Alle inzendingen

Hij had duidelijk veel haast, Liep zichzelf haast voorbij, Zijn ik was blijven staan, Daardoor kwam hij niet aan Naar hij was op weg, En zijn ik zonder hem Alleen ik in de kou liet staan.…

Aan het eind van de eindeloze tafel vervaagt het menselijk geluid tot ruis. De muren ademen de kille rust van eeuwig gelijk, waar de wijsheid niet heeft gefaald, maar is gewist. De rede is een optelsom van linialen, grenzen, eeuwen, een meetkunde waarin het heden slechts een rimpeling is. De vrede, de papieren vogel van de wijsheid, ligt vertrapt…

Oude beelden, bouwwerken en tekeningen ervaar ik als een mysterie: dat men dit maken kon! En de mensen van toen dachten net zo, dat het bijna goddelijk was Maar van de hoogste lof moesten de makers afzien om niet gestraft te worden door een jaloerse godheid die hen uitdaagt en hen zelfs in de liefde laat lijden, de trouwe liefde…

De berg in haar wijkt niet voor kracht zij wijkt voor inzicht, voor de heldere hand van ratio die haar eerste scheuren blootlegt haar denken alleen verzet geen steen enkel verwondering, wanneer vogels als ondergronds water bewegen wanneer verdriet liefde en verlangen hun stille druk uitoefenen wanneer het massief…

1. Uit donkre gang van het station uit dompe mensenmassa kwam ik in het licht; daar sloeg de felle zon in mijn gezicht ik stond er stil en knipte met de ogen… Daar was het plein, de brede straat met hoge gebouwen, daar was beweging: fel door elkander was het woelen trams en auto’s in koele schuiving glijden aan tussen de mensen, die, zich…

Zij luistren beiden naar haar oud verhaal wondere dingen komen aangevlogen zichtbaar in hun verwijde ogen als bloemen, drijvend in een schaal. Er is een zachte spanning in hun wezen, zij zijn verloren en verzonken in elkaar - het witte en het blonde haar- geloof het maar, geloof het maar, alles wat zij vertelt is waar en nooit zal je iets…

De Festival Presentator Onvergetelijke tijden Als Radio DJ voor heel veel mensen gepresenteerd In Tinte Dirksland Ouddorp Middelharnis en Sommelsdijk Ik voel me met mijn eigen Muziek Show dat mijn eigen naam droeg De Koning te rijk De Festival Presentator…

Diep in de zee, onzichtbaar, onbespied, waar niemand mij voelt en niemand mij ziet. Ik trek en ik duw, ik stuw en ik zweef, ik vorm wat zal breken, ik voel dat ik leef. Ik wil geen geruis, geen fluistering zacht, geen golf die zich buigt en sterft in de nacht. Ik wil de storm zijn, zichtbaar, ééntje die groeit, die opklimt, richting het Noorderstrand…

En terwijl er een kano in de gracht beneden voorbij dobberde vertelde je over je zussen Er voer een sloep, oma, opa, jongelui eten op plateautje Nu ging het over onze ouders, wij als ouders hoe zij ons hadden zien opgroeien, wij onze kinderen ‘op een mooie Pinksterdag’ kwam bij ons naar boven Het was na de film over iemand die…

Genade van de allerhoogste Heer is zonder maat, bereikt d' Oneindigheid. Op de zwaarste zonde, overhuifd door spijt, kijkt Hij medelijdend en zachtzinnig neer. Denken aan eigen euvel doet hartzeer, wat de Hemelse gewesten verblijdt. Tegen berouw van eigengereidheid stelt de duivel zich volhardend teweer. Zelfs Satan kon op God vergeving…

ik was voornemens een gat in de dag te lopen immers de eerste uren dragen weerstand dat is vaak zo bij het ontwaken en stel een daad en wandel tot aan de rand van mijn kunnen, onwetend die waar te raken . de tijd zal het leren, getuigde mijn beste wil en vertrok vroeg in de morgen nog onwetend of ik mezelf vertil doch aan de in te nemen…

Het oude gedachtelandschap slaapt in vergeelde mist waar dronken denkers door het duister dwalen zij zoeken troost in vage droomverhalen waarin de dwaze geest zich telkens weer vergist de wijsheid die men in de nacht beslist blijkt uit de oude boeken in werkelijkheid te verkleuren.…

Ode aan het Potlood Oh potlood, trouwe metgezel van hout, elke lijn die je trekt, is nooit fout. Met je scherpe punt zo fijn en slank, ben je de koning van elke schrijfbank. In een etui vol pennen en gummen, blijf jij altijd origineel, nooit ben je vergeten. Je krassen en schaven met zoveel elan, als een kunstenaar zijn meesterplan. Je…

laten we een blik werpen op dit doorwaadbaar geluk veelvlakken van voorgeslacht gingen ons hierin voor met afzonderlijk genoegen in een open wervelpoort verstrooid licht weemoedig ogenzand berustend in een blakend fossiel dat op beroering wacht hemeldoorlatend zodat er nooit reden is te wanhopen het blijft niet eeuwig ochtend…

