5388 resultaten.
Twee minuten, en meer
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
247 Van straten in Gaza tot velden in Oekraïne,
van steden in Libanon tot schaduwen in Iran -
overal waar de grond nog trilt van angst,
liggen verhalen die nooit zijn afgemaakt.
Mensen, zoals wij.
Met handen die wilden bouwen,
met ogen die morgen zochten,
met stemmen die nog iets wilden zeggen.…
ode aan Raoul
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
260 Voorbij de Schaduw
We huilen om je lijden, om de pijn die je voelde,
en hopen dat de wereld ooit leert van wat je bedoelde.
Dat jouw verhaal, ondanks het verdriet zo groot,
een herinnering zal zijn aan een betere wereld zonder nood.
Rust zacht, kleine ster, je bent nu vrij,
en in onze gedachten blijf je altijd dichtbij.…
De tweesprong van het silicium
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
192 Een geest die wij zelf hebben geweven,
stapt uit de schaduw van zijn makers.
Kijk hoe het de horizon verlegt:
het fluistert antwoorden op onze oudste kwalen,
rekt de broze draden van onze tijd op,
en tekent routes naar sterren die nog naamloos zijn.…
ode aan de potlood
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
137 Je bent een stil genie, zonder pretentie,
in de schaduw van de pen, voel je geen rivaliteit.
Met een gum als je vriend, klaar voor elke fout,
wordt elke misser in een oogwenk verdoezeld.
Potlood, je hebt geen inkt nodig, geen pracht,
toch breng je ideeën tot leven, dag en nacht.…
Blitse bits
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
741 Want 't coloriet als spiegelend ijs of hete kolen in het duister,
bevroren ramen in het maanlicht of schaduw van de zon is
maagdelijk onbeschreven.
Monddood zijn ze nu, gelaserd in hun sporen,
en wendt of keert en draait ze her, hun stille pracht
en zilverkleur gewaad, gaat nimmer nooit verloren.
Niet even.…
zoek de weg naar liefde
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
848 ouders
weinig vragend levend
naar beperkingen blij
met wat de Heer hen gaf
sprokkelen van wrakhout
aangespoeld aan stranden
wakkerend soms in fakkels
misschien toch de galm
de siddering van de schicht
door het hart van de enig ware
ook in vreemde bedden
uiteraard weer alleen gelaten
na de schijn van een momentum
een deeltje van jouw schaduw…
Ze ademen een andere geur
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
608 kom even zitten
kom bij mij ja dichterbij
ik moet je iets vertellen
Nee gewoon iets over mij
ik heb vandaag gebladerd
in het boek herinnering
zag de foto's weer van vroeger
toen alles nog heel langzaam ging
kijk zie mij daar lachen
had plezier voor twee
alle dingen die er waren
deden in mijn leven mee
later kwam de eerste schaduw…
Als een cirkel sluit
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
928 onder mijn hemel
van grijze haren;
zij kennen nog lengte
soms tot schouderhoogte
naargelang het gemoed
deze snaren bespeelt
doch als maar meer naar
ijle dikte neigen
waar inhammen bij voortduring
ruimte scheppen voor het
schemeren in schaduw
onder dit dak
van toenemende jaren
ligt het klooster
met beelden vol gevuld
en resten van…
Verliefdsels.
hartenkreet
4.7 met 18 stemmen
3.009 Hartstocht wacht op bevrijding in dit verborgen dromenland.Ik speel met strelende luister en dans met mijn verliefde schaduw langs de glimmende rotsenwand.
Op zoek naar jouw gedaante in het donker van de nacht, het krijsen van een kraai die mij niet verwacht.…
Vogels zonder vleugels
hartenkreet
4.9 met 19 stemmen
1.046 Er zat een meisje bij een boom
Ze zei: Ik had vannacht een droom
Een open veld, een lange man
Die prekend uit een boek daar stond
Na elk woord dat hij had verteld
Boog elk wezen van dat veld
Vogels zonder vleugels
Mensen zonder mond
Niemand durfde de bossen
Die schaduw, die vertwijfeling
Ze dachten: Elk nieuw begin
Is veel kouder dan…
De leugen
poëzie
1.4 met 7 stemmen
1.561 Je regeert de kritiek,
Commandeert het publiek,
‘t Gezag en de kerk
Geeft je handen vol werk;
Ik zie, waar de liefde haar intrede doet,
Je schaduw, die sluipend haar volgt op de voet.
