Alle inzendingen over stroom

3179 resultaten.

Sorteren op:

HOGE BEDOELING

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 158
Schier belemmerd door takken en stenen dringt de stroom verder, onthutst en verlegen. Zichzelf verliezend bruist de kleine mond, gaat vloeiend met Wijdte mee, schept lichtglans: een regenboog springt op, danst in het rond.…

Aarzelend

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 165
Misschien geen afscheid, geen terugkeer, slechts het ritme waarmee levens bewegen; de één een oever die wachten blijft, de ander een stroom die nergens beklijft.…
Silann Nara5 augustus 2026Lees meer >

Zomerlicht

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 158
Nog geurt de aarde warm, nog blinkt de stroom. Maar als uw gouden glans van het land vergaat, blijft uw licht mij bij, als in een droom: een gloed die sluimert diep in hart en hand.…
Cor Koene15 augustus 2026Lees meer >

Voor de liefste onbekende

hartenkreet
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 164
Je beweegt door mijn dagen als een fluistering die niet zoekt naar vorm maar naar resonantie, een stille stroom die mijn aandacht naar verlangen draagt. En als de avond zich sluit rond mijn schouders, blijft je contour in de lucht achter: een lijn van verwachting en rust die mij uitnodigt je te herkennen wanneer je komt.…
CB17 augustus 2026Lees meer >

Aangespoeld

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 190
Het water spiegelt wat het oog nu niet meer ziet, terwijl de koude stroom geduldig op je wacht. Het zand omsluit de rust die je tenslotte vond, de nacht trekt langzaam haar donkere sluier dicht. Een diepe vrede heelt de opengebroken wond, wanneer de nevel wijkt voor het eerste licht.…

Stil

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 19
stil de moerbeitoppen ruisten even alsof iemand naast je ademde en bleef zacht water droeg het lichaam verder niet wild meer een zachte stroom met witte bloemen chrysanten nog geurend orchideeën half open langs de boeg schuimde het wit alsof de herfstwind de wolken alléén verdreef en jij op de boot lag te slapen nabij in de stille…

blad en bonte spechten

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 831
gave languit te liggen hoe het gerikketik niet tureluurs, maar in een sappige beukennoot je vorkjeprik de zinnen streelt denk aan alles of niets tegelijk; aan een oude fiets de bakker in de buurt... ...aan onbegrensde vensters en vage randen - aan boterhammen met kaas op lange tochten langs de laatste waterval die stampend op de stroom…
kuirinck4 februari 2005Lees meer >

Atelier : 'een laatste dialoog'

hartenkreet
4.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.936
einde van het pad langs een zijden schaduw van bronzen bomen laat ik samen met jou de herfst ontwaken Ik streel over ’t groenige water en meng grijze tinten doorheen het roestige bruin van verdorde bladeren In zachte bogen laat ik je sierlijk dansen wanneer een koele bries het kleurende lover laat vervagen Door elke windvlaag stromen…

moeder

hartenkreet
4.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.425
De stroom, die in alle bescheidenheid, naar de zee vloeide, om het zoute een zoete smaak te geven. Een zacht briesje op een zomeravond, die onze huid deed afkoelen. Uw hart, dat lieflijk aan een mens mooie dingen bezorgde. De noten van een lied, gespeeld in harmonie met de strofen.…

Water en vuur

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.089
Ik duw het weg van de oever, en laat het drijven op de stromen. Zo kunnen water en vuur in harmonie bestaan.…

de schepping en lichamen van afval

hartenkreet
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.412
leven hoeveel tijd ben ik kwijt met het plannen van leven en noteren en alle andere beslommeringen nu eenmaal noodzakelijk als papier en balpoints die het ritme vastleggen in de eindeloze stroom de zinnen vullen ongewild de breedte van het papier het einde van de bladzijde staat gelijk aan leven vastgelegd maar hoeveel tijd voor verbeteringen…

De weg naar de glimlach

hartenkreet
4.0 met 27 stemmen aantal keer bekeken 1.693
Mijn tranen stromen de weg naar de glimlach.…
Rena16 augustus 2003Lees meer >

De forel

poëzie
2.9 met 23 stemmen aantal keer bekeken 3.002
Gelijk de stroom zijn schubbig eigendom, Zo bindt de baan, die ieder is beschoren, De mens, als hij zijn roeping wil vergeten. In 't water vindt de vis 't geluk alom En vrijheid, die daarbuiten gaan verloren: Geluk wordt deugd, ervaring vormt geweten.…
Jacques Perk19 februari 2003Lees meer >

Onze taal

poëzie
4.2 met 19 stemmen aantal keer bekeken 3.736
Kan ze in wilde stromen bruisen, Plettrend, waar ze weerstand vindt - Strelend ook als lentewind Kan ze fluisteren, kan ze suizen, Wáár zij, in 't bekorend lied, Deugd en Schoonheid hulde biedt. Neerland! leen uw luistrend oor Aan de zangen van 't Verleden: - Dring de rijke taal van 't Heden Diep in ziel en zinnen door!…
J.P. Heije7 december 2021Lees meer >

Als liefde blijft

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.958
Haar oogleden zijn verfrommelde gordijnen die haar vensters onttrekken aan zijn beeldende blik Hij beziet de droge sloten die van haar neus naar haar mond lopen en wilde beken vormen als haar tranen willen stromen Op haar bovenlip het donzig bos dat bescherming biedt aan dunne twijgen gegroeid door de tijd en het overmatig roken…

Liedje

poëzie
3.4 met 19 stemmen aantal keer bekeken 3.649
Ik strekte de dorstige lippen uit Naar de klanken, die stervend vergaan, Naar de golvende stromen van jubelende klank, Naar de zoete weemoedige liefdezang. O! dat ik de weelde drinken kon Der klanken, die stervend vergaan!…

