Alle inzendingen

Hoe zal het blonde kindje zijn met neusje fijn en oortjes fijn en zachte haartjes als satijn? Hoe zal het blonde kindje zijn met oogjes blauw als morgendauw En rode lipjes als karmijn? Hoe zal het blonde kindje zijn met lidjes rond, en lachgezond en lonkend lachend zonder grijn? ------------------------------------------ uit: Voor '…

Zo vaak als nodig is, zeg ik nee. Zeg ik nee. Nee. Het besluit is gevallen, het valt, het blijft vallen, en gelijk het valt, zo val ik. Wij vallen diep, mijn besluit en ik, maar wij vallen samen. Wij zoeken het ravijn, en van klimmen is voorlopig geen sprake. Op de bodem van het ravijn groeien wonderlijke bloedbloemen. --------…

Lente is’t begin, Na de zomer komt de herfst, Winter is’t einde.…

In een flink Fries dorp vinden veel mensen hun weg naar nieuw werkgebouw. Talloze handen maken scheergerei, dat leeft dankzij stroomdraden. Deze werktuigjes van zoemend ronddraaien en snijden reizend voort. Ze verspreiden zich door heel Nederland, zoeken over de wereld. Grote bedragen vliegen voldaan op stormwind naar hun…

Nog groene sprinkhaan op open paardenbloem zacht de wind houdt zich stil Ochtend komt aan in stilte die nog ademt, licht dat zich uitspreidt over zachte grond, alles lijkt even te wachten zonder haast, alsof de wereld zichzelf weer wil voelen. Een sprinkhaan rust op een open bloem, klein aanwezig in het gewichtloze nu, zonder drang om…

Het vreemdste wezen dat ik ken is wel de mens in mijn ogen alhoewel ik er zelf ook één ben al heb ik moeite elk te gedogen. In hun aart zijn ze niet zo slecht ook ikzelf maak wel een slipper 't gaat niet altijd krom, ook wel eens recht niet elke roeiboot is een klipper. Is de ene mens goedheid in eigen persoon de ander zou je op willen…

Diep in de oceaan Waar zij woont onder golven Spreekt zij met de bries haar eigen woorden De zeeman zijn gemoed geroerd Zij is de schoonheid zelf En laat een spoor na Waar de zeelieden dan ook Zij zingen tot haar hun liederlijk gebed En als de avond valt - Maar nee, zij geeft zichzelf nooit feil Wordt in het rijk der Goden Dag na dag herboren…

zij zou graag de mens ontmoeten die geen diepte kent en niet valt iemand bij wie niets openscheurt niets schuift niets onverwacht gestalte krijgt of knalt geen bergen die zich verheffen geen randen om zich aan te verliezen geen lege kamers waarin iets achterblijft dat in stilte opnieuw kan kiezen geen tranen die zich…

In dat ene ijzer vastgeklonken aan de muur valt alle pijn niet ondersteboven gebroken in vrijheid zocht ze mijn hand waar in de vroege ochtend zij de mooiste zon zag komen de vogels harder floten dan gras dansen kon…

Tussen veld en kust begon hij klein, een schommelkind in zonneschijn. Aan de ene kant: mijn vrouw, mijn licht, haar hand die blijft, niet duwend, niet trekkend, maar aanwezig in de boog. Aan de andere kant: stilte die niet wacht. En ergens daaronder geen plank, geen bodem, alleen terugval in de lucht. Sinds mijn kindertijd datzelfde…

Ik wil niet mooi schrijven over het ongemak van zijn leven en het succes van zijn plannen om daar een eind aan te maken Het is verschrikkelijk Voor mij klopt het niet Voor mij had het anders gemoeten Samen, op de een of andere manier Ik herken hem soms in een voorbijganger die mij ontglipt Zelfs als ik meteen op hem af spring en een kus…

ik heb eigenlijk een liedje ( mijn eerste) geschreven en aangeboden aan Pommelien Thijs, maar zij aanvaard geen schrijvers dat ze niet kennen. Ik voeg hierbij hun schrijven, zodat julie zien dat het waar is. Daarom vraag ik iedereen die het leest, of zij iemand weten die dat wel wilt zingen, ik heb ook nog een 2 de geschreven, misshien is er onder…

Een zeergeleerd niemand vult 2 pagina’s NRC Een politieke hotemetoot komt ’s avonds op TV beiden verwijzen naar RECHT Ga slapen en onthoud voor altijd RECHT is krom in oorlogstijd…

duizenden kopjes kussen nederig de lentelucht terwijl kleuren kreunen als mondriaans laatste zucht die als oeroude grap over de west-friese landerijen klucht tonend hollands beeld momenteel en in historischheid onder streng beleid van boer en boerin zodat men hiermee brood verdiende in zekere zin want het betekende bitter lijden…

gister heb ik haar ontmoet en ontrafelde haar snuit een meis die je enkel groet vanachter een stille ruit ik hoorde geen enkel geluid: haar mond sprak boekdelen en lippen maakten de stilte buit wijl ik op dat moment slechts blaadjes van mijn grote liefde; de asparagus wilde strelen ja, ik ben een liefhebber van Artificiële d-Action…

