6020 resultaten.
Prikkels
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
687 Bovendien adem ik de verschillende zachte
luchtlagen die mijn lichaam in beroering en vervoering
zullen brengen maar ook om van dichtbij mee te maken hoe heerlijk
intens deze krachten en prachten allemaal zijn zodat mijn zinnen niet verloren gaan.…
Als wolken voorbij drijven
netgedicht
1.0 met 5 stemmen
515 Bovendien adem ik verschillende zachte
luchtlagen die mijn lichaam in beroering en vervoering
zullen brengen maar ook om van dichtbij mee te maken hoe heerlijk
intens het is daar ze kracht en pracht uitstralen opdat mijn zinnen niet verloren gaan.…
Liefdeskater
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
549 Dat ik me na een wijntje
geil gaf aan Trijntje,
dat was mijn allergrootste fout;
want door dat geintje
verloor ik haar van wie ik houd.
Dus, laat ons klinken,
en laat ons drinken,
laat ons maken de dubbele haan,
ik wil flink wijn gaan drinken
al komt er een kater achteraan.…
Alleen op de wereld
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
480 Hoe hij ligt tegen de dichte rolluiken
waar de stil teruggetrokken man zonder familie zijn
zelfvertrouwen heeft verloren terwijl menig mens zomaar over hem
heen loopt zodat hij in de kou staat en zich aan zijn lot overgelaten voelt door ieder.…
Van Petten naar Groet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
586 Daar waar je onder aan de trap
je gehoor al verloor
Maar bovenop met zicht
in ‘t noorden haar eindeloze bocht
naar ‘t zuiden een strandtent
en puur zand
oostwaarts gestreept bollenveld
Ik zag de glooiende zandduinen,
de plooien
trillende schuimkoppen
die in propjes verwoeien
Het gebulder van golven hoorde ik
en de voortdurend
veranderende…
De vriendengroep
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
881 Vrienden van het eerste uur
Van heel veel jaren terug
Kinderen waren er al of werden nog geboren
En we zijn elkander nooit uit het oog verloren
Vreugd en verdriet delen met elkaar
Er is ook veel gebeurd in heel veel jaar
De vriendschap tussen kinderen was het begin
En we kregen het allemaal naar onze zin
En er kwamen er steeds meer vrienden…
Liefde wint van haat
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
577 je bent er wel
we kennen je
zelfs als haat je overruled
zelfs als onrecht
doodstil achterblijft
en het ijskoud aanvoelt
Lieve liefde
je moet zo hard je best doen
je vecht net als wij
voor gelijkheid
voor vrijheid
blijf dat doen
want zonder jou
lieve liefde
zijn we reddeloos verloren
je bent onze hoop
onze kracht
we zijn als…
Afscheid in de mist
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
578 (Ieder) verloren in (eigen) gedachten,
niets ziend, lopend in het duister,
merken we enkel
dat de mist ons haar bevochtigd.
Naast het pad vangen bomen
mist in druppels, druppels die
het gras onder hen tegemoet treden,
onderweg vriendschap sluitend
met de bladeren en samen als
kinderen tikkertje spelen.…
De kou als metgezel
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
521 Hij loopt door de nacht, een verloren silhouet in de leegte,
zijn schuilplaats slechts dromen die in rook lijken opgegaan.
De deuren zijn gesloten, de opvang een verre belofte,
regels als muren die hem telkens opnieuw buiten houden.…
Jij, in de stilte van mijn dagen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
567 Zelfs als het leven ons soms uit elkaar trekt als golven in de tijd,
weet ik dat wat wij zijn nooit verloren zal gaan.
Als liefde een richting is, ben jij de wind die mij zachtjes beweegt,
niet dwingend, niet vragend, maar onmiskenbaar en zonder twijfel.…
Altijd aanwezig
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
784 Ik sta hier, met een hart dat echo’s draagt van wat verloren ging,
en in de aarde onder mijn voeten fluistert haar stem zonder klank.
