Alle inzendingen

Wie zal 't u aanzien die leproos van voet diep met uw wortels in verrotting wroet dat gij nog 's avonds klimt langs weke bladertrappen en boven uw miserie met de sterren staat te klappen? Wie zal 't u aanzien, uitgestoten mens, die op uw schande wankeldoolt tot leste grens terwijl ons onbarmhartigheid uw zondemantel zoomt dat gij…

Zul je van me houden... als ik verdwaal in een verleden vol droefenis als mijn ogen jou zoeken maar de kleur niet vinden Zul je me beminnen als ik even mijn gezicht verberg in mijn handen en andere tranen huil ? Hoe kan jij toch dragen dat wat tussen ons onuitgesproken blijft het kleurloze gezicht dat ons aanstaart ja, ook jou…

En dan duidt mijn man op onze bruinharige hond onze labrador van 10 Mika met z'n lieve snuit hij loopt nu met hem buiten als het maar even kan in de schaduw hondenbakje water mee en natuurlijk veel in de zee rennen doen ze met mate het zijn doorgewinterde maten dus ook in de zomer met hittegolf wordt er geen balletje gegooid…

De mannen mogen niet naar vrouwen fluiten, Als je dat doet, dan ben je een seksist. Je mag alleen - alsof je dat niet wist -, Maar kíjken naar hun borsten, billen, kuiten. Het is hoog tijd, wat ieder ook beweert, Dat nu een keer een vrouw de fluit hanteert.…

Iets zonder inhoud Mis je niet als je het verliest, Kan je niet kwijtraken. Relaties die inhoudsloos raken, Behoeven geen rouw.…

Ach, de zon brandt als een vurige bol, het zweet stroomt als een rivier, zo vol. De thermometer schreeuwt moord en brand, het lijkt wel of we wonen in een woestijnland. De ijsjes smelten sneller dan je kunt likken, de airco's brommen, de ventilators flikken. De schaduw is onze beste vriend, maar zelfs die voelt nu wat bemind. Het asfalt…

O! Vraag niet mijn oordeel over zeden Wat jouw narigheid voor mijn hart beslist; Verwond niet met je blik, doch door rede: Gebruik je macht, maar slacht mij niet met list, Zeg dat je daar liefhebt; maar in mijn zicht, Lief hart, zorg dat je blik niet zijwaarts richt: Waarom met sluwheid pijn doen, als jouw licht Feller is dan mijn matte tegenwicht…

Hij vraagt aan ons om binnen te komen in een minimalistisch beeld van een beperkte kamer een stoel en tafel zonder details en één glas met een door mij gehalveerde inhoud – zegt hij Waar hij vervolgens de liefde op plakt in een tijd die plotseling verlopen zou zijn Ik weet dat ik niet gedronken heb want ik heb nog altijd dorst…

gekreukelde grauwwitte bladzijden uit onze vroegere correspondentie probeer ik vochtvrij te bewaren in een doos met andere brieven het zijn ongecontroleerde emoties verdwaald op zoek naar pure troost tijdens nachten van intieme waanzin samengevat in zoete ernst van liefde eenvoudige opgeschreven kale feiten over de kleuren van bloemen en…

de tijdlijnen stromen over van meningen als opgewaaid zand iedereen roept en de modder spat omhoog tot we elkaar niet meer zien we willen de stroom dwingen vangen in filters van ons eigen gelijk maar vechten tegen het troebele water maakt de kolk alleen maar wilder laat het los geef de golven de ruimte adem in, zet de schermen uit…

Eeuwig ploetert hij door dit verschraalde woud van terging en pijnboomschrammen het zweet gutst hem van het hoofd want hij zal zich dit godenleven lang niet zomaar laten kennen soms probeert hij zelfs te vliegen tegen zijn eigen wijzere weten in En de wind die dreigt of zwijgt van alle kanten zoals hij immer gewend is geweest…

Wat jij bezit ging teder reeds verloren jouw naakte verleden staat nu opgeschreven een boek voor later bindt het broze leven wanneer geen mens jouw stem nog kan horen je zoekt naar liefde die je moest ontberen als wind die bloemen kust met zachte vlagen een middagzon die over ons blijft waken terwijl de uren traag de tijd verteren maar nooit…

kom binnen beste lezer niet in het gedicht. in de kamer. kijk naar de stoel. de tafel. het glas water dat je half hebt leeggedronken zo ziet liefde eruit na verloop van tijd…

het verlangen omcirkelen zodat je dichter bij je zelf kunt blijven zo dicht dat je denkt hé die man ken ik is dat niet de dichter de dichter die je zo naast staat dat je hem wel op zijn woord moet geloven de dichter zijn woorden en het omcirkelen het leidt altijd ergens toe...…

Op blauwe dagen waai jij naar hoge hemels en wolken Je kust sneeuwwit de toppen en vlijt je in zaligheid In de lente trek je rimpels, omlaag, omlaag In gladde plooien stroom je over de aarde, en ik wil jouw water drinken jou dampend diep, diep in mij voelen, jagend tot ik er niet meer ben Kom golven, kom – baan wegen Kom, stroom,…

