Alle inzendingen van wil melker

nog hadden de mensen niets in de gaten. de lichte ongesteldheden waren er altijd al en de notoire zeurders daar kon je al lang hele straten mee beleggen maar dit voelde anders dit had te maken met lichaam met huid met je je voelen en dat was gewoon uitermate eng stukjes van je hand lieten los en bewogen van je af en je kon ze ook niet…

zij wist de setting briljant spiegelde de vlakken waarin haar lach steeds opklaarde als zij de aarde raakte om eindeloze energie op te doen in de knieval voor een zoen die uitsteeg boven de zwaartekracht door haar lach…

de gezichten die je in de spiegel aan blijven staren tot je samen een energie punt bereikt maar dat sluit meteen ook het contact en dus geen communicatie en voor zover ik weet is er nooit een follow up geweest toch roept dit buiten de orde meemaken exceptionele diep voelende ervaringen in mij op en gevoeligheden voor dit soort…

de taal van ons hart deel 2 van ik kende ze niet zij hebben zich laten zien iedereen was erbij toen het tuig deed wat ze eigenlijk al hun hele leven hadden willen doen chaos en rotzooi angst zaaien en zover gaan dat de dood al op de hoek staat te wachten met zijn altijd killende grijns ja dat zijn ze de mensen die wij niet…

zij wilde zijn blik niet kruisen omdat in die ogen vele demonen huizen die ongeregeld grut als zieke gedachten over foltering en moord koesteren na rü"cksichloos verkrachten er huisde daar geen noblesse oblies slechts pijnen die in herhaling alle onmenselijkheid door dezelfde geesten toegebracht werden met genadeloos…

wij letten er niet op als wij ongemerkt substantieel contact maken met passerende niet geziene die de mensen vaak ongemerkt raken en eren zonder direct verbinding te maken of anderszins te communiceren het schijnt veel vaker voor te komen dan wij ooit dachten velen vinden dit raken normaal zoals met overledenen en ook…

de korrel zand en de eerste sneeuwvlok lachen elkaar uit in een snel ontmoeten komt de vlok niet verder dan wat wat vluchtige kristallijne groeten want het zand heeft hem uiterst snel weer weggebrand nog is het strand een zomers relikwie omspoeld met een heerlijk wit gekuifde zingende zee…

Vastigheid we stapten stevig door en toch begonnen de bergen ons op te nemen iedere stap bracht ons dichterbij het rots massief het voelde niet dat wij nader kwamen maar onze inspanning gaf geen afstand aan wij leken dansend naar boven te gaan maar ook wisten wij dat het lichte in je hoofd en de kortademigheid een tijdelijk…

scheppers hemels bloemenparadijs ze strekken de stelen in het verbloemen van groen ooit was de knol getransformeerd tot dure bol na het samengaan van aparte genen geen opzet maar gewoon onder gods oog werd even nog een nieuwe trits erbij gelegd de kweker was blij maar vergeet nooit hoe haar handen de knol gekoesterd…

ik had al vaker het gevoel dat als ik langs jouw gezicht naar de horizon keek ik inkijk had op de directe nabijheid vaag de grote lijnen van de toekomst kon lezen die langs jouw profiel geëtst bleken in een redelijk snel ontluikende materialisatie van wat komen gaat en nog verschijnen grote sculpturen in verbondenheid ook van…

het was warm en ik aan de wandel maar was moe zag een oude tak met versleten plekken wist dat ook daar mensen hadden gezeten om even niet te bewegen vallende bladeren ritselden muziek waar je heerlijk ontspannen van werd tot ik iets op dit tableau zag verschieten dat te klein en te snel was om menselijk te zijn en bovendien…

hun eigen krachten zij hebben met elkaar gesproken hun eigen krachten gevoeld en angsten gebroken de bron van energie ontdekt waar uit ieder kan putten geen stelletje bange trutten maar meiden die weten wat samen betekend hoe je krachten kunt benutten met je ogen handen en stem zo dat de aanvallers gaan twijfelen omdat zij de…

zij hebben ons in de steek gelaten willen niet eens meer met elkaar praten en geld teruggeven omdat ze niks presteerden ach dat moeten zij nog als kinderen leren ik hekel niemand maar als je deze job als bestuurder accepteer ga dan op bus of tram anders komen er beslist nog echte ongelukken van dus geen gezeur aan de arbeidssleur…

mag ik een klein stukje van die warme hand van jou als we samen kijken naar de horizon om onze ogen te laten rusten van die blikken vol schittering en onze warm beladen reflecties naar elkaar ik had je hand al gepakt voordat ik hem zag zoeken naar zijn al even grote steun en toeverlaat in samen stromen warmte en energie naar…

nog groent de zomer het bos en mos in een tweede poging de hemel te raken waar ooit de nadagen hun warmte voor de rijping gaven en in de mooiste kleuren mee bloeiden kenden zij ook de gevaren om kleine stukjes tot een nieuw tweede leven te brengen alleen maar denken aan haar warme lach die maakte dat de nachtvorst nog een…

teer en zacht ruizelen de duizend bladeren hun herfstige kleuren weg van het donkere laatste zomerse groen dat al droog klinkt in het ijle gewieg van de hoogste top vlakbij de hemel waar noten en tonen vaak voor het symfonisch samengaan nog uitgebreid dromen en de wind zijn kunsten laat dirigeren met kleur en ritmiek in de…

als casus de wereld heeft het voorgedaan hoe je met broers zusters en familie om moet gaan want de een zijn brood is de ander zijn dood volgens Kain en Abel van samen is nog geen spat terecht gekomen alleen maar ruzie en de dood is snel tussenbeide gekomen nog voordat dit voorval als casus is genomen de evolutie van goed naar…

Het zou het feest van herkenning kunnen zijn of worden als de glimp van haar vurig oplicht in warme omhelzing of wordt het een uiterst snel verdwijnen uit een ooit beleefd festijn waarbij ondeugd meekeek en deelde omdat vergeten in samen beleven een goed excuus leek daar waar zachte avonden spiegelend drijven op het…

ik heb de rimpels gevolgd naar de plaatsen waar jouw krachten zich hebben geopenbaard voordat de spiermassa de opperhuid ontspande nú lees ik de lijnen die ervaringen hebben getekend en soms zelfs hebben gegrift in frequent aantrekken en ontspannen in de diverse oefenseances van aparte krachttraining toch is het geen verval wel…

ik had bijna vergeten na de fel en veelkleurige zomer de bloemen en planten te verzorgen de stilte was oorverdovend in hun verongelijkt restanten bloeien in de herfstovergang de zorg en schoonmaak is noodzakelijk voor een goed begin van een volgend seizoen en is al het halve werk daarvoor want anders is het een orgie…

ik zag hun huid genapt met kracht en liefde in beweging van en naar elkaar begin en verloop in vlekkeloze landingen in overname en over laten aan elkaar waar cyclisch verbinden elkaar aan begin en eind in pure schoonheid naadloos zullen gaan vinden…

stil trokken zwarte optochten door het land spaarzaam bijgelicht door fakkels die een spoor van rook achter lieten een enkele tromslag maande de groep tot stoppen om samen even de schaarste van toen te consumeren in een latent hongergevoel geen nieuws en herdenkingen waren er altijd al geweest maar de grootte van…

Gezond verstand ik zag haar sluwe blik luwen Voor even brak gezond verstand weer door ze waren hier niet om elkaar af te maken maar wel voor een beter begrip van wederzijdse standpunten die vaak hemelsbreed verschilden van wat gangbaar was en prettig is dat sommige identiek zouden kunnen zijn zij komen uit de horeca…

ik zie de mimiek in het geschreven woord zonder leestekens alleen het hart schreeuwt maar wordt in de herrie niet verstaan pas in de zachte uren als de huidhonger voelbaar is en raken voldoende is om klaar te komen zuchten wij eindelijk onze ingehouden dialoog met een gevoel dat er nog veel meer in had gezeten als wij niet…

nog niet zijn alle geestverruimende stoffen gecatalogiseerd met hun invloed op de markt en hun effect op de geest daarbij uitgaande van gezond zonder onbekend falen en een gemiddelde geestestoestand het standaard onderzoek vraagt wel een aangepaste response in nieuw en aangepast evalueren van termen voor een goede interpretatie…

ik heb mij geen vleugels aangemeten en toch vlieg ik voorbij de horizon om even nog de zon in de zee te zien zakken en om later samen nog een boulevardje en een frietje met veel mayo voor de lekkere trek want het is te gek om zo dicht bij het strand te wonen en er vroeger altijd gespeeld te hebben met als slaapliedje het eeuwig…

ik heb de fragmenten bekeken en de film gedraaid zonder muziek en jouw soepel bewegen daar waar jij de aarde raakt versmelten kracht en energie tot hartstocht in erkennen van geschapen zijn zie de leidraad die is meegegeven aan het leven in de natuur waarbij aan de mens geen hoofdrol is toebedeeld als je de puinhoop…

ik heb een witte roos gevouwen uit blaadjes van vertrouwen die groeiden in mijn handen lang is zij in knop gebleven omdat ik niet wist hoe ik haar mijn liefde en trouw kon geven totdat ik haar in een totaal wanhopig moment kuste en zij wonderwel zacht opende zij bloeit haar hart naar mij gekeerd omdat wij…

bevroren blauw ik heb een witte roos gevouwen uit blaadjes van vertrouwen die groeiden in mijn handen lang is zij in knop gebleven omdat ik niet wist hoe ik haar mijn liefde en trouw kon geven totdat ik haar in een totaal wanhopig moment kuste en zij wonderwel zacht opende zij bloeit haar hart naar mij gekeerd…

het verhaal vertelt wij hebben met woorden gespeeld eerst de letters verzameld toen tot zinnen uit gezeefd wij hebben de titels gewogen iets spannends met wat angst in de ogen dat langer blijft hangen maar niet te lang omdat angst de vrijheid van het lezen beperkt zo heeft ieder zijn deel aan de ademloze groep voorgedragen…

ik ervaarde even het luchtledige toen ik de immens drukke grote vertrekhal betrad zelfs de geur had een buiten aardse nasmaak in de lifestyles die ik hier ontmoette in koffie met een wit hart door behulpzaam personeel met een lach in alle talen van de wereld ik was licht overdonderd dat in die wereld zo nabij ook geleefd…

de probeersels zijn legio en de veranderpot is goed gevuld en toch heeft men geen geduld om de nodige wijzigingen snel door te voeren aardappelen in alle soorten en een ander groente beleid met wisselende vitamines daar kan geen pasta de strijd mee aanbinden ook niet als het gedrenkt is in tomatenrood van de beste kwaliteit…

haar klein dikke vingertjes hadden van nature al een heerlijk hoge pool haar wereld was warm en zacht alleen al de kleuren van haar voorkeuren waren volgepakt met het zachtste epitheel uit het hele bloemenrijk het ultiem dat haar bereikte was al maximaal gedempt in haar kleur haar wereld was een grote glimlach van…

de stilte was geladen met plakkerige spinragdraden een net als spinnenweb met de spin er midden in geen onzichtbare trekdraad die verraadt dat de spin even ander leven eet zoals vliegende soortgenoten die ongenood wat wilden rusten na lange vluchten zij zagen hun gastheer naderen die soepel lege tafeltjes vermeed…

