3063 resultaten.
Afscheid in de mist
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
578 (Ieder) verloren in (eigen) gedachten,
niets ziend, lopend in het duister,
merken we enkel
dat de mist ons haar bevochtigd.
Naast het pad vangen bomen
mist in druppels, druppels die
het gras onder hen tegemoet treden,
onderweg vriendschap sluitend
met de bladeren en samen als
kinderen tikkertje spelen.…
Breekbaar recht
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
496 Wie niet beschermt, loopt met gesloten gebed,
En ziet de vrijheid langzaam in duister zinken.
Bewaar de rechten, draag ze als fakkel voort,
Laat licht ontbranden waar duisternis regeert.
Want wie het recht uit handen geeft, ontdoet,
De wereld van het evenwicht dat leven eert.…
Als de lotus zich opent
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
604 Haar reis is een pad naar vrede, een weg naar het oneindige,
waar wijsheid groeit, het duister voorgoed vervaagt en het licht zich openbaart.…
Diagnose: Labyrint der Groten
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
437 Beste denker der duistere kamers,
uw brein is een archief van ongelezen echo’s,
elk hoofdstuk een spiraal van schaduwambtenaren
die uw gedachten stempelen afgekeurd
(De inktvlekken op mijn muur zijn geen test meer—
zij worden poorten naar uw rijk van traag beton,
waar deuren groeien als tanden, en de klokken
hun wijzers verliezen…
Half oogst, 15 augustus, OLV Hemelvaart
netgedicht
4.7 met 10 stemmen
874 Ouder zaad wacht op de winterdoortocht
Zwaluwen zijn nog in het land
hun laatste broedsels komen nu buiten
later trekken ze samen
naar 't warme Zuiden
vanuit oude gebruiken
Schoolboeken worden aangeschaft
duister staat aan de deur
bladeren vervormen, verarmen, vervellen,
komende herfstkleuren
dwarrelen dan neer
Dit gedicht wordt nu gesloten…
Prestatiedrang
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 Moeders hoop, een fluistering in het duister,
“Doe beter, klim hoger, je kansen zijn geteld.”
Maar cijfers knarsen als molenstenen in je hoofd,
en het systeem maalt zonder mededogen verder.
Intelligentie als munt, aan regels onderworpen,
een meetlat in de rug, steekt dieper dan gemeten wordt.…
De smalle marge
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
207 Maar kijk ik door de lens van de intentie,
dan tast mijn blik het duister van de daad:
was daar de wil om grenzen te doorbreken,
of enkel nood die geen uitwegen had?
Zonde schuilt waar het licht ontbreekt,
niet slechts in wat de handen hebben gedaan;
wanneer de liefde tot het uiterste dwingt,
kan iets van goedheid toch blijven bestaan.…
Luchtige dromen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
381 Het duister der avond verzacht
wat door dagen niet is te dragen,
daar hoor je nog de oude vragen
onder het ademen van de nacht.
Soms komt het gevoel terug
in luchtige dromen.…
De oogst
poëzie
3.1 met 7 stemmen
2.883 Zie... maar in 't nachtlijk duister
Verflauwt zijn beeld, verdwijnt in 't ver verschiet;
Zijn korts zo juichend zegelied
Sterft weg in nauwlijk hoorbaar spookgefluister.
