5388 resultaten.
Weekimpressie
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
645 '
Het zomers begin van de lente
wereldpoëziedag prima vera
zou Maria Zachea de oerbaviaan,
een gigaleesstok in haar hand
met mannen verboden liefde bedrijven
in de schaduw van hun verlangen
lijden zij twenty four seven
in hun oase vol van genade
onder vergeving...…
Vogelgezang
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
560 Aubades drijven als dauw door het
ontwakende landschap, terwijl serenades sterven in een schaduw van vergezicht.
De fluiter spreidt zijn zanglijn
als een sluier van verlangen, een teder lied dat
bloeit op het ritme van de lente.…
Diagnose: Labyrint der Groten
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
437 En ik, uw psychiater,
ben slechts een schaduw met een stempel:
“Goedgekeurd voor verlorenheid.”
Maar weet: zodra ik “gezond” zeg,
lost deze kliniek op in uw handschrift—
en blijft ú over, schrijvend
aan het oneindige protocol
van uw geest.
—Dr. K., archivaris van het onbenoembare…
Laat de natuur leven
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
665 De bomen buigen niet alleen
voor de wind die hen kust, maar ook voor het
verdriet dat wij achterlaten, een schaduw in hun bast gegrift.
Hun geritsel fluistert een avondgebed, verloren aan oren die zelden nog stilstaan.
De lucht draagt meer dan zonlicht
en vogels, ook de herinnering aan bossen die asfalt
zijn geworden.…
Opwaartse Vlucht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
447 In ’t kolkend hart der stad, waar licht en schaduw trouwen,
versmelten hun adems tot een vuur dat minuten duurt.
„Jij bent mijn eerste zonde,” fluistert zij, terwijl de wind
haar vleugels van was streelt—een engel zonder hemel.…
Ode aan de vlinderstruik
hartenkreet
2.0 met 7 stemmen
1.275 Als de middag vordert, blijft de
vlinderstruik een rustpunt, de schaduw van haar
bladeren uitnodigend voor de kleine wezens die zich tegoed doen
aan de nectar, terwijl lucht steeds warmer en zon zwaarder wordt boven haar takken.…
Leren van Natascha
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
332 In de schaduw van die dagen
probeer ik weer te zorgen,
al is mijn hart moe.
Tot ik Natascha ontmoet
het oordeel wringt,
maakt nachten rusteloos
en dagen zwaar.
We zwijgen samen
door Rotterdam lopend,
ik luister naar haar pijn,
haar jeugd, haar leegte.
Mijn oordeel lost langzaam op
in het begrijpen van haar leven.…
Echo van tijdloosheid
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
518 Over de spiegel van de vijver
glijdt hij, het riet buigt zacht, elke golf vangt
zijn schaduw. Onder drijvende bladeren en mos verschuilt
zich een oud geheim, een taal die alleen hij spreekt, een ritme dat ik herken.
Als hij opstijgt, kloppen zijn
vleugels, niet gejaagd, niet haastig, boven
de ademende vijver.…
Wanneer je stem weer breekt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
218 Langzaam vond een stem haar aarzelend begin,
ruw en broos, gedragen door schaduwen van hoop.
Een knik, een schema in verstillen,
iemand die luisterde naar wat nog niet durfde te bestaan.
Maar toen viel het oordeel –
één woord, oneindig zwaar,
uitgesproken door iemand
die nooit echt naar binnen keek.…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
427 Schaduw valt als zegen over
wie durft te blijven, en het geheim van bestaan rust tussen onze bladeren.
Wanneer schemerige nacht zich
vleit tegen onze stammen en schors, houden
we de wereld in zachte, eindeloze armen. Alles wat groeit, alles
wat sterft of verdwijnt, keert terug in het hart van het bos, eeuwig en mysterieus.…
Introspectie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
307 Schaduw glijdt langzaam over hun
glanzende lichamen, glimp van vergankelijkheid,
zacht en helder; ik adem hun geduld in, voel hoe het mijn teder
hart vertraagt en stap behoedzaam verder, terwijl het bos zijn geheimen bewaart.…
De dragers van stilte
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
280 Want soms,
nog voor het eerste huilen,
wordt pijn doorgegeven als erfgoed,
in de schaduw van een moederhart,
in het zwijgen van een vaderhand.
En wat wij later “ziekte” noemen,
is misschien slechts
een te fijn afgestemde antenne
voor de trillingen van verdriet.…
De rivier vertelt verhalen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
307 van een dronken matroos
onderweg naar een ontlading
een vrouw die verdrinkt in haar eigenwaan
mannen die alle kritische noten weerstaan
een vis die eet van een oude banaan
bruine ruimte stroomt vol met domme dwazen
in verdachte omstandigheden op hobbelpaarden
laakbaar amusement viert hoogtij in de speeltuin
van het ijverige leven, de schaduw…
Ontwaken uit de mist
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
320 Een stem in mijn hoofd
vervulde ooit de ruimte met lente,
maar werd drukkend –
één woord: mislukkeling,
golvend door de dagen als een schaduw.
Ontwaken in een lijf
dat niet meer van mij was,
koffie smaakt naar bitter en kruidig
maar kon mijn hart niet bereiken.
Kinderen glimlachten –
de zon scheen onbewogen voorbij.…
Kom terug
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
383 dat door een prisma treedt
maar kom terug
verwens me tot de vele sterren,
die hun naam zijn vergeten
verduister me als een maan,
die haar glans niet wil verliezen
maar kom terug
verjaag me als echo's,
die te lang hebben gezweefd
laat me trillen onder het gewicht,
van jouw onverbiddelijke gemis
maar kom terug
chanteer me met je schaduw…
De smalle marge
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
207 De daad staat vast, zij draagt haar eigen gewicht,
twee levens stil in schaduw weggegleden.
