2249 resultaten.
ter plekke
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
495 het sobert in grijs
deez morgen
zowel het zwerk als geest
deels door de aanslag op de ruit
voorts het tij waarin gij dit leest,
het denken is traag
mijn vooruitzichten bewegen
zich nog achteruit
kortom de sfeer
is in ruste en tamelijk vaag
ook voel ik me ietwat belegen
in brokkel of gatenkaas
om en om en in laag voor laag
ben gestrand…
Muur.
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
655 In trage ademstoten
marcheert de stoet voorbij : kind met sjaal, een vrouw
die slapend breit, de geur van aangebakken appelmoes.
Hij is een stille dromer, sluiter van de rij. 's Avonds telt hij
stenen voor het slapengaan. Ze liggen warrig door elkaar,
zwijgen voor het bedverhaal.…
Taalgevoel
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
460 Als woorden als flamingo's of als ooievaren vlogen
met machtig majesteitelijke trage vleugelslag
en voor verbaasd verraste oogpupillen langsbewogen
in V-formatie dan uit 't zicht verdwenen als de dag
die lijkt te smelten met de rood-paars-gouden zonnekogel
zoals wij ons het sterven denken van de mensenziel:
nog even melancholisch wachtend met…
Ontdekking van het gewone
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
604 Druppels glijden traag langs de badrand,
zich verzettend tegen de zwaartekracht.
Mijn bad loopt woest kolkend leeg,
door een doldraaiende waterkolk.
Mijn bad is zowel een wilde rivier,
als een spiegelveilige binnenzee.
Ik weet niet wat ik hoor,
en ik kijk mijn ogen uit.
Aandachtig stevig droog ik me af.…
Het sterrenstadium
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 De sterrenpracht die traag vooruit schuift, lijkt
voor ons hart en verstand te violet verheven
en toch nodigen zij ons uit keer op keer:
'Laten we samen gaan kijken of deze morgen
de rozen al stil zijn ontloken. Ervaar glim en glim-
lach van ons zijnsniveau, kleine mens, kom nader!'…
Aan het bed van de dichter
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
536 stilte komt
land met de stenen horizon
waar verhalende wolken zwijgen
heb jij die vrouw gesproken
vraagt hij, maar nee
er is niets meer uit te leggen
mijn stemgeluid blijft sereen
in de kalmte van mijn rust
ze is er niet meer, van hier
vertrokken de zon achterna
op zoek naar nieuwe liefde
hij kijkt me aan met lede ogen
aan de trage…
Dit tijdperk?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
661 even hoe
geluiden klinken het gaat
om de momenten als angst
en twijfel worden opgelost
verdronken in spitsvondigheid
wordt het evenwicht gewogen
in het magerste onderscheid op
de plek waar we zijn geboren,
waar de geest en lijf zijn ingedaald
die geen verdere keuzes overlaat
tussen de geboorte en de dood
het levenslicht te traag…
herfst
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
650 traag glijdt de dood over
de dorre daken die met pannen
zijn geëerd, de glans is verstreken
wat rest zijn de nagels van dit seizoen
gisteren sprak de wind nog zacht, breekbaar
teder, tot de nacht brutaal zijn kussens
ging verleggen, nu snurkt de wind met vlagen
storm tegen de reinheid van deze dag
grijze nissen die zich verschuilen tegen…
insomnia
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
498 vol en zwaar drukkend
ik kreeg geen verlichting geen slaap
het huis kwam tot leven insomnia
de klokken tikten de koffiezet tikte
de planken op de bovenverdieping kraakten
de boog van de keukenkraan keek me aan
wees naar de vloer en nog dieper onder de grond
ik hoorde het steunen van de aarde
wellend duwend naar boven druppel
na druppel traag…
ik had een lied voor 't al
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
750 de herfst zich in mijn botten wrong
Ik had een lied voor ‘t al- bij elke pas
nu leef ik dikwijls tussen zak en as
het is voorbij, ik ben niet meer zo jong
Ik denk zo vaak aan hoe het vroeger was
al loop ik soms nog blootsvoets door ‘t gewas
en schraapt geluid zo af en toe over mijn tong
ik had een lied voor ‘t al - bij elke pas
het trage…
Kind (voor Ruben)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
575 beentjes fier,
Het verse gras opschrikt, en zonder
te wijken,
Altijd rent voorbij de wind, en mij na
laat kijken,
De onrust in mij, een gulzig
altijd wakker dier
Niet te achterhalen tijd, wiens
honger graag
Verslikt, verslindt alles wat
weerloos lijkt
En kerend wendt, geen grens
bereikt;