ze werden bezorgd ik kreeg armen vol bloemen om mensen mee te verassen die eerst ongelovig keken de bloemen niet wilden aannemen tot ik zei deze bloemen zijn niet van mij zij groeien en bloeien voor de nieuwe wereld wij dus voor ons samen voor jou en mij…

je kent ze wel mensen die alles hebben gezien en meegemaakt ook dat zo uniek is dat het erover vertellen bijna als zonde wordt ervaren het probleem is dat deze mensen getekend zijn op een deel van hun lichaam dat reflecteert in zichtbare vorm als verbintenis de groep die verbonden is met uniek heeft onderling veel contact…

als jij de tuin binnen kwam dan bogen voorzichtig de langstijlige alsof zij jou even een welkom knikje wilden geven jij zwaaide met een elegante zwier nam ze in ogenschouw zag dat de laatste bui slechts minieme schade had aangebracht de soort was sterk en veerkrachtig ook dieprood was een prachtige blikvanger voor…

jij hebt de massa gevoeld waarmee ook aarde aan jouw massa trekt jouw spieren hebben zich verzet met vliegensvlugge lenige oefeningen waarbij juist het verschil in massa snelheid een extra boost zal geven zo op het oog kost het nauwelijks energie maar in de lichtheid van snel bewegen verliest traagheid in stilte momenten…

ik wilde groter indruk maken met volume en in exorbitante kleuren bekend worden zo zouden wij de zielen van bezoekers kunnen fixeren in een droom die op het wit linnen uiteen spat door een discussie waarvan de heftigheid stukjes op het doek doet belanden zonder het echte handwerk en dat geladen is met emoties die een…

het was moeilijker dan ik dacht de zware pigmenten hadden nog zoveel spirit en kracht dat met frivoliteiten het oplichten geen succes zou worden ook met de wat gedateerde donkere lijst kon ik er geen luchtigheid in krijgen pas na het opfrissen van mijn jeugd perspectieven met geloof hoop en intens warme liefde op niet…

ik heb de de laatste loodzware pigmenten gepakt op het schone palet neer gelegd die met de penselen van het hart op het doek worden gezet waarin het echte leven nog eenmaal uitbundig zullen bloeien los van de aardse afhankelijkheid en de oogsten van ieder jaar laten zien in hun meest kleurrijke vormen en gedurfde variaties…

dat mensen mij zullen eigenen zoals ik dat ook zie gebeuren bij anderen met gemak en een lach met de waarheid in het midden die hand op mijn schouder zou warm moeten zijn maar hij voelt bezitterig dwingend zijn richting uit en juist dat dirigerende roept agressie op want dat wil ik zelf bepalen bij wie ik wil horen en met…

zij waren niet onvriendelijk maar eigenlijk heel gewoon een tikje ouderwets in kleding en zich onder de mensen begevend gedateerd uit vroeger tijd zo ook hun opvattingen en de commentaren die zij gaven over het landschap der poëzie dat zij aantroffen met tal voorschriften en eisen niet het pad van gekleurde oogst in…

als kind heb jij al met de aarde gesproken je vingers hebben haar straling gevoeld en haar boodschap was niet mis te verstaan rust en onmetelijke massa blijkt soms het verkeerde fundament te zijn met losse onderdelen op een natte al lang glijdende ondergrond jij hebt dat als kind ervaren en leert nu de mensen om…

jij hebt dat als klein kind al ervaren hebt de rotsmassa's gezien en er contact mee gezocht in zien en voelen kon het levensgevaar vanuit diverse hoeken bekijken en jij had al als kind die speciale neus ervoor vandaar jouw Fit Line waarbij je alles vanuit een andere hoek gaat bekijken en een geheime wereld ontdekt met…

klein maar o zo nieuwsgierig jij hebt al vroeg met jouw souplesse achter de spiegel kunnen kijken na tijden doorzettend oefenen is het jou gelukt om heel dichtbij het verdwijnpunt te komen dat volgens de overleveringen naar het middelpunt van de aarde reikt en daar haar E=MCkwadraat macht op bescheiden wijze uitoefent…

weer zijn we bezig de mooie dingen uit het verleden nu al te verdelen voordat het zijn echte waarde heeft laten zien opgediend in een bak vol kritiek liggen de losse gedachten gezegden en opvattingen als amputaties naast de al overleden normen en waarden uit een tijdperk dat zij nog een hecht fundament waren als draagvlak…

ik was even beland in een wereld zonder contact geen ogen die spraken wel een donkere stem in een vreemde taal zonder gezichtsmimiek en geen duidelijk lichaam expressie het samen verstaan in emoties en lichaams- expressie zonder referenties en steun van de tijd uit een bijpassende wereld het leek en bleef gevoelsmatig heel…

zacht zong het geluid de stilte van het universum nog altijd op zoek naar de echo's van zijn bestaan zij zijn zonder afscheid te nemen de wijde wereld ingegaan en met eigen snelheid en zijn de maan in haar momentum gepasseerd niet in haar aantrekkingskracht gevangen en blijven hangen omdat die ene echo net voldoende snelheid…

heerlijk je overleefgezicht te zien gesluierd met lang blond bekroond met een speelse sensuele mond die zachtjes kan delegeren en geen onkunde om ze te temmen hún stemmen waren met teveel tegelijk een bruisende waterval van jeugdig enthousiasme waar nu de vloed rustig murmelt beschrijven vingers onder leiding van een AI…

jij had een schat aan bloemen in je hand die jij de artiesten wilde geven omdat zij de ziel van het leven de feeërieke geur hebben gegeven van het paradijs kom snel jij hebt ze uitgezocht horend bij hun stukjes leven als deel van de groep in creatieve synthese…

in de vroege ochtend dromenmist van de lage weilanden staan zwart en wit te herkauwen het natte gras dat nog aan de vraatzucht was ontkomen en het te jong piepgroen wacht nog een zomerdag om het met parelend door de nacht gekoelde dauw als ochtenddrank in alle rust te consumeren…

ik zag hoe uren zich stapelden naar soorten en soms nog levend in doorgaande tijd stukjes die gecoupeerd waren lagen verspreid hun beelden waren de aansluiting totaal kwijt ook het archiveren heeft gefaald er was niets van de opnames in woord en beeld nog terug te vinden en juist dit experiment had met veel knappe…

jij sust alsof zij met liefde worden gekust de stekels van agressie zijn weer gladgestreken door kozende handen die veel van het onderhuidse weten toch zijn het jouw ogen die signalen registreren het uit de toon vallen van toch even stiekem proberen met een nietszeggend gebaar knalt en ploft chaos daar…

je bent klein maar groot genoeg om alle warmte en succes terug te geven aan de mensen die voor jouw geweldige prestaties een warm en lang applaus geven in gecomprimeerde lieve emoties het is een spel van jou en je publiek in een echte give and go dat grote hoogte bereikt steeds geestdriftiger en verslavend is in de gegeven actie…

ik ben de tijdelijkheid van het aardse beu waar zij met hart en ziel onze sferen laten functioneren doet de ander nonchalant en laat ons de wonden van de aanslagen door de solitairen op ons leefmilieu verbinden terwijl de daders op het kerkhof hun zonden belijden zonder berouw omdat zij vol driften en zonder zorg en bekommernis…

wij zijn zo druk met verbindingen leggen omdat het netwerk de minste moeite kost en snel resultaat zal geven maar hebben we dan ook iets van kwaliteit en snelheid zoals het snelle lichaamseigen elektrische en hormonale als wisselnet met neurale circuits als ondersteuning zeker om in te zetten in nood en complexe situaties zoals rampen…

wij zijn zo druk met verbindingen leggen omdat het netwerk de minste moeite kost en snel resultaat zal geven maar hebben we dan ook iets van kwaliteit en snelheid zoals het snelle lichaamseigen elektrische en hormonale als wisselnet met neurale circuits als ondersteuning zeker om in te zetten in nood en complexe situaties zoals…

jij trippelde vederlicht de trap af de atmosfeer verdichtte zijn karma rolde zijn warme kanten alle richtingen uit ter aanraking en jij straalde een en al in de liefkoosmode jij aaide streelde de aarde met handen en hart woordloos naar een intens warme nabijheid van liefde het is die eenheid die in samen gaan meerwaarde…

jij trippelde vederlicht de trap af de atmosfeer verdichtte zijn karma rolde zijn warme kanten alle richtingen uit ter aanraking en jij straalde een en al in de liefkoosmode jij aaide streelde de aarde met handen en hart woordloos naar een intens warme nabijheid van liefde het is die eenheid die in samen gaan meerwaarde…

met lange witte wenkende immense slierten boven het is juist de stilte in die het het voor ons aantrekkelijk maakt voor even geen aandacht besteden aan mensen die daarom schreeuwen en veel geld bieden om die aandacht naar het middelpunt van de wereld brengen…

strak lag de plas tussen de bergen als spiegel van de nacht bij een rimpelende opkomende maan de wind strijkt geen golven die verborgen zijn onder keiharde rots schuren wel de kusten met afkalvende kussen pas met een strand waar boten meren en mensen zwemmen kunnen zij hun investeringen met rendement veilig stellen…

mag ik tachtig worden zonder dat alle ziektes van dementie tot kindsheid mij in al die jaren nagedragen en vergelijkenderwijs kijken hoever ik ben voor ze daar echt werk van maken natuurlijk met het oog op mijn welzijn en hoe lang ook zij daar nog mee zouden moeten leven want ja regeren is en blijft vooruit kijken en dan het liefs dichtbij…

mag ik tachtig worden zonder dat alle ziektes van dementie tot kindsheid mij in al die jaren nagedragen en vergelijkenderwijs kijken hoever ik ben voor ze daar echt werk van maken natuurlijk met het oog op mijn welzijn en hoe lang ook zij daar nog mee zouden moeten leven want ja regeren is en blijft vooruit kijken en dan het…

ik heb de schaduwen van duizenden mensen voorbij zien flitsen zonder hoofdletters of opvallend stukjes identiteit waar zelfs de kleuren mengen zonder enige personality heel af en toe flitst er iets markants voorbij in de lay-out van pijn liefde en verdriet een view met een opkomende zon wit rijpende vorst aan de grond…

ik heb ze nog even uit het zicht gezet gedachten waarmee je nog steeds niet uit de weg kunt waar aan stukjes schuld en boete kleven over zaken die door geen van de twee partijen zijn te vergeven of mogelijk zijn te vergeten ook al is de rode draad van aanwezigheid soms duidelijk zichtbaar in vaak pijnlijke en duidelijke…

ik heb de schaduwen van duizenden mensen voorbij zien flitsen zonder hoofdletters of opvallend stukjes identiteit waar zelfs de kleuren mengen zonder enige personality heel af en toe flitst er iets markants voorbij in de lay-out van pijn liefde en verdriet een view met een opkomende zon wit rijpende vorst aan de…

je lach haalde de scherpste medeklinkers uit je woorden terwijl klinkers de melodie van je tekst zacht uitrolden met de stemming van je album die met uitvoeringen uit de diverse hotspots het hemelse van de geplaveide weg was wil melker…

ik zag dat kleuren zich mengden composities veranderden hun touche het waren niet de vele changementen maar het was immer nooit goed genoeg het nieuwe siergewas van ontevredenheid had het boeket maar even opgeluisterd meteen begon het achterbakse gefluister vol kritiek zonder zichtbare ogen en bekende stem…

