Alle inzendingen

Er klinkt een lied. Ik ken nog alle woorden, hoor mijn moeders stem. 'k Was een kind toen ik ze hoorde. Ze zong ze vaak. Ik luisterde graag naar haar. Kon toen nog niet beseffen. Haar verdriet zo duidelijk en klaar. Haar liefde voor een jonge man. Zoveel geluk, zo groot. Hij sneuvelde in de oorlog ze droeg zijn kind in haar schoot.…

Een gedicht-collage van eeuwige liefde Zal ik u vergelijken met een zomerse dag? Neen — gij zijt de roos die eeuwig bloeit in mij, waar scherpte fluistert in de omhelzing van verlangen. Kom, geliefde, dans in de cirkel van vuur, de liefde is een oceaan zonder bodem of oever, waar elke golf de bloem blad voor blad ontwaakt. Ik hou van je als de…

Met ogen toegeknepen, tegen de eerste zonnestralen van 's zomers zwoele dageraad, dartelt zij door geurig gras In velden van oneindig groen, waar zij met bedreven souplesse en een flamboyante finesse zich van alle zorgen lijkt te ontdoen Met regale allure en een sierlijke gratie die zij, als ware het een mantel, om zichzelf heen weeft…

Je had me met deze sluitertijd geen welsprekender afscheid kunnen geven van mijn nimmer in levende lijve ontmoete verre geliefde die zij zei te zijn het deed pijn, maar ik ben die pijngrens voorbij heb haar verbannen uit mijn gedachten verdreven mijn gedroomde schone Elimia mijn eenmalige Sheherezade naar haar land van geboorte…

Vleugels in de zon langs bloesem dwarrelt hij zacht lente ademt licht De ochtend ademt over het jonge gras, een zachte gloed die de stilte kust. Daar dwarrelt een vlek van kleur, los van de aarde, een fluistering van lente die zich voorzichtig aandient. Je draagt het licht van nieuw begin, lichtvoetig, onbelemmerd door gisteren. Met vleugels…

O pijl die splijt, die brandt, die nooit spaart, o Cupido, o steek die alles rooft! Gij raakt mij open, bloedt mij rood en kaal, o Cupido – steek, steek, steek, steek! Dieper in het hart, in het vlees, in de nacht, gij scheurt het ik, gij maakt het klein en groot, gij doodt en baart in één vurige klacht, o Cupido – steek, steek, steek, steek!…

De regen geeft de bladeren glans, de wind geeft de bladeren spraak, de zon geeft de bladeren kracht, de herfst maakt de bladeren dood. De herinnering geeft mensen glans, menselijk contact geeft mensen spraak, spijs en drank geeft mensen kracht, het verloop van tijd brengt de dood. Het groene gras overgroeit het graf, de  regendruppels voeden…

drie treden hoog was het paad over water aldaar leunde ik over het hout en zag uit over reizend verkeer stil nog, er was geen seizoen vertier niet wetende dat ik een herinnering schiep voor later, er kwam geen andere keer achter glas aan de haven werd het zoet mij voorgezet zeker het was ook om te laven maar op voedzaamheid werd niet gelet…

Die ene dagen bij jou Ongewone gewone dagen Op vakantie, in een tent ..onze warmte of onder lage dakbalken en op het vloerkleed thuis, in de tuin ..onze lippen onder een groot scherm en in een omslagdoek tijdens de oversteek ..onze loomheid om iets lekkers te halen en naar de wc te gaan vertrouwd, tijdloos ..onze liefde nog steeds…

Oh, wat haatte hij die dagen met name de dagen rond Pasen hij vervloekte vrolijke kleuren en jonge dieren en bedacht een plan om het te verstieren Het begon met bloemen: hij bevroor de narcissen overal spookten kwade geesten, uit ver verleden de straat was verlaten, alle kippen zaten op stok een waakzame hond, lag stil in zijn hok handenwrijvend…

Stilte is nooit het einde van geluid maar het ogenblik vóór de beweging waar zij wordt ervaren zie ik haar al verdwijnend oplossen waar rust woont kantelt de tijd haast onmerkbaar waar men zwijgen hoort begint het spreken der ruimte dan begrijp ik stilte is slechts een schaduw van de veer van een vleugel die windstil…

Hij gaf geen krimp. Hij had de tijd steeds aan de lijn. Hij ging zijn gang onaangedaan en zonder onderscheid werd toegewijd zijn leven lang al wat hem overkwam bewaard. Niets ging verloren. Hij vergat zorgvuldig alles wat in kaart gebracht een codenummer had. Zo vond zijn leven plaats. Totdat hij, dwalend langs de schappen zich met zijn…

De nacht, Maïma, is van maanlicht blond… De maan, Maïma, strooit heur zilvren tranen Langs ’t lispelzieke lover der platanen… O, mengelen we onze zielen in deêz stond ! Met mijmrend oog en murmlensmoede mond, Zo ligt, o, allerloomste der sultanen! Gij in uw hangmat wieglende aan lianen, Terwijl uw lokken kronklen tot de grond… Het purpren…

Het internationale recht is krom Met die apocalyptische fanaten Helpt geen diplomatie...valt niet te praten Doe je dat wel dan ben je oliedom De ayatollahs hebben slechts één doel Alleen moskeeën en geen kerk of sjoel…

