5388 resultaten.
Sacred Dance
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
429 Nu bung’len zijn takken weer
op de grond,
geven schaduw in ‘t rond
Ik vertelde over de boom,
daarna de vrouw naast mij
over haar man, hoe hij dood
de vrouw naast haar over haar zoon
die dood
toen ik, over mijn zoon hoe die dood
Hierna was het weer dansen voor vree
Omdat het ging regenen
gingen wij naar binnen
dansten we in kringen…
De kleine karekiet
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
456 Hij vlecht zijn nest van dunne draden,
van riet en pluis, een wieg zo fijn,
waar leven wiegt in groene schaduwen,
een schuilplaats aan de waterlijn.
Zijn zang is niet van groot vertoon,
maar dartelt speels door morgengloren,
een stroom van klanken, licht en lucht,
waar stilte nieuw wordt uitgevonden.…
Als de laatste mens de laatste boom omhakt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
239 De vogels zwijgen, hun zang is vergeten,
de rivieren drogen op, hun stroom is gestopt,
geen vissen meer die zwemmen,
geen schildpadden die eieren leggen,
de aarde huilt om wat is verdwenen,
en de schaduw van de mens, die is verrot.…
dat zwaard van dit minst kwade
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
420 gesmede schitterwoorden
uit dat liefst vermeden era
toen die dragende schaduw
door waarheden verzadigd
die venijnige stilte als leegte
voor zichzelf houden wilde
met angst voor dat blijvende
zwijgen van die oprechtheid
als dat leidend lijdensverhaal
eenzijdig vertaald perspectief
voor die dief die heilige graal
van die veilige aftocht…
De schoonmakers
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
217 Er ligt een sleutel in de schaduw,
een pistool van zilvergrijs.
Niet om te schieten, maar te wijzen
op een grens die niemand opeist.
Arme Jef en Hans , de geesten,
staan te fluisteren in het licht.
Ze zijn verloren, toch gevonden,
hun ogen vol met zacht gewicht.
Oh mensen, hoor de grom,
van een trein die langzaam gaat.…
Je bent
netgedicht
2.6 met 28 stemmen
509 Je bent het zachte licht dat mijn schaduwen kust,
het geluid van adem dat ik voel in mijn borst.
Je bent de ruimte tussen woorden, stil en groot,
waar ik durf te zijn zonder masker, zonder schroom.
Je bent de regen die mijn stormen zacht weghaalt.
Het geduld dat mijn hart in rust laat landen.…
Chautauqua II; Phaedrus
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
323 ‘de werkelijke universiteit is niets anders
dan het eeuwig voortbestaande complex
van de zuivere rede’ *
wij vertoeven in het paradijs
laat ons daar beginnen
niet te midden
van de mensen
noch in de stad
doch in de zuiverste natuur
alsnog in de schaduw der platanus gelegen
op dit heetste uur
van deze bijzondere dag
als de krekelzang…
Kleine stippen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
363 Het duikt op in flitsen, in schaduwen,
in spiegels waar je te snel wegkijkt.
Je draagt ze,
fragiel, moe,
met een stille trots
die bijna breekt.…
Bijten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
401 Noem het mijn lot, noem het mijn pad,
tussen schaduwen en dromen die ik ooit had.
Ik kauw op momenten, op licht dat verdwijnt,
op verlangens die fluisteren, zacht en venijn.
Elke adem een echo, elke stap een lied,
en alles wat blijft is wat niemand ziet.
Elke dag een gebroken melodie,
elke nacht een echo van wat was.…
zij is net als……
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
348 zij draagt dezelfde wrok, al
daagt de hemel haar uit
om deze waarheidsvinding in
te vullen met gehuisveste woorden
zelf zocht ik naar gepolijste
daden die ik als boreling in mijn
eerste teugen lucht zou kunnen vinden, doch
het licht was gebroken in de schaduw
van haar moederschoot
met het vernix nog op mijn huid
voelde ik haat dat tegen…
Dierbaar gemis
netgedicht
2.6 met 34 stemmen
1.436 Je naam fluistert
stilte weeft door mijn dagen
licht blijft in de schaduw
De stilte in de kamer
draagt je naam, niet als een leegte
die schreeuwt om opvulling, maar als een zachte
deken van aanwezigheid die rust op de contouren van mijn dag.
