1883 resultaten.
Eenzaamheid
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
610 Een gedachte
een eenzame wolk drijft voorbij
stilte in de geest
Hoe ik, alleen als een
wolk, door het glooiende landschap reis —
heuvels, rivieren die ik kalm ontmoet, en dan onverwacht:
witte madeliefjes, zuiver en zacht wiegend in de wind, aan het meer, onder de bomen.…
waterige woorden (hydratatie)
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
678 als dichter zwem ik door de wateren van Sarasvati
haar stroom voert mij langs de droomdiepe poelen
van kennis en de ellenlange slootjes van de kunst
in zijtakjes van retorische rivieren vind ik muziek
en plassen vol poëtische druppels waar de boeken
spatten op de buien en stromen van kletterletters
de aardse diploma’s zijn doorweekt en waardeloos…
weldadig post-paganisme
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
533 heb ik het wel gezien,
fabulerend langs de bezongen rivieren: zij,
die onomstreden zou kunnen zijn, zweeft –
als er geesten geweest waren, hongeriger
dan de jonge wolven, ik zou zweren, als
vlees door mijn klauwen glippend, daar
waar wij als poëtische sterren imploderen,
in elkaars spectrale achtergrond vervallen;
tussen het riet en de…
Ontvouwen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
733 Zo ontvouwt zich het midden
geen lijn maar bedding, waarin voelen en zijn
vervloeien zonder strijd, een stille rivier die delicate kracht en
standvastigheid weeft tot een ritme dat draagt: evenwichtig, ongedwongen vrij.…
gelukkig is het nog zomer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
628 de gedachten verglijden
als de zomerse wolken
boven de uiterwaarde
stromen als de beken
tussen de platgewaaide
vroeggemaaide velden
door naar de rivier waar
het plezier al van af spat
in aanwakkerende wind
hier vindt helder denken
de oersprong naar diepte
van verdronken verhalen
in alle talen langs oevers
als moeders van woorden…
Zo diep als glas
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
403 vleugelloos geplet is, kwijnend
Alsof de zon een laken was waarachter nacht
Grijnzend verborgen in haar ijs hing
Hang mij in dat laken
Was me tot ik weer wit
Wit als de huid van doden ben
Waai niet meer wind
De mensen om een tentstok
Span ons als een web vol dauw
Tot ochtendlicht ons langzaam naar onzichtbaar straalt
Blijf weg rivier…
uit zijn hart
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
280 soms zou er een verhaal moeten zijn
over een raadgever die vulkaan werd
die woorden uitspuwt door het vuur
uit het hart van toen te verbranden
de stroom zal dat voorval omvatten
hels drukkend op de grote slagaders
in kale halzen van kokende rivieren
waar de vissen als mieren uitvlogen
en andere dieren als wezensvreemde
schepsels die…
van zwanen en van wilgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
253 koning van marmer en trots
die traag door de diepe rivierkuilen gaat
groen is het woud in zijn knoestige vuist
het sap dat omhoog door de twijgen stijgt
terwijl het lied van de wind in de bladeren ruist
en de stroom het geduld van de aarde vertaalt
ze drijven als zeilen van sneeuw en van ijs
getuigen van blinde geboorte en wit geweld
de rivier…
Wereldvraag
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.020 Vraag het aan de rivieren, aan de oceaan.
Zij zijn oud genoeg om dit te weten.
Doch spreken zullen ze niet.
Heersers van de lucht,
met jullie vleugels zo wijd gespreid,
kennen jullie het antwoord?
Vraag het aan de zon, de maan;
aan de sterren.
Zij bestaan lang genoeg om dit te weten.