Voor iedereen te snel, hoe val je mij
zo traag…
Dans der dansen
hartenkreet
4.8 met 12 stemmen
708 Ik dans alleen maar wat trage slow.
Ze draait soepel, beweegt romp, heupen en benen,
los van hem, wiegt ze verleidelijk en zo zegezeker.
Ik schuif wat onwennig op mijn stoel.
Schuchter neem ik haar hand naar de volle dansvloer,
veilig aan de zijkant, bevangen door mijn bravoure.
Ik volg de maat van mijn bonzend hart.…
kinderen in de sneeuw
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
453 stemmen licht gedraaid
zijn even dicht bij als ver af
links en rechts glijden ze in een
springtij van eeuwig jong zijn
die met de capuchon
de jongen met blauwe muts
en het meisje met roze jas
plakken het rijstdun wit
stevig vast in de handen
tot grote ronde ballen
ze hollen uitgelaten tot
ze later moe zijn en dun
van adem als het traag…
het Wilde Weste(rwolde)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 in Westerwolde terug
is het achter de rug
heradem, voel je vrij
in deze streek
ontspan je zo
in levenstempo
van opgejaagd
naar cittaslow
rust, traditie
energietransitie
leven van het land
over de Ruiten Aa
van steen op steen
naar de overkant
meer gevoel dan verstand
sagen interessant
de wilde natuur
niemand overstuur
alles gaat traag…
jij en ik
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
418 duizend vlinders
aan de aaneen geregen
jaren waar het lijden
eenkennig melodieërde
doch, het spel herenigde onze
fronten en bracht kennis
aan de macht van gewoonte
die jij trouw volgde
alsof de zomer bloeit in de herfst
vragen groeiden en antwoorden
werden geteeld, beloftes gezaaid
en genezing geoogst, mijn lief
de sluier hangt nog traag…
Een vliegje gered van een wisse dood
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
576 Voorzichtig wreef ik met m’n andere nagel
langs het beessie tot ik wist:
er is geen plakspul meer en alsof zij dat begreep:
vloog ze voorzichtig met trage slag omhoog!
Kijk, als ik zoiets binnen heb, is het een ander verhaal
maar de strijd was te oneerlijk en die moest ik
Beëindigen! Missie geslaagd.…
Ouderling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 Zijn stap werd traag,
al trager dan voorheen,
gekromd zijn rug,
veel ouder,
niet goed meer te been.
Men noemt je oud verdriet.
Je schuffelt voort
tot aan jouw plek...
die oude bank.
Een traan streelt jouw wang.
De tijd, te snel,
maakt je bang.…
Rillerig en kil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
482 Zoals ik zei: weg met de laksheid van traag wiekende molens, niks mañana...
Nieuwe energie is het parool! Volle kracht voorwaarts!…
Zomeravond
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
402 Ze zingt het adembenemend zuiver,
ik merk dat ik ondanks de warmte huiver,
schenk mijzelf dan traag een borrel in,
het leven heeft wel degelijk zin.…
Thuiskomst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 De tijd verloopt nu heel traag.
