Alle inzendingen

Soms laat je iets los Door acceptatie van het Niet los te laten Soms hoort iets bij je En mag het er gewoon zijn Een plek in je hart Je hart heeft vele Kamers voor alle mooie Herinneringen Die ene keer die Minder mooi was, laat je los De rest mag blijven Bewaar het mooie Laat het minder mooie gaan Koester de liefde…

De vernederde Heiland voelt de wreedste marteling aan het vervloekte kruishout blaast in alle pijn en smart Zijn laatste adem uit Jezus' lichaam wordt neergelegd binnen de kille wanden van een uitgehouwen rotskamer ontroostbaar zijn Diens volgelingen uit het open graf verschijnt de herrezen Christus treedt door de schone hof…

Mijn handen weten hoe ze moeten wiegen hoe ze moeten strelen hoe ze moeten troosten, fluisterend zacht hoe ze een koortsig voorhoofd koelen in de nacht Mijn oren waren afgestemd op de melodie het lied van je zachte ademhaling ritme dat rustig gaat maar die dag… die dag was de lucht van lood Kinderen horen niet te sterven ze horen te…

Droomde ik dat ik een wijs man was geworden eenzaam op het platteland, onzichtbaar voor de media achtervolgt door paranoia, zwelgend in mijn intellect het was slechts een droom, ik leefde in de stad met de herinneringen aan journalisten die op een dag mijn hart meenamen het waren geen toevalligheden maar herhalingen van een waarheid:…

We zullen voor altijd samen zijn in dit legitieme einde— een verbond dat niet breekt een kalender die stopt bij één dag. Ik hoor je stem over de mijlen heen, maar de wind brengt niets terug. De stilte houdt wat overblijft. Aan mijn bos hangt de sleutelhanger die je me gaf. Een sleutel zonder deur. In de lade ligt een trui die nog ruikt…

De fles en de drank Was me grootste vriend Ellende heb ik eraan verdiend De fles en de drank Ik zal nooit meer gaan drinken Ik zal nooit meer dronken zijn Nooit meer die pijn De fles en de drank Ik kon het niet laten staan Bijna ging ik eronder door en eraan…

Hun gesprekken hadden geen inhoud, Woorden zonder betekenis, Toen ze beiden stopten met praten, Was hun stilte onhoorbaar Hun levens waren verleden tijd, ’t Zijn in het heden ontbrak, Overal slechts lege ruimte, Verleden in schaduwen opgelost. Ze verlieten hun heden, Zonder d'een ’t van d'ander ervoer; Hun toekomst gesloten, Terug in…

De grote weegbree en zijn kornuiten de zuring de braam de wilde orchidee in heide en voedselarm veen kun je soms langs 's heren wegen zien staan in eenmansrijtjes in het gelid als maansvaren of stijve ogentroost voor de gevlekte welriekende orchis soms helpt verhardingsmateriaal door spoeling met verdunningseffecten radikaal dat…

plots was de geur uit jouw sjaal verdwenen die lange tijd mijn herinneringen fris hield alsof de tijd zijn vingers had gesloten rond wat ik nooit verliezen wilde ik drukte de wol tegen mijn gezicht zocht naar een spoor van jou maar vond alleen de leegte die achterblijft wanneer een hart te lang moet missen toch draag ik jou, moeder in elke…

Er is altijd wel een manier om het anders te doen en naar huis te komen Niet in gedachten, maar rennend, op de wind op stroom of kerosine Ik droom je naar mij toe Je komt op wandelschoenen op de fiets, op een slee of van liaan naar liaan Je steekt de bergen over de zeeën en alle grenzen om bij mij te komen om bij mij te zijn Ik droom…

enkelen beslissen en masse te moorden massa's gaan lijden…

de paarse leguaan ligt bovenop me ik praat door zijn poten en staart hij eet duizend cactussen met zand de hoogste rots kruipt naar beneden wordt vloeibaar zwart in een rivier mijn maag vult zich met de leguaan ik word de leguaan beweeg mij voort trek grote sporen door het zilte zand golven komen en gaan, ik braak mij uit en zwem meteen…

De ether vulde zich vandaag met purperen zegeningen de stof, zo dacht men voor een eeuw die in de ruimte hing als deel van 't ondermaanse firmament en nodig voor de voortplanting van Catweazle's magic licht niet te verwarren met de diepe slaapverwekker diethylether die in de huizen der geneeskunst de bolwerken der betermakers…

hij strooit zijn diepste pijn als brood voor het publiek, niet om te helen, maar om de echo's te stelen het is niet wat dit zegt dat mij niet snijdt zijn donker verhaal maar dit bedelen zo zichtbaar en kaal de pijn die geen adem meer vindt zonder diep applaus, lijkt op gevoel als handel en de stilte- een loos huis - de…

Na de regen straalde de avond En breidde zijn blauwe armen wijduit En hief het lachend gelaat van de aarde Door de dunne nevel van tranen Voor hare fonklende wimpers Weder blozend omhoog; Laat mij zo lachen hemel, En hef mijn ziel tot uw borst, En laat de dampen van mijn leed En van mijn kleinheid en van mijn duffe gedachten En van mijn…

Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen, stil staan en kijken met mijn ogen open en languit op de harde grond gaan liggen, er mijn gezicht op drukken en niets zeggen. Maar 't meeste lijk je op de grote lucht erboven, waar ruimte is voor buien licht en donkre wolken en op de vrije wind daartussen, die in mijn haren woelt en mijn gezicht…

Die massastart, die stelde niet veel voor, Want was mijn grootje aan die race begonnen Dan had ook zij op haar gemak gewonnen, Want zij kon schaatsen als de beste hoor. Al in haar jeugd was zij onovertroffen, Jorrit en zij, zij wonnen op hun sloffen.…

Een mislukte quizkandidaat, afkomstig uit Roosendaal-Zuid, moest zeven dieren herkennen aan hun specifiek paringsgeluid, hij wist het vingerdier en de Kaapse baviaan, ook de python, de pladijs en de bidsprinkhaan, maar hij verwarde de Javaanse neushoorn met de blonde tapuit ...…

in de kern ben je alles, je identiteit is geen seconde gelijk je kijkt, vergelijkt en verrijkt voortdurend je veelzijdigheid en als je dan eindelijk denkt dat je jezelf bent, word je opnieuw een ander, omdat je wereld verandert in de kern ben je alles, van de wieg tot aan het graf je bent als mens nooit af…

Een exhibitionistische nudist en/of naturist is veelal niet een autist, narcist of egoïst maar vertoont wel een eigen opwindend kunstje, telkenmale: "Zie mij eens, bewonder mij, dat je vooral opgewonden raakt van de schoonheid van mijn lichaam!"…

Wee U, heerser van Nilflheim, op Koning Winters troon. Die ijzige kou ons deel deed zijn. Hij die Ra in het gezicht spuwt. Die de zon deed wijken, als ware Hij de warmte gruwt. Gij demon van wanhoop en duisternis, die het zonlicht smoorde! Uw kouderijk, vergane warmte ons gemis. O Gaia, Moeder Aarde, geef ons hoop en leven. U, die de…

Wacht nog even rustig totdat het gesticht zich openbaart sprak de stem van de gifkikker tegen de prinses uit het ontheemde land het is niet de onaangename herhaling van de gek die in de lettersoep zwemt en er is ook geen spontane spagaat van de woorden die op de zinnenspinsels klimmen en dan weer naar beneden glijden in de soep waar…

gloedvol licht, geel gevangen boven weilanden en bossen argeloze mist als adem en klamme aarde zonder begrip dit licht rust dun op gras en takken nergens ‘n einde om aan te beginnen zodra het oog geen grens meer vindt wordt kijken een vorm van zoeken dan vergeten we richting en noemen dat rust daarom, dit is geen plek maar een toestand…

met het eerste zonlicht uitgelicht verschijnt het lieveheersbeestje boven uit het winterlicht weg het etaleren en jongleren alle ballen in de lucht de diepte verlatend opgeluchte zucht -— wat over het beestje scheen was niets dan haar verfijnde verschijning als een tattoo op mijn onderbeen…

Ik weet nog goed, hoe het was, die dag de allerlaatste dag dat ik je levend zag je lachte naar me en ik kon alleen maar terug lachen terwijl mijn hart huilde, slikte ik bittere tranen Omdat de strijd verloren was zag ik je liggen, op je laatste bed, van glas We wisten allebei, alsof het in de lucht geschreven stond dat er afscheid in…

Vandaag schrijf ik een zacht gedicht een vers dat vooral over vergeven gaat wegvegen van tranen langs een gezicht alsof er enkel een mooie toekomst bestaat dat ik mezelf vergeef dat ik zo hard was nooit zwakte en liefde heb kunnen tonen veel eenzame jaren met een gevuld glas daardoor nooit heb kunnen samenwonen gelukkig is die periode nu…

25 februari. Al vier citroentjes gezien, de sneeuwklokjes nemen de wijk voor de krokusjes, het getierelier der vogeltjes is niet uit de lucht. Ik versmelt met de schaduw van de struik, langgerekt. Niet lang meer of de zon in het zenit doet ons krimpen.…

Waarom zouden wij lopen door drukke straten tussen massaas die niet kennen en niet zien in doolhoven tussen huizen onbekende mensen waar de adem je wordt afgesneden waar geen kruimel horizon is te ontwaren en de blauwe hemel wordt verduisterd door woontorens. Waarom zouden we lopen door de dode steden waar geen wind de adem je toe kan blazen…

De kamers leeg, de muren kaal, de foto's weg, het hol geluid, de scheurtjes scherp, de mankementen bloot: de oude thuis wordt huis. Pijn en weemoed. Zoals bejaarden, man en vrouw, in hun naaktheid, zien wat de tijd aanricht met hun lijf, tot tranen toe bewogen door een golf van tederheid.…

Het gras huilt zonder geluid, alle bladeren fluisteren, het kind speelt alleen, grote mensen haasten heen. De stad hult zich in geluid, auto's, trams en bussen snellen nergens naartoe, straten zijn vol met leven. Als de avond valt, keert het tij, een hond die zijn baas uitlaat, een overwerker onder zijn jas, lege tram knerst naar de remise…