Doch spreken zullen ze niet.…
Psychische Natuurramp
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.891 De onzichtbare dam houdt het niet meer tegen
alle beheersing is nu kwijt
weg gespoeld met de regen
die vanuit mijn ogen een spoor slijt
Deze kolkende rivier verandert in een waterval
als hij de rand van mijn kin bereikt
het verdriet klettert in een dal
alwaar ook de tweede dam bezwijkt
Het hele lijf in paniek, de nood toestand van kracht…
Zo blij, zo blij, zo blij
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
1.900 rust lig ik hier te slapen
te wachten
en te gapen
Ik heb echt alle tijd
totdat ik je herken
Ondertussen ben ik blij
zo blij, zo blij, zo blij
Ik lig hier voor het rapen
de wind streelt; de zon warmt;
de regen polijst me,
nog mooier dan ik ben
Ondertussen ben ik blij
zo blij, zo blij, zo blij
Samen zijn dan twee stenen
in een rivier…
HART EN LAND
poëzie
4.2 met 5 stemmen
2.759 Mijn hart wou nergens tieren
En nergens vond het vree
Dan tussen uw rivieren
Nabij uw grote zee,
Mijns harten eigen groene land
Dat voor mij dood en leven bant.…
Petri tranen
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.271 O ogen, niet meer ogen maar rivieren!
O ijver blind die u niet liet bestieren
Maar roekeloos deed treden mijne voet
In dit gewest, waar mijnes Here bloed
Wordt na getracht van dees verwoede dieren!
O tonge die mijn tong tot leugen dreeft!
O hanen-kraai waardoor mij ‘t herte beeft!
Wat troost kon gij mij troosteloos verlenen?…
Over de hel en de hemel
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
50 als
je er bent, went het nimmer, want de oneindigheid van
immers alles waar jij het meest voor vreest, dat wat jou
meer bezeert dan je pijnlijkste herinnering, die dingen
die jij dacht te verhullen voor jan en alleman, - ja, ook zij
zullen alom vertegenwoordigd zijn; je ontkomt nergens aan,
in die oneindige stroom, een diepbedroefde rivier…
Eenzaamheid van weleer
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
11 De laatste bittere waarheid is gesproken:
Mijn hart drijft stuurloos op een kille rivier.…
Sterfgevallen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
819 De rivier glanst van waterkeien tranen. Een
rilling van muggen in brailleschrift. Ze dansen
prikken in de spiegel alsof ze met hun kleinste
teen de kogels uit het bloed van de wereld
proberen op te vissen, uit te wissen. Schuiven
uit op bemoste
stenen.…
Chinese Draak (1)
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
999 vlammende tong,
dansend in de rode ochtendzon
ik keek naar de maan en zag mijn
eigen, grillige silhouet, diepzwart
gespannen langs de blauwe nachthemel
de Boogschutter knikte me toe, zacht
zilverlicht omlijstte mijn vuurdans
tot de morgenster verscheen
vandaag ontwaakte ik uit mijn oude droom,
ik overzag de bergen, de wouden, de Gele Rivier…
Overwinnaar
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.366 Hij volgde nu de door God geschreven lijnen
van de rivier, kalm als zijn eigen ogen.
