van retoriek gebruik, Sprekend vanuit mijn onderbuik, Bied ik voor wie wil horen Veiligheid…

Zijn handen zijn ouder geworden door daden en dingen die tot acties dwingen hij heeft niet meer die lenigheid van vroegere vingers en vleierij met de natuur van voorheen zijn broek, te strak toont trots zijn billen zijn nooit moe van het zitten op een steen zijn gedachten te vluchtig vol waarheid en pure poëzie gaan in deze wereld…

geleidelijk aan beitelt het zich nu bij me naar binnen de kille kamer de ijzige melding de korte, naakte mededeling ik moet het nuttigen dit niet te verteren bericht wellicht brengt een verre dageraad me na verloop van tijd weer wat licht…

In de benen! Aan de slag! Vooruit ermee! Klaar met wachten. Zit je klaar? Dan is dit het begin. Bang mag je zijn Als bijna iedereen Voel je geroepen. Voel je gevleid. Voel mijn vertrouwen. Kom op het is tijd Om lief te hebben Op te ruimen Voor te doen Voor te leven.…

Om tot een echt goed vers te komen, heb je betrouwbare lezers nodig. Liefhebbers van een gaaf concept - een dichter dient serieus genomen! Veel lezers echter poëtiseren. Terecht dringt dan de hamvraag op: 'Wordt hier wel poëzie bedreven?' Dat het meer Niet dan Wel laat lezen, moet Menigeen worden aangewreven: 'Neem toch zuinigjes het…

Ik eet een gele varaan en word giftig zij maakt een kleine lus werpt mij schoon we lopen over de brug naar het verleden het heden verdwijnt de toekomst bestaat niet ik sla een deur dicht de deur van ons huis zij huilt achteruit de stille ruimte geen stoelen of een bank we zwijgen we leven we staan schaakmat een zwarte wolk…

De fles staat leeg op de tafel als een dode minnaar, ik steek een sigaret aan met trillende vingers, en denk aan jou – dat kutgevoel dat blijft hangen als goedkope parfum in een goedkoop motel. Buiten regent het op de armen van de stad, binnen bloedt mijn borst als een open bierfles, maar ik blijf zitten, drink de stilte, want liefde is een barvechtpartij…

Jij bent weg, en de engelen zwijgen in mij, hun vleugels van marmer, koud als verlaten kamers. Ik sta in de wind van jouw niet-zijn, een boom zonder bladeren, wortels in lucht. Toch groeit er iets verschrikkelijks in mijn borst: een roos van pijn, doornen die zingen als messen, bloedend licht dat niemand ziet behalve de doden. Ik roep je in de…

Mijn hart, een caged vogel, klapt tegen tralies van bitter stof en leugens, maar stijgt, stijgt als maanstof in olie- zwarte aderen, fenomenaal gebroken. Dromen drogen op als rozijnen in razernij, festeren, stinken, exploderen in keel- hete schreeuwen – toch draag ik jouw afwezigheid in mijn borst als veer zonder einde. Ik…

Buiten de lijntjes is meer ruimte, is geschreven en gezegd. Maar buiten de kantlijn – daar worden oorlogen beslecht. Blijf ik op de kantlijn wil ik door het venster kijken. Kan ik dan de vrede schilderen – of kleur ik alleen de lijken? Gooi luiken dicht, deur in het slot, gebogen, handen op mijn oren. Betreur de lijntjes op papier – heb…

het is stil, maar niet onaangenaam de warmte schijnt me toe ben even terug op de plek van ontmoeting iets wat ik bij regelmaat doe daar waar ik mijn verhaal kan doen of de herinnering vier bij haar vlinders waarmee ik nog steeds haar steen versier door de jaren heen een plek waarmee ik ben verbonden ja, een vertrouwde stek nadat…

Aan de kop van de Kruitberg de kern van de ramp in de Bijlmer met de El Al staat volgens A.I. nu een hospitaal dat men, de victims indachtig en ook met het oog op de survivors heel consciëntieus Zorg en Hoop heeft gedoopt vernoemd naar de wijk in die andere hoofdstad in het westen - Paramaribo…

licht glijdt over stof langs ramen van mist veren van vergeten licht dansen in de stilte schaduwen wiegen zacht tussen muren van adem stemmen drijven als nevel onhoorbaar en licht kleur smelt in de leegte ogen volgen sporen die nergens beginnen en overal eindigen een deur op een kier fluistert verlaten wind handen raken leegte en…

Ik wil geen verheven regels verkondigen, naleven is me genoeg en soms help ik wel eens een blinde niet door haar te begeleiden naar de beste bedelplaatsen maar door een fiets te geven zodat ze zelf op weg kan gaan buiten de economische kaders van begeerte, bezit en behoud en dan de weg moet vragen aan kinderen en zoekende mensen omdat…

