3975 resultaten.
Herfst in het woonoord
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
60 De muren van de flats zijn kouder nu,
een kille huid van steen die ons omsluit,
en de weinige bomen die we hebben
verliezen hun bladeren zonder haast,
alsof zij weten van de tijd en het verlies.
Het sterft in purperen gedaanten op het plein.
Het groen dat in de zomer
zo dapper door het aardoppervlak brak,
is nu moe en trekt zich terug.…
Het stenen woud
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.535 Een kille huid van steen. Het omsluit ons.
En de bomen? Een paar maar.
Ze verliezen hun blad. Zonder haast.
Ze kennen de tijd. Het verlies.
Het sterft op het plein. In purper.
Het zomergroen? Eerst zo dapper.
Nu moe. Het trekt zich terug.
Geen vlucht, welnee. Pure overgave.
Aan de bittere grond. Berusting.
Niemand op het terrein.…
Nachtval oorlog 1-3
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
977 en voel het haten van een vijand dieper
niet dan aan mijn hartrand of mijn huid.
3. Retour
Aan het einde van de oprijlaan
staan de soldaten
te wachten op hun dooi of jongste dag.
Ze leven niet, vallen als gaten,
blijven onbetaalbaar als gelag.…
Kruisweg
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
762 hartsklank, maar
ritmisch gebonk van mijn zware schoenen
laveren tussen lichaam en geest
zoekend naar mijn scherpe kanten
gedachten branden op mijn zolen
een bezeerde pees die schreeuwt om rust
de keuze tussen angst of evolutie lijkt
stap na stap mijn ingewanden te verscheuren
ik dank de Aarde, de dauw en de Zon
met zout korrelend uit huid…
De laatste symfonie
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
994 verstreken
treurige melodieën die het orkest
in lente zachte symfonieën als
liefdevolle compositie speelde
en zo ieder deed verbleken
Verlangen nam af toen het spel
de tijd spoedig voorbij liet gaan
over de tokkelende snaren ooit
zorgvuldig beroerd in het verleden
totdat liefdevolle klanken verdwenen
in de diepte van een lederen huid…
BLIJDE VERWACHTING
netgedicht
2.5 met 61 stemmen
9.367 Geef ons de hittegolf die onze huid laat dampen.
Zie de 3 gekroonde hoofden verder schuifelen
Ze vergeten de Vrouw in barensnood
De boodschap van een Vrouw die nooit krijsen zal.…
Jouw hart op mijn spoor
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.392 Haastig verliet ik de toren
drong tussen de mensen door
het steegje in waar je verdween
En achter de struiken
vond ik een voetspoor
dat ik volgde door de duinen heen
Ik hoorde gitaardeuntjes
volgde het spoor getrouw
en kwam dichterbij het geluid
Al gauw hoorde ik een zacht gezang
Die lieflijke stem van een vrouw
kroop onder m'n huid…
Naar buiten
poëzie
3.6 met 11 stemmen
2.387 Maar zorg, papieren strijders,
Als ge u alleen bevindt,
Dat gij elkaar niet vechtend
Met huid en haar verslindt.
Dat waar te fel mij straffen,
Omdat ik heb gefaald,
En ach, mijn kostb're boeken
'k Heb u . . . nog niet betaald.…
Je leeft verder in mij
hartenkreet
3.9 met 23 stemmen
6.218 nog
Nee, je bent niet dood
Je leeft verder in mij
Ik kan je zien zonder te kijken
Ik kan je horen zonder te luisteren
Ik kan met je praten zonder te spreken
Ik kan je voelen zonder je aan te raken
Nee, je bent niet dood
Je leeft verder in mij
Met mijn ogen zul je zien
Met mijn oren zul je horen
Met mijn mond zul je praten
Met mijn huid…
im astri da dovia
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.441 zij draagt een jurk van knopen
over een poederwitte huid
(zij voelt mijn aanwezigheid
mijn adem als een zachte bries
over haar blote schouders
sluit zij de ramen)
haar kont duw ik in het venster
als de nacht zich bedwelmt
haar lichaamsgeur
lavendel en ik ontknoop
in een regenend geklater
haar enig gedragen knopenjurk
mijn armen klemmen…
Gothic chick
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
2.824 En je "Type O Negative rules" scarification beroeren
met de toppen van mijn vingers-
je verzilte huid als een brailleschrift lezen.
100.000 crucifixen en een naaktfoto van jezelf aan de muur-
vozen en schreeuwen op een tapijt van tweedehands wolvenvacht.
Naar je kijken,
en luchtige loopjes spelen met mijn vingers
onder het raam.…
Te Jebaloega
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
410 Bitter waren
de nachten dat ik droomde van haar stem, die danste
op mijn huid als een sneeuwkoningin uit een groot
ballet. Ik verdween onder haar draaiende rok als een
ballon in de ruimte. Talloze figuren dichtten continu
de deksels tussen haar oren, wat dreigde was overmacht.…
De steenvis
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
693 Stilliggend dient hij zijn dagen uit
en doet niet anders dan verdrogen,
terwijl er algen wuiven op zijn huid.
Het ‘spiegeltje, spiegeltje’ van de zee
dat hem vals als mooiste blijft bezingen
maakt dat hij zijn tijd in eigenliefde slijt
zonder naar een andere vin te willen dingen.…
Verzuchting...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
611 Warmte-golven deinen over je groene huid en zoenen zacht,
net niet aanrakend,
het vochtige hart van jouw zijn,
snakkend naar verkoelende zuiverende regen,
smachtend naar die kleine druppelende vochtdeeltjes,
die helend over je heen glijden
en elke pijn in je stam gekerfd verder dragen
om in moeder aarde te begraven.…
MARSUA
gedicht
4.5 met 2 stemmen
4.896 De naalden van ijzel en zand rijden in mijn huid.
Mij heeft niemand meer genezen.