't Was Oogsttijd.…
Boys from brazil
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
405 Reactie op 'de simpele cirkel
van het eenvoudige leven'
door Judith van Zoomeren
*
Maar wie zijn wij
humanoid op de rok
van 't zich almaar
uitdijend heelal
Mens is geen abstractum
elk mens is uniek
wat zou het saai zijn
the girls all alike,
like the boys from brazil
Klonen en avatars
zijn geen iconen
life is for learning…
De herders en het kind
netgedicht
2.5 met 17 stemmen
3.373 O zoete kind, dat in Betlehem kwam,
wij zijn slechts herders--
"Ziet, ik ben het Lam"
Blinkende zijn ons de eng'len verschenen
't duister kromp weg voor hun licht
Maar toen hun zingende vluchten verdwenen
viel zwart de nacht om ons dicht
O, stralend kind, dat ons lokte van ver
wij staan in 't donker.…
Tijd voor een gedicht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.882 mijn baan bepaalde
hoe je gericht door mijn buskruit maalde
van mijn lach naar mijn oor het mes doorhaalde
Ik schrijf niet uit verdriet maar ik kan het niet laten
inktwolken aan te stippen tot zwarte gaten
je naam zuur te laten druppelen op zompige straten
De blik in je ogen doet de zon op mijn ziel dalen
tot je licht verdwaald in het duister…
Tijd voor een Gedicht
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.973 mijn baan bepaalde
hoe je gericht door mijn buskruit maalde
van mijn lach naar mijn oor het mes doorhaalde
Ik schrijf niet uit verdriet maar ik kan het niet laten
inktwolken aan te stippen tot zwarte gaten
je naam zuur te laten druppelen op zompige straten
De blik in je ogen doet de zon op mijn ziel dalen
tot je licht verdwaald in het duister…
Verboden terrein
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
987 Het duister sluit zich voor de rust
Gedachtenloos naar ik tracht
Het geweten wordt gesust
Ik ben klaar voor de nacht
Ik fluister mezelf tegenstrijdigheden in
De hele dag vliegt aan me voorbij
Klaarwakker, wat heeft het allemaal voor zin
Met dicht geknepen ogen draai ik me op mijn zij
Te vermoeid om de slaap te vatten
De gedachten slopen…
Het traagste zien der dingen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
632 En als een kind van het heelal
wil ik de vervaarlijkste smart
van het diepste oogzwart
in een flesje bewaren,
maar eigenlijk
zou ik het zoete duister
liefst het verre zicht onthouden,
want als de nacht dan komt
droomt het wezen der wezens
niet over al teveel duidelijkheid,
want weet je,
plichtmatig wil ik mijn oog wel eens verblinden…
Klokken in 't avondgrauw
poëzie
3.0 met 9 stemmen
2.128 de klokken, hoog verloren in het duister,
de klokken van ellende en dood,... de klokken!...…
We rijden samen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.269 nijd
gevangen strijdlust, zo scherp en kil
bedruipt de plek als snerpend krijt
zijn metgezel staat onbewogen
die hem verbindt met vaste grond
zonder angst, vol mededogen
vriendelijk briesend, manen blond
wie is hij, vraagt mijn loden brein
dan heft hij hoog zijn zwaard en slaat
ik beef, het handvat brandt van pijn
en zie nog net zijn duister…
Licht werk in het donker?
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.584 Het bleef maar duister aan het zwerk.
De tijd stond stil. Wél holde
de dief. Hij deed tijdrovend werk,
daar hij horloges rolde.
Het rennen duurde lang, zodat
hij buitem adem raakte.
Het harde werken werd-ie zat:
de zakkenroller staakte.
Hij liep niet meer: hij deed geen pas.
De man was uitgehold
en kreeg vervroegd pensioen.…
Mijmering op rijm
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
931 wetten
Al is hij in gebruik een kunst met blijken
Een diep begrip eenvoudig te besmetten
Op golven die de luchtkritiek verrijken
Een eerlijk woord wordt letterlijk verwezen
Naar marginale speelterreinen en de
Geronnen regels worden slecht gelezen
Opzij geschoven, zwakjes, onder ede
Een ieder spreekt, een ieder wil begrijpen
Maar vrijwel duistere…
De Morgenstond
poëzie
3.6 met 11 stemmen
5.330 Gij wacht niet als ik open doe,
Maar dringt ten eerste mild'lijk toe;
Ja, eer ik kom t'ontsluiten,
En nog in 't nare duister zij,
Zo staat en wacht gij al na mij,
Voor toegeloken ruiten.…
Nachtlied
poëzie
2.9 met 18 stemmen
5.568 En, onbewust
Waar alles rust
Het huis, het dorp, in duister
Strek ik de biddende armen uit
En kus, als kuste ik U mijn bruid,
Der heil’ge starren luister.