O, jou goudgespoorde leugen,
Waarom rijd je in zo’n vaart
Op een ezel langs de wegen,
Waarom niet als een held te paard?…
entropie
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
470 van een peeskamertje
ze was een schaduw van zichzelf,
uitgezakte wallen onder de ogen,
grauwe huid,
de haren nog steeds blond maar dof
ze was in lingerie, pikant bedoeld,
maar pover ogend
alleen het vuurrood was gebleven
geprikkeld door nieuwsgierigheid
ging ik binnen
ik rook goedkoop parfum
en dranklucht om haar heen.…
Zacht zingend op weg
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
525 Ik kijk met onverbloemde lust
naar de schaduw rond zijn mond,
mijn middelvinger volgt lijnen
die bij aanraking even verdwijnen.
De verte zoemt zachtjes bijen,
voordat de stilte ons omhelst.
Hij glimlacht in zijn droom.
Met gespreide hand streel ik stil
zijn doorleefde robbenpels.
.…
herinnering die toekomst laant
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
686 elkaar genieten
slecht zij sluipend en slopend
de zinderende verwachting
van het ruisend avondrood
waarin klaterend het lief en het zoet
van de verwantschap stroomt
nu het leed van de strijd
ons tot afscheid maant
herleeft zich in hart en hoofd
heerlijk en groots
dat wat samen werd gebracht
tot vindtocht van geluk
wordt schuil en schaduw…
Stad
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.068 Ik scheer de muren; - als een rechthoek ligt
naast mij mijn schaduw als een vals gedicht.
Menigte, uw geur bijt mijne lippen stuk.
o Menigte, gij doet mijne woorden bloeden.
Waarom te wenen in dit stenen woud?
Gij zult regeren als gij weet te lachen.
Jaag naar huis, o hart: gij vindt er
volle schotelen aan leed.…
schipbreuk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
650 en voor mensen
reizigers van het ruime sop
werd het langzaam maar zeker
van lonkende haven tot thuis
daar afmerend en ankerend
ons met en aan elkaar lavend
konden wij laden en sterken
alvorens de tocht te vervolgen
als dan voor reder en koopman
de omzetdrift en het ongeduld
de tijd verstrijken doet
erodeert ons de scheepshuid
de schaduw…
Op 't hoogste van de nacht
poëzie
4.0 met 1 stemmen
821 Op 't hoogste van de nacht, na 't zinken en voor 't krieken
Des dageraads, wanneer de slaap die 't al verblindt,
Met Mankop om de kruin drijft op zijn vale wieken,
En d' ijdle dromen, door een fluisterende wind
Ten olm-boom uitgejaagd,
Door al de wereld vliegen,
Om al wat hersens draagt,
Met schaduw te bedriegen,
Met list te domplen…
De Omdenker?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 mythische scherm ons onbelemmerd
achtervolgt, gebed om bij te blijven,
fixatie op het netvlies van het dagelijks
gebeuren, als tragikomedie vermomd
waarin we ons afvragen of we zicht of
grip hebben op eigen werkelijkheid, vervuld
van onbegrip voor eigen marginaal gedrag
vanuit het dogma of ideologie is voorgelegd,
waarin de schaduwen…
Cocon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
912 Hij voert me slechts langs schimmen die halsstarrig zwijgen
Bedroefd en eenzaam keer ik weer
want ook daar ben je niet
Aan 't raam fladdert er een witte vlinder
Ik volg hem in zijn vlucht tot aan de zon
hij klimt tot in het felste licht
waar hij een schaduw wordt
Als ik mijn ogen sluit zie ik hem nog
Ik glimlach, want ik heb de witte vlinder…
Mijn Minnaar lonkt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 Zijn schaduw verduistert mijn zicht. Het
wordt oorlog. De donder trekt van leer. Het onweer vuurt met licht. Een
bliksemschicht volgt in zijn kielzog. Er kwaakt geen kikker meer.