Doofstom hangt mijn lied in de hagen.
De tanden van mijn stem dringen alleen meer tot de maagden door,
En wie is maagd nog of maagdelijke bruidegom
In deze branding?
(Een bloedkoraal ontstijgt in
Vlokken mijn hongerlippen.…
Voorwinterdagen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
575 En in haar zoektocht naar nieuw leven of een andere huid
verdwaalt ze stervend onder het vochtige bladerlaken .
Blindgevlogen in haar mistige akkerende armen
gaan ze samen wachten op het winterse ledikant ,
het schitterende witte deken over het aardse land !…
Een woede in mijn ziel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
522 Naar genoegens meer begerig
dan naar wijsheid die genas
is m'n ziel dan wel half dood -
m'n huid is gaaf, zonder een kras.…
Bellefleurs en toffe peren
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
726 Ach Bellefleur, ge zijt een hele schone
Met appelwangen, huid van abrikozen,
Zo'n kinky hankypanky pinky lady
Als ik zit als een goudreinet op rozen
Im Haus am See - zie daar - la vie en rose
Ge zijt een reine claude, kom, ga mee
D'r zijn geen melige, maar toffe heren
Die een meloen of twee graag consumeren
Geen type groenteman, maar…
Ballade van de viruswap
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
708 schenken
Maar eerst dat in bedachtzaamheid te drenken
Een tegengif voor vrezen van complot
En scheppe dit uit goedgevulde pot
(Dat is alvast een aarzelend begin
Om kans te maken met zo'n halve zot)
En spuite daar de viruswap mee in
O Zuster, pak je goedgevulde spuit
En steek je naald er vastberaden in
Je mengsel, druk dat krachtig door de huid…
Volmaakt gelukkig
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
556 Leef gewoon mijn eigen leven
Naast mij ligt mijn "snuitefruit"
't lijkt misschien wat overdreven
'k vreet je op met haar en huid!…
De pracht van de maan
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
451 Een volle maan schijnt
kraters als grijze bloemen
luister: een uil roept
Hoe ik in de ban ben van de schittering van de maan
die met haar lagen gesluierd zilver golft tussen hemel en aarde
waar zij ook haar zachte toetsen laat afdrukken op een klein stukje huid
Een onverwachte verschijning die mij wakker houdt, nacht zonder slaap ontwaakt.…
ram
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 geef de ogen nu maar de kost. helder
wordt in deze faze vaak de huid, diafaan,
en duidelijk zichtbaar daaronder
het woedende rot.…
Roze morgen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
723 Vrouw, wier liefde mij omringt als avondwind,
die verre waait maar nabij blijft—een zucht in ’t riet,
stil op mijn huid, als stilte voor de storm begint.
Zou ’t argwaan wekken? Fluister wat de horizon verbiedt,
laat ons geluidloos horen naar de zee, die zingt
waar geen oog ooit reikt, waar golven ’t zand nog mint.…
De beer is los
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
568 D’oude wonde gehuld in raadselen:
nimmer de ware proporties van haar huid
tonend.
Langszij mij schreed zij,
in haar hoge hakken gleed zij,
schudde haar lokken toen zij mij
op streelafstand passeerde.
Een grondige blik, één lichte touché.…
Weer opstaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
344 Ik lachte, ik bewoog,
ik voelde weer vrijheid in mijn huid.
Ik leerde judo om mijn kracht te herinneren,
schreef lijstjes van dromen,
leefde ze één voor één waar.
Ik werkte weer, voorzichtig eerst,
tot ik niet langer “herstelde”,
maar gewoon leefde.
Er kwamen dagen met licht,
avonden met muziek,
en mensen die bleven.…
Joshua 15 – tussen modder, megabytes en liefde
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
386 Bij Sparta duw je, ren je, vlieg je vooruit,
met modder op je knieën en vuur in je huid.
En zelfs als de bank soms zachtjes lonkt,
sta jij weer op het veld —
alsof er binnenin je borst een rugbyhartje bonkt.…
Gezondheid; Waardigheid
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
421 naar een toekomst voor stank en dank;
de zandbank een loopgravenvoorloper
waar enge hel- en verdoemenishopers
eerder uit de modder werden getrokken,
toen ik mijn zachte aard vond: in lokken,
krullen en nóg vrijer geschreven strofen,
die door slechtlezende elitaire haarklovers
verslonden werden vóór zij begrepen bleken;
in hun verdroogde huiden…
De spiegel en de herfst
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
174 Het duurt een eeuwigheid, een bitter en teder ogenblik,
voordat ik de stem vind die diep onder mijn huid begraven ligt.
Kleed je weer aan, bedek de zachte, stille vallei van je heupen.
Laat de schaduw terugkeren over het landschap van ons samenzijn.…
Odysseus’ verhaal; intermezzo
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
101 Onder andere door koude handen,
uit zwarte grond strekkend, die snijden als tanden
door mijn gebutste geweten, mijn dikke huid ten spijt.
Hier, voorbij het einde van mijn zijn, ben ik mijzelf kwijt-
geraakt.…
Natuurdans van de tijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
71 Warmte op de huid,
Bloemen openen hun hart,
Zoemen in de lucht.
Rustpunt op de dag,
Tijd staat heel even stil in
Het felle, gouden licht.
Ritselend groen danst,
Lome bries brengt koele rust,
De middag ademt.
Van middag naar avondrood
Licht verzacht haar gloed,
Lange schaduwen strekken,
Lucht kleurt rozen-goud.…