Alle inzendingen

Herfstblad op het pad de tuin luistert zonder woord adem vindt haar rust Waar de wereld vertraagt, ligt een tuin die je ontvangt en spanning van je schouders haalt. Tussen het groen ontstaat een plek waar aandacht mag landen en niets hoeft te vragen. Hier mogen gedachten rusten zonder richting of woorden, zoals bladeren die na regen neerstrijken…

daar stond zij midden tussen twee gekromde eiken bladvers en groen verbonden met compassie echter enthousiast klein gouden handen ontbraken losjes de touwtjes in haar zakken de bladeren reeds herkauwd…

Ze hebben ene superster, de Noren Maar verder zijn de spelers onbekend En niet behept met al te veel talent Hoe wisten ze dit keer zo hoog te scoren? Waarschijnlijk volgden ze een oud recept: Je roeit maar met de riemen die je hebt…

Langs het kronkelend pad, verborgen in het groen, daar staat een oude bank, die alles heeft gezien. Met knoestige armen, uitgestrekt en wijd, biedt zij rust aan wandelaars, die even uit de sleur zijn. Met fluisterende bladeren als haar zachte stem, vertelt ze verhalen van wandelaars, als een waardevolle schat. Haar rug leunt tegen de stammen…

Verglijd ik van de hoogste toppen naar de laagste strangen hier rolt mijn steen zoek ik de oudste Aa langs steile wanden door duizend kolkende jaren reist hier mijn steen Rhenus groet mij, raakt aan mijn tranen mijn kant, mijn wal zwerf ik naar het onpeilbare waar echo’s uit oude tijden doorklinken in kwartsiet rust hier mijn…

vertaald naar het grijze gebied waar het doen en laten telkens als een herinnering wordt opgeslagen breken stemmen als mokers door het structuur van het bot scherp in het hoera gebeuren gillen beelden als saxofonen en trompetten van oor tot oor, zelfs het minuscule geluid van de blokfluit huilt als een windorgel door het slakkenhuis de…

plots viel mij een slanke uitbeelding op nabij een ingang, waar het hoofd naar de hemel wees, in een hoek los gekoppeld van moderne strakke architectuur . alhoewel het voor mij op deze plek, als een samenvatting oogt van hoe benauwdheid zich vertoont en waar je je adem inhoudt eer je binnengaat door enig functionele deur . een haast…

Rondom het hechte, maar milde kasteel willen ruime, kleurrijke bloemperken ondanks zware hitte hun bloei versterken. Toch blijft de zon trots op haar woekergeel. Tenslotte laat enig regengestreel gloed en koelte met elkaar samenwerken. De verfriste vijver krijgt liefdesvlerken: vurige hartstocht brandt uit de kikkerkeel. In de rijke hof…

Warme nachten, hete dagen Flessen water en wat ijs Zonneschermen, zonnebrillen Vaak insmeren is nu wijs Buien tussen hittegolven Geven bloemen extra kracht Kleuren overal aanwezig Zonnevuur in al zijn macht Heksen plukken kruidenwis Als de zon meest krachtig is…

Zoals jij naar mij kijkt, ondervind ik dat mijn hart met liefde wordt verrijkt Je leidt me rond in jouw domein, waar ik het liefst samen met je zou zijn Maar papa is een passant in dit ongekende land Spoedig zal ik je weer opzoeken, iets wat niet beschreven is in onze boeken Ik keer terug naar mijn leven op aarde, maar jij blijft van sentimentele…

Het bloed in mijn aderen is tot water verdund, stroomt steeds langzamer, meer is mij niet gegund. De zon brandt op mijn lege schedel zonder gedachten, die vervluchtigd zijn door duistere, zwarte krachten. In de ochtendstond valt de avond, alsof niets is voorgevallen, is de levenscirkel weer rond, gevoed met wat was ontvallen.…

Ergens zit iemand aan een tafel, niet van hout of steen, maar van besluiten die zwaarder wegen dan de handen die ze nemen. Voor hem liggen dobbelstenen, glad gesleten door het geloof dat een nieuwe worp het verleden kan herschrijven. Buiten verplaatst de wind het stof van gisteren naar morgen. De aarde bewaart zwijgend wat mensen…

Eerstehands leven gaat gemakkelijker met -- tweedehands spullen.…

als alle taal verdrinkt als elk lied verwaait als handen zich radeloos vastklampen kan het hart openbarsten kan het leed woordeloos zijn weg vinden…

Wat wilt ge, o Zomer, 't aanzicht niet ontbloten, Maar schuilt en houdt de sluier voor die ogen, Die ons te aanschouwen nimmer nog verdroten, Hoe vaak ook hun beloften ons bedrogen. En schoon ook soms die plooien het gedogen Dat onze blikken langs uw leden schoten, Wat troostten ze ogen, die niet drinken mogen Stromen, die u uit de open ogen…

Alle seizoenen waren harde winters. Zou ze zich verborgen hebben in dit bontjasje dat hij ooit met liefde gewatteerd om haar smalle schouders had gelegd? Zou zij zo de kou hebben kunnen weren van al die landverhuizingen en andere doden, van de angst en de grimmige wortels zodat ze zacht zou vallen als ze zou vallen? Zou ze op een…