zij had zich voorzichtig losgewerkt van de aarde die voor haar de kweek van haar talent zou worden huid aan huid in samen delen dan de eenling in alles deelzijn van en toch het eigene in veilige afscherming van de middelmaat want zij heeft al gekeken met de ogen van het universum en de immense macht en kracht van het heelal…

ze spiegelden in vlaagjes wind het handwerk van vermoeide ogen aan lange tafels in een grote zaal met muren en ramen en voor ieder een eigen plek met rasters draad en bespanningen tal van kleuren in vele modellen ondergrond en de diverse afkantingen gezichten in een rustige concentratie op de vloer het rustige spel van mens…

ik zag je hand met de nog warme koestering van mijn wang in jouw palm jij bent heel dichtbij geweest hebt diep in mijn ogen gekeken mijn geest gevoeld nog heb ik jou de wegen niet verteld die jij met zachtheid en liefde kunt volgen de kleine bordjes ik heb je lief die schitterend bloeiend langs de wegen staan intuïtief…

nog zijn de handen los niet geheel gevuld met de mooiste bloemen het paadje was al in gebruik om ze voorzichtig te plukken en bij elkaar te zoeken na het formeren van twee veldboeketten kwam de plaid met zijn eigen plek want niet iedere stad of dorp had een blinde vlek met een private stek uit de regen en wind vaak hebben…

je trippelde als blonde lichtgewicht de trap op en af neusje scherpte al de hoge lucht armen als steunvlucht in een lieftallig toucheren van de leuning in de afdaling het tikke tak van de hoge hak gaf het ritme een vleugje jeugdigheid dat ondeugd weerkaatste naar het donkerste deel van je ogen toen jij van boven naar beneden…

je trippelde als blonde lichtgewicht de trap op en af neusje scherpte al de hoge lucht armen als steunvlucht in een lieftallig toucheren van de leuning in de afdaling het tikke tak van de hoge hak gaf het ritme een vleugje jeugdigheid dat ondeugd weerkaatste naar het donkerste deel van je ogen toen jij van boven naar beneden…

wij zijn de mannetjes met lange baarden al voorbij zelfs van de paddenstoelen huisjes zijn er soms nog maar enkelen vrij de groteren zijn voor de heksen en hun bezempartij want als zij op verkenning gaan moet het luchtruim vrij zijn zo af en toe houden zij sessies op de oevers van het meer als lichtjes op water dwalen…

het zijn blokjes tekst die ik op spanning heb gebracht met diverse emoties uit de dagelijkse werkelijkheid miljarden mensen hebben met hun leven letters woorden en zinnen aangedragen waarbij gevoelens in het bestaan het sociaal samengaan in verbindingen spannend kleuren want hoe de mensen elkaar te na staan is al lang niet…

jij stond erbij als oceaan van stilte terwijl de mooiste koralen hun nieuwe kleuren zongen in een totaal onverwachte revival van groei en vernieuwende bloei uit jouw warme creatie jij met de goddelijke lach en bron van creatie die ook nog de snelheid van de corona besmetting bijna evenaarde en ook met de ernstigste uitwassen…

het zijn blokjes tekst die ik op spanning heb gebracht met diverse emoties uit de dagelijkse werkelijkheid miljarden mensen hebben met hun leven letters woorden en zinnen aangedragen waarbij gevoelens in het bestaan het sociaal samengaan in verbindingen spannend kleuren want hoe de mensen elkaar te na staan is al lang niet meer…

ze zijn verdwenen in de nostalgie van de kinderspelen die op straat en in de tuinen nieuw leven bracht totdat de straat lantaarns aangingen en het eten op de tafel werd gezet alles precies op klokke zes toen ook een kort onverstaanbaar gebed en dan begon het gekibbel weer als vast punt op de agdenda ook toen net als de…

ik heb je vele gezichten in mijn hand met aan de bovenkant je ogen jouw spiegel van de ziel die dieper kijkt als ik je bijlicht met het geluid van mijn stem die vragend al de paden gaat die jij mij wijst in mijn totale ondergrondse onervarenheid want waar talen langs elkaar schuren en tegen muren botsen in een verkeerde…

nog zijn de handen los niet geheel gevuld met de mooiste bloemen het paadje was al in gebruik om ze voorzichtig te plukken en bij elkaar te zoeken na het formeren van twee veldboeketten kwam de plaid met zijn eigen plek want niet iedere stad of dorp had een droog prieeltje met een private stek uit de regen en winden…

de straat was leeg ik liep langs de huizen veegde langs muren om mensen te voelen als buren keek door hun ruiten naar wat zij zagen als buiten verstoorde hun stilte en rook angst als vergiftigende aanwezigheid ik wilde schreeuwen en zwaaien naar de intense pijn van het alleen zijn maar er was niemand thuis in…

jij was geen verschijnsel maar creëerde een lach bij het grillige levenspad vol kracht en wijsheid in een subtiel aftastende dialoog lieten wij beiden de pijlen los die wij hadden in koker en op de al gespannen boog niet om de ander uit te schakelen maar om ons het raken nu vrijwel onmogelijk te maken…

jij was geen verschijnsel maar creëerde een lach bij het grillige levenspad vol kracht en wijsheid in een subtiel aftastende dialoog lieten wij beiden de pijlen los die wij hadden in koker en op de al gespannen boog niet om de ander uit te schakelen maar om ons het raken nu vrijwel onmogelijk te maken 10/06…

je wiegde op benen die je jeugd nog niet konden dragen danste met de pas verworven stappen om ons daarna met intens warme vrolijkheid heerlijk toe te lachen want jij hebt doorgezet sneller dan gedacht de wereld veroverd met je meer dan stralende lach bij jou brandde het vuur van ontdekking en ontplooiing nog toen de as…

ik zag haar hand de artistiek lange vingers eindigend in verzorgde nagels subtiel passend bij de ringen aan haar vingers een gift om bij de hand te nemen in een macho duo dat een vederlichte lach bij zich droeg als surprise voor ieder die daar in lichaamstaal om vroeg…

waar kijken genade was van blijdschap in een eindeloze nakijk spoedde het leven zich bijna voorbij de liefde daar hoorde ik zoveel dat die emoties alleen niet in te halen waren vooral als daarbij nog een verte kwam waarin ik mijn liefde zag naderen in behoedzaam dichterbij komen op haar specifieke wijze in lichaamstaal…

waar kijken genade was van blijdschap in een eindeloze nakijk spoedde het leven zich bijna voorbij de liefde daar hoorde ik zoveel dat die emoties alleen niet in te halen waren vooral als daarbij nog een verte kwam waarin ik mijn liefde zag naderen in behoedzaam dichterbij komen op haar specifieke wijze in lichaamstaal…

wij hebben lang geoefend om het lied zonder woorden te zingen in een totale expressie van lichaamstaal waarbij de klinker O als leidraad voor de melodie is genomen omdat het een uiterst gave klinker is die zich ook makkelijk voegt in samenzang en echo's medeklinkers vullen vaak bij toeval een nog lege plaats alsof het zo was…

ik had me de kleine vrijwel onzichtbare storingen in de soepele motoriek eigen gemaakt oorzaak, bron en eventuele remedie veel mensen beschouwen het kleine ongemak als zelf niet te verhelpen het tegendeel blijkt waar te zijn maar enige kennis van eigen lichaam voeding en beweging is wel nodig om het lijf in conditie te houden…

het kleine volkje ze zijn langzaam zichtbaar geworden het kleine volkje van snorren baarden en puntmutsen incidenteel waren er al meldingen dat ze gezien waren aan de randen van het menselijk waarnemen in de bijna stlstaande tijd tussen waken en slapen daar waar gapen de voorbodes zijn van een andere realiteit niemand had er…

je keek mij aan ik stond perplex je ogen braken mij niet maar slaan mij diep onderzoekend gade ik hoorde het zacht fysiek geluid van vele stemmen ver onder de huid die wachtend bij corona horen met hoge koorts jij hebt mij nooit meer losgelaten altijd was er die ogenclaim als lief behoed- en zorgzaam tegen alle gevaar want…

ik wist de wolken klein te krijgen door ze met warme zonnestralen te beschijnen tot het strakste blauw nog nieuw van de intense kou tevoorschijn kwam zonder enige belemmering deed de zon haar ding gaf energie en licht aan de aarde daar waar wij al generaties lang wonen omringd door leven in een eigen biotoop steeds…

ik wist de wolken klein te krijgen door ze met warme zonnestralen te beschijnen tot het strakste blauw nog nieuw van de intense kou tevoorschijn kwam zonder enige belemmering deed de zon haar ding gaf energie en licht aan de aarde daar waar wij al generaties lang wonen omringd door leven in een eigen biotoop steeds…

in haar ogen las ik de voorzichtigheid die ik ook opmerkte in haar lach geen structurele remming maar door de tijd verkregen inzicht en wijsheid die in vertrouwen zijn fundamenten had en waarop hun werkelijkheid was gebouwd er is niets geknakt alleen de ontvangst- ruimte is wat uitgebreid ook daar regeert de moeder van…

ik ben de trap opgelopen nog brengen de bekende geluiden mij boven het zuchten en kraken hijgen om weer bij adem te raken nog altijd wenkt boven de overloop met zijn heerlijk tuinuitzicht op het water van de poldersloot waar seizoenen zich herhalen en zomers soms falen in het voldoen aan het menselijk verwachten want…

ik zag je ogen twinkelen kijken naar je friemelende vingers in de half open bak die in onbekend overleg stilte tot creatie wilden brengen waarbij het kunstwerk voor zichzelf zal gaan spreken nog was er volop geluid in de half omrande ruimte gevuld met een veelheid van allerlei geluiden van buiten naar binnen gehaald door…

weer tochtte de infofilm warm tegen mijn huid het voelde als inbreuk ondanks het feit dat de aankondiging en het feit dat wij ons konden uitzetten om later te updaten vaak bleef ieder stand=bye de overheden stimuleerden wel de vinger op de pols want weten is ook vaak fouten voorkomen die nadelig zijn voor de hele gemeenschap…

het duikt in kleur voor me uit schots en scheef als een van de start al licht aangeschoten schaatsster loom wiegelend en de stevige koude bries van de zee kreeg zij mee langs hoge duinen is het heerlijk struinen met opgestreken vleugels in ornaat alarm altijd vol paraat want de vraat van de meeuwen is ongekend in…

het duikt in kleur voor me uit schots en scheef als een van de start al licht aangeschoten schaatsster loom wiegelend en de stevige koude bries van de zee kreeg zij mee langs hoge duinen is het heerlijk struinen met opgestreken vleugels in ornaat alarm altijd vol paraat want de vraat van de meeuwen is ongekend in…

zacht warm en roze is de huid van je gezicht die zich voegt naar de vingers van mijn hand altijd al een vruchtbaar deel van de speciale verzorging van de vrouw het zijn de lessen die zij erven van hun moeders tekenen met licht en schaduw aanzetten met kleur en verfijnen in contrast dus zoeken naar karakter dat in schoonheid…

