Alle inzendingen

Wat rest van een kind wanneer de tijd zich verplaatst Een afdruk in het zand Wind heeft randen aangeraakt, stormen trokken heen stromingen verlegden het oppervlak Eb Vloed Niets bleef waar het was, een verschijning midden in het veranderde een lijn die bekend lijkt, geen afdruk van wat was maar het zand waarin tijd zichzelf…

als wij er voor zouden gaan zitten dan kon het nog wel eens wat worden met ons, met gebruik van de juiste woorden die het doel ook daad- werkelijk bereiken dan daar- voor moeten wij er voor waken dat wij niet vervallen in overstijg- ende reflecties zaken projecteren die enkel mist oproepen of gordijnen sluiten danwel…

Ach ja misschien hebben nieuwe impulsen tijd nodig om je voor te kunnen stellen vanaf de oorsprong van geluid vanuit het perspectief van de beelden gevormd worden tot tegenwicht en brouwen van meer stijl en variatie op de cadans van de metriek op prachtige ritmiek zich manifesterend op het gebied van stemmingen Sommige dingen…

nooit zag ik haar gezicht haar handen maar slechts de beelden die zij vormde in mijn hoofd een gevoel van haar contouren haar stem als zij mij voorlezen zou uit haar gedachten die gedolven lijken te zijn uit het zwartste slib het oudste zand vermengd met klei uit de mooiste rivier maar de wolken breken het licht op de spiegel…

over de brug daalt vrede neer op groene struiken aan stilgaand water vrolijke bloemen prijzen de Heer ik ga door het land van later…

Brandnetels tussen kinderkopjes…woekerende jeuk aan onze blote benen. We strekken onze armen door de roestige spijlen naar de weegbree tegen het bultjeskrabben. Rennen langs de veldstenen muur. Op een losse steen vouw ik mijn handen en geef je een zetje. Trek me omhoog. Samen klimmen we er overheen. Avondzon ruikt aan rozemarijn en…

‘k Schrijf een document met pen De wijzigingen opgeslagen Nog voor ik aan het einde ben Geen weg erheen dat ertoe doet Het schrijven, eeuwig schrappen Geen mens weet hoe het moet Momenten die soms blijven staan Maar een leven, oh zo wonderschoon Het was hij die zei: je gaat eraan…

Laat toch het weven Clotho jongste schikgodin Stop nu je gespin Het kortste strootje Voor het geknakte leven Atropos knip door Clotho weef niet meer Die fragiele levensdraad Sla acht op de wens Atropos bedenk Meten is vaak niet weten Van een diep verdriet De meetstok is zoek Het weefwerk is neergelegd Geen gesponnen draad Wat…

mijn gemoed heeft bij tijd en wijle windeieren gelegd als ik bij een herstart de lat te hoog leg, iets dat voorkomt uit mijn manische naïviteit, dan is de vreugd helaas van korte duur en word ik door een blinde droom verleid . dan komt de aanloop naar een volgend licht, door mij ongevraagd of wellicht uitgedaagd op een pad waarop ik mij aan…

Met een mond vol schuim spuugt de zee haar gramschap uit op het mulle witte strand zuigt de parelmoeren schelpen mee in haar woont de muziek van wind en golven het ruisen van de zee waar naar je hebt geluisterd geleerd hebt te verstaan De muziek die je mee naar huis wilt nemen ligt zomaar voor het oprapen…

Je kwam niet dichterbij maar iets in mij verschoof alsof een ruimte die jarenlang leegstond zich herinnerde aan licht mijn wachten bleek beweeglijk Jouw woorden bleven ergens tussen aankomen en verdwijnen en ik legde mijn hoop ernaast dit alles zonder jouw medeweten alles in me was doordrenkt met jou Er groeide een verte tussen ons…

alles lijkt verdord te liggen op akkers die ons voeden, de teelt lijk verloren onder een grijze deken van opgedroogde klei doch niets is minder waar, het bloeien en groeien is slechts met tussenpozen gesteld in de hiërarchie van een “ Value Bet “ zo ook ligt de nacht naast mijn trage stappen die me vergezeld naar iets van wat ik nimmer…

Er was een man die naast mij liep toen het begon te regenen. We schuilden onder hetzelfde afdak en keken naar het pad dat langzaam donker werd. Hij vertelde niets bijzonders. Een dochter die ver weg woonde, een hond die hij had gehad, het dak dat hij moest repareren. Toen klaarde het op. Hij stak de weg over, ik ging de andere…

Roerloos in de stroom volgt hij slechts zijn eigen koers rustend in het zijn Reiger volgt zijn eigen koers en hoeft niet mee met alles wat beweegt, hij staat waar hij wil staan en laat de wereld om hem heen haar eigen gang maar gaan. Hij kent geen haast om ergens aan te komen, geen drang om zich te voegen naar de stroom, hij blijft alleen…

Roerloos aan de rand oog ziet een trillend visje tijd staat even stil De reiger filtert wat rondom hem gebeurt en houdt alleen over wat van belang is: de rimpeling van water, de wind die beweegt, de vis die onder het oppervlak voorbijgaat. Zijn geduldige blik blijft bij het water en volgt hoe elke rimpeling zich verspreidt, hoe de aanwezige…