Een polychroom amalgaam van veelvormige aonenoude aardse fenomenen, edelstenen, getoucheerd door een onyx-meteoriet... Wat is het dat zij, de edelste onder de stenen, verzamelen? Zijn zij de ongepolijste juwelen van het hoogste schone goede en ware, de liefde, gekleurd in hemelsblauw?…

zo mijn erbarmen dragen die in eigen handen zijn gelegen neen, hoe vruchteloos de nachten ook plukken aan de rituelen van een leven lang sterven in hoogmoed waar vaandel en graf elkander bestrijden met eergevoel dat licht bestreken is met een vleugje zoet het zal de hel nimmer betreden daar waar liefde nodeloos zich aan valse goden had…

Het dragen van water Naar de zee, Dat valt om de dooie dood Niet mee, De bloemetjes buiten zetten Kan daarentegen Elke boerenlul, Voor ’t zingen de kerk uitgaan, Blijken velen Weer niet te kunnen, Een egoïst en een altruïst Zouden het Met elkander goed moeten Kunnen vinden, Doch vechten elkaar de tent uit, Omdat ze elkaar Niks gunnen…

Gelegerd op het oude lover, Bij beukenstam, als aan een drempel, Waar takken hangen dakswijze over, Wij zoeken rust als in een tempel... De lange, donkere twijgen deinen, Door luwe luchting opgetild, En wuiven voor de bladerschijnen Van gulden loofwerk, zon-verstild. Soms zijn 't maar bladerschijne' op blàren Die roeren voor…

Altijd op zoek naar een navelstreng nu de eerste niet langer bestaat, balanceer ik op de ragdunne draad van blik tot blik tot het ogenblik dat ik opnieuw jij en jij ik. Een keten weer opeens hangen we boven het land. Geen afstand meer. In dit verband past het heelal met gemak in één hand. Ik snoep je lieve woordjes. Je tovert zoentjes…

Het Dilemma van de Vogelhuisjes In een oude eikenboom, zo groot en wijd, hangen twintig vogelhuisjes, zij aan zij. Blauw, geel en groen, een kleurrijk gezicht, de vogels weten niet welk huisje hen het meest verlicht. De Grote Keuze De merel fluit een vrolijk lied, maar twijfelt waar hij nu eens gaat zitten. Hij kijkt naar links, hij kijkt…

Ik fiets vanuit de Hazenstraat naar 't waterfront het brede IJ achter het Amsterdam-Centraal lijn 26 brengt me in een kwartier met een klerevaart, klereherrie een klere stuk verder de fiets mag in de tram mee (2,20) naar het nieuwe land; IJburg blaakt wel nog vele nieuwe delen maagdelijk naakt op de oudere groeien de bomen al tot de hemel…

Duizend plus duizend is het aantal herten dat bijkans onhoorbaar door mijn hoofd heen dendert Ik zou er een paar willen schieten met mijn katapult van zacht brokaat en stevig roodbruin leer Het steentje in de slinger is mijn milt die ik voor de gelegenheid bekleed heb met iets als zuiver ijs In hun hart zal ik ze treffen deze dieren…

Er is een plek waar de grond niet draagt, waar elke beweging dieper maakt wat al niet meer vast was. Iemand stond daar ooit. Niet roepend. Niet zwaaiend. Alleen langzaam lager aan de horizon. Ik kende de diepte van die ogen, hoe gevoelens konden zinken tot op de bodem van zichzelf. Ik leerde dat drijfzand niet verslindt uit honger.…

niet alles vraagt om woorden niet alles wil naar buiten zij strijkt iets glad in haar binnenzak een kiezel misschien een gedachte misschien ze kijkt op, zegt niets iets blijft achter haar ogen liggen, onder de zachte hoede van haar stilte daar, in dat kleine achterhouden, roert zich zacht haar onuitgesprokene, alsof er een contour…

ik kan de zon niet verzwijgen wanneer ze hartveroverend moeder aarde verhit met al haar liefdesperikelen die ze als vrouw zeker in grote getale bezit een lentezomer die in mijlen stond gegriefd daar de tijd in een tempo van “ slow motion “ voort slenterde door kou regen sneeuw warme jassen muts en de verwarming op aangenaam onverschrokken…

Witte vlinder rust op jong blad in ochtendlicht het veld wordt wakker Het koolwitje verschijnt niet plotseling, maar alsof het al een tijdje op mij heeft gewacht, een wit trillen in de lucht dat mijn fijngevoelige, waakzame zintuigen voorzichtig opent. Ik voel hoe het licht zich aan zijn vleugels hecht, hoe elke beweging een minieme verschuiving…

Zachte ochtendlucht twee vlinders cirkelen zacht over het groene gras In de zachte ochtendlucht bewegen ze, twee vlinders die elkaar voorzichtig naderen, hun vleugels licht als adem over het gras, en ik volg hun vlucht met een stille verwondering. Ze cirkelen tussen zon en schaduw, een spel van kleuren en lichte aanrakingen, waar elke…

Ik word geleid door zeeën van tijd, met levensdagen die op een kalender verjaren Een toekomst tegemoet die mij in een nachtmerrie begroet De horizon verruimt het veld, zoals in mijn dromen is voorspeld Ik verruil het menselijke geraamte voor een geestelijke gedaante In een kostuum van liefde gestoken, word ik door de hemel toegesproken.…

Bloemen lezen geen poëzie zeker niet in de wildernis van de achtertuin waar mijn grijze oudoom woont ver weg in het buitenland hij verzorgt zijn groenten alsof het verwende kinderen zijn zijn hart bleef achter in een naakt verleden een verloren land vol oude rabarber en koolrabi diepe schorseneren in het zand bittere warmoes en snijbiet…