Geen woord dat wat gebeurde echt verlicht,
de wet verlangt rekenschap en reden.
Waar bloed de aarde raakt, daar spreekt het feit:
een grens overschreden, onomkeerbaar.…
Onzichtbaar maar onlosmakelijk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
205 Niet de zachte echo
van een stem die nooit verstomt,
niet de schaduw van een ouder
die meeloopt in het hart.
Soms verschijnt die verbinding
in vormen die we niet begrijpen:
in gedrag dat schuurt,
in keuzes die pijn doen,
in een stille poging om te zeggen:
zie mij,
ik hoor ergens bij.…
Echo in leeg huis
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
186 Maar als de zon zakt en de nacht wordt te groot,
of wanneer ik weer poets in de schaduw van mijn nood.
Dan voelt jouw gemis als een ijzige druk,
een haperend deel van het oude geluk.
Ik zoek naar de tranen, naar een breekpunt, een vloed,
naar de zachtheid van huilen dat soms zo goed doet.…
Voor de afbraak
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
223 De horizon schoof open
landen werden bereikbaar
mogelijkheden
vermenigvuldigden zich
als deuren zonder einde
Maar overal kunnen komen
bleek ook een val
Ik liep verder
dan mijn schaduw,
waagde mij aan de verte
richtte mijn blik op het raken
op het bereiken,
op alles wat nog buiten mij lag
En juist daarin
ging iets verloren
Want…
Wegkijkende ogen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
231 Het wegkijken kent een diepe kracht,
een schaduw zwijgend zacht.
Geen deur die sluit met hoorbaar geluid,
maar een mens die langzaam uit beeld verdwijnt.
Daar groeit de afstand, ongezien,
tussen wat was en wat had kunnen zijn.
Een ruimte zonder brug of spoor,
een oever zonder overkant ervoor.…
Vlinderdans
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
241 Ze cirkelen tussen zon en
schaduw, een spel van kleuren en lichte
aanrakingen, waar elke gracieuze, zwevende beweging
een geheim fluistert, en ik voel hoe subtiele harmonie zich ontvouwt.…
De weegschaal van Lessius
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
160 Zo leef ik in de schaduw van zijn streng citaat:
buigend naar het sobere, gezonde licht,
terwijl mijn hand nog naar de weelde reikt.…
Bloemen op het dressoir
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
136 Ik herinner me hoe jij altijd sprak in Grote Woorden,
met hoofdletters die zwaar in de kamer hingen,
terwijl ik eromheen gleed als een schaduw,
een soort taalkundige assistent die probeerde
om de substantie van jouw betoog bij te benen.
Vandaag voelt zelfs het wegen van een lidwoord te zwaar.…
Dode man in Amsturia
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
5 De schaduw groeit, de ochtend wacht,
de straten vegen glad hun spoor,
de stad slikt hem geruisloos door.
Geen steen die later naar hem vraagt,
geen klok die voor zijn afscheid slaat,
terwijl de stoet door nevels gaat.
Het is nu donker, ondenkbaar licht
de draagplank buigt onder zijn gewicht
hij moet op weg, steeds onderweg.…
Schreeuwen in fluistering
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
246 1.Soms
Soms wil ik mijn schedel breken.
Gedachten laten verdwalen,
langs monsters en demonen.
Ze lachen naar me.
Soms kan ik niet meer roepen.
Dan lig ik daar, starend naar het witte plafond.
Omdraaien lukt niet – geklemd
tussen mezelf en hem.
Soms roep ik,
maar waarom?
Zonder iets. Zonder iemand.
Alleen dat witte plafond.
2…
Jo Hollander
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
531 zet zich vast
Aan lege magen en flarden van dagen
Waar bloed verschijnt op wrang bijtende lippen
Op klippen van trots
Met stug gebogen rug gebroken gelopen op rots
Met verwijtende woorden gesproken
Een gebroken wenen op de baren gevaren
In eenzaamheid gedragen zocht ik mijn schaduw
Die zich verlijmde aan flarden van het grage
Toen ik mezelf…
De zon...belicht
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.030 Uit een hete streek
Vloeit de straling
Een lange golflente
Een voorteken van zonnestorm
Verborgen details moeten gemeten
De vlam bereikt een hoogtepunt
Barst hard en heftig uit
In klonten gas dat broeit
Als wolken boven een bevlekt oppervlak
Wisselend van klaarte en vorm
In de corona zitten gaten van bijna schaduw
Een lijnenspel dat schoof…
Een roos is het leven
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
981 Dit is donker, een schaduw een overlapping en een scheiding.
Licht is het binnenste, dit is mijn ware ik.
Vol bloed, leven en verlangen,
Mijn verwarringen en mijn dromen,
Mijn lust en mijn ziel,
Mijn geest en mijn verleden.
Mijn knop kan ook bloeien zo voel ik me bij haar,
Jij laat mijn binnenste krimpen.…
De dieren
poëzie
4.0 met 87 stemmen
18.903 De landman gaat, nu de avond is gevallen,
En de arbeid slaapt, voor 't laatst zijn hoeve rond;
Hij keurt het werk der knechts in schuur en stallen,
En als zijn schaduw volgt hem trouw de hond.…
stervensuur
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
1.931 de toegeregen draperie
haar stille wake aan bij 't luwen van de avondwind
op 't slotaccoord, plaagstoot van de speelse rukwind, die
haar snelle aftocht blaast
voltooit een zwatelend blad zijn pronte pirouette
zijgt dan blozend neer, naakt
tussen eender najaarslover
schikt zich moegestreden op het vochtig kussen
strooit haar miniscule schaduw…