Water streelt de ziel golven nemen zorgen mee vrij in het moment De oever ontvangt mijn gedachten in een trage stroming, waar kleine rimpels spreken zonder woorden. Mijn adem die ruimte maakt, ik los op in de kalmte van het water. Wind en golven nemen de laatste spanning mee, als handen die zacht langs mijn schouders strijken. Ik leg…

ooit liep zij langs de randen van de wereld een stille wolf de vacht vol nacht ogen die niemand lazen de wind wist haar naam de mensen niet zij trok zich terug in bossen van denken in sneeuw van stilte waar elke stap een echo was langzaam keerde zij om niet luid of met trompetten met kleine stappen door het woud, dauw en ochtendlicht…

Daar, in de ruimte tussen twee gedachten kan iets oplichten geen antwoord een herkenning dat het bestaan zichzelf door de mens heen probeert te begrijpen. datgene wat blijft wanneer alles even ophoudt.…

Liefde en kracht, dankbaar en vrij. Het geloof wacht, gedachten nabij. Groen en geluid, vleugels in koor. De natuur spreekt uit, vloeit in mij door. Mooi en oprecht, liefdevol licht. In stilte gezegd, een puur gezicht.…

Bezit een kruiwagen- dan kom men voort in ons collectief bewustzijn dat ons toebehoort daaronder schuurt een breuk dat de mens niet bekoort hout dat kraakt een kuip vol verwachting die zwijgend blijft staan maar ergens blijft een wiel nog rond en klaar want hogerop, zo fluistert men elkaar geraakt de eenling zelden…

Zeg meisje, is het koud, in je huisje bij de sloot zijn de muren niet dun is de vloer niet van steen zit je daar moederziel alleen Is je hart meegenomen door het water drijft het in een boot op rivieren der dood waar zorgen stilstaan wensen voorgoed van de baan Zou je dromen over mijn aanwezigheid van mijn handen, de warmte die ik breng…

Vrede had voor Trump Maar één betekenis van waarde, De Nobelprijs voor de VREDE. Infantino probeerde’t leed te verzachten, Dat was weliswaar egostrelend, Maar niet hij beoogde. Toen alle wanhopige pogingen Niet het beoogde leverden, Verzon Hegseth een list, Begin een oorlog, Niet zo maar eentje, Maar eentje die de hele wereld raakt, Wijl…

Ik ben dat KREDIET een beetje zat ik ben zoveel meer dan Jan Jacob KREDIET Van den Bos JAN KREDIET WIE KENT HEM NIET zo word ik op de podia aangekondigd nog net niet van JAN KREDIET DIE KEN IK NIET of JAN KREDIET DIE WOONT HIER NIET u weet wel het tegeltekstje boven de cafébar bedoeld voor JANTJE CONTANTJE! ik ben echter zoveel meer,…

Het Enfant terrible van de Zuid Hollandse Eilanden Zo word je daar genoemd De Muziek Single is daar bekend Ik heb Geleefd Dan ben je Beroemd Ik heb Europa al gezien Daar moet je op vertrouwen Geef mij de vesting toren Dan mag je de hele wereld van me houden Het Enfant terrible van de Zuid Hollandse Eilanden…

De stad verhief zich uit de wijde sneeuw, En ‘k zag een donkre schaar uit het loodgrijze Komen op het geelwitte van de sneeuw. Het leek een groep van afgematte slaven. Het waren arbeiders en ‘k sloot mij aan, Zoals een broeder doet, En door het donker licht trokken wij daar heen. Ik kende hen allen door het schittrend licht, Dat de Liefde…

Als niemand de Adonis in je doodt, dood die dan zelf. Zo oud als jij en nog steeds ideale schoonzoon - geen gezicht. Stap uit in Vijftig, stap daar uit zoals je dat in, zeg maar, Zutphen doet, en ga dan naar behoren ouder worden en oud, met bril, buik, haar uit oor en neus, elk jaar wat meer, en kom daar rond voor uit. Maai het gazon en…

in ijle verten het geluidloos verdwijnen van vleugjes gedroomde woorden die wij in deze verwarde nacht niet los kunnen laten de gesloten luiken weigeren de maan een streepje licht te verspreiden…

Zorgwekkend hoe willoos, als lamgeslagen kudde makke schapen, we ons in het zelfde kringetje laten leiden, keer op keer, op keer op keer. Hoopgevend dat vele enkelingen de overtuiging delen dat gezond verstand duurzame waarde heeft daar waar het algoritme ons duur komt te staan.…

In het Vissentijdperk kwam hij terug van jaren zonder stem zo ineens, out of the blue in verenkleed met zwarte glans stond hij opeens weer aan het raam en zong voor mij een korte serenade de verloren zoon 'Laten wij in schoonheid sterven als de zon rijst in de lente en de blauwe maan in vroeger licht, hier op locatie'…