Alle inzendingen

Grijs haar en rimpels maar in mijn hart glanst nog steeds je vertrouwde lach In de stille uren waarin je aanwezigheid als een zachte stroom door mijn gedachten beweegt, blijft een onverwoestbaar licht zich openen, een warmte die elke schaduw tot rust brengt. Wanneer je stem zich mengt met de avond, wordt de wereld lichter, bijna doorzichtig…

Gisterenavond, 'k lag geborgen in de adem van de nacht, droomde ik van een geslaagd gedicht. De regels kwamen als vanzelf en stonden spoedig als kleine, lichtende brandinggolfjes in harmonieus gelid tegen het donkere plafond te kabbelen. Ik zag het al bijna op papier in cohorten van vier maal vier. Het was een volmaakt gedicht dat weergaf…

De vlotte fiere familie Massaut van wel 3 generaties groot opende op de Elandsgracht 4/ hoek Prinsengracht t.o. het Johnny Jordaanplein een pracht van een zaak een uniek kwaliteits-smaak-gebeuren 'SAINTE MADELEINE' ja, ja, de heilige maar nu zo eetbaar oma Nicole is de receptmaakster met de juiste Franse slag van wel 6 soorten smaken…

Je struikelt voort met je hoge hakken over het laagland prikt met die naalden in de zachte aarde die haar bloed zorgvuldig verbergt En er zijn geen kruispunten op die pijnlijke vlakten je zwaait naar een menigte en lijkt een wensapplaus te horen maar de opwinding verstijft in tijd Rijkdom bleek een voorportaal van kruizen opgebouwd…

Vouwen. Potloodstrepen. Een enkele letter, doorschijnend licht misschien een fragment van een woord. Een ingedrukte punt die net te diep is geboord. De geur van houten zigzagschilfers vermengd met een randje geel— het groezelig gum, onvoltooid uitgeveegd langs een omgekrulde kant. Mijn vergrijsde hand houdt de hoeken tegen.…

Jouw leven Als een prestatie In jaren gemeten Bergen nooit Alle emoties Die wij deelden…

Waarom die dagelijkse zorgen dat zwoegen en dat sloven dat opzien naar een nieuwe morgen niet in Gods steun geloven. Alleen bouwen op eigen krachten geen rust noch duur liefst werken, dagen en nachten, tot het eind van ons levensuur. Wij geloven niet in de zegeningen van Hem ontvangen van dag tot dag van rust en zingen van vrolijk wezen…

Een kleine klaproos vol vuur en niet te blussen ademt toch vrede…

Met wijd gespreide armen Lag het bed mij op te wachten, Een hartelijk welkom, Duidelijk ook welgemeend. Ik liet mij in de gespreide armen Vallen, met een diepe zucht, Vol blijde verwachting, Naar mijn welverdiende rust. Ik droomde van verre reizen, Naar onbekende oorden, Meegevoerd Op zachte, koele briesjes. Ik ontwaak geheel uitgerust…

wijkende stralen over bergtoppen heen beschijnen mijn hunkerend hart straks is het donker en kil maar het licht dat verwarmt wenkt en wacht heel de nacht maakt wakende weemoed stil…

Tussen licht en nacht een vlinder wordt bijna blad de stilte beweegt…

Ze zegt niet wanneer ze komt. Ik zet mijn lichaam op stil en wacht tot het wachten zelf geen wachten meer is. Zoveel jaren dacht ik dat het teveel voelen een lek was, iets dat afgedicht moest. Nu weet ik: het is de opening waardoor het licht anders valt op een vleugel die toch al naar iets anders op weg is. De rups wist niets van vliegen…

Ik zit heel verwoed te kleuren. Het wordt erg mooi -- tot het papier scheurt.…

Op de peul mijns herten rust uw hoofdeke van goud... 't Is of ik uw frêle zielke tussen bei mijn handen houd: Lijk albasten bloeme licht uw teer gezichteke en uit elk' azuren kijker blikt een blauw gedichteke... Kon ik vatten, kindje, van die dichtjes ritme en rijm; mocht ik, van uw broze wereld, raden het subtiel geheim. 'k Durf…

Hoe de mensen, hoe deze mensen, hoe een man en een vrouw na jaren elkaar – hoe na jaren deze mensen elkaar zullen zien, harnas van vroeger over het sleets lichaam, hoe in hun botten moeheid en deceptie jaar na jaar kerven. Hoe mensen, door afscheid op afscheid gestriemd en geslagen, het kijken verdragen in de laatste smalle kier die…

O, dappere sluitspeld, klein en fijn, als een trouwe vriend in mijn leven, altijd nabij. Jij weet in stilte een wereld van chaos te sussen, met jouw metalen armen die alles vast kunnen kussen. Je ligt verscholen in de diepten van mijn tas, een bescheiden held, zonder strepen of blaas. Wanneer de nood het hoogst is, ben jij daar, klaar om te…

