Alle inzendingen

De griep heeft deze week weer toegeslagen We slepen ons naar huisarts of drogist Een dure volksgezondheidsspecialist Beantwoordde bij Nieuwsuur nog wat vragen En hoeveel mensen naar de dokter moesten? Die cijfers wist hij vlotjes op te hoesten…

De weg was lang en bochtig, ‘t Wegdek hobbelig en vochtig, De schoenzolen gesleten, De knieën moe en versleten. Na deez weg vindt één van ’t paar, Het einde in een baar. Na hun seksueel actief leven, Is d’ander daar nog niet mee klaar. Dat vindt men ongepast, Vormt voor d’achterblijver ’n last, Die voor ’t oog verborgen is, Maar achterblijvers…

Het nieuwste boek van Jonathan Klaasen, diëtist en meer is vandaag verschenen op de Kaap van Amsterdam-IJburg voor mij is zijn boek de ideale aanvulling op 'WIJ ZIJN ONS BREIN' van Dick Swaab, neurobioloog want wat heb ik heel veel op met onze breinen, mijn eigen brein in het bijzonder mijn ziel en zaligheid, mijn geestelijk evenwicht…

In statonshal noemt slecht verzorgde man mamma mij, wil geld nee, zeg ik en loop door waarom ‘k me zo reageren hoor? vraag ‘k me, loop naar kiosk koop voor hem muesli bollen Terug in hal is hij weg weer, buiten, ‘k wil bijna hem achterna Plots, ander voor m'n neus, met ansichtkaart in cellofaan ‘k bied hem de muesli bollen aan Hij…

Labyrinten of driedubbele bodems smeltkroezende gevoelens tenen zo lang als grafstenen allen wenen zij gepasteuriseerde tranen Dwalingen als eenrichtingsgaande kruisdragingen op steroïde geïdealiseerde preken doorgesnoven streken even leken ze getraumatiseerde goden door zelfkastijding onderdrukte vreugde als deugneuzen schijnen…

vlammend schieten vier ijzers uit onzichtbare startblokken een flitsende gemini op de speedway van spiegelglad ijs een zilveren schicht vliegt razend de bocht uit voor de turbo van ongenaakbare stolz op een haar na goud…

Mijn Valentijn, ik bracht je rode rozen Met daarbij een alleen aan jou gericht Speciaal hiervoor geschreven minnedicht Ik las mijn vers, jij stond beduusd te blozen Het resultaat viel toch een beetje tegen Waarom heb ik een straatverbod gekregen…

er zijn dagen dat de lucht niet wijkt je leven leert met tegenslagen zie hoe je stil staat niet gebroken doch buigt als gras dat zijn wortels vertrouwt ik herken de schaduw in het licht van je ogen als de hemel sluit en hoogte ver lijkt onthoud dan ik ben de wind onder je vleugels onzichtbaar maar blijvend…

Hij was heel hoog geklommen, Hoorde daar hoorngeschal, En ook het slaan op trommen, Dat echode tot diep in ’t dal. Hij werd nog driester, Waande zich de goden gelijk, En liet ’t hier niet bij, Zette zich voor iedereen te kijk. Des goden reactie bleef niet uit, ’t Donderde van jewelste, Elke verdere actie werd gestuit. Hij viel van hoog…

Het zwarte hagedisje vroeg uit zijn winterslaap ontwaakt scharrelt traag en verdwaasd over de koude grond naar het gele pluimgras bij het grijze heideven aan het troosteloze water wacht een schoon wit gevaar roerloos staat de zilverreiger loert met strakke blik de kleine fijne maaltijd die zichzelf aan kan bieden komt steeds dichterbij…

Amalia werd korporaal, Maxima luitenant-kolonel Promotie maken gaat in koninklijke kringen snel Onze koning is hen voorgegaan Hij heeft een kledingkast vol uniformen die in een operette niet zouden misstaan Nu die twee andere meiden nog en zijn we klaar voor een drone-oorlog Fatbikers en Gamers van Nederland meld u aan! Laat ons vorstenhuis…

Het pad is paars de scherven blank het oude duinbos kraakt De wind strijdt groen over toppen van witte naaldbomen Bruine takken buigen dikke takken breken Hij kijkt tegen de stalen branding van onbuigzame poten Vele levens stipt op tijd de onbekende afspraak die altijd komt Hij ziet horizontale buizen in roofvogels…

mijn hand omklemt het bezwete zilver bang dat het valt tranen vloeien joelen, zingen, onmetelijk diep – maar ik spring voor haar de deur staat op een kier voorzichtig gluurt je zorgzaam hart een zonnestraal raakt jouw neus kriebelt je ruikt, je niest beter niet dan dit wordt het niet…

De vijftienhonderd 1 1/2 kilometer sprint Snel, sneller, snelst…

met wijd gespreide knieën toont zij een strak gestrekt beeld die een split verbeeldt, maar dan in een vorm van goed gevormde sterke spieren vanuit een breed zitvlak, de stuit rakende zij buigt haar ruggengraat voorwaarts, om in de pose voorwaarts te neigen ook wellicht om met haar bovenlijf een mogelijke schaduw te beschermen of met…

