5775 resultaten.
De boven- en ondergrens
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
254 Tussen hemel en aarde spant zich een stille lijn,
een koord waarop de mens zijn dagen weeft.
Het geloof tilt onze blik omhoog,
naar waar het licht de maat van goedheid geeft.
De wet staat lager, stevig in de grond,
een grens die waakt wanneer wij wankelen.…
Groter dan stilte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
421 Daar, in dat stille groeien,
wist ik dat sommige dingen
niet geboren worden uit geluid,
maar uit het ontbreken ervan,
en dat ze juist daarom
zo onmiskenbaar leven.…
Tussen Weten en Vergeten
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
253 De mens
draagt kennis als een wond
niet het vallen breekt hem,
maar het besef
dat hij valt
terwijl hij kijkt
hij weet
dat is zijn eerste eenzaamheid
dus bouwt hij kamers
van geluid, lichamen, dagen,
legt dekens over gedachten,
drinkt tijd in kleine slokken
noemt afleiding leven
maar onder alles
blijft het stille mechaniek draaien…
Kippenvel
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
233 Kippenvel trof mij
toen ik de hoogten aanraakte met mijn blik
De lucht lag open als een belofte,
maar onder mijn voeten
spande de diepte haar stille mond
Mijn huid wist het eerder dan mijn denken
De afgrond schoof langs mijn wimpers,
zelfs door de verf heen,
alsof niets zich laat verhullen
wanneer het vallen dichtbij komt
Er werd standvastigheid…
Wat bomen dragen
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
137 Oude bomen staan
valt een blad zonder geluid
de aarde luistert
In het stille opstaan
van een stam voel ik hoe een oude
rust zich verzamelt. Een beweging die niets vraagt
en toch draagt, alsof de aarde zelf een hand op mijn schouder legt.
Onder het bladerdak,
waar gefilterd licht valt, wordt elke
schaduw een zachte herinnering.…
De kleur die blijft
netgedicht
2.5 met 23 stemmen
122 Rode roos op graf
een laatste stille groet
liefde blijft over
Op koude steen ligt
ze in alle eenvoud neer, alsof de
stilte zelf haar plaats heeft uitgekozen. Geen
stem verbreekt de ruimte, toch spreekt ze zonder woorden.
Ze draagt meer dan kleur
tegen het grijs van deze dag, meer dan
schoonheid die een vluchtige blik raakt.…
De prachtige nazomer
hartenkreet
3.0 met 13 stemmen
77 Late nazomer
warmte blijft in stille lucht
één blad laat zich gaan
In de zachte warmte
die nog licht op mijn huid rust,
ontvouwt zich een ruimte tussen licht en stilte,
waar een oude spanning wegvloeit in de adem van de dag.…
EEUWIG LANDSCHAP
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
95 De vogels zwijgen boven 't stille land,
de rivier weerspiegelt hemel, dorp en licht.
De avond raakt de wereld met haar hand
en legt haar stilte op mijn gezicht.
Is dit het leven, of een droom die leeft,
een vlam die brandt en toch niet sterven wil?
Een hart dat naar het eeuwige toe streeft
en in zijn verlangen even stilvalt.…
De dronken denkers
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
587 Daar slaat de rauwe lelijkheid haar klauw,
zij spuugt haar gal op doctrines en wetten;
de dode ernst verandert snel in stille rouw,
geen wijsgeer kan zijn broze logica redden.…
Het regent zonnestralen
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
66 Niet met haast, niet met verklaren,
niet met alles wat nog moet -
maar met het kleine, stille wonder
dat een nieuwe dag begroet.
En even lijkt het:
alles mag er zijn,
de schaduw en het schijnen,
het alleen en het samenzijn.…
Levensboom - de stilte die mijn gevoelige ziel omarmt
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
100 Van de eerste ochtend tot de stille nacht
ben je een toevluchtsoord voor mijn gevoelige ziel.