II
De vleermuis zwingt om ‘t donker huis,
Ik moet mijn venster sluiten
Reeds menig vlinder op de vlam
Van nachtlijk licht naar binnen kwam
Of gonsde voor de ruiten.…
Duel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
460 Zij reikte mij haar hand en leidde mij langs
tweemaal zeven paden, door het duister en
het licht. Ik keek terug op een pad van
ingehouden tranen, van geluk en van verdriet,
nooit doorleefde passie, als een kamerplant verdord,
oh levenden vergeet deze les toch niet...
III.…
Mieren
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
643 miljoenen soldaten
en steden bombarderen tot rokende gaten
moeders die wenen om zonen die nodeloos stierven
ik maak er een eind aan, weiger nog verder aan te klieren
De bijeen gekomen Presidenten die schrokken
reageerden zeer afkeurend, was dat niet aan hen
zij bestuurders van grote gebieden door hen beheerd
er werd snel gesmoesd en een duister…
Avondwolk
poëzie
2.5 met 6 stemmen
2.245 Aan het loden gevang ontsneld zij is; gevleugeld,
Oer-oud gedierte gelijk, dat onbeteugeld
Bemorste haar eigene krop,
Zo stevent zij bloederig op,
In duister gestriem, als van snavel,
Verpluizende rafel na rafel
Van veren, van geel en rood,
Van vlambeeld en vlam-genoot.…
- Opgesloten leed -
netgedicht
4.5 met 64 stemmen
1.137 Gebaren gevuld met korte woorden,
verwijten met haast dodelijke stilte,
versterkt met intensiteit, ditmaal nood,
melancholie van duister wreed in dood.
Beelden, ervaring wil nog lang blijven.
Duizenden mensen lopen in een lange rij,
zonder enige hoop ooit leven in ruil
voor hun geinvestereed verdriet te zien.…
Mijn rug is recht en zal niet breken
gedicht
2.1 met 43 stemmen
15.225 iglo
die je in driedelig pinguïnpak de gouden visstickstaven
op zilveren schalen bracht en hoewel ik jouw tegenpool was
vond ik niet wat jij vond dat ons samenzijn schots en scheef
trok verlangde ik enkel jouw glanzende huid in mijn villa
kakelbont zocht jij de rest van de wereld met jeugdig ongeduld
vertrok jij en belandde alweer snel in het duister…
Verslag
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
909 Poëzie, proza, 'n netgedicht, 'n vers of 'n limerick,
voor velen te moeilijk te onbekend te duister te dark.
J.VAN DE VONDEL en..W.BILDERDIJK,
die namen kent men alleen van het PARK!
Is dichten voor dichters, hun ziel in 'n boekje,
voor een ander niet meer dan een tekst op een koekje.…
rust in de daadkracht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
664 weeromstuit
het lag te stuiptrekken om een reden
van bestaan met het mes op de keel
mijn mond spaarde ik uit
aan mijn vijf paar handen
het schaduwspel van het woord
dat zich door de kieren stouwde
vouwde zich om de gedoodverfde ruimte
en baarde daar het inktzwarte silhouet
van een verdwaalde intentie
de honden schreven hun namen
in die duistere…
Boezemkamer.
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
489 Een tocht door de verveloze
vensters van mijn wereld, ik ging
op stap door een duistere nacht,
jouw schaduw ontsnapte op z’n lemen
voeten, was ik benieuwd voor welke
dwangmatig macht ik moest boeten,
in welk nieuw gesponnen web ik strand.…
Terzinen
poëzie
3.5 met 8 stemmen
4.330 en tot een korte poos geluk maar zijn verkozen,
zolang als wast de jonge zomer-maan,
tot als de ochtend schuchtert over landen
we als bleke vreemden naast elkander staan,
en tevergeefs het machteloos gebaar der handen
nog wat te redden van wat is geweest,
dat het door laat're dagen zacht mag branden,
een lichte lamp voor wie het duister…