Na die eerste jaren hebben ze hem voor een tweede periode genomen en nu blaft hij veel meer Vooruit, we zijn de beroerdste buren niet en gooien hem een bal toe Ojee, hij heeft hem al en met veel lawaai dwingt hij ons om opnieuw zijn zin te doen Hij verveelt zich gauw en kan er niet tegen om genegeerd te worden, dus trekken we om…

Licht tussen blaadjes de ruis valt langzaam stil nu hier wortelt de rust De wereld raast als een storm door de kruinen, een wirwar van prikkels die het zicht verblindt. Je stem is de zachte ruis in verre duinen, de enige bries die mijn ziel nog vindt. Liefde leest als de nerven van een broos blad, getekend door stilte en een fijnmazig…

Voor jou Is het Dat ik hier ben Voor het leven Is het Dat ik je ken Zonder jou Zou ik nu niet leven Zonder jou Zou ik hier nu niet zijn…

Een amoureuze Noord-Atlantische witbuikdolfijn kreeg van zijn vriendin een topcadeau voor Valentijn, hij is een ware Italofiel, met heel zijn hart en ziel, dus regelde ze een uurtje zwemmen in de Trevi-fontein ...…

De koffers die hij meekreeg, gemaakt van verwijten, gevuld met teleurstelling, gebrek en onwetendheid, waren zwaar over datum; over de verlichting door kunst en cultuur was altijd gezwegen, of het werd ontkend, intellectuelen waren links, dus onbemind. Alles wat hij toch wist, stiekem opgevist, had hij goed verstopt, door een slimme…

Doorzichtig als een geest verscheen ze. Bleek dat het lijntje, dat levensecht scheidt van waarheid, sneller breekt in het verhitte licht van deze aandacht. Voor altijd zwaaiend op de dam. Naar, opgescheept met pijn, werkelijk schrijnend verdriet te kijken, ogen waar in het bekoelde zicht geen verlossing wacht.…

Glazen grijpen en legen; veel jagen en reizen; vrouwen omhelzen en strelen; strijden op felle paarden en blinkende wateren splijten; spelen met licht en donker; de dag en de nacht doorrijden onder fluweel en schaduw en flonkrende sterrenbeelden. het staat niet in mijn hand gegrift; en een hand is een leven, een lot; ik lees slechts…

Lieve critici, ik vrees dat ik geen doel of doelgerichte lijn in de loop der jaren lees van mijn duizenden gedichten. Ik blijf een ventje dat maar schrijft en nauwelijks wil weten of zijn bekladdering beklijft of gretig wordt vergeten. Eergisteren zei mijn dermatoloog: Ik zie een kleine zwarte plek en die vereist even een biopsie. Melanoma…

Ik ben verliefd tot over mijn oren mijn echtgenote weet het nog niet Mijn liefde voel echt als herboren maar o ze heeft nog geen verdriet Ik heb haar kort geleden ontmoet ergens, in een zeer duistere nacht Voor ik het besefte voelde ‘t goed dat zij dacht, dat ik haar lief had Ja, moet ‘t mijn vrouwtje zeggen ik wil haar nu geen verdriet…

Ik zit hier, in contemplatieve gedachten verzonken. Ze wervelen in mijn hoofd, zonder richting, zonder bestemming. Uiteindelijk verworden ze tot een verdovende witte ruis, een wereld die blijft spreken terwijl ik wegdraai. Waarom zou ik het geluk van vandaag opofferen voor de zorgen van morgen? Dit moment is het enige dat telt, geboren…

dorstig en stuurloos dobberen op golven van ongezouten woorden de bittere nasmaak van tranen verdrinken in zurige snedigheid de ijdele visie op een bloemenzee-idee staren in die weifelende horizon als rebellerende bruine blaadjes elkanders tanden afbijten misschien het ideaal van de verglijdende tijd vergeten op een schaal van één…

U zoekt een nieuwe tent, meneer? Een bungalowtent, een trekkerstent? Ik zie dat u wat ouder bent Waarom neemt u geen impotent?…

Verkeerde vrienden Waarvan ik dacht dat ze goed voor me waren Het is een bekend verhaal Waarvan ik dacht dat ze me vrienden waren Maar dat was slechts schijn Al kwam ik er pas achter na jaren En toen was het te laat Verkeerde vrienden Als ik er op terug kijk Hadden me ouders steeds gelijk…

vermoedelijk staat niemand stil totdat gelederen zich sluiten waarbij alle ganzen zichtbaar zijn met hun slagen in de lucht is het al duidelijk of zij vertrekken of juist arriveren laten zij achter of keren zij weder naar oorsprong de lucht is ijl en heeft een lichtvoetige tederheid toch ruikt dit naar aarde naar gewicht van steen…

Zoals de spreeuwen lispelt hij zijn woorden golvend en onvoorspelbaar in groepen In zwart tegen een donkere lucht antwoordt zij Een aantal keren als oude kraai bijna stuurloos in harde warme wind Witte scharen scheppen de rollende storm in blanke branding tot zwijgen Het strand leeg met rubberen lieslaarzen Hiermee was…