Alle inzendingen

Waar komen ze vandaan. Ik bezit geen ene bundel, door simpel geldgebrek. Toch lees ik hier elke dag: Een geselecteerd gedicht en oude poëzie. Woorden verschijnen, gedachten komen en gaan, mijn mobieltje noteert. Handarbeid met het hoofd. Soms met rijm tussendoor, dan zingen ze in koor. Maar vandaag zingen ze niet. Ook geen Pretty…

In de zon is de dood begonnen. Hij heeft het zoete vreten aangevangen. De warme velden worden donker overronnen. Wij lopen nu met vrome voeten over naakte wegen en zijn van zijne majesteit doorzegen. Ergens is er een onderspit gedolven. En iedere vrouw is ons genegen haar bloed te mengen met de zwarte zonnen, die van de zomen van ons bloed…

Als de lente langs de kruinen glanst en in zonnegloed de sneeuw vervloeit; als het eerste groen de boom bekranst en in 't gras het eerste bloempje bloeit, als op éne keer, er geen regen meer in de dalen heerst, noch winterweer, schalt het van de hoogt' in de dalen wijd: O! hoe wonderschoon…

Mijn Vera met teveel aan bloed heeft enorme pijn Legt haar ziel bloot, dit vindt zij aangenaam Zich te kunnen uiten, vindt zij fijn Zij is echter geenszins aangenaam met het label ongeneeslijk ziek Ik Leef mijn leven zo goed en zo kwaad Als mogelijk is, zoals het gaat Het gaat niet goed en beslist zeker niet slecht Mijn God als…

De nacht sombert, de dag wacht verwonderd, het leven lacht je toe, is nog lang niet moe. Geluk betovert de dag. Het licht maakt jou gewag van alle schoonheid en pracht, die elke dag opnieuw jou bracht. Het geluk vindt jou steeds weer, verrast jou telkens weer met de liefde van het leven, waarmee geluk is verweven.…

Ik ben bloedgeel zeker niet blauw dat blauw is iets voor jou Want edelgeel ontspringt de koets springt op de fiets naar jou…

Het Witte Huis kleurt fel Oranje als Trump Maxima ziet kleurt ie zelf zelfs rood tot achter z'n oren ze blijft slapen, ze blijft slapen, die Argentijnse een Nederlands staatsbezoek alsof er niks aan de hand is maar de witte vlag blijft echter in de koffer als de avond invalt de zon ondergaat kleurt het Witte Huis Oranje Maxima grimast naar…

Roze glijdt omhoog een grijze stroom kolkende cirkels dragen mijn puzzelend diep Voorbij beweegt de groene dijk een wit huisje staat stil Tien voor twaalf een rij bladloze populieren Half één een blauw geel pontje heen Zes over één zeven vluchtende ganzen…

Misschien trek ik een veel te grote broek aan. Is ondank inderdaad des werelds loon? Verdrietig en wanhopig wordt mijn toon. Waar haalde ik het gore lef vandaan? Moet ik soms in de schaduw blijven staan? Zelfmedelijden vind ik al gewoon. Mijn tranen mogen reden zijn tot hoon. Met deze stilstand zal mijn droom niet doorgaan. Bij die gedachte…

Ik leef niet in een land van bergen van tergende dalen zonder einde tussen bomen donderende draken noodzakelijke tovenaars of -essen door hekserij brandende pruttelbrij. De varens zijn vooralsnog op ware grote meerderheden van de bloemen en bijtjes zijn al uitgestorven of gaan straks dood alles wordt steeds uitgesprokener minder in onbetrouwbaar…

Drink niet uit de oceaan, of de zee, de struik bij pa verhongert van de dorst; op haar smalle hals zweert een droge korst, de warme zomer zit tot nu niet mee. Haar tere huid omringt ze met jong blad, ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft; soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft, die de schade van de dorst nog niet omvat. Zijn…

één zin het maakt niet uit en iets ouds laat los niet alleen zij maar alles wat aan haar vastzat neefjes nichtjes tantes ooms zonder afscheid een hele kant trok zich terug alsof zij er nooit was, zij blijft bij wat gebleven is maar niets blijft terug verlies is niet het gaan maar het verdwijnen terwijl je kijkt…

Wie dakloos is en zoekt naar een warm bed Zal ongetwijfeld bij een graf uitkomen. Geen slaapgelegenheid om van te dromen, Maar voor de ware zwerver je van het. Een dodenakker met een fijne zerk, Dat slaapt fantastisch onderaan zo’n kerk.…

Was het maar zo dat deze stralende lentezon, al was het maar voor deze ene keer, de belofte nakomen zou waar in de geschiedenis al zo vaak over is geschreven, een belofte die altijd onterecht en ongepast is gebleven. Was het gefluit en gefladder van de vogels, in en uit de struiken, echt helpend voor de wereld en bruikbaar voor onze gevoelens…