O, spreek mij van de liefde en de trouw van glans die in de Lichtfabriek verviel waar menig uitbundig man en vrouw danst met een vrolijke, doch broze ziel dit grote pand, gekraakt en aan de vloed herbergt het boekwerk van een oude tijd de duisternis smaakt teder nu en zoet door menselijk falen van haar angst bevrijd wij dansen tot de zon…

naargelang de nacht verder mijn slaap bestrijkt met codes uit een ver verleden, geeft de seinmeester om het uur een “ wake up call “ om de blaas leeg te laten druppelen boven het witte tijdvak dat verzot geraakt is aan de vele nachtelijke spoelbeurten staande in het geëtaleerde duister begeeft een schemerpas zich weer naar het geschapen…

De gezichten in het glas waren ooit van vlees en bloed een jonge man met vrome ogen een moeder die zacht zong nu zijn ze opgelost in het kille kwikzilver van de tijd ik schraap de achterkant van de spiegel kaal in de hoop een glimp van mijn eigen jeugd op te graven maar ik vind slechts het stof van een mislukt bestaan mijn vingers…

De tuingoden waren dit jaar De tuin niet welgezind, De rododendrons hebben Nauwelijks gebloeid. IJzerhard laat het ook afweten, Monarda had er al eerder De brui aan gegeven, Evenals het duizendschoon. Alleen het onkruid Vaart hierbij wel zeer wel, Tiert welig, overal, En ook mos op de tegels Heeft ’t naar de zin, Dus over hoeveelheid groen…

Jij voelt de pijn van het afscheid niet, mijn broer. Voor jou gleed de laatste adem weg zoals de soepele valling van zwaar fluweel. De spanning is van de draden, het houten frame heeft eindelijk rust. Geen zwoegen meer, geen slijtage. Alleen de stilte die perfect past. Maar hier in de werkplaats staan wij met de rauwe randen van het gemis.…

Je vindt je troost bij wie je dierbaar zijn als jouw bestaan in duigen is gevallen. We zijn het eens daarover met z’n allen: je naasten helpen je bij leed en pijn. Maar wij ontzeggen hier de vluchteling zijn hartenwens: gezinshereniging.…

en wij dromen nog dromen zonder dromers wolkenflarden zonder hemel zonder lucht of dromers aan de tijd ontvlucht?…

Los van de content oftewel de inhoud - met lidwoord, laten wij dat niet vergeten - staat in Wims tekst leed dat niet is te meten maar wel een N in hartenwens, als meervoud Die Taalunie maakt, net als IND zijn eigen regels - 'k ga daar niet in mee!…

Voor ze gaat werken brengt mijn vrouw haar gezicht aan -- haar doordeweekse.…

Daar stond een late zonnebloem te sterven in de leste zon, en niemand in de wereld die haar nog helpen kon. Van lijve zo belachelijk gelijk een leuterwijf, met vuil versleten kleren om 't uitgedroogde lijf, Een mensenhand, gerimpeld, had die haar troost beloofd? Die sneed van 't mager halsken dat diep-gebogen hoofd. En…

Voor sensatie zorgde gisteren de ploeg van de Comoren, ze hebben met 7-5 hun eerste match tegen Malta verloren, hun nieuwe spits was super gemotiveerd en vermoedelijk ook wel gedrogeerd, want hij wist 8 van de twaalf doelpunten te scoren ...…

De doos ging open, de tijd stond even stil bij het zien van die bladzijden, broos en grijs het was de liefde, intens en grillig in haar wil een herinnering aan onze gezamenlijke reis ik weet nog hoe de waanzin teder regeerde in nachten waarin de wereld om ons heen verdween hoe de zoete ernst ons telkens weer bezeerde maar we zochten troost,…

in welke fase dan ook, het ontwrichten van gewichtloze herinneringen brengt de dichter telkens verder dan het eindpunt dat statig als een verticale horizon de vleugelreizigers met hun gevederde dromen verwelkomt met een nederig buigend gebaar gericht aan de toekomst evenwichtigheid is slechts een ingeslopen idee van een onbekende materie…

Het is weer eens zover. Wanneer de rode, witte en blauwe auto's zijn gepasseerd, klinkt er klassieke muziek door de lucht, gehuld in een deken van rook. De trampoline, nu vol regendruppels die op en neer deinzen als melodieën. Een onzichtbare pianist bespeelt de druppels en maakt langzaam de lente onaangenaam.…

De wandelaar vertraagt zijn pas zoekt in doffe schaduw van het gister naar zware letters die hij bijna las toen het onzegbare vermiste geen noodzaak tot een laat vergelijk het spoor ligt open in de verloren tijd Amsterdam bleef stil in tweeënzestig maar de taal herstelt de tederheid een brief die destijds bleef steken vindt in de luwte…

hij vertelt zijn verhaal, deze morgen gelijk hij iedere zondag dit doet aan mij zijn leeftijd is hoog, zijn wereld nog groter hij zuigt niet uit zijn duim of een andere mist en laat mij telkens een eindje meelopen, aan zijn zij . -ik heb nog tijd nodig om mijn geschiedenis te verslaan, alhoewel fysiek versleten, mentaal ben ik nog diep van…