Zoekend en enigszins vertwijfeld de openbare ruimte breed toegankelijk, zoals vastgelegd ter bevordering van het collectieve geheugen van een stad die zichzelf dreigt te vergeten. Perrons vervagen losgeraakte teksten zetten hun reis voort, opgeslagen in systemen digitaal traceerbaar Terwijl mijn bibliotheek in het kleine…

De heren zijn de tachtig gepasseerd Maar rocken immer nog als jonge honden Hun levensstijl was niet de meest gezonde De koppen raakten meer en meer verweerd Zo’n nieuwe plaat is zelden iets gewoons Want ja, het blijven toch the Rolling Stones…

bedankt en houdoe, zei zij bij het verlaten van de zaal dat doet zij altijd en oogt dan erg blij het zal haar ziel zijn die ik vertaal tijdens die gangbare momenten in klanken die haar welzijn raken . ik word erdoor geroerd, het verwarmt immers ik raak slechts toetsen van het manuaal zonder duiding in welke richting dan ook toch ontstaat…

in het zwarte water van verdriet verdringt zich de taal van as boven de bomen verwaait het ijle lied van rouw handen klemmen zich vast aan de rand van de stalen brug woorden willen weg het hart kraakt het kraakt van gemis…

In een ruimte begrepen uit jouw stille voel ik het stemmen van een snaarloze gitaar geen angst die breekt, geen noot die dwingt omdat de lucht tussen ons van liefde zingt Wij spreken in de taal van het ongezegde. jouw wil is unieke klankkast die de serene ruimte draagt een lichte overgave waarin niets meer moet in de schaduw van…

De kracht van een bouwwerk meet je niet aan de hoogste toren, maar aan de dragers in de schaduw. Een mozaïek breekt als de kleinste steentjes verpulveren. Kijk naar de rafelranden van de stad. Waar het licht het traagst binnenvalt en stemmen fluisteren tegen koud beton. Een samenleving die haar fundamenten vergeet, wankelt op de…

het lijkt al laat maar het moet nog vroeg worden stationair voorlopig -zonder verplaatsing aldus er is geen tussenkomst geen herhaling ook hier liep je niet ook al oogt dit vertrouwd hier ben je nooit geweest zelfs niet in jouw gedachten dit moet mijn herinnering zijn ook al kan ik mij niets heugen…

Het oude einde is het begin op weg naar’t nieuwe einde. Terwijl ik mij hierover bezin, zie ik de horizon verdwijnen, draai mij om naar’t verleden, verdwijnend in dichte mist. Ik verplaats naar het heden, weet niet of ik mij heb vergist., of heden uit ver verleden nieuwe toekomst voorspelt, wat ik toen heb vermeden, is wat mij nu zo kwelt.…

Wispelturige flikkeringen in de nacht, valse vuren, gedoemd te falen. Zij lokken met een blinde kracht, terwijl wij in hun schijnsel dwalen. We jagen op de snelle vlam, en missen hoe de gloed bevriest. De echte kans die teder kwam, maar stilletjes in nevels zich verliest. Toch fluistert diep een broos geloof, dat door dichte mist blijft…

Is een veertigste verjaardag een scheiding, zoals hier deze bergkam waar het landschap links en rechts hetzelfde is, maar de regen vloeit naar andere zeeën? Verleden hier, toekomst daar en het besef dat het vervolg minder mooi zal zijn dan je vroeger dacht al noopt dat niet tot het oprichten van een Partij Tegen Verdriet Het volstaat…

Stevige schoenen, nodig voor wat onderweg ontstaat Voor de last van wat niet achterblijft Voor herinneringen die zich vastzetten klevende grassen in hondenharen Voor vragen die bij de eerste toren nog zwijgen verderop het ritme van de stappen aannemen Het meanderen door rivieren zoals tijd door een mensenleven…

Ze draagt haar zijde als een tweede huid een fluistering nog vóór een woord ontspruit De plooi verbergt wat aarzelend in haar leeft alsof de vorm betekenis vergeeft De snit belooft wat nergens wordt behaald een zekerheid die zwijgend wordt vertaald Want wie zich tooit met glans en met vertoon verwisselt soms het lijken met de persoon Bestaan…

Je bent liever dan de nacht, en ook liever dan het afweergeschut dat de nacht blij maakt en opgewonden. Je bent liever dan het vuur van de zon en de schaduw van 't zonlicht op straat. Je bent liever dan 't water in de zee en nog liever dan de opkomst der maan en haar ondergang, moeilijk als ook bij een paard, eb en vloed, als dat sterft…

Ach, weef en zing, Tot ik dat uiterst oord vergete, Waar stil de witte nevel hing Op 't stroomloos nat der bleke Lethe; Dat ik de weg niet weder wete Naar 't kilst van mijn herinnering, Ach, weef en zing. Ja, zing en weef, Opdat Uw sluier 't heir der schimmen Bont met zijn beeldenspel omzweef; Bedek het bloed, waar zij naar grimmen,…