Alle inzendingen

ik volg een weg die niet te vinden is een kronkel tussen adem en gedachte de grond herkent mijn twijfel de lucht kent mijn verlangen wat is richting als de wereld draait wat is weten als ik enkel voel soms lijkt verdwalen dichterbij dan alles wat ik ooit bedoelde de stilte spreekt in kleine gebaren een blad dat valt een schaduw die…

Om twaalf uur valt de eerste klap: hout op hout. Vlekken teer beginnen al te glimmen, vliegen dansen om mij heen. Na elke klap zie ik een vlucht, de vrijheid tegemoet. Ruikend aan wat de ander deed bestormen zij de groene zee, kalmeren in de kudde. Trillend ontvouwt de populier zijn angst voor het onbekende. Het knisperend grint vertrouwt…

*742* Voegen verkleuren in elk vertrek, in alle tijd die richtingloos verstrijkt als je niet uitkijkt; minder grijs blijft over, terwijl de afgeprijsde tegels, in gebroken wit, als de schaduw van de zilverreiger verder trekt, stuk voor stuk breken in dit ijle winterlicht. Hij verrekt ‘t de scheuren af te dichten; de regenbogen vertakken…

Eén bal, twee ballen, maar met één L erin dan is het balen. Een dal is niet twee dallen, nee, dat wordt dan dalen. Een mol, twee mollen, zonder de tweede L wordt het opeens een molen. Een hol is niet twee hollen, want dat is heel iets anders, het meervoud van hol moet zijn holen. Eén hak, twee hakken, zonder de tweede k dan is het…

De vluchtelingen moeten straks verspreid. Het aantal, evenredig vastgesteld, heeft Mona geen gemeente nog gemeld, want ja, het is nu wel verkiezingstijd. Wat zwaarder weegt dan plichten en fair play is stemmen winnen voor de BBB.…

een idee van hoe iets in de realiteit uitkristalliseren kan een doorkijkje een doorgeefluik een fuik van sferen het beheerste licht het gesublimeerde ener zoetigste inval muren volgeschreven geschilderde figuren in teruggetrokken uren ruimte voor gedachten stille gevoelsstromen het komen en het gaan het groen door het raam…

Heeft dlanoR
 de stukken rustig op het bord geplaatst. Opening volgens plan. Scherzo,
 meester van de modificatie,
 introduceert
het messcherpe
Escher-gambiet. Evaluatie: onduidelijk.
 Wit heeft ruimte,
 zwart de tijd. Als riposte 
 een hand zonder zet. Het bord ligt open
 maar niemand noemt nog de kleuren. De koningin weet
…

De jongen huilt niet. Verlies veronderstelt bezit. Hij huilt om wat nooit begon: een hand die nooit bleef, een blik die nooit zei dat hij genoeg was. In hotelkamers met gordijnen die niet sluiten leert hij zwijgen. Niet uit gehoorzaamheid, maar omdat stilte de enige veilige plek is waar hij kan wonen. Lichamen die passeren als etalages…

De lucht trilt in mijn oren een machtige machine overweldigt het land zonder zich prijs te geven in andere dimensies Geen object, niet vliegend alleen ongeïdentificeerd Onzichtbaar, ongrijpbaar Paniek is zinloos Het geluid legt zich neer te zwaar om te strelen met een neuriënde stem Zachtjes ratelt er iets hypnotiserends waaraan…

Het was een dag in wording toen de lucht blauw met felle zon en mist door de bossen fietste de weg knoopte zich in een knoop bomen zetten hun wortels in de handrem een wolk vergat waar boven was schaduwen liepen zonder eigenaar weg de regen viel naast zichzelf en bleef daar liggen en in een sloot van tijd zag ik, hoe gisteren…

'k Hoù niet van volbloeide roze, Die heur hart heeft uitgezeid, Die bij 't oop'nen Van heur broze weelde, D'éérste stervenstrane schreit. 'k Zie ze liever wachtend dragen, Wat een knop niet openwoelt: 't Stil gesluimer Van zó teer verlangen, Dat een and're roos het voelt... Want, door elk geluk moet schreien, Schemering van droefenis…

Op zo'n biljarttoernooi zonder gaten in de hoeken en niet meer dan drie kunst- stof olifantstandenballen manifesteert zich soms ineens een beestachtig ver achteroprakende olijf op dubbeldikke hakken Model gepommadeerde onderhoud zeven dochters in de aanbieding en twee zoons die dan wel boksen maar strikt op boterletterbasis ------…

Vrijen is de bron van leven, Brengt bovendien de mens geluk, Is ook ’t begin van ’t einde, Wijl elk leven eindigt met de dood. Na de dood begint rouw, Een speciale vorm van verdriet, Derhalve levert vrijen Zowel ’s mensen geluk én verdriet. Vrijen is ’n bijzonder fenomeen, Het is bovendien erg fijn, Dat vindt nagenoeg iedereen, Daarom…

Het AD van zaterdag 7 februari 2026 Brussel, de journalist Sander van Mersbergen schreef MEGABOETE DREIGT VOOR TIK TOK Zo die persoonsnaam van de journalist die hebben we nu nog de persoonsnaam of -namen van TIK TOK het Chinese socialemediaplatform? en van de Europese Commissie? de overige want die van Henna Virkkunen die staat vermeld…

