Alle inzendingen

De vrome mens mag de Heer blij loven. Hoe zijn op Aarde zijn christendaden als hij zich over Gods wil zal beraden, verrukt denkt aan het zalige Hierboven? Velen leven bewust bij slechts geloven in oppermacht, waar men nooit naar kan raden. Maar hun kracht is met werken beladen, waarbij gejuich klinkt in Hemelse hoven. Over de mensheid zweeft…

Zie hem gaan door een straat weer verkeerd het feest is elders wanneer en waar hij ook gaat het leven overspoelt de kwelders en trekt zo kerven in zijn ziel zie zijn zwoegen op de oever waar hij aanspoelend neerviel zijn vaart verloopt steeds stroever en elke partyboot passeert met opvarend vrolijke gasten geen die voor hem aanmeert…

Een hele goedemorgen juffrouw duif ik hoor u koeren met een zachte g uw toon is zoet, uw zang neemt mijn ziel mee naar maretakken in uw ochtendruif Waarom, vraag ik mij af of nee, waardóór lag u den ganse nacht doorwaakt te bed had u om twee uur dan geen thee gezet als het genoeg was lag u op één oor Of droomde u slechts dat…

Hij zat voorovergebogen boven de porseleinen rand. De deur stond op een kier. Aan de andere kant werd niets meer gezegd. Buiten reed verkeer. Iemand lachte op straat. Een hond blafte. De dag hield zich aan zijn schema. Er lag een kinderkamer verderop in het huis. Een bed dat niet was opgemaakt. Kleren over een stoel. Een raam dat dicht…

Groepen bewegen altijd Ze zijn geen dood gewicht elk lid ervan volgt met getrek en geduw de hartslag van het geheel ongeacht het gepiep van de vogels die voorop vliegen maar niet leiden, die een rafelrand van de zwerm zijn Bij gevaar zwenkt men weg en nog een keer wanneer het nog niet voorbij is Steeds verder vluchtend naar een heenkomen…

Zie in mijn handen lijnen kaarten van rivieren die droog komen te staan terwijl ik droom van morgen, als spinnenweb van licht en tijd mantel van verhalen, verloren in de strijd Ik weef maanlicht op een weefgetouw van mist elke draad een herinnering die de nacht heeft gekust mijn vingers knakken in de wind als takken van een oude, wijze boom…

Als ik mijn vleugels zou spreiden en opstijgen naar de wolken waar de wind door mijn haar zal blazen en de zon mijn huid verwarmd Zou ik dansen met de vogels hun veren glinsterend in het licht en mijn problemen bespreken met de maan in de koele avondlucht Ik zou rusten op de bovenste tak van onze eikenboom en naar beneden kijken op…

Er hangt een druppel aan de donkere kant van de zon Geblindeerd door de tragiek van het leven loopt zij naar de warme plek Haar zoon listig als hij is voorkomt de blauw met wit rode oorlog In de branding slaat een bulderende verwoesting van water stuk op wit geslepen stalen vorken Hij had zoveel haat voor haar door…

De vader vaak een doornenhaag Vol met scherpgepunte stekels Onvermogend tot met liefde kijken Naar het kind dat hij zo heel hoog al zag Onvermogend tot horen van het woord Van die hem steeds zo nader stond Stak hij tot op de allerlaatste dag Het kind moeizaam zoekend naar de grond Zag hoe hij met geloken ogen Heenging in de tere…

Aan de rand van mijn bewustzijn herken ik onaangeraakte dromen die bevangen in desillusie wervelen als een razende tornado Onaantastbare naakte fantomen beschimpen mij ongenadig door mijn angsten bloot te leggen, diep genesteld in mijn wezen In een draaikolk van bevroren beelden waarin alles verloren lijkt, zoekend naar een verborgen…

Ik denk geheel onbevangen dat er iets aan mijn strijkstok is blijven hangen besef bijgekomen van de schrik dat wat gevallen is met onwetendheid weer op te vangen.…

Van Berkel komt het kabinet niet in Vanwege een cv dat imposant leek Maar na wat grondig speurwerk door de krant bleek: Van studies deed ze louter het begin Van Berkel zegt: Ik zit er niet zo mee Staatssecretaris kan op mijn cv!…

Ik ben niet gevlucht om in dit land een Karikatuur te worden. Als karikatuur werd Ik in eigen land vervolgd. Tweedimensionaal Zou ik het ook goed doen, maar ik kijk wel Uit. Het publiek weet wat er op het spel Staat. Al mijn werk gaat over liefde. Ook De haatpassages. Als een kat verdedig Ik me. Gij zijt decadent en ik eroverheen Met goedemorgen…

Reeds is de winter ons voor goed gescheiden, de lente ergens ver, aadmende, wacht, de rulle sneeuw wordt van wit zwart en zacht, en komt met ploffen van de daken glijden. In de prikklende lucht, nu zoel als zijde, die op de stad hangt als vochtige vacht, komt nu een storm, die langs de brede gracht zoet regenwater brengt, alsof…

Twijfel Twijfel is wat mij trekt aan verandering, geen gebrek. Meerdere kleuren draag ik met mij mee. Waarom kies ik er dan toch geen één, misschien één kleur die bij me past? Bij mijn broek, mijn sjaal, misschien zelfs bij mijn tas. Of zie ik dan toch een beetje wit een beetje somber, verdrietig, misschien een beetje sip ?…