Ik omarm de ochtend de bekende stilte vogels fluiten nog niet vandaag maak ik ruimte het bewegen buiten sorteren binnen katers zijn verdwenen ik leef tussen stapeltjes lege uren, lege momenten tussen ontmoetingen door tik ik tevreden verder `t leven is niet al te slecht somberheid maakt plaats de zon die binnen straalt de buren…

leeg komen wij aan geen pad onder onze voeten alleen zachte grond met handen vol twijfel bouwen wij richting uit niets een naam voor ons gaan tussen licht en verlies geven wij zelf betekenis aan wat ons raakt geen stem uit de hemel die zegt waarom wij bestaan wij fluisteren zelf en in dat fluisteren groeit langzaam een reden om…

Nergens sneeuw onder de bomen, alsof ze bloed- warme dieren zijn.…

Door oude wonden getergd slaap ik nu slechts wat uren wat ik ook probeer `t lukt niet ze blijft me bestoken met vuur ieder uur van de dag en de nacht ik begin aardig radeloos te worden wat doe ik mezelf aan, geen idee meer normaal kan ik mijn gedachten sturen maar dit is een gevoel wat ik niet kwijt raak ik verlies mezelf in mijmeringen…

Morgenstond die zich vergist in de warmte een adem die nog nacht draagt in haar mond koude handen liggen los naast mij alsof ze niet weten van wie ze zijn de hondenriem staat op rekt zich uit en besluit te vertrekken zonder mij langs het buitenverblijven waar deuren ademen en hekken zacht fluisteren loopt zij- trekt onzichtbare…

er is perspectief tussen afstand en nabij in een dimensie die zich schilderen laat er is troost zodra de gedachte is gedicht met het woord aan verhaallijn onttrokken dat zich veilig waant en toch de draad weer oppakt…

Ach: wat men niet leert uit de wijn, Dat leert men ook niet uit het Boek. Een leven met minst mooglijk pijn, Een stille Dood is wat ik zoek. II Ach, wat is waarheid? Wat is zeker? Dit is de waarheid, die ik vond: Men schenkt de wijn uit een kruik in een beker En uit de beker in de dronken mond. III Wie in de druiven meer proeft dan het…

Had ik nooit een vers gelezen, Mocht ik nu geen dichter wezen: Had ik van het geitenweitje Met zijn klaaglijk krijtend geitje In mijn jonkheid niet vernomen. Was het er niet van gekomen Dat het beieren der rijmen Me nu schreiend doet bezwijmen Van een huiverend genieten Dat ik in elk vers wil gieten Opdat in betraande horden Al mijn lezers…

De maan hangt stil te dromen boven het slapend veld zij fluistert aan de bomen een zilver zacht verhaal verteld De nacht houdt haar gevangen toch straalt zij zonder spijt in licht dat blijft verlangen naar zon die 's nachts verdwijnt…

De lengte was meer zij dacht, De breedte zoals was verwacht, De hoogte enigszins ambivalent, De inhoud zoals zij was gewend. Het effect was zoals gewoonlijk, Het resultaat bleek ongelooflijk, Zoiets had zij nooit eer ervaren, Wilde zij niets op besparen, Dat geluk en die zaligheid Wilde zij nooit meer kwijt.…

Er kan er maar één de beste zijn Al zijn er ook nog dichters als Deelder Kopland en Vinkenoog Wie heeft de Literatuur onder de jeugd populair gemaakt Ik ben de Populairste Dichter van Nederland Een Dichtersheld in Spanje Door mensen op handen gedragen als de Dichterskoning van Oranje Er kan er maar één de beste zijn Dichter des Vaderlands…

pennen binnen handbereik in lijn met de typemachine haaks op de stoelpoten die kaarsrecht geschoven aan één zijde van de tafel met vier kanten staan gebrand om elk spiertje precies te laten trillen zoals de wil het beveelt met licht op juiste sterkte geluid tot een minimum teruggebracht in vrijwel volledig platte golven ieder onwelkom…

Er hangt een mysterieuze dikke mist boven de graanvelden op het platteland een gevoel van valse hekserij komt in mij op nu ik uitgelaten over de rulle zandwegen galoppeer op een blind paard dat niet kan schrijven ik heb een persoonlijke brief in mijn rugzakje alsof er een heks is die met me wil praten zonder hevige angst of ernstig overdrijven…

Tranen rollen langzaam als doorzichtige parels langs mijn verhitte, rusteloze wangen Vallend op een kussensloop van verwaterd verdriet, en gekoesterd in stil verlangen Ik voel me als een lege huls in een leeg bestaan waar het hart totaal is verwrongen Geschapen als een sculptuur van ijs en steen, in duisternis bedwongen Wanneer het kloppen…

Op Facebook zie ik om de haverklap, De tronies van zovele brave borsten, Je ziet ze openlijk naar zetels dorsten, Ze zijn met veel, de raadszaal is te krap. Maar als ik dan iets van hun plannen lees, Staan hun programma’s bol van de clichées.…

Toen hij met zestien paarden rossend langs de hemelboog zongeblakerd en verloren al zieltogend nedertoog riep hij in hoge wanhoopsnood zeven laatste woorden tot zijn arme vader Daedalus 'Verlaat mij niet, mijn schoenen raken los!' Na zijn vermetele doldrieste hoogmoed avonturen van een nimmer te herhalen solozeiler hemelvaart…