Ik tel de sporen die je
achterliet in mij, de woorden die nu
wortels zijn geworden.…
Gaten gedicht
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
417 snaren werden doorgesneden
diep in mijn bestaan gekerfd
verstrikt in smalle ruimten
verstikkend
de croton woekerde
volledig doorgedraaid
op zoek naar een plek
veroordeeld tot
niet verdiend
liefhebben
werd slechts passeren genoemd
leegte in vuilniszakken
vinden
-
Ze stond niet naast het bestaan
ze zweefde erdoorheen
de schaduw…
Waar de Elementen Spreken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
365 Wat onrein is,
verdwijnt niet,
maar wordt opgenomen,
verplaatst,
uit zijn schaduw gehaald.
Voel hoe het vuur gestadig brandt,
niet om te vernietigen,
maar om te ontbloten.
Het breekt illusie open
tot alleen overblijft
wat werkelijk is.
Merk hoe de aarde beeft,
haar huid openbarst
zonder woede,
zonder oordeel.…
Veronderstelling
netgedicht
2.5 met 21 stemmen
1.082 En toch beweegt hij voort,
tussen kamers en schaduwen,
met een hart dat langzaam
leert wat overleven betekent:
niet vasthouden,
maar blijven.
Hij huilt niet.
Hij observeert.
Hij onthoudt.
Hij groeit.…
Bij de rivier
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
349 boze geest die iets naargeestig van plan was
ergens diep in zijn gevoelswereld
was er een wildernis met een rivier
die in alle tijden voor vreugde
en voorspoed zorgde
een kleine dorpsgemeenschap
aan de oevers van het zoete water
waar vissers voedzame vissen vingen
libellen zoemden in zoete zomerlucht
maar er hing altijd een wrede schaduw…
het veld dat kiest
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
294 in een veld zonder grenzen
waar het licht aarzelend valt
lopen mensen met lege manden
sommigen bukken
rapen moeizaam glinsterende zaden
hard als steen
scherp als inzicht
ze wegen zwaar in de hand
maar groeien langzaam
tot bomen die schaduw geven
anderen laten de wind hun werk doen
staan stil
mond open
en slikken wat voorbij waait
pluizig…
Het eenzame wintervogeltje
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
711 De wagons glijden als donkere schaduwen,
warm licht achter beslagen ramen,
mensen die praten of lezen
zonder te weten dat hier een hartje klopt
zo klein, zo koud, zo alleen.…
De passant
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
253 De tafel was vol
schalen die hun
geuren deelden
glazen waarin het
licht bleef hangen
vruchten die hun kleuren
zonder schroom uitstalden
alles was aanwezig,
alsof de middag zelf
zich had neergelegd
op het witte linnen
toen kwam de passant
zijn schaduw streek
over de rand
een vluchtige aanraking
tussen zien en niet zien
hij…
wij: nog komt de lente
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
170 in het lauwe water drijven lelie’s
zonder angst, wij - jij en ik -
bespiegelen onze liefde op dit zo
strakke prent alsof het is uitgesneden
op het perkament van een oud verlangen
zou nu nergens anders willen zijn
dan hier bij jou, wandelen door het
fiere gras, jij een halve stap voor mij
omdat ik zelfs nog de warmte vind
in de schaduw die…
De open horizon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
170 Maar zie de ware schaduw vallen,
waar het krijt de lei niet raakt.
Een meisje dat naar buiten staart,
terwijl de poort haar wereld sluit.