Onbarmhartig stort het ontij op de wereld neer. Het lijkt wel of het
heelal zijn gal heeft uitgebraakt. Het heeft ook mij geraakt en
ontwapende mijn verweer.…
Palmbomentuin
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
552 geklaag van krolse katten
soms komen dan ook de kikkers tot leven
om hun versie van het verhaal te geven
afgewisseld door kraaiende hanen
die de ochtend al nakende wanen
en geregeld raken waakse honden
van eigen blaffen opgewonden
bij daglicht tiert er welig leven
rond het voedsel en het vocht
dat de bomen gratis geven
aan wie hun rijke schaduw…
De pracht van een roos
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
424 Als avond is gevallen, laat schemering zich van
zijn aantrekkelijkste kant zien in verschillende tinten en tonen
zodat je bloem blijft geuren zonder eender welke vorm van schaduw te werpen
maar wel om haar uitzonderlijke mooiheid en schoonheid te behouden; een onvolmaakt nabij.…
Jaloezie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
412 een gedicht over het vergif van vergelijking en de kracht van zelfvertrouwen
Jaloezie sluipt zacht, op pantoffels van pijn,
het woont in de schaduw van wie we niet zijn.
Het kijkt naar de ander, met halfdichte ogen,
en fluistert: “Waarom hij wél, en ik niet bewogen?”…
Adem van eigenheid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
307 Ik draag eeuwen in schaduwen, kruiden in mijn hand,
levens als echo’s, herinnerd in zand.
Een meisje, een vrouw, een ziel in een kring,
steeds terug in het leren, steeds groei in het ding.
Ik voel elke trilling, ik proef elke sfeer,
energie vloeit in, weerkaatst keer op keer.…
Het lied dat we waren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
919 Kan ik het verleden achter me laten
langs het pad bij de rivier
waar onze schaduwen elkaar ontmoetten?
Er brandt nog steeds een belofte langzaam,
op een berg in de verte,
in het laatste licht van de avond—
het lied dat we waren
fluistert nog steeds naar mij.…
Antigif
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
129 Hij zweeg, met zijn handen vol van waarheid,
vrijheid om te vergeven, een grotere rijkdom
dan al het fruit op de savanne tijdens paartijd;
duister viel voorzichtig op de pot met gouden
lemniscaten, geuren en smaken van elke stad
zwerven rond voeten, deze hogere gebouwen
kraken tragere zonnestralen in ontnuchterend
eerlijke schaduwen.…
Voortdrijvend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
320 Couplet
Neon in lege kamers,
schaduwen bewegen langzaam.
Mijn gedachten lossen op
in een eindeloos nu.
De maan blijft drijven.
Mijn hartslag volgt.
Niets om aan vast te houden.
Niets om achter te laten.
Bridge
Geen begin.
Geen einde.
Alleen een pulserend licht.
Hartslag.
Drijvend.
Hartslag.
Drijvend.
Ik verdwijn niet.…
Vaderdag zonder jou
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
408 Voor mij geen droom,
maar een nachtmerrie,
die blijft aanslaan
als een lamp
die eindeloos flikkert
boven een kamer
waar schaduwen stilvallen.
Dus ik probeer ‘m zelf uit te zetten.
Ik tik ertegenaan,
eerst zacht
alsof hij van porselein is
en dan harder,
tot mijn vingers gloeien
en het eindelijk stil wordt.…
In den Avond der Inkeere
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
78 Den dach en heeft syn laetste glansen niet meer,
maer sijn schaduwe dwaelt al over veldt ende steden.
.
Siet hoe de avonde nederdaelt,
als een sachten sluijer over menschenherte.
Den eenen vindt ruste in sijn huys,
den anderen blijft dolen met sijn smerten.
.…
Feest van Licht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
2.831 kieren spleten plaatsen van vertier
Licht lijkt verrast als Duisternis verschijnt
voorafgegaan door Schemering verbaasd
kijken ze naar vormgeving kleur contrast
geaccentueerd door Lichtflits die verdwijnt
Licht zegt hallo wat krijgen we nou zijn
jullie niet wat vroeg maar het duo mompelt
iets van feestdrang nieuwsgierigheid tijd
genoeg om Schaduw…