Alle inzendingen

De woorden, door Heer Jezus gesproken, zorgvuldig in 't Evangelie bewaard, blijven voor Eeuwig boven alles waard, zijn krachtig, kort en bondig ontloken. Uitgebreide taal is wijs verbroken door vastbesloten, doorzichtige aard van een vredelievend, toch vlijmscherp zwaard, dat met ieders denken en zien wil stroken. Klare zinnen zonder omhaal…

Vaak verbijsterd Soms bedroefd Wel eens hopeloos Dan weer moedeloos Zelden gerust gesteld Stel ik mijzelf telkens Opnieuw dezelfde vragen Hoe kan dit Hoe lang nog Hoeveel dan Hoe vaak niet Hoe dan wel Wanneer dan toch Waarvoor steeds weer dit leed.…

Hoevelen ik ook had geschreven in zuid- en noordwest-afrika de kalahari en sahara botswana lake victoria althans iets daar ten noorden van het Niasmeer in Kameroen het raadsel van de stikvallei die gif verspreidde in de wei die varkens kippen liet verdwijnen mensenlevens spoorloos liet als nevels rond kilimandjaro in watervallen aërosolen…

De zoethoutstokjes uit Haren wisten vele mensen te bedaren Als men eraan sabbelde niemand meer die babbelde Werkelijk niet te verklaren!…

Stroomafwaarts, met open monden kauwden we de wind, slokten lege wolken, gooiden kiezels kei – op – kei – op – water. Nu staren hoge schoorstenen naar de verstilde dam. Het baken op de krib vertelt: Mithras is verdwenen. Zijn speelstok vastgeprikt op hologige grondels. Fietskadavers neergesmeten roesten in het gras misbaksels, los…

Vanochtend uitte ik beleefd kritiek Op een man met een loslopende hond Het lontje was kort en giftig de mond Van rechts en razendsnel kwam zijn repliek Moraal van onze korte dialoog: Drenthe is een lust voor het blauwe oog…

In kielwindeweer kwaakt de morgen schuin rechtop staand in vermiljoen en scharlaken karmozijnkleurig ochtendrood moe van hun nachtelijke escapades in verzande labyrinten sloot joris goedbloed de lamme kwaakhals de blinde mol de ogen toe hooggeboren finefleurders in doofstomme verbijstering overwogen zienderogen het tranendal der zuchten…

Toen hij smoorverliefd was sprak hij telkens fluisterend haar fraaie naam uit euforie weerspiegelde nuchter zijn lucide dromen naar grotere schoonheid en ondeugende gedachten die ze niet konden weerstaan de liefdesvlam leek eeuwig met zachtere wanen ze liepen langzaam over een lange grenzeloze weg naar een zorgeloze toekomst winterzon…

De Glazen Ladder ​Je klimt tot je vingers bloeden, naar een top die telkens verzet. Je bent vergeten te vermoeden dat de afgrond je enige redding is, in dit zielloze estafet.…

Twee elanden stappen de camper uit alsof ze net uit een schilderij zijn vertrokken waar ze jarenlang gewicht droegen zonder iets te verplaatsen de camper zucht nog na en spuugt nog één keer een toiletpot uit het niets planken volgen vanzelf gereedschap herinnert zich zijn functie twee honden rollen eruit alsof ze wisten waar…

Ik dacht leven jij onderzocht drijfveren ik struikelde over mezelf jij beschermde de zon die werd geboren, de eerste seconde ik zocht ogen jij een weerklank de kamer rook naar iets wat nog niet bestond als manifestatie in onze werkelijkheid er waren roofdieren her en der ik voelde me geen prooi maar was het wel door verlegenheid…

Ik liep op een pad van herfstbladeren, ze knisperden onder mijn voeten. Gevallen bladeren, verkleurde bladeren. Ze zijn nog niet vergeten. Ze zijn nog niet vergeten. De wind speelt ermee, soms licht, soms hard, terwijl ik opnieuw leer lopen tussen takken, tussen bomen, door een bos. Ik klim over een gevallen boomstam en kijk nog één keer achterom…

Reiger wit blinkend zilver dal en beek al de vogels vallen De bomen in de wind gebroken gedogen wild trillend de richting van hun vingers In wrange wortels waardoor de tranen gaan zingt de orchidee vrijwel ongeoefend noch sterker niks wilder niet wilder Alsmede vaagt licht uit alsmede zachterbij Zachte blauwe-lucht-vleugels eerste…

de aarde ademt langzaam in velden van goud en stilte waar handen kunnen nemen wat nodig is en niets meer rivieren fluisteren geen bezit zij stromen, geven, verdwijnen zonder iets te bewaren behalve hun weg maar ergens groeit een honger zonder bodem een mond die blijft vragen ook als de schalen breken van overvloed en de aarde —…

