Alle inzendingen

En terwijl ik zag hoe de zon glinsterde op het water de golfjes sterren deinden, dacht ik aan de stralende naam van mijn pasgeboren kleinzoon Zijn foto gaf een tevreden oude wijze weer En ik dacht aan de kleinzoon van jou, je dochter, die onlangs ook die naam voor haar kind had gekozen Ik zag Aziatische vrouwen met fruit en…

De nacht viel zwaar een lage toon hun leven klopte door haar woon zij vouwde stil met dagen klein liet hen de maat van alles zijn twee honden aan haar zij,geen mens meer dicht geen burenvrij zij hield de wacht droeg de schrik de stilte ademde te dicht,te dik hij boven haar als wakend oog die door de uren mee bewoog…

Kracht van de Heilige Geest waait onophoudelijk met de felheid van stormwind doch vriendelijk als de zefier over heel de wereld bezoekt groot samenkomen en de verborgen enkeling Gods afgezant spreekt talen gebruikt wijzen wellicht onvatbaar voor de menigte maar slechts te verstaan door die ene gezegende de bezochte eenlingen kunnen…

Handen zoeken figurine klei botst duimen draaien strofes rond hun as verder weg naar binnen slingert het slib nat langs mijn kin, naast waar de regel was mijn pink drukt het slik door de aanzet heen – roteer ik alle barstjes dicht – wordt het oor een kromme zin woorden gestookt hechten zich, grijzer dan gehoopt…

Een fluistering die roept: Ik wil je. Ritme dat klopt in de stille kamer. Gretig naar het shot. Een hand die blijft hangen, maar terugkeert naar het blauwe licht. Een duim — links, en opeens rechts. Match. Dag, stille kamer.…

Er hing een luchtballon stil in de lucht, bij wat inventaris op de kinderkopjes stapten we uit de oldtimer, achter ons stond mijn oudere ik op de ijzeren brug te kijken hoe wij met de hond rond- keken in de nieuwe wereld die half gedroomd half in baksteen oprees uit de mist van het oude Belgische land onder de wolken van de tijd…

De Koning ging in Dokkum op de schaats Al zou het amper tien minuten duren Voor even was hij weer W.A. Van Buren In de illustere Elfstedenplaats Maar wat eraan ontbrak was tot zijn spijt: Wegglijden in de anonimiteit…

Wij spelen schaak. De koning staat sterk, deinst niet terug voor een enkel veld. De pionnen zetten één stap vooruit om te vallen. Wij spelen en herinneren ons hoe dictators vanuit stenen torens bevelen gaven, in paleizen waarvan de muren niet geloofden in instorting. En dan: pionnen worden opgeofferd. Een koning wint, een koning…

Ode aan de Schaar In de lade ligt een schaar, zo scherp en fijn, met knipjes en knapjes, een ware design. Knipt door papier als een zwaard door de lucht, verandert knutselwerk in een kleurrijke vlucht. Met bladen die blinken in het ochtendlicht, geeft ze vorm aan dromen, een prachtig gezicht. Knipt linten in stukken, als een chef in de weer…

Wat je draagt in je handen was ooit een verre ster een fluistering achter de horizon een naam zonder gezicht je keek ernaar met honger met ogen vol misschien en noemde het geluk nog voordat het bestond nu rust het stil bij je gewoon geworden bijna alsof het nooit heeft gereisd om hier te mogen zijn pas op voor het zachte…

In de stilte van mijn geest zwijgen acteurs zonder rede. Schaduwen dansen, vluchtig en vaag, als verloren dromen in een stoffige doos. Ze spelen een toneel vol wroeging, elke stap een kakofonie van toen. Gezichten vergelen aan de randen, in een zaal vol lege stoelen. Tijd spint draden door de kilte, een woord sterft voor het adem krijgt…

De tekenstift danst talloze uren op verlangend papier, ontvangt mijmering uit ver gebied of eigen omgeving, voelt in zich helpende én kwade vuren. Tom Poes' en heer Bommels avonturen mogen elke hen gewijde tekening vol wijs gebeuren en toverschepping naar het rijk der wonderverhalen sturen. Gedachten rondom de afbeeldingen zoeken hun…

Jij vliegt in ochtendgloren vederlicht en vroeg geboren ontsproten met vleugels als beukenblad vredevol verzonden tot einde der dag Breng jij hoop in bittere tijden teer geschenk vanuit schaduwzijde met oneindig leven voor even als sprekende belofte, in dit jaargetijde Leef jij, als licht in lentezicht vullend vreugde met aangezicht…

Die plaat kan omgedraaid worden deze onrust mag er dan ook zijn in overtreffende onovertroffenheid zulke pijnlijk afgestemde golven uitrollend in de scherpe schelpen van onoorbaar geboren luisteroren Het verhaal gaat bij de opname nadat de laatste maten te gehaast door de gaatjes werden geblazen de herriemakers als razenden waren…

Strepen kunnen wel, maar lusjes? Een mens loopt al vaak kreupel voor het hart daartoe noopt, mooi woord. Een verbindingskunstenaar heeft dan zijn touw paraat en knoopt, denkt na pitriet, ach ja en raffia - de wereld buigt. Hebben we de handjes netjes gevouwen? Heeft iedereen de opdracht van verleden week al af? -------------------…