Ademen in de wereld die je zag en alleen
dat, alsmaar verder, waar het leven
onmerkbaar overging in de dood. De roeiers
werden opeens handlangers van Charon. Vele
hermelijnen schoten door het groen.…
Het bomenhuwelijk
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
756 Beweeg niet achter mijn schaduw
de weg naar huis gaat langs stille getuigen
bomen zwijgen over ons huwelijk
terwijl wij niet zwijgen over de bomen
want wij zijn natuurkinderen
volwassenen met zwerversbloed
wij zwerven langs oevers van rivieren
hoe zou ik zijn als eik vraag je
maar ik voel me meer een eikel
hoe zou jij zijn als es vraag…
- Het zachte ruisen van de wind -
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
584 Zonder een begin van heuvels,
voelt de berg geen berg, maar een nevel
het dal, is een vreemde,
draagt de herinnering
het voelt de indringende leegte niet,
de schuimkoppen in de rivier
het voelt, het breekt vage weerspiegeling
het zachte ruisen van de wind
de gewijde zwarte grond barst open,
gaf met een diepe zucht de levensgeest
de…
Sluiproute van de evolutie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
691 Door kennistoename verandert voortdurend onze wereld,
reden dat de evolutie doorgaat, vindt eeuwig genetische
aanpassing plaats; geen toekomstbeeld aan de horizon
wordt ooit bereikt, elke generatie stelt het ideaal weer bij,
maakt elke keer een bocht in ‘t tijdspoor van de evolutie
die kronkelt als een rivier door de kosmische tijd.…
God lof, wij gaan het Paasfeest vieren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
518 alleen,
de beker zult U moeten drinken,
U gaat door duist're diepten heen,
tot in de dood zult U verzinken,
zelfs in het diepste van uw lijden,
dwars door het oordeel en de pijn,
wilt U van schuld en vloek bevrijden
die in uw hart geborgen zijn,
--------------------------------
een lied drijft op de wolken aan,
over de bergen en rivieren…
Ergens in onze straat zijn de katten
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
956 Niet de straat zoals ik die normaal zie:
De geplaveide weg met aan weerskanten een trottoir
vervolgens tuinhekjes en de voortuintjes
en dan de gevels van de rijtjeshuizen, opgaand tot de dakgoten
dan de achterover hellende daken tot aan de nok
- alsof je vanuit een bootje over de zomerdijken naar de winterdijken van een rivier kijkt -.…
Stenenrivier
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
800 door
Ofschoon mijn hoofd haperde
en zich plots realiseerde dat
mijn leven goed is hersteld
Een kaars als symbool van gebed heb
ik niet laten branden, maar vast
staat als een paal boven water
dat geluk in 'n klein hoekje schuilt
Leeuwarden, 27 september 1990
Sofia, Bulgarije, 27 september 2013
>>>
Normaalgesproken stroomt een rivier…
Aandacht voor de aarde...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
658 Rivieren die blijven stromen naar zee en oceaan.
De duinen en stranden of een laan met aan weerszij
populieren.
Maar men denkt te vaak de naaktheid van de natuur te
kunnen bestieren door trots en macht.
Adembenemende bergen vergen aandacht, deze aarde, de
wereld evenzo.…
vierkante horizon
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 meer
zelfs niet meer zonder het
met je ogen open voel je de zomer
echter je surft verder op het net
maar je voelt de warmte van de zon
voorbij je vierkante horizon
maar dan laat je het gebeuren
uit vage beelden zie je het landschap kleuren
waarbij je vreemde klanken hoort
en alles stroomt steeds meer samen
er is liefde in de wind
een rivier…
Als die daarboven
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.296 Wij allen zijn als die daarboven:
Wij leven zelden hier beneên;
Wij zien de volle korenschoven,
Geblakerd bouwland om ons heen; -
De blauwe lichtpracht van rivieren,
De gele bloemen aan de kant,
De vlucht van reigers en plevieren
Langs drassig moer en zandig strand; -
De meeuwen op de brede wieken,
Boven de duinpan, verontrust,…
Wisseling van de wacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
451 De zomerzon drijft mee,
wikkelt zich in de bladeren
en reist verder op de rivier.
Wilg staart naar een ster
die zich tussen de wolken door
laat zien, troostend.
Wilg weet nu
dat het tijd wordt naar bed te gaan,
winterslaap huiselijk tussen
de eigen wortels.…
Zon boven nevel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
545 Dat constante ritme hoor ik, voel ik en maakt woorden
die me wekken –
ik luister naar jouw stem, kies door de pijn heen
een rivier te worden, op weg
naar grotere wateren,
naar het klooster van de zee,
mijn ziel, die mijn zon is,
onder jouw hemel.
Jouw hartslag bezielt dag,
warmt mij op onder jouw lach.
Jij bent niet hem.…
Genius Loci
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
488 Wie deze plek koestert schenk ik rust en vrede,
maar wie anti is verbrand ik een laaiend vuur
of verzuip ik in wassend water uit mijn rivier.…