wij waren te hebberig in het verdienmodel kregen te weinig kwaliteit en werden bedrogen en belogen op grote schaal zelfs in de farmacie die winst op nummer een zette en de testen in het werkzaam zijn en de kosten baten verhouding waren verre van correct evenals de juiste zorg en medicatie voor de steeds grotere groepen ouderen…

ik heb eindelijk de taal van de vuurvliegen kunnen ontcijferen uit oplichtende accenten en hoge frequenties van het knipperen en kleurveranderen de teksten kunnen ontleden waarbij de woorden vaak onderbelicht zijn in de groeiende reclame en media voeg daarbij de aandacht van exterieur en maatschappij en de dwang om verbintenissen…

zacht en warm draaiden sjaals langs baby's huidje met in de geboortekamer nog de combinatie van geur en muziek sensationeel waren de ontwikkelingen geweest in het gedrag en het reageren van de kleine pukken zij maken in een soort community singing een speels roezemoezig geluid dat als communicatie kan worden aangeduid…

de klas was binnen roezemoesde zachtaardig in golven met een verdwaalde lach en een luide verschrikte hik de koppies klein ogen alert en nieuwsgierig tussen het wit vele kleuren een memorabel beginnerstijdstip tevens is afscheid van anderen zoals huis en thuis nu naar de basisschool die van oudere broers en zusjes al heel…

het is merkwaardig hoe slim en gluiperig de dag naar nacht verandert door zich donker te kleuren terwijl de uren dezelfde value houden ik ben lang meegegaan vroeger opgestaan eerder naar bed gegaan maar ik kwam mezelf weer uitgeslapen tegen heb de strijd opgegeven zit nu aan koffie en brood voor anderen lijkt dit een veeg teken…

familiefeestjes trekken altijd weer de lijnen recht want de maten worden dan genomen groeven en rimpels worden uitgediept en langzaam maar zeker komt eigen waarde weer terug krijgen geven en nemen weer de eigen vertrouwde index helemaal terug zoals het hoort heerlijk is het die waarheid weer te voelen in tegenwoordigheid…

het is merkwaardig hoe slim en gluiperig de dag naar nacht verandert door zich donker te kleuren terwijl de uren dezelfde value houden ik ben lang meegegaan vroeger opgestaan eerder naar bed gegaan maar ik kwam mezelf weer uitgeslapen tegen heb de strijd opgegeven zit nu aan koffie en brood voor anderen lijkt dit een veeg…

het is merkwaardig hoe slim en gluiperig de dag naar nacht verandert door zich donker te kleuren terwijl de uren dezelfde value houden ik ben lang meegegaan vroeger opgestaan eerder naar bed gegaan maar ik kwam mezelf weer uitgeslapen tegen heb de strijd opgegeven zit nu aan koffie en brood voor anderen lijkt dit een veeg…

en ja hoor tis weer dinsdag een geweldige dag om te beginnen..en zeker zoals nu midden in de zomer na een verdwenen lente die nog moet komen.. waar we altijd over hebben lopen dromen zelfs in ons slaapdronken zijn rijkdom is dat.. en buiten wachten de stilstaande files tot jij instapt om dan het landschap in beweging voorbij…

ik hoorde een zachte melodieuse stem zingen in het trappenhuis vaak waren er kinderen aan het spelen bij slecht weer en geen onvertogen woord daar letten de moeders wel op de meisjesstemmen gingen klaar en zuiver soepel met de trappen omhoog in een mij onbekende en toch warm melodische taal met arabische kanttekeningen in een…

ik heb mijn hele leven naar mensen gekeken hun bewegen en communiceren natuurlijk is lichaamstaal de ideale docent als je maar de specifieke zaken juist categoriseert de sport onderscheidt zich vanuit andere diciplines richt zich op prestaties en bindt zo publiek en geld charme en personality is meegenomen in bewondering…

ik zag de kleine reageren toen ik heel voorzichtig haar handje aanraakte maar zij hield af en ik wist waarom het was mijn aftershave die zij rook en wie weet de eerste keer in een mogelijk lange reeks nieuwe sterkere en andere geuren nog even een andere toon wat innemende woorden en een zo mogelijk een lieve zachte blik als markeringspunt…

jij hebt het gezicht van vele attractieve vrouwen en een lach om te stelen laat in je ogen af en toe een blik zien die ooit het hardste staal heeft gebogen en jij hebt juist daar waar de cirkel volmaakt rond lijkt je atractiviteit vergaard waar jij ook verschijnt spreekt lichaamstaal een open uitnodiging is jouw bewegen…

zacht zijn mijn woorden die liefelijke taferelen kleur geven in soms monumentale composities vaak het doek rakend en onbewust ziel gevend met gedurfd openen daarbij het hart toucherend gelukkig zonder schade en pijn waar dan het lieve mij wordt aangeprezen en ik door die lift een stukje meer wordt verheven met mijn lach die…

jij hebt de paden voor mij heel subtiel geeffend met alle creativiteit die jij bezat zoals de knipoog als blijk van elkaar verstaan in lieve emoties die snel doorgroeien naar stevige fundamenten waarop onze relatie ooit zal kunnen staan ook mijn hand heb ik jou als steun gegeven en de vingers hebben met elkaar het oude…

ik heb ze gehoord zoals ieder jaar de stemmen in het ruisen van de wind waar rood- witte kruizen de toon geven van hen die door de oorlog niet meer leven en waar wij nu langs hun symetrie wandelen het is ook ooit hun aarde geweest voordat zij in bloed zweet en tranen de geest gaven voor god en vaderland nu loop ik hier…

ik mantelzorg haar artrose van armen en schouders en let attent op haar angina pectoris ondanks alles lukt leven nog met regelmatig inschikken en lieve dingen die nog tijd en rust geven er zijn zaken die veel dieper gaan ingrijpen in een maatschappelijk bestaan en positie fysieke beperkingen laten geen inspanning toe samenleven…

excellent gezelschap streelzacht voelt je fluwelen huid in het nog warme oranje rode avondlicht je ogen helderen dit schitterend moment met een sprankelende glans die van binnen uit gevoed wordt door liefde in geel en rode vlammen die dansen in een bedje vurig blauw dat al is klaargelegd en voor excellent gezelschap een…

ik zag haar staan in een shot van glanzend witte tanden waar zij de shine van schoonheid aan zou geven haar spiegels zijn omkransd met allerlei soorten penselen borsteltjes en tal van andere functionele werktuigjes die op haar knap gezicht een nog hemelsere lach en verstolen knipoog achter laten…

ik voelde licht frisse tocht die mijn warme lijf zacht streelde zag gordijnen golven op de langzaam wakker wordende wind ik kende de komende rituelen eigenlijk alles wat daar bedacht was en wat wij van plan waren ja het overwinnen van fysieke beperkingen door intimiteit liefde en geduld in een te leren totale overgave wij…

haar ogen dansten te snel verloren hun fixatie als op een innerlijk bevel ik zag dat de rust nabij was want haar kleine overwinningslach had iets opmerkelijks dat haar rust had gebracht wij hebben later onze ontmoeting tegen het licht gehouden jouw rust tekent groen de enige kans tot verbinden met een alles of niets protocol…

het trio heeft mijn stukjes leven gestolen en ze geleefd zoals ik met de mij toegemeten tijd zou willen doen hartfalen.. functie linker gedeelte hart 25% met die 25 procent moet het hele lichaam op een fraaie manier onderhouden worden met door mij gekozen oefeningen uit het bewegingsarsenaal de woede daarover heeft langzaam gestalte…

de genetische tekens en herkenpunten zijn verdwenen in de aandachteeuw waarbij het bekende gelaat in tal van andere modificaties in plaats van de bekende familie trekken is gekomen in de race om de meeste volgers en influenzers jaren geleden heeft de huidttatouage een geweldige vlucht genomen daarom is men begonnen aan het veranderen…

nog heeft zij dat schuchtere het plotselinge groeien naar verblindend bloeien in een richting die lichtvoetig over problemen tippelt en toch adviezen geeft die het leven op een sprankelende manier aanspreekbaar maakt haar lach en ogen verwelkomen jou maken je woorden lichter in hun vlucht naar waarheid en sterken jou naar…

ik zag de wind zijn regendromen tegen de couperamen leeg gooien het geluid verhoogde de warme intimiteit van het drúkke treingebeuren dat in uniform zijn rust leek te vinden wel neemt het respect voor de medemens bij een aantal pasagiers af en de redelijke norm wordt al snel overschreden tolerantie uit een goed stel normen…

je verraste mij in blond passeren zelfs je paardestaart heb ik niet goed kunnen signaleren omdat er zoveel lege dagen in zaten zonder taal of teken met slechts de schaduw van liefde die er ooit was ik was beduusd onverwacht zoveel jou te ontmoeten terwijl mij negeren gangbaar was toch lijkt het rood van de loper weer zichtbaar…

ik zag aan het reikhalzen van de hoofden dat jij binnen was gekomen voelde al snel de warmte die jou omringde die jij uitstraalde de buhne lichtte al op voordat jij haar betrad en de muziek had zijn eigen wijs al aan jou aangepast in een plezierig golvende lach die de zaal voorzichtig verkende zonder dissonanten tegen…

speels en toch elegant kwam je lach van de trap naar beneden waarbij een hand aan de leuning wegens lichte onbezonnenheid op joyeus niveau zonder risico's zij wisten van jouw openheid de wereld weer omvattend met een omhelzing van 24 karaat want zo geef jij ons de gouden glans waarin wij ons hartverwarmend koesteren…

in geschreeuw gegrom van onmacht en pure agressie kwamen de scherpste kanten van het lang kort gehouden volk in erupties naar boven naar de afleider die als mikpunt en oorzaak door de stad werd gevoerd met een doornen kroon en het kruis waar aan hij later opgehangen is nog lijken wij humaner maar in essentie is er niets veranderd…

ik heb ze gelukkig ontmoet mensen die groeten met heel hun hart waarvan de armen en handen je warm omhelzen zo dat je kunt zwelgen in het heerlijk medemenseijk gevoel en jij je weer even verbonden kunt voelen zonder de gebruikelijke rituelen die langzamerhand de overhand lijken te hebben gekregen in een geformaliseerd mogen…

jij was gewoon komen aanwaaien een lichtend straaltje vlakbij hoofd en schouder als je goed keek zag je er niets van maar de vorm werd wel steeds duidelijker evenals het geluid van zijn aanwezige vluchtigheid was ontroerend in een samen met zijn geluid ging aan en uit in een prettig en vertrouwd aanvoelen hij was verdwenen…

zij waren ieder apart naar het graf gekomen om zijn gezicht en lichaam te verschonen met witte doeken de tombe en rotsruimte van de hof van Eeden voelde al zijn aanwezigheid in zijn geschonden huid de vrouwen wisten dat hij er tijdelijk zou zijn de heroiek van lijden en dood en de voorspelling van het feest der verrijzenis…

waar is mijn stad met haar kloppend warme hart dat overslaat en met pulserende energie de avond en nacht extra pracht geeft zeker als de meiden losbollig en hooggehakt op pad gaan dan dan voel ik het losse gruizelsteen eroderen zie in ongebruikte tijd het opgesloten onkruid razendsnel opschieten omdat het vrij wil zijn uitschieter…