In de kamer, zowel vreemd als vertrouwd,
rijst in hem een beklemmende vraag:
wat doe ik hier, ben ik verdwaald?…
Venetië
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
496 Aanleggen en verlaten,
de stad drijft op licht vertrokken van smalle kaden,
de trage opmars van meerpalen,
stille eskaders die geduldig op de vloed uitrijden.
Tijdig overschrijven ze natte regels ingehouden
van de stil oprijzende gebouwen.…
De Notre-Dame van Parijs
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
427 De Notre-Dame is best wel oud: al zal ze heel misschien
Parijs nog eens begraven, dat haar geboorte heeft gezien;
maar na eeuwen zal de Tijd zoals een wolf dreigt bij een stier
toch haar zware lijf terug doen deinzen, elke stalen spier
en pees verdraaien, met een stompe tand helaas gaan knauwen
aan de oude stenen botten en er tergend traag op kauwen…
Warmwatervisjes
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
428 ze vielen als
witte papiertjes
fladderden
traag nog rond
in vage vlagen
op cirkelende wind
hun lege magen
verdroegen geen
warmwatervisjes uit
de voedselkring
die daarmee
deze en vele
andere diersoorten
om zeep had
gebracht hun
sierlijkheid en
kracht was alleen
terug te vinden in
de genenbank die
hen als combi wisten
het was gedaan…
herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 de belofte van vernieuwing groeit
aan de losgelaten schaduw van wat verleden is
om later dan weer in nieuwe levenslust te bloeien
daar waar wij gezellig de volle oogst genieten
korten zich dagen sneller naar lange nachten
de grijze ochtenddauw glinstert als diamanten
gevangen in het zijdezachte rag van de spinnen
tot zij in druppels zich traag…
PRUDE AU MATIN (1)
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
488 Toen de maan langzaam verbleekte
ontwaakte Hera uit een wulpse droom
zedig en traag schikte ze haarzelf in de plooi.
Welluidende merelklanken
en jubelende leeuweriken
streelden haar slaperige oren.
Hera’s soezen werd wreed verstoord
een woordenbrij gijzelde haar rust
kaapte haar dromen.…
Wat wij alleen konden zeggen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
579 Wij zagen het leven
als een droom,
een traag verschuivend licht
op muren van verwachting.
En nu ga ik,
zonder jouw stem in de wind,
maar met jouw stilte in mijn passen.
Soms - als het avond wordt,
of wanneer een vogel schrikt -
denk ik:
hoe zou het zijn geweest
om dit moment met jou te delen?…
Avondgloren
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
471 O, zie de hemel — een geopend hart —
waarin de sterren traag ontwaken,
zoals een mens zijn droomen draagt:
verborgen, maar vol eeuwig luister.
En ergens, tussen tak en takkerstond,
verliest de ziel haar naam en grenzen —
zij wordt het licht dat door de bladeren danscht,
het lied dat nooit begon en nooit zal eindigen.…
ZAARTBOS
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
361 Een vinger van rivier Aa of Weerijs
drenkt met ruime kronkels drassig, ruig veld,
stroomt traag vol verkwikkend, helend bruingrijs.
Het kleine zwartwollige rund is gesteld
op vredig smullen van bloeiende spijs,
terwijl bewakingsdrift in hem opwelt.…
Vita Nova
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
332 Onder een vliesdun laagje goudkleurig vernis
onze normen en waarden
in ons eigen tempo
geen boomer met traag
geen Gen Z met speedy
kunstmatig intelligent dna
Wij doen het tezamen
op afstand, in golven
van elektriciteit
zonder weerstand
van monsters die
niet zonder waarde
uit diepzee gevist zijn
van het weerspannige veld
tussen …
De eenvoud
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
396 De eenvoud wint, in taal die eeuwen duurt,
Geen wilde sprongen, doch een trage gang,
Die 't zieleleven in ons allen stuurt,
En zingt gestaag zijn onverstoorb're zang.
Het gewone gedicht, het blijft het best,
Een toevluchtsoord, een schone, vaste rust.…