Alle inzendingen

oudejaarsavond - de rest van de bollen eet ze volgend jaar…

Vandaag sprak ik met de bultrug Nee ik luisterde meer Mijn taal schoot tekort Ik nam de harp ter hand De harp en de walvis verstonden elkaar Zij zongen samen een lied Ik was verward waarvandoen Bracht hun samenzang mij Een vloed van tranen Van geluk of toch van verdriet…

Vroeger lazen bakvisjes van wat toen nog gymnasium was Homeros en Vergilius Latijnse ministories die zij moesten gaan vertalen Wat kregen ze - geschiedenis van goden sagen koningen een vleugje Alcibiades de jarenlange Perzenstrijd de schier onoverwinnelijke baarddragers, barbaren de tienduizend van Xenofon net als Plato biograaf…

Wensen voor iedereen nu het oude jaar is weggeslopen en het nieuwe alweer voor ons staat zijn het voornemens en beste wensen waar het vooral weer over gaat vaak zijn het van die zaken die je wenst in 't algemeen bijna zonder na te denken geluk en liefde voor iedereen we storten ons weer op diëten met een Herma ten Have dvd ook met roken…

Een lieve groet voor al die mensen voor wie dit jaar heel duister leek; voor wie ondanks de goede wensen het geen gelukkig jaar toch bleek. Veel groeten voor wie erg moest lijden; een warme wens voor wie alleen en machteloos moest zien te strijden, voor wie de zon zo zelden scheen. Een blije groet voor al die velen die snakken naar wat…

Hoppy kijkt je aan met zijn lieve kraalogies in de winterkou bij een graad of nul rechtop wachtend in de sneeuw met een bonzend hart van zijn rechterpoot spat en knettert dichtersvuur tot de nieuwjaarsnacht met een vreemd gevoel denkt hij terug aan wat dit jaar hem heeft opgebracht leed in lichterlaaie poetry in a big slam beide…

Films kijken op het eind van het jaar: hoe het kan, hoe het moet en thuis niet is? Voorbeelden genoeg Ik zoek en vind mensen en vrienden die ik nodig heb en ook mijzelf - in hun gevoelens, en hun behoefte aan mij, zo blijven wij aan elkaar haken en vieren we samen het geluk dat ons hart uit bloedt en zich mengt…

Als niemand mij viert, vier ik mijn verdriet zelf. Ik dek de tafel voor één, met stilte als gezelschap en herinneringen als brood. De kamer ruikt naar vergeten dagen, naar koffie die te lang koud bleef. Ik hef mijn glas op alles wat niet werd — de liefde, de hoop, het kind dat ik niet meer ben. Buiten zingt de regen een lied dat niemand…

bloed Er vliegen vingers door de lucht en zelfs een afgeschoten hand niet als gevolg van bloedige  drone-aanvallen in de Oekraïne maar als gevolg van illegaal vuurwerk rond de jaarwisseling in ons Koninkrijk zweet die hand die zie je niet meer en de ogen staren blarend door in 't gezicht uitspattend siervuurwerk naar een rookgordijn…

De wolken waren nog nooit zo opgewonden Als magere zwarte honden doorploegen zij de nachtrivier. Er staat een sterke stroom van dwarreltijd naar klokkentijd, naar eindtijd. Maar er is nog zoveel adem over dat men van alles afsteekt in dit laatste uur dat naar hoogten reikt, even wacht, uit grote ogen kijkt, zich kroont met vuur. ----…

't Nieuwjaar! Och! 't is altijd 't oude: zitten beven van de koude; dan, deur slijk en moze gaan; later, in de zonne braên; als het zwijn zit in de kuipe, 't keerske brandt al in de puipe; en, van zo de winter fluit, 't keerske is dood, en 't jaar is uit! --------------------------------- uit: Jaarkrans (1893)…

Als stenen konden praten Als bomen zouden dromen Als zand zou kunnen huilen Zou de zee dan zwijgen Als wolken konden luisteren Als bloemen zouden dansen Als regen zachtjes gaat lachen Zou de zon dan juichen…

Liefde, centrum in m’n leven, D'essentie voor krijgen nageslacht En niet te vergeten ’t intens genot, Daarom is ieder erop verzot. Kunnen er geen genoeg van krijgen, Ervaar je keer op keer, Echt ’t fijnste dat er is, Om samen hemelhoog te stijgen. Geeft energie en goede zin, Is goed voor ieders lijf en leden, Daarom jij en ik graag bemin…

Alweer een einde van een heftig jaar, Je vraagt je af hoe men het vol kan houden; Gazanen, Oekraïners in de koude, Wanneer is die ellende nou eens klaar? Voor mijn part wordt die regel uitgebreid, En geldt het knalverbod ook wereldwijd.…

Ik lees geen grote dichters op Willem Wilmink na Ik heb daar geen geduld voor en doe ze ook niet na Ik schrijf dat wat ik zelf graag lees Soms is het zomaar klaar Alweer een nieuwe hartenkreet Inzenden dan maar…