Onder je brede kruin verstilt de wereld,
en vind ik rust in alles wat je uitstraalt.
Je stam draagt de sporen van generaties,
waar kwetsbaarheid en kracht elkaar ontmoeten.…
Herfstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
149 En tussen al die stille dingen
krijgt ook de tijd een zacht gezicht.
Hier mag je even niets verklaren,
geen antwoord weten, niets verstaan.
Alleen de warmte op je wangen,
alleen maar kijken - en bestaan.…
als de windt gaet ligghen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
174 straffe storme oft dreighende waterval
ontmoeten wij in de schaduwe van ons bestaen
sy spreken van onse broosheyt ende verval
al wat tijdelijck is
raeckt eens uyt het ghesicht
dies hoede men sich voor ’t vergaen
van ’t geen achter verholen diepte ligt
’t is de tijdt
die ons tot inzicht dwinght
jae seker
sy reckt sich als een stille…
Onder het zonnezeil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
31 Het is stille als alles scheidt. Hij gaat links de hond weifelt stil middernacht alsof blind door het lege huis. De kat denkt rustig, vangt eerder een mot of bromvlieg en wast haar poten terwijl de tijdworm bijt.
Leegte droomt. Een muis glijdt over stof naar de open deur, de landstreek des doods middag grauw als nacht.…
De stem die blijft
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
19 De tijden wisselen, de wereld jaagt voorbij,
en veel veranderde sinds die herinnering;
toen het geluid verstomde in de wrede rij,
en angst bezit nam van de stille kring.…
Mijn lief is als de rode roos
poëzie
3.8 met 24 stemmen
4.922 As fair art thou, my bonie lass,
So deep in luve am I;
And I will luve thee still, my dear,
Till a' the seas gang dry.
Till a' the seas gang dry, my dear,
And the rocks melt wi' the sun;
And I will luve thee still, my dear,
While the sands o' life shall run.
And fare-thee-weel, my only Luve!
And fare-thee-weel, a while!…
Jij bent overal.
hartenkreet
4.0 met 25 stemmen
2.487 Als ik naar de sterren kijk zie ik jou,
jij mijn licht in de duisternis.
Als ik naar een vlammetje kijk van een brandende kaars,
dan denk ik aan het vuur dat woedt in mijn hart.
Zelfs als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik jou,
want jij bent gewoon overal.…
het licht van de dood
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
1.416 rede gekloofd
bezondig ik me nu aan een gebod
dat dwingt tot hopen
misken ik het uitgestippeld lot
dat ook mij doet nopen
vast te klampen aan de lopende band
met een tedere liefde voor ogen
of de lusten van een ver verwijderd strand
waar de hemel wordt voorgelogen
het licht van het leven
toont zich op zijn best
daar waar in duisternis…
Ommekeer
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.218 Uitersten, ver of dichtbij
laten alles in het midden
zo ontstaat de mistvallei
waar stil de wijze uilen bidden
de duisternis gebruiken zij
om plooien in het licht te vinden
wild zigzaggen zij door tijd
waar al die helder zien verblinden
het verleden van de spijt
zal heden met berouw verslinden
pas wanneer de klok gaat preken
en de kerk…
lichtvanger (voor V)
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
553 gloeien de velden warm op
de boomtoppen stralen zilver
de maan, een kleine sikkel
helder genoeg om de nevel boven de bergen op te lichten
de nacht, levendiger en kleurrijker dan de dag
we vallen van het domker in het licht
voorbij de paarse velden en de groene lucht
de nacht hult zich in hallucinerende kleuren en hels kabaal
de vallende duisternis…
Genesis (of hoe je op verhaal kan komen)
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
573 Stil, Israël vertelt een verhaal
aan de oever van Babels stromen
ze huilt en denkt, hoe zijn we allemaal
hier in ballingschap gekomen
is god nog bij ons deze dagen
nu alles weer woest en ledig is
uitlandig zijn we vol met vragen
een godvergeten duisternis
luister haar krachtig credo klinkt
over de maker van al wat leeft
dit scheppingslied…
GROTE LIEFDE
hartenkreet
1.8 met 9 stemmen
1.147 verklaart
aanwezig te zijn
een late bosbes schrompelt weg
prikkeldraad houdt ons volijverig tegen
ook gewezen op beperktheid
in de vrije natuur
hier liggen remmingen begraven
door jouw spitten
zullen valkuilen ontstaan
voor de meesten zullen ze verborgen blijven
ondanks geopende ogen
versperren gapende wonden de weg
die door de duisternis…
Lichtengel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
492 Immers, duisternis lag op de vloed,
onze zielen waren in nood en God
zocht ons in die eenzame nachten.