Geen boek dat openslaat,
geen letter die haar stem bevrijdt.
De lege bank, het dichte raam,
dát is de ketting van de tijd.
Want wie het woord wordt onthouden,
raakt haar eigen toekomst kwijt.…
De onzichtbare censor
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
195 Zo sterft de poezie in de schaduw,
weggepest door de waan van de dag.
Een platform dat lafhartig toekijkt,
terwijl het de creativiteit begroef.…
Hemelgloed
hartenkreet
2.2 met 20 stemmen
416 De wolken dragen het
restlicht van een wereld die niet
slaapt, terwijl ik probeer te verdwijnen in de
schaduw die zich nog niet volledig om mijn lichaam sluit.
Zo ontstaat een ruimte
waarin mijn aandacht zich voorzichtig
beweegt, een plek waar de nacht niet donker genoeg
wordt om mijn gedachten te laten rusten in hun eigen diepte.…
Parade
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
161 het is een spel van komen en gaan
alsof men telkens van schaduw wisselt
waarbij men zeker niet zonder het lijf van de ander kan;
zij een vrouw, ik als man
.
het is vaak zoeken naar kwetsbare plekken
wijl de blik in de ogen gevangen zit achter het stalen gaas
en gewaar ben van mijn parade en haar riposte
.…
Treurwilg aan de sloot
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
177 En aan het einde van de
dag, als schaduwen zich langzaam over
het water leggen, lijkt de treurwilg mij te tonen dat
aanwezigheid kan groeien uit het eenvoudig loslaten van wat was.…
Weerklank van de ademvleugels
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
198 Er ligt een schaduw over de ongeschreven bladzij
van de toekomst die we samen overlezen,
nu de tederheid is omgeslagen in pijn.…
Achter het gheduld
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
169 sal het een verslavende vryheyt sijn
die u ende mij verblindt,
wil ick gheene angste ervaren
„het goede is mij immers welghesint”
schreeuw ick
om mijn selven te bedaren
doch de schaduwe naedert nu snel
hetgheen ick eyghenlijck niet en verkies
maer wat hoor ick ende sie ick niet,
is het een sproke
waeruyt ick vertel?…
de messen van de ochtend
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
23 kind
met een mond vol glas en appel
het kind lacht en de lach wordt rook
alle klokken smelten tegelijk
hun wijzers worden wormen
die de aarde doorboren tot
er ergens een nieuw oog opengaat
dat oog ziet niets en alles
het ziet hoe de nacht
zijn handen wast in de dageraad
en hoe wij, kleine brandende dieren,
ons vastklemmen aan een schaduw…
Zondvloed keert getij
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.209 Langzaam schept de herfst
doorzichtige velden met
bruinrode schaduwen
lijken op slagvelden van
verslagen ridders, verminkt
onder verloren licht
waar stormachtige bladeren
knielen naast naakte
winterbomen, huiverend
zonder zomergewaden
bidt de priester tussen
stervenskoude en beroofde
lichamen, ontdaan van al
het bladergoud…
Boomgedicht
gedicht
3.6 met 41 stemmen
13.769 Zoveel als deze boom heb ik nooit beloofd:
mijn schaduw is minder, mijn nutteloze insecten tieren weliger,
geen konijnen nestelen aan mijn voet.
Wel is mijn schors schor en hees
en ik overschreeuw mijzelf dagelijks met kinderen en bladeren.…
Wie ziet daar op die vieze bank
poëzie
3.1 met 15 stemmen
6.488 Wat boze geest kwam over die mens
En wierp hem zijn schaduw op het gewaad.
Wat monster uit het diepste der hel
Sloeg hem de klauwen in 't bloeiend gelaat?
Wat monster? Ha! als de lente zo schoon
Was zij die de schande bracht over zijn hoofd,
Als het dons van de zwaan zo blank en zo zacht
Was de hand die voor eeuwig zijn eer heeft geroofd.…