Ik ben die ik ben, Ik ben die ik wil zijn, Ik zou geen ander willen zijn, Gelukkig ik alleen mezelf kan zijn.…

Sleutels snijden in mijn hand. De drempel ligt voor me alsof het verschoven is vannacht. De deur staat op een kier. Binnen beweegt iets— jij, misschien. Ik blijf in de gang staan. Tocht langs mijn enkels. Je kamer voelt anders. Alsof elke stap die je zet mij verder naar achter duwt. Ik leg mijn hand op de klink, en laat los. Er…

Met woorden bouw ik slechts een deur, geen kamer vol verklaringen. Wat jij ziet, ontstaat pas wanneer je binnenstapt. Ik laat het licht opzettelijk breken, zodat jij de schaduwen kunt lezen. Want een onderwerp moet men niet uitputten, het ademt pas als jij het verder denkt. Ik schrijf niet om te laten lezen, maar om iets in beweging…

op een slof en een oude voetbalschoen verwacht u thans misschien een wijsje echter in dit frivole broedseizoen legt zelfs de patrijs vóór een poort met gemak een radijsje…

Nooit gedacht, nooit verwacht, dat de liefde na mij lacht. Uit een hoek aangeslopen, maar niet meer onderbroken. Al die kieren zijn nu dicht, aan wind geen enkel gemis. De bries van een nieuwe kans wacht daar stil aan de oeverrand. Samen ver, in die boot, met geluk als peddel groot, en een lach die ons leidt, tegen de stroom van de tijd.…

Ik droomde een droom deez' nacht van zwarte rozen: Zij rezen geurenloos in starre pracht. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Daar was noch zeeëstem noch loverkozen - De stille maan ging door de bleke nacht. Om 't blank verloorne voelde ik rouwe en klacht In 't hart der zwarte rozen lang bevrozen. Vol hovaardije breedden…

vader kocht ooit een verzameld werk een bundel gedichten van degelijk merk bij wat hij mooi vond zette hij strepen een enkele keer een uitroepteken bij tijd en wijle herlees ik die zeer summiere biografie in een code van strepen en stippen steeg het water hem naar de lippen…

De prijzen aan de pomp zijn veel te hoog, Dat was gezien de oorlog te verwachten, In plaats van deze pijn wat te verzachten, Betaal ik binnenkort meer aan de toog. Hierdoor blijft één gedachte mij bekruipen: Moet ík, of moet mijn auto minder zuipen?…

Een hor geeft van ambivalentie blijk De gaatjes zijn een doorgang voor de lucht Maar houden muggen tegen op hun vlucht Een hor is dicht en open tegelijk Dicht? Open? Dicht? De oliecorridor Wordt spoedig omgedoopt tot Straat van Hor…

ik draag liefde een warm hart toe uit ervaring weet ik dat mijn leven lang heb ik dat waargenomen zonder dat ik het werkelijk altijd mocht omzomen ook daar waar het sterven de lijn verbrak is na vele jaren die liefde opnieuw levend gebleken immers na de lange schaduw breekt het licht, weliswaar anders, door het hemels dak de rijkdom…

Alom staat het fluitenkruid op springen te fluiten, boterbloemen uiten zich door los van elkaar geel te zingen. Het stroblonde riet is zover nog niet, wel ontspruiten haar felgroene sprieten Geen haast heeft groot hoefblad met haar wijde blaren, de paardenbloem en het madeliefje lieten zich als eerst begroeten, brandnetel blaren vouwen…

Op oude leeftijd aan pech van vroeger denken... Dat kon Gods hand zijn om erger te vermijden of zorg voor later geluk.…

Zo schoon en teer als nu de witte bloesems zijn kan ik het leven niet in arme woorden vatten, maar blinkend-licht staan deze niet te kopen schatten te schitteren, verheven boven angst en pijn. Slechts één keer leven wij en gaan de bloesems open, dan komt de vrucht als wij door ’t licht ons laten dopen.…

Toch huist er achter het struikrovershelmgras een vreselijk oorlog-en- vredelievende mooie stad achter Indische duinen waarachter bezuiden de grote rivieren tompoucen in moppendozen met pisangtaarten zich vermommen als reuzen in monumentale kathedralen gelijk de nazaten van djenghis khan waar el kader atollah benali zich king…

Zij klapte Niet uit enthousiasme Zij klapte Niet uit de school Zij klapte Niet om eenieder bij de les te houden Zij klapte Niet onafgebroken Zij klapte Wel op de vuurpijl Zij klapte Gewoon dicht Dat leidde geenszins tot applaus Dat leidde slechts tot medeleven Dat gaf haar weer een goed gevoel Dat gaf haar de nodige zelfverzekerdheid…