166 resultaten.
Naar een groene weide
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
557 Krachtig zwellend ochtendlef
Elke dag die onvermoeid
Een kreet slaakt die nog sterker groeit
Zich aan een schimmig tijdstip schoeit
Waar zinnen niet meer slinken
Zal zijn roep weerklinken?…
"excuser les mots"
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
480 Daarover te kunnen gieren en soms te huilen
aan de grachten van een denkbeeldige stad
die als schimmig roofdier schijnbaar agressief
altijd klaar voor de eerste en de laatste sprong
zich dan te voegen gevat in de stroom van zinnen
om als muze de ontvankelijke geesten te beminnen
of 's avonds in het schemer of in de diepe
schaduwen van de nacht…
Schimmen
gedicht
3.1 met 88 stemmen
38.460 Het schimmig verleden had me kwetsbaar gemaakt
Een blik vol afschuw uit een grimmig geweten.
In zijn ijzige ogen was mijn neergang ontwaakt
En vervolgens in roestige splinters gespleten.
Ik voelde me tot schim van de toekomst verworden
Als een ridder geveld door zijn bloedeigen zwaard.…
EN BIJ HET RIJZEN VAN DE SCHEEMRING LAG
poëzie
4.2 met 20 stemmen
3.277 En bij het rijzen van de scheemring lag
hij in het gras naar de avondlucht te turen;
een afgrond leek de tuin, berghoog de muren,
zwart van klimop met stoffig spinnenrag;
het leek een put, waarin de lichte dag
op ’t donker dreef, vol schimmige figuren;
enkle geluiden van de naaste buren
plonsden als steentjes d’rin: een naam, - een lach.…
- Gedragen door het zand -
netgedicht
4.1 met 35 stemmen
506 Wind op grote hoogte,
onbezonnen en telkens weer bedolven
Kleurencombinaties van de bodem,
verscheidene keren gevuld met stuifzand
schimmig is hun herkomst.
Blootsvoets de uitdaging om aan te gaan
was er maar één paar voetstappen te zien,
... als zaden in het zand op de grond,
een dracht van gouden ochtendlicht.…
Een mooie dood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
733 Op een zwoele zomeravond, waar in mijn leven
- al heb ik hopelijk nog even -
er niet veel meer van zullen komen
sta ik na een lange zwemtocht weg te dromen
Aan de vloedlijn wacht een schimmige figuur
Hij laat geen afdrukken na in het zand en oogt obscuur
Kan ik je even spreken, vraagt hij met een glimlach
Ja waarom niet zeg ik, ook voor…
Spiraal van Ontnuchterende Wanhoop
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
327 Onzeker in de schimmige
duisternis van mijn bestaan,
waar ik mij geleidelijk ontvouw
tot een misantroop.
Altijd verlangend en zoekend
naar de juiste richting,
waar mijn welbespraaktheid
hopelijk wordt geprezen.
Ik dans weemoedig voort,
met op mijn wang een traan,
en waanzin gaat hier langzaam
met mij op de loop.…
Een holle lach
hartenkreet
3.6 met 13 stemmen
1.690 Een hevige leegte dringt
diep tot in mijn schimmige gedachten
en even fluistert de angst,
groeiend in mijn keel.
Seconden lijken uren
wanneer ik word ondergedompeld
in deze wurgende gevoelens,
strijdend in mijn hoofd.
Langzaam keer ik terug
naar de gevulde wereld,
wanneer een vrolijke echo
mijn afwerende ogen weer bereikt.…
Wie weet?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 Ik zie schimmige beelden,
die ik in het felle licht niet zie.
Gedachten die mijn geest bereiken,
zullen overdag niet meer bestaan.
Is dit wel mijn eigen huis?
Dit is een daverend stille wereld,
die er altijd is, die ik niet ken.
Onhoorbaar stijg ik weer naar boven.