Ondoorgrondelijke gronden! 'k Ga niet veilig, zonder nood; 'k Ben niet vrolijk, zonder wonden; 'k Kan niet leven, zonder dood. 't Zijn twee ogen die mij geven Dood en dodelijke wond: En dat doden doet mij leven; En dat wonden maakt gezond. Hierom, opdat ik zou mogen Hoeden mij voor doods gevaar, Zoek ik stadig naar deze ogen, Om…

President weet van niets Doet zomaar wat Hij heeft haast De andere laat zich niet zien Horen doen we hem ook al niet Het zijn de beste vrienden aan wie hij het overlaat De generaals groeiden samen op En als soldaat vochten ze, zij aan zij Het resultaat? Een beter deal dan ooit Met gevestigde waarden Lukte dat nooit Hun…

In het holst van de nacht, ademt de slaprnde dichter zacht. De dood houdt getrouw de wacht, dichters adem stokt onverwacht. De dichter zoekt een mooi refrein, wil niet sterven, vindt dat niet fijn, zelfs niet eventjes noch voor de gein, dat strookt absoluut niet met zijn lijn, hij wil nog heel lang springlevend zijn. Met een reuzenzwaai…

Oranje op wit rust op het jonge groen blad stilte in zonlicht De witte vleugels vangen het prille licht als een eerste ademteug tegen het felle lentegroen, terwijl een klein oranje teken zich neerzet op de rand van een blad en het moment stilvalt. Gewichtloos land je op de pinksterbloem, die even meegeeft onder een toets zo licht dat…

Als wij gevouwen hengsten om stilte binden in gepersifleerde dracht van heimweeïg weefgetouw en stapvoets benen naar vergrassing zien wij bloedende merries druppelen als overwonnen levensdoelen in verdwenen beenderen en eelt schrapend van verrijkende gedrochten De onsterfelijk puur gelaten tekeningen of doordrongen liederen…

Oh, ik zie zo graag de zon schijnen in je haar en ik zou zo graag als een gewone vent, willen zeggen hoe mooi je bent Soms zie ik je lopen op straat dan weet ik dat mijn leven zonder jou niet verder gaat dan ben ik zo somber omdat jij niet weet dat ik besta al kijk ik je vanuit verte na En ik weet, dat ik jou nooit echt vergeet Ik…

Die is er. Ligt er. Veelbelovend. Om aan kinderen te vertellen, volwassenen te laten blozen. Zaadjes van ontwikkelingswerk. Miniscuul begonnen tot je op een dag dynamiek ontdekt... Natuurlijk moet er regen komen, de zon zich danig moet laten zien en dienen wij een belofte te claimen. Waar die vandaan komt? - Daar mogen we zelf een vorm…

In mijn droom, bij de zee, lachen de golven jouw naam. Een grijze lucht, zilte adem, jouw stem verdwaald in het schuim. De branding breekt een gemis, elk spoor een stille kus. Je staat daar, bleek en stil, een schaduw van wat ooit was. Ik strek mijn hand, de wind neemt haar mee. Je kijkt, maar je ziet me niet, een zee van afstand tussen…

De kamer is koud. Te stil om nog iets te verbergen. Ik gooi mijn jas neer alsof het uitmaakt waar iets landt. Het antwoordapparaat blijft leeg. Zoals alles dat ik nog verwacht. Ik zet de verwarming aan, maar warmte liegt hier. In mijn hoofd sta jij nog steeds— met die trek om je lippen alsof je wist dat ik nooit zou vertrekken. Ik…

ik leg mijn herinneringen neer op een mistig maartveld en kijk weg van de populieren die het trieste van jou missen tot waarheid maken jij spaarde jouw leegte ik spaarde mijn hoop tot er een kruispunt was waar schijn en werkelijheid op elkaar begonnen te lijken wij dansten samen zonder dat we elkaar zagen rondom hetzelfde vuur ben…

de dag brak niet plotseling maar schoof langzaam open als een deur die te lang op slot zat 1 juli iemand fluistert vrijheid alsof het woord nog moet leren lopen ketenen vielen niet tegelijk sommigen bleven nog jaren hangen in hoofden in handen in hoe een naam werd uitgesproken maar ergens diep onder het stof van bevelen en zwepen…

Het lijkt me leuk om linten door te knippen, wat Willem altijd mag, en Maxima, als stralend middelpunt van gloria, ik liet die buitenkans dan ook niet glippen. Ik greep een schaar, nee, niemand hield me tegen, toen mijn vriendin een lintje had gekregen.…

Waarom het nieuws te groot is voor een scherm, te groot voor een getal? Waarom het puin te klein is voor de schade, te klein voor de doden? Omdat contracten rondspoken de kapiteins niet varen, maar jagen, en stormen de zeilen verscheuren Omdat de eisen veranderen en fouten steeds ontglippen aan het verstand Omdat je nooit weet wie…

"Wij zwervelingen zonder land Wij zijn maar arme klanten; Wie meer geld hebben dan verstand, Die mogen lanterfanten. Wij springen hoog, wij springen laag Wij moeten 't loodje leggen; We dansen met een lege maag... De centen, die gezeggen. Van oudsher was de koning baas, Van wege onze zonden; Nu is hij maar een houten Klaas, En heeft zijn…

Was je bord een heilig huis? Raadsheer, paard, pion, koning en kind, je leven? De jaren waren torens die onneembaar leken. Maar goed, ze zijn gevallen. De stukken opgeraapt. Een eerste zet gedaan. Als vanouds tikt weer de klok. Je geeft niet op.…