Kortlevend plankton van de Brahmanzee

poëzie
3.7 met 34 stemmen aantal keer bekeken 4.702
Kortlevend plankton van de Brahmanzee, Zal 'k eenmaal naar hun vredebloei verzinken; Zolang ik niet de koele dood mag drinken, Golf ik en eb met de oppervlakte mee; Zijn geheimzinn'ge stroom volg ik gedwee, En als 'k uit wolkenschelp, die 'k rood zie blinken, Het ver geruis van de eeuwigheid hoor klinken, Voel ik mij zelf de wind, zelf…

Een Bron

hartenkreet
4.8 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.271
Zo loopt zij lukraak, het wezen der beweging vergeten, Slechts de stroom is haar voerder en vriend. En of het eb is of vloed, dat kan haar niet meer schelen. Volgens haar is het zijn een soort van kring. “Ik heb mijn eigen ik verloren” – hoor je van haar, Terwijl zij het gras in strengen deelt met spoed.…
Julia T.9 september 2004Lees meer >

AAN EEN PESSIMIST

poëzie
4.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.923
"Maar als uw regenboog verdwijnt, De regen door blijft stromen; Als giet- op gietbui nederstort, Uw scherm ten laatste nutloos wordt..." 'k Zoek dan een onderkomen. Ik schuil, maar pruil niet, beste vrind! En mijd de lui die pruilen.…

Filmvrouw

hartenkreet
4.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 3.761
Heb nooit durven denken dat jij langs zou komen wist eigenlijk zeker dat jij niet bestond jij was van mijn denken, mijn hopen, mijn dromen jij deed mijn bloed en mijn zaad sneller stromen maar je was maar een film. Totdat ik je vond.…
peter paul2 december 2004Lees meer >

Spiegel

netgedicht
1.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.062
Het regent forse druppen op mijn raam In stroompjes van 't venster naar de grond 't Geluk danst op de golven van de stroom van Verlangen. Ontsprongen op de lippen van jouw mond Kijkend in mijn spiegel zie ik jou.…

Mijn Veluwe

netgedicht
3.5 met 13 stemmen aantal keer bekeken 1.297
Veluws zand; grond van mijn hart trots blik ik naar je groen gordijn dat zich plooiend rust in zomen waarlangs zilv’ren beken stromen die zich monden in de Rijn. Veluws woud; als een ware kroon fier op sterke stam gedragen wiens wortels bodemloos verzinken om van het levensvocht te drinken dat in je kern ligt opgeslagen.…
sacrajewa5 januari 2005Lees meer >

Pablo Neruda

netgedicht
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.348
geprangd tussen oceanen en Evita’s tranen uitgestrekt gerekt slingert je land je lief langs de rand van een continent zo zwanger van tragiek in die smeltkroes van smeulende strijd stromen je woorden als linkse lava strooien in wonden van de kolkende massa de kiemen van Hoop de kracht van Geloof met die oer-natuurkracht maar dan lipzacht…

Ronald

hartenkreet
4.5 met 31 stemmen aantal keer bekeken 1.286
en voel de warmte stromen Jouw liefde is voor mij ik hoef niet meer te dromen Ik hou van jou....... meer dan ik je kan zeggen Een gevoel zo intens groot Niet in woorden uit te leggen…
car17 februari 2008Lees meer >

mijn lage land

netgedicht
4.3 met 24 stemmen aantal keer bekeken 960
nog verder dan de dijk voorbij de lage drassige velden schuurt de stroom tegen overvloeiende lijnen soms op mateloze wijze maar ook in haast aaibaar deinen onderhavig aan een onduidelijke macht beheerst door het land doch vaak evenzeer wanneer het water zijn kracht doet gelden terwijl het weder soms onberekenbaar het strijden…

Zijn adem

hartenkreet
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.067
Je gedachten zijn een lange stroom van eenzame zinnen die je ervaart als een nutteloos gevoel van leven. Toch is geen enkel leven ademloos God heeft aan elk mens Zijn adem gegeven, zoveel houdt hij van ons door Zijn adem is niemand nutteloos.…

"excuser les mots"

netgedicht
3.4 met 12 stemmen aantal keer bekeken 480
Daarover te kunnen gieren en soms te huilen aan de grachten van een denkbeeldige stad die als schimmig roofdier schijnbaar agressief altijd klaar voor de eerste en de laatste sprong zich dan te voegen gevat in de stroom van zinnen om als muze de ontvankelijke geesten te beminnen of 's avonds in het schemer of in de diepe schaduwen van de nacht…
pama30 mei 2008Lees meer >

Tevredenheid

poëzie
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.980
Daar valt er éne, en dobbert op de stroom: Zij drijft, en komt, waar, weelderig en loom, Een water-roos haar houdt in 't blad gevangen. "Wees welkom!" (zegt die) "kunt gij meer verlangen? Hier is 't een leven uit een tover-droom."…

Aan God

poëzie
3.4 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.739
wereldbollen, Geregeld, om hunne assen rollen, De kracht van hunne werking voedt: Gij die, tot op de verste palen Der schepping, waar geen zonnen stralen, aan 't Niet uw aanzijn voelen doet: Gij, op wiens wenk, uit 't hol der bergen, Die met hun spits de hemel tergen, Een stroom…

Lach

poëzie
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.565
wijl ik niet wou schreien Toen mij de vriend mijns harten had verraden Ik stond alleen aan 't kruispunt onzer paden Hij ging, waar blijden zich ten feestdans reien Vaarwel de weg die wij te zaam betraden Mijn gids verlaat mij in donkere doodsvalleien Waar zon noch bloem mijn blik met hoop wil vleien En 'k eenzaam moet door wilde stromen…