Wie claimt Wie claimt nou uiteindelijk Mijn hart Mijn hart die genoeg ervan heeft gehad En genoegen te geven Een hart om te delen Mijn moeder hield haar hart ervan af Haar eigen hart was te hard En beschadigd geweest Ingelijst en polijst waren er maar een paar Scherpe scherven van haar haar hart wat In mij leeft Afstand is daarom geboren…

door vervormende spiegels kijken naar wiegende wanen waden door ganse illusies van compleet symmetrische beesten die terugkeren naar noch opgehokt terugkomen op vervlochten landschappen van dagen naar vertragende nachten doordrongen van dat wegkwijnende verleden refererende tegendraadse beelden door strofen heen verweven ongevoeglijk…

De avond zong triest een lied. Hoog hing de lege maan achter het raam waar ik stond, met voeten op naakte grond. Aan de einder doofde een laatste rode hemelbrand en donker, zwaar de beukende wolkenrand. Helse koppen waar ik mijn plukkende hand in stak om ze tot één zwarte roos in mijn borst te sluiten; doorns door de lippen stekend…

Knaapje van achttien maanden slaapt rustig in oma ´s schoot die soezend knikkebolt op de zachte sofa rondom her vertrouwde tweetal kringelt licht gepruttel door de huiskamer gerechten op de spaarvlam in de nabije keuken geleiden en versterken de zoete middagrust om spoedig terug te roepen naar het daagse werk.…

het is het park waar een andere keer onder beelden uit zijn jeugd een ganzenei verheugd op het gras achterbleef vooruit pasgeboren kuikens zwommen om duikende ouders heen in de vijvers rondom welke zij allebei zinnen zochten om niet af te wijzen maar af te leiden van blijkbaar blijvende verlangens alsook zo’n zangvogel…

Langzaam ontwaak je Als een kind dat de wereld nog ontdekken mag doorbreek je stille stilte in het hier en nu Onbevangen, met diep verlangen sta je op spreek je uit Kijk je, zoals je niet eerder zag Luister je, zoals je niet eerder hoorde Vogels zingen Melodieus, mysterieus een levenslied, liefdeslied Je neuriet, als niemand je ziet…

De echte reden, volgens ingewijden, Dat al die ICE-agenten in Milaan Met de VS-equipe zijn mee gegaan: Het schaatsen daar in goede banen leiden Ze zijn daarin bijvoorbeeld veel bekwamer Dan iemand als de oud-coach van Sven Kramer…

Aletta Jacobs was inderdaad een Queen, een witte koningin als eerste vrouwelijke arts een prima inter pares onder mannelijke gelijken maar wie of wat is die Indische elefant, is hij de grote onbekende Escher achter de wereld die doldraait in 64 knopen per uur en dan ineens...bam! met zijn machtige hand de tijd in excelsis in één…

Men neme een paal, het wiel van een heekrif, en een bos verse twijgen om van een ladder nog maar te zwijgen nestdrager bouten en moeren niet te vergeten een technisch oog bij elke sport die ik betreed klim ik trager en trager omhoog terwijl de wind om mijn oren fluit, kleppert een rode bek mij in de nek ‘Schiet es op — kom…

Het is onnatuurlijk hoe de greep zich sluit. Je hebt me vast, een prooi en vrijwilliger tegelijk. Bevrijd op een manier die bindt. Eén aanraking en de wereld kantelt. Je draait rondjes in mijn hoofd tot de muren hun functie vergeten. We zouden het rustig aan doen, zei je. Maar mijn lichaam verraadt me: in hoe ik sta, in hoe ik luister…

De dakgoten druppen in de bezette stad Na een nacht wakker liggen van onrecht en doden gaan we naar buiten en laten we onze geleefde levens zien Kijk, zo moet het, oud worden met rimpels en huidvlekken Onze stille tocht ritselt en zucht een beetje zwermt soms even samen op muziek uit onze jeugd…

Tragisch heb ik toch gekozen, alsof ik wist, ik zal verliezen. Vijf keer stond ik voor dat kiezen, vijf keer moest ik bevriezen. Niets bleef over van dat kiezen, behalve wat mij krom deed staan. Ik heb het winnen overleefd, maar ben gebogen vergaan. Ik kwam terecht in wat er niet is, in het stille, zonder stem. Toen bleek, er was geen…

Ze heeft een regendruppel in haar hand, een klein gezicht maar slecht gemaakt. Ze wrijft hem droog. Het waait onder haar vliesdun kleed; ze vangt, verkleumd, een nieuw gezicht en spreekt ertegen: lief is klein en klein is overboord voorgoed verloren. Wat ze heeft dat mag ze houden: mager haar en wit gezicht van louter wind; een vuist…

Op 't bergvlak peinsde ik bij de diepe bron, Ik mijmerde over 't beeld van 't eigen leven, En tuurde in 't grondloos diep naar 't wondre beven, Waar ik me een schemerlach van God verzon. 'k Dook in mijn ziel: - het water rilde in reven - Langs gladde wanden gleed mijn hand - ik won Een paarl - ik steeg, - mij scheen in volle zon De matte…

In stilte schrijf ik dit gedicht, Althans ik tik het op mijn tablet, Letter na letter, woord na woord, Aaneengeregen in strofen. Jij hebt je slechts te voegen, Overgeleverd aan mijn wils vinger, De lezer evenwel, die is vrij, Kan doen met dit gedicht die wil. De lezer kan het lezen, of niet, Kan een maagd zijn of verkrachter, Noch de dichter…

roerloos staren wij elkaar diep in de ogen een aanwezigheid van teder geluk geestelijk zijn wij één geworden de wereld was eventjes blijven stilstaan smachtend vallen we in elkaars armen en verdrinken en versmelten in één wezen we verliezen onszelf en zijn de enige getuigen van deze volmaakte harmonie…