Stille kraakjes hoor ik in de trap.…
Maar 'k danste 't liefst volgens wiskund'ge wet
poëzie
4.7 met 9 stemmen
1.974 Maar 'k danste 't liefst volgens wiskund'ge wet:
Door 't x-y-vlak zwierde ik horizontaal,
En dan met lucht'ge sprongen, vertikaal,
Zweefde als een mug ik op en af langs z;
Zich weven zag 'k uit schimmig lijnennet
De oneindigheid tot kronkel van spiraal:
Het teken van de almachtige integraal
Heb 'k, toov'naar, steeds met trotse krul…
Geheimen achter schors
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
788 Zwijgend langs het schimmige pad
in een schier eindeloze rij
schuiven ze langs mijn flanken
vol scheuten, takken, ranken
diep droevig druipend nat
soms ook weer vrolijk stralend blij
zien ze op mij neer, geen besef
van mijn groeten en mijn danken
voor al het stilzwijgend leven
geen woord over mijn gedachten
geen glimlach uit hun kruin…
Hartslag van de liefde
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
740 het oog verloren
schreef ooit nog een brief aan de toekomst
maar die lag niet meer naast mij
ik hunkerde geen zins naar het verleden
dat jij afstofte met een bloot geheugen
voor pikante details en wild verlangen
en waar jij woont zou ik niet willen weten
ik herhaal mezelf in een zeldzaam vergeten
doorwortel winters zonder aanspraak
schimmige…
De vergeten steeg...
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
937 Verscholen tussen gesteenten uit een middeleeuws verleden
ligt een nauwe doorgang, een kloof van schimmigheid
Het zonlicht probeert haar zonnestralen te doorklieven
op het stenen plavei van vergeten eenzaamheid
Langzaam verteren de stralen in het duister
De kloof verdwijnt in een mist van onzichtbaar verdriet
Een gedaante schuifelt zich een…
Feuillemorte rood
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
414 daar hebben wij het minste
noch geringst vermoeden van
raken wij het leeslint bijster
van de paddenstoelensporen landen wij op zwarte sintels,
ondergrond der 's herenwegen
spartelen al stribbelend
in sluimer van het slinkend schijnsel
in het een na laatst kwartier
van onze metgezellin maan
schimmig in halfduister
landschap, desolaat…
halloweenpret
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 in de duistere avond en nacht van Halloween
werpt bleek de maan haar schimmige gloed
waarmee zij de wereld in spookachtig waas hult
fluisteren ons de spoken, heksen en griezels
angstaanjagende geesten met grijnzende tronies
zweven door schaars verlichte straten en stegen
in het duister rammelen botten en kraken beenderen
die vrees beklemming…
Verweven werelden
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
482 Ze houdt zich schuin in
het licht, alsof ze bang is dat de dag
haar verzonken geheimen oplost; ze glimlacht naar iets
wat ik niet ken — een schimmige herinnering die mij nooit zal toebehoren.…
We are a little crazy
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
251 In het schimmige licht
tussen stemmen en kosmische agenten,
hang ik in de elfde ronde,
murw gebeukt,
uitgeput —
een bokser op zoek naar adem
in mijn eigen hoofd.
Spoken dringen zich op,
mes, glas, kokend water —
littekenlijnen van strijd
en overleven.…
Verweven werelden
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
252 Ze houdt zich schuin in
het licht, alsof ze bang is dat de dag
haar verzonken geheimen oplost; ze glimlacht naar iets
wat ik niet ken - een schimmige herinnering die mij nooit zal toebehoren.…
Ik kom
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
801 Ik kom door een landschap van regen,
bomen verrijzen schimmig rondom.
Sommige jong nog, zonder veel ringen
en andere die door al het noodweer gingen
om te staan tegen een loodgrijze lucht.