De wieken van de molen waaiden je mijn kant op, helemaal naar Amsterdam daar was je dan. Jij mooie lieve man, vol emotie en passie maar met een gebroken hart. Een prachtige vader die door een vuurzee voor zijn kinderen gaat Een man met een verleden, dat nog altijd in het heden op je schouders draagt. De wieken van de molen waaiden…

Tanja was groot, zij mocht staan, daarom zat ik op een stoeltje vooraan. De zon ging langzaam onder oh, wat was het eigenlijk bijzonder! Met opa op zijn fiets reden we door de brede straten. Opa begon met trotse stem te praten: Luister, allemaal! Ze zijn weer in het land. Mijn meiden zijn er weer, en ze blijven langer dit keer! Met…

Een kind is vooral niet alleen het product van een verwekkende vader en een dragende moeder maar vooral van hun verborgen verleden!…

Wat we moeten doen?  Niks mijn lief, we moeten niks laat dat die slaven maar doen en anders wel die slavinnen  Wij hoeven niks, wij mogen alles wij zijn vrij om te gaan en staan waar wij willen want onze reis is niet te betalen, mijn schat onze reis is een zoektocht  naar het prille begin waar jij vandaan kwam, dat van je pa heeft…

Zoek waar de stille echo van verdriet zwijgt de stoere minnaar naast zijn liefdesprooi hijgt naar wat geestverwantschap tussen letters van tijd in ruimte geen zaligmakende zotternij of alleen maar licht waar ook schaduw is zoek waar de berg begint het dal te begrijpen omdat liefde na een pril begin moet rijpen zoek tussen alle regels…

Eén blauw rustpunt staat in de storm van kleur en licht waar de ziel landt, stil De wereld komt binnen in golven van kleur en geluid, ongefilterd en soms te luid voor de huid. Ik zoek de kleine nuances in de schaduw, waar het zachte licht de randen van de dag verzacht. Het vergeet-mij-nietje rilt in de wind; tegelijk voel ik hoe de grond…

Hoe durf je! Heeft tijd jou niets maar dan ook niets geleerd? Je mouw, willige prooi voor foute spelden. Voor feiten rest slechts jouw dovemans oor.…

Bij ‘t voetbal heeft men weer wat nieuws bedacht: Bij die sport heeft men zelden meer te melden Dan etteren en treiteren en schelden, En daarom komt er nu een heksenjacht. Die spelers die hun mond ‘discreet’ bedekken Die mogen nu als dank acuut vertrekken.…

ik dwaal in het bos en loop van boom naar boom zoek achter ieder haar schim van gister het is niet enkel knippen en los nee, niet alles is te vangen in een droom ik ruik aan de struiken rondom en tracht de geur op te snuiven immers niet alles verlaat het hart niet elk verlangen gaat op weg, alleen op pad neen, wat zuiver is, is niet besmet…

In de laatste greep van nacht, nog koud als marmer op mijn huid, voel ik hoe dauw mijn vingers kleeft, plakkerig en kil als tranen die niet vallen. De aarde ademt traag, een zucht die door mijn borstkas glijdt, en in die stilte proeft de lucht een bitterzoete smaak van mos en oud verdriet. Dan flitst een schaduw voorbij – wat was: een…

Waar de horizon nog slaapt in grijze wolkenmantels dik, kust de dauw de halmen met een kus zo koel en teer. De aarde ademt langzaam, geur van vocht en mos verspreidt, en in die stilte hoor ik ‘t hart van ‘t land dat klopt als ‘t mijne. Dan stijgt een kraai op, zwart als inkt uit oude boeken, zijn vleugelslag een trommelroep die ‘t duister…

Ergens halverwege het Oosterpark een stilte danst weer rond het avonduur in sierlijke vormen van de muurschaduw gebogen mensen zoeken natte peuken in het gras ligt een oude heroïnespuit honden snuffelen aan verse drollen en jij vraagt hoe beleefde mensen ademen alsof je niet zelf door het noodlot bent aangeraakt slenterend op weg naar een…

Kom laten we gaan zeilen samen op de plas de boot ligt al te wachten bij de aanlegsteiger in het hoge gras Kom op, ga nu met me mee de weersverwachting is goed gezind dan maak jij de trossen los en hijs ik de zeilen die bolrond zullen staan in de wind Laten we gaan zeilen, zonder landkaart of kompas we varen gewoon nergens heen volgen…

God liet me niet onaangeraakt want dat zou ik weten `t was onmogelijk nagemaakt een update zou het heten Jongen je bent bij mij geweest zo klonk het in zijn stem kijk niet zo bedeesd ik zeg het je met klem Alle vele tegenslagen die je hebt gekend zijn toch wel te verdragen mits je eraan went Je minnen zijn nu plussen en het leven…

In de gang hangt nog de geur van te lang gestookte kaarsen, was die niet meer naar boven kruipt maar naar binnen zakt, alsof het plafond een spons is geworden die alle vroegere avonden opzuigt en zwijgend vasthoudt. De trap kraakt niet langer onder voetstappen maar onder de afwezigheid ervan – een soort botte, herhaalde zucht die…

Rustig beklim ik de berg, ijl kringelt de wind -- naar de Witte Tand.…