de sfeer was verwachtingsvol gespannen licht en donker gemixed met een warme terughoudenheid die privacy bood en toch een open kijk gaf op de mensen die binnen waren als snel vormen zich kringen van gelijkgestemden door begroetingen en groepsbekende omgangsritiuelen als de gekleurde borrels verschijnen zie je de eerste…

zacht en warm klonk het bekende wees welkom boven alle geluiden uit niet overheersend duidelijk maar met een donkere toon die voor mannen heel verleidelijk was en voor vrouwen een eigen afrodisiacum had dat ook in het herkennen een subtiel belangrijke verbindingsrol speelt zo ook de gedempte verlichting en de leeftemperatuur…

ogen vol feest zacht lief en innig vroom waar zijn de stukjes religie en emoties gebleven in hun binding met elkaar groot gezin en familie opkomende jeugdbeweging jongens en meisjes scholen en flakkerend kaarslicht kappelletjes het magistrale orgel de grote paasoptochten met palmtakken misdinaars in feestkfeed met toebehoren…

samen zien wij de toekomst terwijl bloed met tranen langs je gezicht loopt en ik jou in mijn armen houd vlak na de crash je rilde keek me aan had het koud in de nashock en ik praatte zacht om jou bij de les te houden in geruststellen jou niet te laten wegzakken dat zou nog meer problemen geven ondertussen werd het remspoor van…

een flitsje vrij oogcontact bracht een grijze hemel het gewenste gouden randje heel even stond de deur van je geest open voor een drempelloos bezoek en een warme hand ik was al heel tevreden in een land vol beperkingen waar controles de mens leert leven en bestaan zoals de overheid dat wenst…

ik ontdekte pas jouw zachtheid toen mijn afstand door het raken jou opwond in het zachte tasten naar jouw gevoelige zenuweinden in de wil je totaal over te geven zonder nog een eigen stukje prive dat jij in jouw lach hebt verstopt in je uiterst gevoelige mond met adem die soms onzichtbaar ruikt naar zoute drop daar is ervaren…

ijskoude angst kleurt de vurige geestdrift die mijn hart door poetische spirit doet laaien in vlammen die van binnen verterend branden het komt uit het culturele doorgeefluik dat het internet aan het universum geschonken heeft want dat venster is dag en nacht hel verlicht voor hen die zich verloren voelen zonder klankbord…

jij wist als geen ander lijnen kleuren en contrasten samen te voegen met hun schaduwen zo dat zij in een oogopslag de ander totaal van stuk konden brengen door het subtiele samenspel waarvan jij als kunstenares de regie hebt met twee uitgangspunten waarvan basic en sprekend verbinden voor zichzelf spreken eigenlijk had jouw…

er waren altijd mensen die na het passeren nog heimelijk even omkeken ja speciaal naar jou zo waren zij onder de indruk van jouw verschijnen waarin alles wat de natuur in voorraad had klopte en de som van alle delen toch meer bleek te zijn dan het optellen alleen dus jouw neusje in de lucht telde mee en niet dat arrogante je…

ik heb per ongeluk wat golfjes kapot getrapt mjn voet en ik wij hoorden het schuim slissen en zuigen tussen mijn voet en het zand om sneller het water te sluiten om zo nog een keer extra tegen mijn voeten te kunnen stuiten maar in de maagdelijk witte afloop bekenden zij schuld kwamen toch onverwacht aangebruld als zee ik…

we zagen in elkaars ogen de kleuren weerkaatsen van bloemen die bloeiden waarvan het blad groen en nog ongerept bijna de lente voorbij was op weg naar het mooiste van zomer jij danste om en voorbij pirouettes op rij bedwelmd door lijnen narcissen hun kleur en geur mogen wij ook dit jaar net als voorafgaande jaren echt niet missen…

in tal van variaties zij die haar tijdens een sferisch contact mochten ontmoeten spraken van een warm en weldadige inzichtgevende zelfontmoeting in de structuur van het universum en aarde niet aan de hand genomen maar zelf ontdekkend door de ziel en essentie te raken en vooral te ervaren zonder de aardse fysieke beperkingen natuurlijk…

ik voelde en wist dat jij mij aan het inpalmen was niet opzichtig maar met geduld en een lief raffinement dat op dit terrein van markant belang is gebleken want jij bent die streken nooit vergeten in samen het spelend ontleden en later de lieflijke toegiften die jij altijd nog uit jouw onuitputtelijke voorraad toverde met een magische…

altijd was er dat wispelturige lokje springerig midden op je voorhoofd wilde nooit op haar plaats blijven zitten bij iedere staccato sprong zij uit de band moest dan met een correctieve veeg weer terug naar haar geboorteplaats als jij je betrapt voelde was er altijd dat bijna schuldige lachje over een gewoonte waar jouw muziiek…

ze droomde zich rimpelvrij blij met de bij die tegen haar zoemde laat eens een metamorfose doen en toen stoven alle eendjes het water in terwijl de echte oudjes hun brood roofden en zij was blij danste zich vrij van alle ellende hij zag haar honing en waande zich al gekroond koning in een vrije maatschappij met gebonden…

zij keek in de spiegel lachte minzaam naar het stukje glas ja ze was niet echt knap maar het vleugje onberekenbaar maakte haar buitengewoon interessant en aantrekkelijk niet gewoontjes maar juist dat aparte kan van alles een spannend avontuur maken zij kan je tot in het diepst van je hart gevoelig raken en met behoud van…

nog hoor ik de tonen van je hartstochtelijke stem zie ik in je ogen de geestdrift omdat jij in je hart kunt voelen wie jij bent je lijf danst blijdschap omdat jij echte liefde hebt gekend en ook de ogen van die ander hebben dat bekend en weten wie jij eigenlijk bent veelstemmig in emoties en zelfs tot in de laagste tonen van de donkeren…

het kostte mij wel veel blauwe plekken meer dan normaal maar met bloedverdunners omdat ik als het ware naar binnen werd gedragen in een arena waar de sfeer met de tanden bloot was onbetrouwbare blikken met een drugsflikkering echt senang voelde ik mij zeker niet in publiek dat niet te temmen was met een roofdierachtige berekenbaarheid…

in rusten en waken hebben wij al die jaren in halfslaap grdroomd met alle up's en downs wetend dat enkel nabijheid relaties doen groeien wij hebben toch de risico's genomen om af en toe ook van onze liefde te dromen om er dan weer op te teren dat stukje rode draad zal ons het leven leren helaas worden onze handen steeds…

waar het verband tussen oog en hand nog fijntjes functioneert blijft een bijna slachtoffer gelukkig ongedeerd wat losgeslagen aangedane bloremen heb ik voor het oog weer keurig in gelid gezet omgewoelde aarde met de schep weer scheppingbereid wat licht en luchtig zaaiklaar neergelegd ik goochel met woorden van hand tot…

uit het gele pak puilde zijn massa zacht rustend op de beperkingen die zij oplegden als zijn motoriek zich had gekleed zonder kapstok zijn stemvolume deed pijn als de woorden met een kleine hoge stem naar buiten worden geperst een indrukwekkend schouwspel zonder overigens pompeus te zijn en met veel theatermogelijkehden…

ogen vol feest zacht lief en innig vroom waar zijn de stukjes religie en emoties gebleven in hun binding met elkaar groot gezin en familie opkomende jeugdbeweging jongens en meisjes scholen en flakkerend kaarslicht kappelletjes het magistrale orgel de grote paasoptochten met palmtakken misdinaars in feestkfeed met toebehoren…

soms schuur ik even aan de hemel hopend dat ik opgemerkt word heel bescheiden want ik ben nooit op de voorgrond of neem zelden het hoogste woord alleen omdat ik me als eenling wil onderscheiden in de massa word ik nooit gehoord door patsers schreeuwers en jongens met een grote bek vaak klop ik ook in stilte zachtjes aan…

in verschijningsvorm op tal van plaatsen toch weer anders dan anders ook onder dezelfde omstandigheden nee ik heb geen gouden bloemen om jou te geven wel mijn met een gouden glans gevulde ogen meer dan 21 karaat echte liefde direct warm terugstralend anders wordt liefde koud alleen ingepakt door afstand in de kleur onbereikbaar…

zacht is je huid in alle subtiele rondingen zij geeft de oneindige cirkel haar zachtheid kwaliteit in de vileine spanning van raking in vloeiend samenkomen zonder het brute botsen van twee werelden zou ik in herbeleven nogmaals zoveel van mezelf geven dat de pijn nu nog schrijnt in de littekens die zichtbaar overblijven…

het waren de kleine gesprekjes zonder woorden en eind die de lange dag verbabbelde zonder punten te zetten die vraten aan je tijd en schema want die andere het ega zat er af en aardig tussen met haar ratelende nooit stilstaande eigenwijze kwebbel…

het is eindeloos gaaf om even in jouw licht te mogen twinkelen te glanzen als de bekende sterren in de eyesline van succes als de knipperende lichten van het grote heelal hun bundels richten en de stralen ons bereiken met hun warmende energie groots is het dat te voelen en te weten dat dat in alle rust en balans het ervaren…

te snel ging de bus langs de grijze streep van bleke bekkies en ogen zonder blik door te weinig variatie krijgt het bewegen een verkrampt beeld door de ookal introverte leefwijze een veel te kleine woordenschat door het mankeren aan sociale vaardigheden intussen is de rij tot kring verworden de open einden hebben contact…

wij spleten de draden sponnen allerhande kleuren knoopten met tijd stukjes gelegenheid terwijl de achtergrond hits uit reeds lang verleden jaren liet horen waarop door alle generaties gedanst kon worden vooral door blond met trippelwitte voeten terwijl de navel al ondeugend rondkeek zonder te knipperen spontaan welde…

lang heb ik je gezicht kunnen lezen juist de vele stukjes leven die zich dan goed laten zien want niet alles wordt in rimpels vergeten die groeven gaan dieper dan verwacht ook kunnen zij de pijnen nog niet vergeten komen van traag herstel of van genezing is nog niet helemaal sprake zoiets vraagt een specialistische begeleiding…

nog staan ze op papier maar dadelijk dansen de woorden in hun eigen snelheid en kleur vertragen of versnellen zij afhankelijk van de emoties die zij dragen en of zij nog in dezelfde sfeer kunnen aanhaken zonder de rode draad van het gebeuren uit het oog te verliezen of te verdwalen in een bos waar alle bomen op elkaar lijken…

jij hebt weer de stenengloed speelt met licht en stukjes universum ja daar waar men zomers de zon treft is het een drukte van belang in het verre heelal dat veelkleurig licht uit alle frequenties weerkaatst met ook misschien de geheime nog niet ontcijferde verborgen boodschap ik houd van jou je te zien in het…

ik zag je wist meteen uit je ogen je lach te lezen die warmde in liefdes eerste lentewind we liepen hand in hand alsof wij dat zelf hadden uitgevonden in liefdes kleurige vonkenregen samen dollend door pure schoonheid die overrompeld in onze ogen geen grenzen kende wij hebben het woord verliefd weer een eigentijdse inhoud…

ik dacht je in mijn handen te hebben uiterst breekbaar doorzichtig kristal je draaide warmte in veelkleurig verval in handen die zichtbaar waren en jou koosden zonder behoudende grip wilde je opgooien terug in je vlucht nog keek je om in een pijlsnel verdwijnen om een keer luid de schreeuw te doen van beiden…

ik ben weer tegen zwart aangelopen terwijl ik wit open hield de doorstroom van kleuren is gestopt omdat wit en zwart geen echte kleuren zijn zwart is een reflectie en wit is de kleur van alle kleuren samen in wit licht…

het enige foutje in de schepping was de mens gods wens om de wereld in snelle ontwikkeling een boost te geven was het goed beter best principe waarbij geld en macht wederzijds uitwisselbaar zijn goedkeuring kreeg in deze wedijverwereld er is alleen plaats voor het beste ego en samen is onbestaanbaar omdat de dood…

wij hopten van bloem tot bloem lieten hun mooie harten leeglopen in zoet bedwelmende geuren en kleuren wij dronken schoonheid in werden samen een in zinnen zo dat opgwonden blaadjes geexalteerd wuifden in het voorjaarsfestijn dat wij deze dagen vierden met de wind die onze namen riep voor een kleine presentatie met bijen en vliegen…

wij schrokken niet meer als de sirenes loeiden en lege straten de echo's keihard weerkaatsten waar zwart en legergroen de stad stukje bij beetje liet verdwijnen door drones en ander tuig de oorlogsdreiging bracht tal van nieuwe technische snufjes als bijvangst van andere ontwikkelingen waar leven en bewegen onzichtbaar is voor…

ik hoorde weer de kleine gesprekjes die ik vroeger voerde in mijn jeugd met zand op het strand waar de wind de hoge tonen lieflijk vlaagde en de zwaardere korrels vertraagde tot een pittig harde massage in het rollen van de golven schuimden boodschappen hun berichten uit verre streken naar het geheugen van de aarde waar ze als data…