Het druipend wiegen in de wind ...…
Stille bagage
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
782 zwijgen
jouw stille bagage overleeft zonder brieven
woorden zijn overbodig
wanneer zwijgen verdooft
geen getuigenissen
of egoverliefde bewonderaars
schouderklopjes wanneer geweten schemert
in het duister van de dodendans
niet langer gedachten over een brief aan moeder
in een wereld die eenzaamheid verscheurt
met leedvermaak tussen schimmige…
Denkend aan...
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
805 Denkend aan Holland
zie ik trage stromen
mensen op hun zoektocht over
te magere grenzen gaan,
gevlucht in schimmige dromen
wat rest aan trots in beide handen
en wat aan waardigheid overbleef
steeds verder van hun horizon vandaan
de luchten hangen er laag
de zonnestralen worden langzaam
in krijgswolken verwoord en belast,
om in ander…
SCHETSEND ZWIJGEN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
408 wereldvorser
ligt stil in een scheepskooi
terwijl de ruwe zee
hem lieflijk in slaap wiegt
vrij van elk beleven
wandelt hij naar alles kijkend
door het Alpenland
snuift de berggeur op
loom rust de hotelgast
in zijn knusse stoel
denkt na of soest maar
dit genoemde drietal
vol onverstoorbare stilte
kan een dik boek vullen
over schimmig…
Solo (java)
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.020 paleisterrein
Koetshuizen, galerijen en een enkele toren
relikwieën uit een roemruchte tijd van weleer
wel honderd rijtuigen die er paradeerden
vertrekken verlaten, de ruiten
gebarsten
lange tafels waar Soekarno
nog heeft aangezeten
een spookhuis waar 't wemelde van de bedienden
leden der hofhouding en concubines
daarachter een schimmige…
GEKOESTERD
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
455 alle meubels in huis
zijn schimmige gedaantes
die maling hebben
aan de kwellende zorg
rommel maken in de tuinschuur
een wanhopige duik
in de bak vol lege flessen
gevonden!
vandaag de grootste schat
in mijn woning.…
Maagdelijk wit
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
474 Guur winterweer en een
hele stoet buien
in wildeganzenpas achter elkaar
had evengoed en wellicht
meer dan dat
de start van het vórige jaar
kunnen zijn
met pillen en poeders en
natter dan nat
het multiplexvirus boort zich
in de vaten
een schimmige tocht
naar mitochondriën
op neusharen trillen
miljoenen bacteriën
een mondkapje…
Kindsheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
689 zongevulde dagen over ga slaan
ritme en regelmaat niet meer weet
Wil jij mijn dierbare herinnering zijn
wanneer ik ga graven in vergeten verdriet
m’n handen plotseling weer ga vouwen
en huilend roep “ik weet het niet”
Wil jij de zon en de maan zijn
wanneer ik een regenboog aanwijs
het zwart en wit in mijn gedachten zijn
al praat ik wartaal, schimmig…
Spiegelbeeld
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
596 spiegel kent al mijn dagen
de twinkelende morgens met vers opgestegen zonlicht
frisse tijden als aanloop naar een ongepelde dag
als een maagd glanst het onbevaren water
onwetend van verre spanen en peddelslagen
het jonge uur kent slechts één kleur
- de tint van ontdekking -
ook de stervende reflecties van dit etmaal
vallen stil in een schimmig…
verlangen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.572 Jouw amandelogen werden door de kim opgeslorpt
Verbluft keek je dan naar de vuurtongen
Dan dook ik blind in het laaiend rijk
De vermiste ontdekker
Verdriet schaakte je
gevangen binnen schimmige muren
die ik liefhad en vergat.…
Sleepnacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
585 Dit doofstom Babylon begint schimmig spook- en dodenbal.…
Gedrocht
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.693 In een breed lichtvlak
Langs schimmige dreven
Als uitlopers van een web die de stad
Aan de dorpen knoopte
Langs populieren holden wij
Ontsnapte dwazen
Hij hijgde dreigend tegen mijn rug
De aardkorst gaapte stomverveeld
En door haar kratermonden siste de stoom
Of was het de razernij van de belager?…