Tijd heeft haar contour vervaagd, maar niet de warmte van haar lach,
nog altijd voel ik haar in de zachte gloed van een dalende zon.…
1 tot de macht 4
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
657 Ze huilt om wat was, om wat nooit zal zijn,
haar dromen verloren, gestolen door chaos.
De tweede schreeuwt, zo rauw en luid,
een stem van vuur, een storm zonder einde.
Hij vecht, hij vloekt, hij breekt de ruiten,
geen angst, geen liefde—geen ruimte voor spijt.
De derde lacht, kil en berekend,
ogen als messen, gedachten als gif.…
Diagnose: Labyrint der Groten
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
437 En ik, uw psychiater,
ben slechts een schaduw met een stempel:
“Goedgekeurd voor verlorenheid.”
Maar weet: zodra ik “gezond” zeg,
lost deze kliniek op in uw handschrift—
en blijft ú over, schrijvend
aan het oneindige protocol
van uw geest.
—Dr. K., archivaris van het onbenoembare…
Laat de natuur leven
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
665 Hun geritsel fluistert een avondgebed, verloren aan oren die zelden nog stilstaan.
De lucht draagt meer dan zonlicht
en vogels, ook de herinnering aan bossen die asfalt
zijn geworden. In de stilte die hun vlucht achterlaat, proef ik een twijfel,
een verlangen om te zingen, maar niet meer te weten of ze nog gehoord zullen worden.…
Leren van Natascha
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
332 Jaren geleden,
tussen muren
waar de nachten koud zijn
en mensen verloren
zoek ik houvast
in werk dat ik nauwelijks begrijp
onbegrepen, net als ik.
Mijn lichaam nog vol van verlies,
pijn die niet werd gezien,
artsen die wegwuiven,
echo’s waarin ik mezelf
niet terugvind.…
Herfst
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
542 Een bos rode bloempjes met heel korte rokken
blijft over de verloren kansen staan mokken.
Maar ook zij zullen spoedig ter aarde waaien.
Het rumoer ebt weg en de lichten gaan uit.
Een klamme grauwsluier legt zich nu gelaten
over hen die maar blijven bewegen en praten
zoals een doodskleed dat de verstilling inluidt.…
zondagse morgen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
229 ’s en verwijzingen
de verdwaalde woorden in doorlopende zinnen
zomaar binnengeslopen dat
wij zingen over een schematische toekomst
zonder de zieltjes van goden hopen te winnen
voor ons
vóór ons ligt de leegte
de schone lei van het onverwachte leven
zeker nu de regen van deze zondagse morgen
opgedroogd achter onze oren
alle zorgen verloren…
Sonate van Verlangen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
259 Uit gratie geraakt, voorgoed verloren,
als in obscuriteit gevallen helden.
Daag mij uit, als een ode aan het bestaan,
vervliegend als damp in sluimerende mist.
Waar gemoedsrust mij heelt, kwetsbaar begaan,
in vlagen van wanhoop, voorgoed betwist.
Doordrenkt in bloed en zwenkend verlangen,
onbaatzuchtig en vrij van verstikkende vrees.…
Hoe overleeft zij?
netgedicht
2.1 met 14 stemmen
330 raam
dat nooit openstaat, iedere melodie waant
zich een oorwurm, voor eeuwig draaiend
om hem, wat in haar beleving speelde, als
ongecoördineerd strijkorkest, cafés gevuld
en vol van overleden verhalen, bolstaand
van liplezers geroezemoes, lodderige salvo’s
rond halfgare grappenlappers, meegebralde
kwijnrefreinen over liefde, of verloren…
Spiegelbeeld
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
375 Alle puzzelstukjes van het leven vallen dan samen, zegt ze :
de groeipijnen,
de liefdes,
de barsten,
de vreugdes,
de verlorenheden,
de geluksmomenten,
de stukken die moesten losgelaten worden,
de blijvende verbondenheden,
de inzichten,
de wijsheden,
de chaos,
maar ook de rust....
haar zachte spreken dat mijn denken sust.…
Luchtige dromen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
381 Alles wat ooit toch helder leek
is verloren in het blijven leven,
in het telkens verder te streven
naar wat bij haar aanvang week.