Je ziet jezelf weggedrukt worden naar de marge waar het verleden zich ophoopt en over de rand wordt geduwd Tastbare, ruikbare benzine wordt verborgen stroom en ook het nieuws stroomt niet meer in vaste kanalen De tijden veranderen meer dan jijzelf, je doet niet meer aan alles mee en gaat twijfelen over oorzaken en gevolgen Wie de dupe…

Een zacht briesje de verlokkende geur van zomerbloemen waait door het raam de zoele kamer binnen waar verbinding ontstaat die zich laat lezen in rode letters gegrift in een vel wit papier De aarde is warm en de beddingen zijn opgedroogd er ontsteekt een vuur roet en as waar eens veel sappig groen te zien was de…

Een vuist, die heb ik écht niet kunnen maken de onmacht steeg me langzaam naar de strot de vloeren van mijn vesting bleken rot en gingen vaag, doch onheilspellend kraken Geloof me maar, van strijden was geen sprake het was berusten in een helder lot het lichaam spande stiekem een complot met cellen die verwoed de kop opstaken Vergeet de…

Ik denk bij de regen slechts aan een paraplu, want ik ben heel simpel, simpeler dan U. Zout is voor mij oorzaak van een bruine huid, want ik leg de dingen erg simpel uit. Ik vind socialisme zonder meer verkeerd, want ik ben nu eenmaal ongecompliceerd. Praat ik over liefde, dan denk ik slechts aan vlees…

De diamantensector is briljant Ze hebben Trump een dure ring gegeven Die heeft daarop zijn sancties opgeheven Een ring met zulke krachten is frappant Het lijkt me sterk dit nieuws, ik ga bij deze Gewoon weer rustig door met Tolkien lezen…

Ik sta met beide benen de grond. Vóór mij is geen eind in zicht, links en rechts gaan eindeloos door en ook achter mij is het einde niet in zicht, als ik mijn blik omhoog richt, zoek ik tevergeefs het verschiet, vinden doe ik het niet. Alleen de grond waarop ik sta is begrensd en biedt houvast, terwijl ik verder in duister tast. Verheugd…

Schapen zouden zij zijn zacht als een zomerbriesje meedeinen op de pijnen van overgeleverd lijden De ene ging door het hek hij die alles al verdomde tot het punt waarop hij zelf tot varken was verworden De ander krulde al kundiger door en over donkere dammen onnavolgbaar hoe hij dwaalde wat leidde tot de wolvenbaard…

In Zwolle is onenigheid ontstaan Men is daar bijna klaar met restaureren Maar hoe gaat men het orgel intoneren? Nu komt het volgens kenners erop aan Is middentoon hier werkelijk het beste? Dat stemming zo de stemming kan verpesten…

rond het middaguur strijkt neer op een jonge wilg in heldergroen en oranjerood kleed gehuld de exotische rododendroncicade…

ik beken en ik ontken ik twijfel en ik weet het zeker ik ga en blijf ik ga vreemd en stel me voor van alles ben ik geparkeerd in het eenvoudigste van het herkennen qua mens met zijn gevolg van hetzelfde soort trawanten die in mij wonen niets is vluchtiger dan het rijp dat in mijn vermogen ligt te rijpen naast de vruchten geteeld in…

Hij zit verscholen achter groen een paar centimeter in de pot, geen tand ontbloot, enkel zijn ogen boven het blad uit gericht op hetgeen dat nog komen moet, onder haar houdt de aarde vast aan wat eenmaal trouw werd gegeven, het wroet, het vreet, het laat niet los, uit loyaliteit gegroeid verhardt tot schuld, dat ieder moment…

mijn ziel maakt antivries waarom wil zij overleven als een plant in poolgebied ik schik bloemenkransen op je graf terwijl ik wacht op een ver bericht van jou misschien ben je alleen maar even verdwaald zwerf je een beetje zou het kunnen dat je aan een ketting van veren uit de hemel zakt mijn hoofd met zachte handen vastpakt…

In het holst van de duistere nacht, toen de zwakke halve maan zich achter donkere wolken verschool, tekende ik met een bibberend hart voor vlinders en wolven. In de vroege, druilerige ochtendregen begon ik aan een korte brief voor een vreemde in de verte. Ik schreef hoe trots ik was op mijn creaties, en over mijn geloof in de liefde.…

De zomer heft haar gouden hand omhoog en strijkt het licht langs weide, sloot en dak. Het koren ruist als wind door zwaar geel zachte golven breekt. De middag sluimert onder de blauwe boog. Een witte wolk verdwijnt, zo stil en traag, en in de sloot die het hemelblauw bewaart drijft blad en bloem voorbij de zomerdag. O zomer…

Al wat je gezien hebt, van het oudste beeld, de onderkant van de boot, één groene waas, tot verbazing die nooit meer genezen werd; de verdwazing die volgde bij die geleerde heren die ooit geraadpleegd zijn, en hun onmacht om de simpele puzzel te leggen. Nu is het makkelijk praten, klagen dat het een schande is, waar men zelf ook in spiegels…