Nog steeds gaat het ons niet goed,
wij ontvluchten de waarheid van ons lot
en het nu kan maar ten dele verzachten
wat onze oorsprong zo duidelijk begreep.…
Automutilatie hulp?
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
898 Mijn hart doet pijn, ik heb verdriet
evenwel blijven mij de ogen droog
huilen, ach, dat kan ik al lang niet
en ik ben moe van die psycholoog
Hij zeurt enkel maar aan mijn kop
over wat me destijds overkomen is
Hij vindt dat ik altijd alles verstop
maar tast zoals ik, in de duisternis
Wat is nu ‘t nut jezelf pijn te doen
vraagt hij plots…
Deel III: De terugkeer van de koning
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
659 zijn licht weerkaatst
is eerst verwoed en dan verdwaasd
Men dacht geweld te vrezen
gruw’lijk ondergang te lezen
Nog rukken op de ruiters, het volk is reeds verdeeld
want volgens de geschriften vergeten en vergeeld
zou in het jaar van Gouden Aar een bond worden gesloten
het Ochtend-dal tot Koninkrijk der Vriendschap aangesloten
Deez’ duisternis…
Strafwerk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.000 Die kou, die duisternis!
Soms ging ook dat nog mis.
Dan wachtte mij de strop
van urenlang nablijven
en strafwerkregels schrijven.
Maar ’t strafwerk viel mij licht.
Ik schreef dan een gedicht,
vaak van klassieke snit,
woorden strak in ’t gelid,
over. Ovidius,
of zelfs Vergilius.
Mijn klankkast resoneerde
van alles wat ik leerde.…
Prinses van gouden woorden
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
1.967 illusie
voorbij de distelende paden
en de knarsende strijd om het bestaan
Wij zien haar gaan, met haar pen in de aanslag
- prinses van gouden woorden -
Zij schrijft de huiver in geblakerde handen
over het verspilde bloed:
“ De dood heeft kleine lijkjes gegeten van de muren van Jericho
En ogen die getuigen konden, overgoten met duisternis…
Het geluid van de stilte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.300 Luister duisternis, mijn vriend,
waaraan heb ik het verdiend
dat ik telkens in mijn dromen
dezelfde angst moet tegenkomen?
En het visioen dat mij bedreigt
en ik iedere nacht weer verwacht
met het geluid van stilte.…
Reisangst
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 internet
In die zin is hij een chique Neanderthaler
die beukt zolang hij beuken kan
die 's nachts jankt als een dolle wolf
omdat niemand hem bereiken kan
woelt hij troosteloos in zijn stenen bed
zijn waterbed is een bloedbed wat niemand weet
hij leest tot diep in de nacht oude verhalen
uit griezelige boeken die bijna vergaan
in de duisternis…
Gedenk mij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Wanneer de duisternis van het bestaan
worstelt met het licht om voort te gaan;
dan gedenk mij.
Gedenk dat wat voortleeft in het licht
uit het leven een geschenk is,
dat verzuimd werd voordien te geven.
Gedenk dan dat ik nimmer voorgoed zal
zijn weggegaan; gedenk mij in het gemis
in jouw bestaan.…