Er is geen maat, geen klok die tikt, alleen een spanning die nergens zweeft. In de leegte een begin dat zich niet kent. Een botsing, dun als ruis, op een plek die nergens is. Wat beweegt, heeft geen handen. Wat ziet, geen ogen. Deeltjes vinden elkaar. Een trilling merkt dat zij kan reizen. Iets vouwt zich, niet omdat het wil, maar…

Wie zonder zorgen is die komt niet in het Guiness Book of Records want zonder zorgen bestaat niet in mindere of meerdere mate, tussenmaten: zorgen, zorgen, zorgen zorgen bestaan van jong tot oud van het lichaam en van de geest en daarbuiten en wat zonde of heel jammer zou het zijn als we dat niet onderkennen, weten natuurlijk "Als ik…

Nog één keer is het afsteken legaal Dus koopt het vuurwerkgekke deel der natie Dit jaar wat extra knalwerk uit frustratie Het wordt een ledemateloos kabaal Zo tonen de vasthoudende fanaten Dat vuurwerk wijselijk wordt losgelaten…

Oude films kijken Je weet al hoe het afloopt Lekker gezellig Geknal van buiten Hopelijk dit jaar voor t laatst Raam dicht, muziek aan Het jaar afsluiten Achterlaten wat klaar is Nieuw avontuur wacht Geknal van binnen Kurk van een feest fles bubbels Traditie die blijft En ja natuurlijk Gevulde oliebollen Oerhollands…

terwijl waarheden ontvouwen onder ede verklaard het evenbeeld dooft luwte hoorzaam blijft het idee nestelt schijn bedriegt we ons in kielzog vervoeren men voorouders herdenkt waarmee woorden uitdrukken oren zich vullen dagen zich stapelen vulkanen slapen de straat, het park zolang ik luister…

Trouwe gelovigen zijn beducht voor Gods vijand die griezel van een duivel doodslager of woeste leeuw klaar voor de aanval om een ieder af te kraken dan is hij licht herkenbaar maar ik vrees veel meer de Boze zich voordoende als een stralende engel omgeven door schone lichtglans prachtige beloftes brengt mijn ogen vorsen en priemen…

Ik ben de steen waarop stormen slaan, de rots die weigert ooit te gaan. Zelfs als de zee mij opslokt en vreet, blijft mijn hart stil, mijn ziel incompleet. Ik ben de deur die altijd dicht blijft, de adem die nooit een naam prijst. Een zware stilte, een kamer vol pijn, waar verloren dromen verdwijnen. Ik ben het mes dat weigert bot te worden…

Bekende namen komen in beeld van hen die de vergetelheid voor nu hebben weerstaan sluiten aan bij onze dierbaren die ons vertrouwd zijn als sneeuw op rijp geworden herinneringen dwarrelend over gelukkige tijden bij een warm en teder moederhart dat vanaf het eerste begin met moederzorg en bescherming haar hoop doet koesteren op…

Ze zullen altijd wel blijven praten Maar ze zijn gewoon jaloers Heb je dat nu in de gaten Ik draag alle schade op mijn schouders Ze hebben je eerder afgebroken dan opgebouwd Ik reageerde alles af in het verleden op mijn ouders Het zijn allemaal haters maar van binnen zijn ze fan Populairste Dichter van de Benelux Niemand kan dat zo beschrijven…

Al een poosje...al een klein poosje zit ik hier.... nou ja, eigenlijk twee poosjes of eigenlijk....eigenlijk .........al een hele poos plus 2 poosjes zit ik hier te zitten. In subtotalen gerekend zit ik hier een poosje plus een poosje zijnde één plus één qua poosjes & zit ik hier in de orde van de hele poozen een hele poos Zoals uitgerekend…

hij woont in Herpt een stip op de kaart maar in zijn hoofd staan alle luchthavens van de wereld gewoon naast de dorpskroeg hij is nooit zomaar ergens hij landt zet zijn glas neer schuift een stoel bij en voor je het weet is je leven een verhaal waar je zelf verbaasd naar luistert hij kent zalen van binnen van gordijn tot nooduitgang…

De tafelnijd piekt: gul gelach weerklinkt elders. De kreeft smaakt niet meer.…

Maanden, komt, brengt bloemen aan, De lucht is bleek met de laatste maan, En het jaar, het jaar is dood! Het jaar is een koud, dood man in huis, En ik wil het begraven met zang en geruis Van vallende bloemen... Het jaar, ach 't jaar is dood!... Blijde maanden van 't dode jaar, Volgt zachter achter de baar Dan toen gij volgde na elkaar,…

Hier ligt het grafje met de zoden glad. Het is het sluitstuk na een kort ontwaken: een meter aarde om gelijk te maken, wat voor een ogenblik verheffing had tegen een moederarm, niet meer dan dat. En beide armen langs het lichaam slaken en denken, denken: waar moet ik geraken met kinderstoel, commode, wieg en bad? Ruimteverlies in rekening…

Hij blikte in de verte, Gedachteloos gleed zijn blik Tot ver achter de kim, In bleek maan en sterrenlicht. Vanuit ’t duister kwam ’n stem, Die riep zijn naam, Hem trof gelijk ’n bliksemschicht, Stokstijf deed staan, ’t Bleke licht van de volle maan, Tekende hem in ’t licht, Twjiflend hij ’t juist had verstaan. ’n Wolk duisterde ’t licht…