Ik bouw aan een stad voor jou, alsof mijn stenen -- jou kunnen dragen.…

Oogstmaan boven de oude wijk geen zin meer in verraad of gezeik de minnaars van goede vrede bevredigen de zoete stilte zijn hand glijdt over het schaamrood van zijn meest intieme dromendans hij hoort het nachtlied van tedere eenzaamheid en valt eenvoudig diep in voorjaarsslaap.…

Hij ligt als een afgebroken tak. Geen woede. Geen drank. Richtingloos. Alleen het sissen van de beademing die lucht in zijn borst trekt. Ik sta aan het voeteinde kijkend naar zijn bleke, stugge voeten. Zoekend naar de man die pijn deed, maar vindt slechts dit lichaam. Een mechanisme van vlees dat weigert op te geven. De dokter praat…

Een middelpunt vliedende kracht wanneer de was voorbij een machine wast.…

Spiegelend in een waterplas ziet zij niet wat er is maar wat achterblijft wanneer het kijken zelf verdwijnt het oppervlak liegt niet het herhaalt slechts wat zich aandient zonder het te begrijpen daarin herkent zij zich een bestaan dat geen kern draagt, alleen weerkaatsing alleen het lenen van vormen wanneer de wind opkomt…

Meisje! plaats dit frisse roosje, Dat de nacht nauw worden zag, Aan uw zachtbewogen boezem; 't siert u slechts een halve dag. Roosjes kwijnen, roosjes welken, En hun blaadjes vallen af. Meisje! sier u met het bloempje, Dat nog welig bloeit aan 't graf. Godsdienst wierp er 't eerste zaadje Onbemerkt van in de grond, En bezorgde…

Ik lust ze rauw. De slome parelduiker ruift als water, proeft zo rins als gesponnen chagrijn. De liefde kropt, zeg ik. En hij: zing maar een toontje hoger, moeder, als een bevangen Lorelei. Wat bindt ons dan en komt ons nader als we vervuurd en breekbaar zijn en het verlangen naar de einder een lichtgestalte verder weent? Haar kleed…

Zijn faam was Wijd en zijd verbreid, Men sprak over hem Vol bewondering, Soms gemengd Met lichte afgunst, Dat men goed verborg, Want roddel en achterklap, Ligt heel dicht bij verwondering, Over teveel bewondering.…

De Nederlandsche Bank heeft ingeschat, Dat in het algemeen de situatie Niet erg rooskleurig is in onze natie, ‘Donkeroranje’, noemde Sleijpen dat. Maar zelf heb ik een voetbalshirt gescoord, In het oranje van het felste soort.…

Ik zal niet zwijgen te midden van het walmende gebrom hoe gênant de bassen ook treden zodat het achterland verstomt; ik zie het aan verdonkeremanende ogen van leden in gevouwen handen van ongeduldige schuld. Bekentenissen op dit podium de zaal waar ik vertegenwoordig in ter zake doende taal die ons allen raakt; Ik zal blijven…

Ronduit stuitend vind ik veelal de media: monsterlijke media zie foto en kop AD van 25 maart 2026 als bijtende hyena's jagen op    verdachte van seksueel overschrijdend gedrag de heer Ali B.: de Koninklijke Rappende Knuffel en Jurerende Nederlander van Marokkaanse afkomst dames en heren media: journalisten van radio en tv, sociale media…

Het meisje droomde een wijsje over een levensgrote suikerspin Ze begon ervan te eten mierzoet moet je weten Maar hoe verder ze kwam ging de zoetheid tegenstaan Bang om ’t te verliezen en ook wel vanwege haar kiezen besloot ze de rest te bewaren om later op te eten Maar geheel onverwacht begon de spin te slinken vlakbij…

Omdat ik puzzels voor familieleden liet maken, ‘k ‘t leuk vond ze te ontwerpen maakte ik er ook een voor mezelf met de gedachte mijn vriendinnen in kersttijd uit te nodigen, hem inelkaar te zetten, zichzelf langzaam ontdekkend in de collage fotootjes van hen, met middenop de titel als ik jullie niet had… Heb ook daar foto ‘s…

In een verharde wereld waar negativiteit het nieuws overschaduwd, boos en verdrietig maakt Is het vinden van liefde in de kleine dingen van het leven, de brandstof van een gelukkig leven Waarin elke gebeurtenis fungeert als een knikker in een een hele grote pot vol herinneringen aan dierbare mensen, onbevooroordeelden huisdieren…

Stil in mij beweegt een reiziger zonder stappen die toch doorgaat Hoe ik beweeg door de dag, door een onbekend landschap waar elke indruk een koers aangeeft en stilte soms de enige wegwijzer is die mijn aandacht behoedzaam bij de hand neemt. In mij lopen paden die zich langzaam maar gestaag ontvouwen, lijnen van herinnering die onder…

Met blanco blik staar ik zelfverklaard naar dit refrein van herhalingen of ik deze cycli doorbreken kon alle woorden vermijden die voortkwamen uit catastrofes danwel overdracht voorkomen door de kunst van het lijden te weerstaan mijn spiegelbeeld reflecterend ingezaaid en wel alle ouwe shit laten composteren ver van het nu en dan…