Alleen met pijn in mijn hart kan ik jou mijn schuld terug betalen van het niet doortastend zijn wij dachten zo het paradijs in te stappen dachten dat de wereld echt op ons zat te wachten verliefd a la moment er was veel te regelen wij aten het wittebrood aanbaden de zon zonder zorgen en leefden beseften langzaam maar…

je was maar een woord toen ik jou hoorde verloor jij jezelf viel metalig rinkelend rollend op de vloer je bekende toen al kleur door een kleine slis aan het eind van een lief klein zinnetje dat niet echt meteen af wilde zijn dat mijn aandacht vast wilde houden met een van ondeugd haperende ademhaling voor een ogenblik…

ik heb ze zelf geplant de kleine leugentjes om bestwil snel hebben wij ze laten bloeien in de borders van onze tuin ook deden wij samen het onderhoud om trouw bij elkaar te kunnen zijn rond de struiken schoffelden wij het onkruid weg en harkten het gevallen blad er was een kleine vijver voor onze droomvissen die wij nooit…

zij flitste lachend voorbij nog voordat ik de diepte in haar ogen heb kunnen peilen zij was er onaangekondigd nam zichzelf als suprise mee naar huis net bekomen van het onaantastbare moment haar te zien en te accepteren haar warmte weer intens te ervaren om samen het hemels moment van weer een edelsteen aan de ketting van geluk…

er werd geleefd naar vrome wensen door lieve mensen aan de buitenkant toch was er ook de straffe hand die oordeelde zonder onderpand slechts wikte en woog zonder weerwoord onkreukbaar in de uitleg van goed en kwaad en wij warmden ons met aangeleerde waarheden die de wegen plaveiden naar hemel en eeuwig leven voor kinderen en…

ik betrad het zwarte gat met de stalen monsters en accepteerde hun zwijgen uit eerbied en pure overmacht juist hier waar de communicatie tussen lichaam en geest zijn olympische hoogtepunten beleeft als kampioen of mededinger ik streelde de mastodonten bij hun lassen de zwakke plekken stofde ze af zodat zij in winnaarsroem…

ik heb de zakken klaargezet met brokstukken uit mijn leven die ik nu met carnaval aan een aantal leuke passanten zal gaan geven zomaar een presentje met liefde afgedankt want zonder deze zakken is er met mij niets meer aan de hand dan zal ik weer extra blij zijn opgelucht zelfs de grijze zijn al gesloten het verdriet is…

hij wist dat hij anders was zag verbazing in vreemde ogen voelde antwoorden waar hij niets mee kon en toch was er warmte en begrip hij wilde weten wie hij was waarom hij anders was en wat dat andere eigenlijk in hield waarom het hem buitensloot waar velen probleemloos aansluiting vonden hij spiegelde veel zocht in vergelijken maar…

nog pruttelen fossiele zonden tot ze in stukjes uiteen vallen in de grote pan religie ooit waren aanbraden en dichtschroeien het geijkte credo voor een mystieke smaak nu is het vlees met te veel vet doorregen te vaak en te rijk gevoed en te weinig bewegen is hoofdbestandeel geworden van onze maaltijd en geeft de boeren…

intens gloeit en loeit het vuur van verlangen in het naderen zonder dichterbij te kunnen komen in afstand gevangen waar samen het onhaalbare eindpunt van rekken en versmelten is zelfs de vlammen reiken hoger in dieper verlangen hun zwepen zijn de pijn van nooit verenigd zijn daar waar losbandigheid tot het laatste gaatje…

waar de geboorte schreeuw nieuw leven raakt laat zij de wereld schrikken in het verlaten van de relatieve warmte op weg met de nu al grijpende vingertjes die dingen naar meer houvast dan vruchtwater alleen waar zwemmen je leven was…

voorzichtig brak het water licht van de zon sproeide nevels van omrollende golven hun kleine regenboogjes in vele kleuren rond die dansten op het oeroude ritme van eb en vloed waarbij het donker rode bloed strakkend wegliep in een spiegelgladde horizonvloed…

hij zag de cumulus jagen langs de hemel zwart van het water dat pas later een geweldige stortbui met hagel zou worden de spanning zat al dagen in zijn kop en eiste een snelle ontlading die in het rennen te weinig ruimte had gegeven in de snelste route die hij had gekozen en die hij eerder al met tal van obstakels had verzwaard…

ik had zo graag een clown willen zijn met een lief publiek om mee te knuffelen even de diepte in te gaan en dan weer met een lach nog hoger dan bovenaan wat mij het meeste trekt is samen gaan voor de enige echte traan die in alle ogen blinkt al vanaf het begin waren wij verbonden op drassige gronden die eigenlijk te…

zijn woorden lachten om de kapot geschoten werkelijkheid de doden en kreupelen die hem beschuldigend aankeken met de pijn van verwoesting van wat eens hun jeugd was geweest maar hij bleef steeds hun waarheid verdraaien nooit zouden zij op voet van gelijkheid met elkaar naar oplossingen zoeken en zo genoegdoening geven…

de woorden ontglipten mij steeds in een overigens uitmuntend vers ik knoopte friemelde schoof en kookte uiteindelijk van woede omdat het geen goedlopend geheel wilde worden ik heb het losgelaten zoals god dat deed in ieder voor zich en toen werd hij ineens naarstig gemist in de waterval van talloze mogelijkheden als vaste rots…

ik heb altijd al moeite gehad met stereometrische figuren ik zag de inhoud nooit binnen de aangegeven lijnen in een verdiepings hoofdstuk werden er figuren gespiegeld toen ben ik maar heel vlot afgehaakt voor mijn BETA kraakt tot de werkelijkheid mij echt te pakken nam men vroeg mij om stand in te zijn voor een dode in een kist…

nog wist ik ze staan hun kleur en schaduw waren niet vergaan na lente's zoen ze bolden in wit en spruitend groen net iets boven de warm vruchtbare aarde van toen waar ook de bruine randjes van de scherpe winden nog charmant verdoezeld hun plaatsjes vinden na dagen mist zijn de knoppen eindelijk gezwicht voor het warme…

ik heb iets met schouders altijd al gehad maar als je ouder wordt lijkt de irritatie groter heel vroeger stond ik in de spiegel te kijken of mijn ene schouder hoger uitstak dan de ander ik kon daar maar niet achterkomen pas bij de revalidatie borstkanker operatie bleek dat er een en ander fout was gegaan de aanhechtingen waren…

er is niets bekend gemaakt niet door volgers en influenzers maar ineens is magie weer volop in zwang het ongrijpbare buitengewoon vreemd en licht beangstigende met onbegrijpelijke rituelen in mystieke toelatingsscenes zo ook de strikte geheimhouding dwingt in onderlinge verbondenheid tot tal van verplichtingren Magie is er…

hoe zou het zijn om een tijdje zonder directe sturing te leven en alles wat wij niet weten te moeten vragen proberen of ondervinden wat zijn de belangrijke zaken die leven buitengewoon interessant en meer dan uiterst aangenaam kunnen maken onderzoek van de levensbeschouwelijke stromingen is een must waarbij ouders bij mens…

wind loeide stoeide met wolkenrafels voor een open plek om de zon warmte te laten schijnen op de bijna al geknakte ruggen door energie gebrek in een liefdevolle koestering met vaardige handen zij die altijd geklaagd hebben over de hitte van hun schaduw lopen nu voorover te zoeken naar hun beeld in het veranderlijke weer lijken…

het deed geen zeer maar was juist iets heel teers dat wij samen ontdekten in het liefdesspel omgeven met halve waarheden en nog onvolgroeide emotionele gevoelens zijn deze toch zo belangrijke stadia's belangrijk voor ieder te lang uit het zicht gehouden om een goed gebaseerd omgaan met deze veranderingen te kunnen opvangen juist…

ze praten laten hun takken kraken door de strenge vorst die samen met de geel rode maan meester zijn in het bos waar kleine kale takken nog nooit zoveel sneeuw hebben getorst beneden kraken voetstappen op de harde bovenlaag duidelijk hoorbaar evenals de vlucht van dieren gestoord in hun winterslaap maar die zijn weer snel…

winter heeft nog nooit zoveel doorzichtigheid gevroren in deze lange waterkoude nachten hij rijpte in de kleine uren nog zijn forse witte uitmonstering onzichtbaar voor hen die op weg en pad nog niet goed wakker zijnd minder hebben opgelet de pet te diep over de de ogen tegen de kou hebben opgezet het is dan helaas te laat en slechts…

de kleuren op het plein veranderden gingen naar de formele kant er werd stevig uitpakt en de pers werd geweerd dat duidde op een grotere gebeurtenis dan alleen het zichtbare gedeelte deed vermoeden. Een grotere kring werd gevormd als veiligheid het gonzen had een warm donkere dreigende klank aangenomen beweging veel soldaten bij de vliesvleugelingen…

ik wist wat ik miste toen ik jou niet meer als horizon zag en mijn eerste blik niet jouw fotogeniek heerlijk gezicht met lachende ogen zag het was mijn eigen spiegelbeeld zonder enig perspectief in emoties vaag en onbestendig waar anders liefde een warme gloed trilde kaatste wit in hard lichtblauw existentiele kou waar vage…

nog steeds stroomden mensen naar het plein dat gonsde als een bijenkorf in vol bedrijf met raten waarin alle doden in de meest vreemde houding lagen op hun weg uit paniek het bleek een catastofe van ongekende omvang door zuurstoftekort pulserend in een kring door onbekende oorzaak zich verwijdend en weer verkleinend zonder zichtbaar…