Rusteloos zwerf ik rond, tussen vertrek en aankomst, in niemandsland. Een schelle omroepstem vervliegt in de ruimte die zich vult met fragmenten van verdoofde gedachten. Andermaal wordt een schrale bank mijn hotel voor de nacht, terwijl tijdloze rook tussen mijn vingers ontsnapt. Ik pauzeer, zwevend tussen wat was en wat komt, de…

De koffer is gepakt, De reis kan nu van start Om met veel passie Te verwarmen haar hart. Mijn liefde is voor haar, Zij die op mij wacht, waar Ik aan haar zal geven, ’n Passioneel liefdesleven. Reis blijkt vol hindernissen, Beren op de weg, Vrees de boot te missen, Wijl ik verdwaal, Zal haar niet, nooit treffen, Einde mijn verhaal…

Er vallen harde woorden uit het niets de bodem trilt vervaarlijk vuur likt de lucht lava sijpelt langzaam het landschap kreunt stenen bulderen as draagt zaad op verschroeide grond kiemt nieuw leven de Feniksbloem ontluikt. Uit brandende tranen gloeit nieuw geluk.…

Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid tezamen met de blauwe luchten; ineens het laten gaan van al te zeer om eigen zorg en moeite moeten zuchten; Ineens de glimlach zien van 't kind dat speelt en lacht en zonder vragen de dagen plukt zoals ze komen en niet te zwaar aan eigen last wil dragen. Ineens weer weten dat het leven mooi is al blijven…

Een heel klein radertje in grote wereldmachine gestuwd met hoge druk in zelfde richting als cylinder de machine draait en dat kleine radertje draait, draait mee in zin of tegenzin. Ik ben dat kleine radertje in draaiende wereldmachine gestuwd door de cylinder geslingerd als in een orkaan. Ik ben dat kleine radertje draaiend in die wereldmachine…

ze kwam met haar zoete rondingen aangezet ja, van ver, over de grenzen heen van fatsoen bouwde een horizon van oven naar verlangen ze had er weet van, wat met de zwakte van een man te doen het was beloofd, ik zou geen honger leiden en dankbaar knikte ik op haar ondeugend gebaar maar het is pas klaar als men zich eerst aan de warme liefde gaat…

Stille reiger staat beeldhouwwerk in grijs en blauw wacht op de rimpel De wereld stroomt in hem binnen als zachte prikkels, gekleurd door zonlicht op de rimpels van de sloot. Hij staat stil en laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont. Zijn fijngevoelige, ontvankelijke blik weeft stilte uit lucht en beweging, en…

Stond hij tussen twee vuren, had hij kunnen ademen: hij zwom in vlammenzeeën, weidser dan de denkbaarste universa, hij verzoop in golven van haat; en wraak donderde hels rond zijn hoofd. Vloog hij boven het water, had hij kunnen nadenken: hij zakte in waterputten, dieper dan zijn bodemloze nachten; hij verdwaalde in grotten…

De jongen, Kind nog zonder verleden, Denkt vader God te zijn, Zonnetje altijd schijnt, Beren altijd uit de weg geruimd Toekomst lijkt ’n eeuwig heden, Verdriet door moeder weggekust, Pijn in ’n oogwenk weggetoverd, De hele wereld in één oogopslag, Zijn bedachte wereldbeeld, Waar bergen tot de hemel reiken, In badkuip oceanen oversteken…

Ik leerde, niet op school wat een aangenaam leven is voor mij; dat was stap 1 En nu verder, want ik weet dat de dagen saai kunnen zijn wanneer ik me ontspan en geniet Dus, stap 2 Ik zoek geluk ik wil iets doen waar ik goed in ben en waar anderen wat aan hebben Ik wil leven als een goede geest van vlees en bloed Maar zonder stappen…

Met de wind in de rug van ons allen, maar ijzig in zijn gezicht, kijken wij in zijn kop waar het nog harder waait. Andersom laat hij de stad achter zich; op weg, waar hij ooit Achterberg las, eenzaamheid diepte bracht in zijn glas, waar Marsman hem liet kijken, naar de slapende vrouw, de overtocht. Sombergroot en grauw waagt…

Jij ging slapen en liet deze wereld los mijn ogen had ik dichtgedaan de laatste dag voorbijgegaan De maan spreidde haar vleugels helderwit als mantel van licht varende over de rivier van dromen, zo groot stapten wij in zilvervloot De sterren waren onze gids zij wezen weg naar sprookjesland waar wonderen geboren worden, zo klein…

De gele vlakte zonder einde rondom uitzichtloos paarse struiken rode planten nabij een man trillend met handen en armen laarzen een vest lopend wit bruine stofwolken witte stofwolken geen stofwolken het huis met ramen en luiken versleten houten veranda krakende traptreden de man krijgt groen water hij trilt niet meer hij…

Ik reed heel snel maar kwam toch nergens aan want zelfs mijn haast besloot vandaag te gaan staan de weg zei Rustig, en deed zelf ook mee Mijn fiets ging sneller maar mijn doel zei nee de tijd struikelde over zijn eigen ik mijn klok kreeg plotseling een identiteitsklik ik lachte stopte keek het was oké ik was te vroeg voor later…

Gij mergelende dronkaards wáárheen voert uw weg? Uw huid bespant uw jukbeen elke dag weer strakker. 'k Las wél dat Bacchus was een joviale knaap belust op dans en zang, maar toch geen wreed tiran, een makker, en geen kwelgeest. Ik denk aan U o mergelende dronkaards die uw lach te vroeg verleerd hebt en wier vlees, door…