Een manager heeft bij de NPO Een pic verzonden van zijn 'kleine vent' Ze waren met zijn content niet content Hij werd geschorst, dat gaat nu eenmaal zo Het is komkommertijd, maar kijk eens aan Het kan ook over een augurkje gaan…

Probeerde ik het perspectief te begrijpen van de demente vrouw die in haar poep een hoopje bevrijdende artistieke klei zag en bleef kneden totdat de drol een vorm had ik wist niet waarom, maar ik kon er niet om lachen mijn onhandigheid met klei was vormloos en daardoor schaamteloos in mijn geweten de poeplucht daarentegen genadeloos en er…

Na het sluiten van de ziel Lijkt niets meer op hetzelfde Zodra het hart zich opwerpt Wil het op de ziel gaan lijken. Maar eerst moet de ziel Dat willen. Jij Heeft jouw hart ook op een ziel Willen lijken. Lijkt het liever Op een weiland Vol paardenbloemen. Soms gaan meerdere dansers Met een gelijk aantal dromers Van start. De ziel echter…

waarom ben ik als vreemdeling geboren leef ik niet in het land dat liefde heet waar ogen zien en oren tonen horen waar handen strelen en de ander weet mijn hart is als een haard met open ramen een hevig brandend vuur dat maar niet dooft mijn droge ziel dorst om dit te beamen het land van liefde komt voor wie gelooft…

“ I want to live, I want to give “ als een retrograde tolt dit nummer van Neil Young om mijn innerlijke aardkloof die soms helend en dan weer het dodelijkste doel in het leven doet opklaren met hel en verdoemenis soms geef ik de tekst een andere bijval “ I want to live, I want to die “ het draaft dan als een op hol geslagen paard door een…

Ik hoef het woord niet meer te voeren, laat de kinderen praten met elkaar, laat de kleinkinderen, allang geen kinderen meer, hun verhaal vertellen, met hun stemmen de kamer vullen. Ik zit erbij, niet erbuiten, ik luister naar hun stemmen en geniet van de kamer die van ons allen is. Mijn vrouw kijkt vanuit haar stoel, haar ogen doen mee…

Jij bent de bloesem Die mijn leven kleur geeft En d’geur van mirre en jasmijn, De reden van mijn zijn. De stralend blauwe hemel Is het decor van ons liefdesballet, Op het aardse podium Onder de schijnwerpers van de zon, De maan en de sterren. Jij bent ’t middelpunt in mijn leven, Waar alles omheen draait, Mij voert in arabesken Naar…

Naar het echte paradijs wilden we Weg uit de bedrieglijke droom Maar we waren los zand zoals in de woestijn En we konden er niet heen Het was al bezet We zouden moeten vechten mensen zoals wij moeten vermoorden Dus worden we gesmeed tot bloedbroeders, één volk van uitverkorenen onder het oog van een god met dolken in de handen van…

Zomerlicht valt stil plataan draagt ronde vruchten groen ademt zacht mee In het stille dragen van je ronde vruchten voel ik hoe de zomer zich langzaam ontvouwt, hoe elke stekelige bol een kleine wereld bewaart waarin mijn aandacht rustig mag landen. Onder je brede, open kroon verschuift het licht vertraagd, alsof de dag nog even wil luisteren…

Treurwilg aan de sloot een blad drijft met het water stil aan het einde De treurwilg staat aan de sloot, met een zachtheid die niets vraagt, alsof zijn takken een stilte dragen waarin mijn gedachten zich langzaam laten zakken, zonder haast. In het licht dat door zijn hangende lange takken valt, ontstaat een kalme beweging, een fluistering…

water langs de ruiten gezichten achter stromend glas wroetend in de aarde naar goud naarstig, als een dier dat de geur volgt van wat verloren ging zich onthoudend van wat zich opdringt Lekkende gieters vol van bewaren steeds minder om te bevatten blijvend zoeken waar de tijd zich heeft begraven waar het verlorene…

stram staan de bomen, zwart en grijs eens levendig en licht en vrolijk lachend in de wind nu zijn hun harten dicht de avond streelt mijn haren zacht en kust mijn tranen stil ik ben alleen in het heelal waartoe? en om wiens wil? zoveel dat lief en heilig was week weg, ging heen, verdween o Vader, die mijn pijn begrijpt laat…

Door ‘t loof der linden gloort de zomerzon Omgonsd van bijen wuift de blonde bloesem Zijn frisse geur de blauwe hemel toe. Doch wie daar lette op licht en lommerspel ‘t Is niet de kleine, die daar zit en peinst; Bleekwangig kind met ogen roodgeweend Met handen roerloos rustend in de schoot Ze is doof en blind voor wat haar weelde biedt Bertha…

De hoeder van mijn oude eenzaamheid schudt aan de tafel een wilde dans is gestopt wat nu nog moet wordt afgerond willoze twijgen in het gedoofde venster de kop van de helling bezwijkt de andere wereldhelft zal stonds ontwaken ik leg mij neer in de opalen schijnsels de roep van dieren komt tot de deur zacht zal ik straks belijden…