ze zijn onvast ter been door gebrek aan coordinatie in evenwichtige krachtverdeling hologig kijken zij met lege blik in een gestoorde balans proberen zij te dealen met hun vrijwel geblokkeerde ik door een te kleine woordenschat die te weinig sociale vaardigheden omvat om communicatief goed om te gaan met leeftijdsgenoten…

er werden kleurige noten gekraakt op een dansant ritme waarbij handen het vuur dat van binnen loeide meer ruimte gaf aan een te snel groeiende verschroeiende fan gekte uit de tijd dat deze binding alles opving van het puberen tot en met de nieuwe generatie die zichzelf in de spiegel kon feliciteren met wat het heden aan inhoud…

langzaam en voorzichtig worden zij geschild geschoond en ontdaan van hun ruwe bolsters onbekende lagen zien het daglicht waar leven naar hen wuift en vraagt om ook uit te treden uit een levenlang verleden om ook de handschoen op te pakken in de veelal vocale strijd om het persoonlijk gelijk van recht op leven in eigen identiteit…

zij zongen het lied van lang geleden in de goudgeel brandende zon onder het voegen van de muur die met grote natte doeken goed werd afgeschermd tegen de te snel drogende wind en intense hitte aan de trillende horizon lijnden andere huizen en koepels zelfs een kleine minaret verhief zich in oase frisgroen daar donkerden…

van ons leven is de hele dag bezig om met muziek ons bestaan klank te geven daar worden wij blij en uitgelaten van zoals geboorten en huwelijken ook in andersoortige feesten en vieringen in lichaamstaal te beluisteren bij de feestgangers een leven lang vertraagt de tijd het gaan tot schuifelgang in de slepende tred van…

natuurlijk heb ik hartfalen maar erg vaak denk ik er niet aan het is en blijft mijn eigen lijf toch dat opspeelt als ik te snel en teveel en inspannend bezig ben en dan werkt alles ineens een stuk minder dan stop ik ook want ik weet intuitief dat de dood nadert als ik doorga maar er is iets nieuws de laatste tijd rust rond…

je huid strakte door de onverwacht koude inval met een aantrekkende scherpe oostenwind goed aangekleed en toch met tranende ogen en een koude neus fietsen in de sneeuw een routine uit vroeger jaren waarbij je als kind al tig keer pittig onderuit bent gegaan maar met de soeplesse van de jeugd zonder fracturen weer ongedeerd…

wij hadden niet genoeg aan een dag en nacht kriebelen en tasten waarbij geven net zo belangrijk bleek te zijn als nemen en uiteindelijk werd het een vraag en antwoord spel waarbij attributen de letters vormden die in woorden een diepere emotionele lading kregen in een zich langzaam ontwikkelend patroon van huid die senso- motorische…

wij hadden niet genoeg aan een dag en nacht kriebelen en tasten waarbij geven net zo belangrijk bleek te zijn als nemen en uiteindelijk werd het een vraag en antwoord spel waarbij attributen de letters vormden die in woorden een diepere emotionele lading kregen in een zich langzaam ontwikkelend patroon van huid die senso- motorische…

Je lachte toen ik naar jou kijkend langs de spiegel liep je draaide charmant een krul in het al langer en donker wordende haar dat in de nog kortere componenten een eigen natuurlijke krul liet zien de lengte was een lichte golf de schouders vrij in variabele stijl te dragen met speels los accent op golvende snelheid je zo te…

ik zag nog de bloermentuin die ik in speelse arbeid op je zonnige rug had aangelegd waarbij jij als architecte de kleurcomposities maakte en ik voor het zware werk de niveauverschillen voor mijn rekening nam en ook de werkafspraken steeds sensitiever met duim en vingerteken door drukverschil en warm en kou in het directe contact…

zacht krult je lach tegen de oevers van de beek waar golfjes plezier murmelen in schuimend omslaan vertellen ze je tenen van de chaos en woestheid verder hogerop waar modder het water ondoorzichtig maakt met zijn vernielende niets ontziende kracht hier is het kolken bedaard en drijven restanten uit de puinhopen in hoge gevaartes…

ik ben klaar met jou vergelijkenderwijs te duiden met alle schoonheid emoties en het altijd de allerbeste en slimste te zijn jij bent gewoon een griet met allerlei onhebbelijkheden wat je in mij ziet en ik in jou daar raken wij nooit over uitgepraat of verzwijgen het het is het onbenoembare niet aan te duiden manco dat wat…

op de rand van het zomerse licht stond het haveloze huisje te wankelen geleund tegen de schaduwkant van het donkere bos we keken elkaar aan ik wist dat we zouden gaan op onderzoek uit zomaar gewoon pure nieuwsgierigheid natuurlijk kraakte de deur kreunend zijn hengsellied vertelde de trap bijna ademloos zijn leuningsloze…

ik ken de muziek uit je ogen voel het strijken van je handen langs de snaren van de oude viool daarbij wiegen schouders en heupen in een bijzonder aantrekkelijke balans waarin jij een bent met de warme klank met hart en ziel heb jij de dirigent en zijn stuk vertolkt nog lang hing de de echo in de zaal verstillen mensen in…

jij hebt een ludiek hupje in je speelse loop dat intrinsiek bij je hoort net als de knipoog die groeit in het lieve woord dat met warmte en liefde de mimiek in je lach zijn aantrekkelijke vorm geeft het zijn de extra's waar de toeschouwers naar toe leven lieve uitingen van jeugdige speelsheid die kleur geven aan de lichtheid…

ik had meer oog voor de compositie van de stenen waarmee het huis opgetrokken was dan voor de melodie die het huis liet horen als je het bewonderend aandacht gaf in samenhang met kleine rotspartijen en de rijke natuur bijzonder de veelkleurige bossages op de eigen fijn gestyleerde hoogte het azuren blauw licht toucherend…

wij hebben allebei de kei gezien passeerbaar zonder omkijken maar in de verte nooit kleiner wordend in incidentele schoonmaak en poets iets meer opgeglansd maar altijd indruk makend aanwezig in omvang en impact op de sociale lijn in zomer kringen vlogen dromen op en af maar ijskoud geelt in de winterse grijsheid het kilscherpe…

stil deint de bloemenzee onder de zachte hand van de wind alleen de kleuren spreken met de oranje kant uit het harmonisch palet van door zon gebakken pigmenten komt de olie uit zaden van halfhoge struiken in de persen van horizon tot aan de andere trillende einder slaan de golven om in fel oranje rood als bloedige fibrillen…

het lijkt wel of ik ben verzand op een eindeloos strand om zandkorrels te tellen in een maandenlange steenkoude nacht verloren is mijn ooit zo warme perspecrtief de handen in verband uit vroeger normen en waardenland op straffe van de hel zijn toch de liederlijke dromen gekomen want ook wij verzonnen de nooit geziene gnomen…

het is mijn seizoen de lente die opkomt als een bloem kleuren en geuren die alles zachter maken in aromatisch voorbijgaan zo ook de aantrekkend dansende wind die alles even aantrekkelijk vindt die ook groeit en pittig zal aanwakkeren na een lange stille mistige rust die de lente in blad en steel in groeispurt naar…

ik ben de goede herder niet die met staf en grijswit doorregen baard zomaar tegen zijn schapen staat te foeteren en te mekkeren heb ook geen wonden in mijn handen en heb weleens voor feestgangers water in wijn veranderd toch kijk ik de mensen altijd indringend aan laat ze pas gaan als ik hun ziel uitgebreid gelezen…

ogen paniekten ingehouden angst voeten roffelden hun snelle pas tussen afgemeten zinnen die donker dirigerend de weg wezen zij langbeende als furie vooraan liet zich niets zeggen haar dwingende ogen hield de groep bij elkaar omdat dit aantal nog een overlevingskans bleek te hebben door hun constellatie en de snel en soepele…

er fluisteren nieuwe talen als de wind op steekt uit diep dalen en ons de nooit gehoorde verhalen vertelt uit vroeger tijd al na de eerste dooi toen alles in zijn volle tooi de kop opsteekt horen wij een donkere dissonant in het lichte lente lied het klinkt niet zo zuiver als de veelstemmige jubel die in kleur en geluid losbarst…

ik heb de geesten zien ontwaken na een halve evolutie slapen in ontluikende potentie op zoek naar bloemen met de mooiste kleurfrequentie zij dachten in de hemel te zijn verlost van dodelijke ziektes en zware pijn maar de aarde was nu anders gekleed na een volledige ontluistering van de schoonheid der schepping restte de zielloosheid…

ik zag haar dwalen met een lach om intakte zonnestralen te rapen en daarmee nu al stukjes lente te maken voorzichtig lopend om het snelste voorjaar niet kapot te maken want ieder jaar heeft weer zijn eigen kleurpalet en diverse snuisterijen waar blauw wit en geel vaak overheersen in het groen is rood en paars veelal in de…

ik zag jou de trap opgaan halverwege bleef je even twijfelend staan in een besluiteloos stil moment om dan sneller doelgericht naar boven te gaan het voorval intrigeerde mij en later keek ik naar haar uit om te vragen waarom zij dit leven voor even had stilgezet daar op die trap en op dit moment een ontmoeting liet niet…

in kleine groepen zijn mensen bezig hun fysieke kracht en mogelijkheden op een onderscheiden manier te exposeren bekende wijsjes dragen de goedgeluimdheid aan van de groep die op een geweldige manier met vreemden aan het verbinden zijn om dan met hernieuwde energie kracht in kringvorm delend over te dragen het is druk op de bühne…

het publiek was enthousiast wilde zich vaker de lippen aflikken en kicken op lustgevoel maar de vloer kraakte piepte en weerhield de meute met het zelfde voeten en handenwerk als de blonde die nu tegendraads draaide en het geharrewar in de ogen nam af maar stilte gaf als rustgever geen pas het publiek genoot in pure ongeremdheid…

tussen ons dansten de woorden op een eigen melodie twee mannen op de bühne nog zonder publiek de uitnodigingen waren niet verstuurd de schoonheid als publiekstrekker zat op de enige stoel zij was gevraagd mocht interrumperen op ieder moment vandaar haar blanco script en vrije blik zij had geschiedenis met de blonde zonder dat…

tussen ons dansten de woorden op een eigen melodie twee mannen op de bühne nog zonder publiek de uitnodigingen waren niet verstuurd de schoonheid als publiekstrekker zat op de enige stoel zij was gevraagd mocht interrumperen op ieder moment vandaar haar blanco script en vrije blik zij had geschiedenis met de blonde zonder dat…

ik hoorde ze schuifelend naderbij komen zag hoe stilte haar hand op zijn arm stuurde waar hij al lang in een vage einder tuurde in een wereld die hem vergeten was hem niet meer zag als medemens zij kenden hun plaats al een leven lang in deemoedigheid dicht bij hem en het voelde als vroeger thuis met hun voorouders die hen…

gerimpeld lacht zij de stilte weg van de bevende hand en vingers op het kleed waar zij nijver de beeldjes maakt van haar familie zoals zij denkt dat zij ooit zijn geweest zo uit de geest zij is zelf lang geleden ook even weggeweest in een hemels moment dat zij nooit heeft vergeten en nu tekent zij in de vleug haar beelden…