Het duister der avond verzacht
wat door dagen niet is te dragen,
daar hoor je nog de oude vragen
onder het ademen van de nacht.
Soms komt het gevoel terug
in luchtige dromen.…
Voor de afbraak
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
223 De horizon schoof open
landen werden bereikbaar
mogelijkheden
vermenigvuldigden zich
als deuren zonder einde
Maar overal kunnen komen
bleek ook een val
Ik liep verder
dan mijn schaduw,
waagde mij aan de verte
richtte mijn blik op het raken
op het bereiken,
op alles wat nog buiten mij lag
En juist daarin
ging iets verloren
Want…
Wegkijkende ogen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
231 En wat verloren gaat, heel stil,
is meer dan woorden ooit zeggen willen.
Niet slechts de ander, niet slechts de tijd,
maar het vertrouwen
geen herkenning nabij.
Zo blijft soms, na het laatste woord,
een stilte die nog lange tijd voortspoort.
Geen afscheid dat een einde bracht,
maar wegkijkende ogen
in een blijvende nacht.…
Niemand aan de rand
netgedicht
2.1 met 12 stemmen
157 Want niemand is gemaakt
om verloren te raken aan de rand, waar aandacht
verdwijnt tussen dagen van voorbijgaan. Een warme thuis groeit
waar mensen elkaar blijven dragen, en menselijkheid een deur opent die nooit sluit.…
Wat bleef
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
127 Maar niet alles ging verloren.
Kijk omhoog, op een avond
zonder wolken, zonder licht van steden —
de sterren staan er nog,
onaangeraakt door alles
wat we sindsdien deden.
Zij herinneren zich niets van onze val,
zij blijven gewoon branden,
geduldig en van ver.…
Onvoltooid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
34 Je schouder gaat langzaam
in het papier verloren.
Ik blijf ernaar kijken,
naar die plek
waar je nog even zichtbaar bent.
Misschien raakt mij dat het meest:
dat iemand verder durfde,
zonder alles vast te leggen.
Een haarlok bleef los.
Je blik bleef elders.…
Eenzaamheid van weleer
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
11 Ik wil wezenloos een vaag verbond bezoeken,
en zoek een broederschap in een verloren land.
Gedreven door de koorts van ’t samendoen,
— Een oud tuchthuis waarin het falen woont —
ben ik voorgoed in eigen onmacht weggescholen,
nu de gemeenschap aan mijn ziel haar wrede wetten toont.…
de kop boven ’t krachtenveld
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
381 zie mij als die ene tandeloze tijdmachine
vertragend in de zon staren naar ‘n bij
knagen op ’n kiertje in de werkelijkheid
om te schrijven met ’n levensbrede hand
zie mij als ‘n kraker van besloten loze verzen
om ze bewoonbaar te maken voor derden
zonder ayatollige bouwvoorschriften, door
ze over de kaders van voorvaders te liften
zie mij…
De klokken luien.
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.166 Haar jammeren beheerst de stormen:
wie 't hoorde, heeft de slaap verloren.
In 't bos verdort het braam en doren,
in 't graf versteent het zelfs de wormen;
haar ogen gloeien, roodbekreten,
door mist en damp; het bloed golpt rood
uit haren boezem; opgereten
met drakenklauwen is haar schoot....…
Het meisje uit den vreemde
gedicht
3.7 met 3 stemmen
2.729 Sie war nicht in dem Tal geboren,
Man wußte nicht, woher sie kam,
Und schnell war ihre Spur verloren,
Sobald das Mädchen Abschied nahm.
Beseligend war ihre Nähe,
Und alle Herzen wurden weit,
Doch eine Würde, eine Höhe
Entfernte die Vertraulichkeit.…