ik zag ze vlagen op de zachte muziek van de wind ze wenkten met hun kristallen en flitsen vroegen om aandacht voor hun mêlee aan kleur die buitelde tegen elkaar stuiterde als vlammend diamant de witte dwarrel die langs mijn raam zweefde verkleefde af en toe even in nieuwsgierigheid naar binnen waar hun capriolen op schrift…

handen rustend op de balustrade blik op verder kijkend naar het open spiegelend verlopen van de horizon die niet te vangen is weidsheid die geen grenzen kent dan de belemmering van ons eenvoudig zichtvermogen dat niet alles registreert wel uit de verre verte en daar de kleuren van angst kan waarnemen in een ons onbekende…

wij zijn de strijd aan het verliezen van de wereld om ons heen het kwade genius in de mens heeft de overhand ook de natuur staat dik op verlies stikstof en co2 zijn restproducten van onder menselijke regie gepleegde arbeid van hand en machine de soorten in de plant en dierenwereld sterven in ras tempo uit diversiteit om…

ik voelde hoe mijn huid verstrakte zag de naald flitsend wegglijden in alle kleuren rood die warm bloeiden in de reflectie van de licht opvangende kleuren die de juiste bestanddelen in het plasma hadden en die dus een nadere beschouwing nodig hadden in deze scene waar soepel getrainde vingers de rust van de klus proffesioneel…

waar zwart het einde jaar nodig heeft om van grijs naar wit op te lichten spartelt jouw haar tegen en krult wispelturig alle kanten uit waarbij er kleine natuurlijke witte golfjes in het donker winters meerstromenland mee wegvloeien die speelsheid heeft jouw haar nooit gekend ondanks de uitstekende verzorging maar het lijkt…

waar zijn ze gebleven de bloemetjes van het spijt me de betraande ogen en het oprechte berouw vaak na lange twisten en onnheuse behandelingen die pijn deden in het negeren van diepe emoties de uitgestoken hand die niet werd gezien en later nog het verwijt van het scherpe mes in de rug het moet afgelopen zijn met deze problemen…

ik heb het terug gaan in de tijd met pijn en moeite geleerd het heden zit als een harnas rond het lijf en hier en daar nog ingegroeid om daarvan los te komen moest ik gaan dromen en het corrigeren alles weer opnieuw proberen maar nu zonder stress en bijwerkingen het aardse heeft veel levensbindingen van mindere kwaliteit die…

ik had je bijna al twee jaar niet gezien en je kwam je met een nog soepele pas onverwacht binnen er viel een korte stilte in herkenning voor plaatsing in de databank die feilloos de aanwas van spier registreerden en het parmantig staartje hipte op en neer in het terug ritme van niet weggeweest de aanpassing verliep naadloos…

ik telde de kilometers proefde de sfeer van de vele gepasseerde landschappen wist me steeds dichter bij jou ook in het delen van ervaringen zoals een koor dat repeteerde in een verlaten kerk het spelend orgel zonder organist we daalden en stegen op onbekende wegen in een zacht heuvelland die zich rond een kerk groepeerden…

laten wij het toch eens weer doen een takje groen wat rode bessen planten in mosgroen wij hebben ergens nog zilveren slingers die vaak langs onze vingers zijn gegaan en die we daarna hebben vergeten geen aandacht en plaats voor vrede op aard wel chaos en opgroeiende jeugd met andere ideeën en vooral wensen maar het kan niet…

zo af en toe zet ik de wereld totaal op zijn kop wil ik iets anders of iets nieuws het een ziel geven zo dat het ook echt kan leven in een dimensie van hiernaast waarvan de deuren op twee kamers uitkomen met een andere sfeer inhoud en levensvisie en dan zou ik meteen ook jou willen zien en ontmoeten om dingen die…

nog zijn de glazen halfvol en geheven glinsteren ze kleine bijna tranende ogen dit is pas leven spatten bubbels hun spetterend bestaan na vele malen in prosit omhoog en snel omlaag te zijn gegaan de voornemens zijn weer goed en met een wankele toch wat onvaste voet tussen de deur neemt wind hun dank en laatste groet licht…

ik heb jouw naam gelegd in eindeloze schoonheid nu rust jij op mijn warme hand schittert jouw naam uit facetten gebroken licht die de hemel aanroepen om ook te mogen delen in de diamante en briljante geschiedenis van alle edelstenen ik had de letters op mijn hand wist hun waarde in woord verband beoordeelde ze in glinster…

ik voelde dat de al zacht warme zon je wang schampte die licht kleurde daar waar jij gisteren de ijzig harde hagelstenen pal tegen kreeg we lachten om de actiefoto's die we maakten een hollandse meid en tegenwoordig op bijna alles en nog wat uitstekend en alert voorbereid foto's nemen werd een echt probleem zeker met…

de kindersterretjes zijn snel vlotte meiden geworden die precies weten hoe zij zich in de maatschappij waarin zij bekend zijn geworden moeten handhaven alleen is er helaas nog een ander model dat inzicht en aanpassing vereist van normen en waarden die zij niet in de opvoeding hebben meegekregen net als stijlvol leven een veelvoud…

we reisden veel vlogen naar verre bestemmingen en ervaarden dat de warme leefomgeving zachter werd als de zon vaak zijn licht liet zien haar energie haalden de scherpe kantjes uit het bestaan zelfs bij de mens was deze metamorfose zichtbaar in het omgaan met elkaar de openlijke flirt zoals gangbaar in het westen werd daar…

ik was net even in de heksenpan waar bewegen in het op en neergaan het enige motorische hoogstandje blijkt te zijn in de door alcohol bedorven lucht waar zij met spastische trekkingen en steeds dezelfde grimaslach hersenloos de dag verdoen op het eigen maatgevoel in het tot modder vertrapte ooit groene gras hebben zij al hun…

ik zag haar gezicht en profiel in de spiegelruit dacht dat zij a- live naar binnen zou stappen waar ik van de wereld in de ban van haar heftig geemotioneerde blik de ogentaal aan het ontcijferen was die was gemarkeerd met een buitengewone hoeveelheid expressie in kleur en haar gezicht etste een bizarre schoonheid…

mag ik U een oneindige wandeling aanbieden langs de ontelbare kleuren waarmee wit licht is samengesteld op een pad waarvoor wij alle tijd van de wereld nemen om ons doel het begin en einde van de cirkel van dood en leven te bereiken gelukkig kunnen wij nooit verdwalen want wij zijn deel van deze wereld en willen onze verbinding…

als altijd vingen wij elkaar op aan de kleine kootjes hakend met licht verheven stem gaan praten en de stappen te nadrukkelijk ferm neergezet aan de gevaarlijke kant van de weg jij had de accenten van mijn woorden net even anders gelegd in herhaling dan komt er een kei op de weg die ons zeker de kop gaat kosten nog…

zacht rolde de bal zijn richting uit inlopen of gewoon blijven staan en met een schijnbeweging in de aandacht van de toeschouwer blijven en hen de kans en tijd geven om iets te doen dat redelijke gevolgen heeft voor het verdere spel hij zag hoe het publiek al ging verzitten toen hij in beweging kwam een aanloop nam en de…

nog zijn zij bescheiden hangen niet vooraan maar waar de grote verdwijnen is er voor de kleine weer een nieuwe plaats ook het groen is duurzaam geworden de naalden blijven langer leven zo stekkert hij twee weken langer in de jong groen aanstand wel rinkelen de klokjes glinsteren ballen en slingers tussen vrij dansend…

je vriendinnen zaten met stralende ogen geanimeerd te babbelen over liefdesdingen wachtend op de vonkjes die maar niet wilden overspringen jij bloeide stilte met warme uitstraling in dit joyeuze gezelschap waarvan de groene bloei van de jeugd al even voorbij was en nu in volkleurige nabloei was van rijkere exemplaren voor…

de seconden gaan weer tikken rondom spijtige en blijde blikken introversie vlaagt en klaagt in prikkels over het afgelopen jaar toch glanzen er ook ogen die het afgelopen jaar goed hebben gewogen in belangrijke beslissingen en daar nu de rijpe vruchten van plukken nog zijn de mouwen opgestroopt is de wilskracht niet geknapt…

nog steeds springt de blonde lok voor je ogen als je gezicht naar mij gebogen is dan twinkelen donkere ogen het spannend licht dat zich in vingers en handen bevindt zacht fluisteren we de woorden die horen bij onze pas geleerde liefdestaal in gebaar alleen het oefenen heeft ons te vaak beentje gelicht want wij dachten nog…

geruisloos daalde de immense stilte op de wereld neer decibel voor decibel verdween en nam de laatste echo mee naar het waarheen liet zich raden in eeuwig dalen ver weg van het wanhopig gegil en geschreeuw om communicatie armen klagen de hemel aan met beschuldigende vingers roepen zijn naam maar de atmosfeer palmt de geluiden…

het zonlicht schuurde ongenadig langs een optisch bijna volmaakte huid zelfs het kleinste kratertje wierp zijn slagschaduw ver vooruit het was alsof de maan onder de diepploeg was gegaan en het oppervlak alleen uit kaarsrechte lijnen en scherpe kruisingen bestond daar waar erosie de kleuren licht had gehouden kon men het beste…

ondanks je standvastigheid was er in je houding iets breekbaars gekomen je lach was zachter geworden net als de vroeger voor zich zelf sprekende uitdrukking op je gezicht die maakte in contact een warme verbinding dat een surplus aan innemendheid gaf in een direct toegang tot je diepste geheimen die schatkamerden in je grote…

ik heb de beschavingen in beeld gehouwen gevoeld en gezien griekse romeinse en etruskische lijnen neuzen ogen en monden die in schoonheid hun hemel vonden en lichaamsdelen die het oog deden strelen zij waren trots op hun fysiek verschijnen maar wel in balans niet in de huidige te veel geproportioneerde uitdagende curves naast…

ik heb de beschavingen in beeld gehouwen gevoeld en gezien griekse romeinse en etruskische lijnen neuzen ogen en monden die in schoonheid hun hemel vonden en lichaamsdelen die het oog deden strelen zij waren trots op hun fysiek verschijnen maar wel in balans niet in de huidige te veel geproportioneerde uitdagende curves naast…

het donkerde meer dan me lief was in de klamme kou met flarden mist tussen de bomen ze raakten mij met lange vingers van de grond kroop het vocht lanzaam op en vergezelde mij zo ook de anderen die mij al eerder hadden verlaten maar die altijd rond deze dagen hier waren om even aandacht te vragen ookal waren zij ons al jaren voorgegaan…

ik heb nog niet zo lang geleden het eerste ruimtegruis in de oogopslag van mensen gezien als stukjes aandacht merkwaardig zonder enige verbondenheid met moeder aarde in buitenissige kleuren en adembenemende vorm en outfit nog waren het incidentele ontmoetingen maar hun aantal werd snel groter in modiaal constateren bijzonderheden…

ik waan mij met het trapje hoger weer verder in het exploreren van mijn vergezicht dat zonder te bewegen naderbij is gekomen op de ladder van mijn eys- opener dromen ik wist de aarde rond maar dichtbij gekomen doet de nieuwe verte optisch aan vervlakking het eind- resultaat van mijn waarneming die weer naar een hoger…

zacht zong de zaal het donkerblauwe lied van welwillendheid bewogen armen met open handen omhoog in de ultieme vraag om voldoende response om het steeds verder afglijdend leven weer voor de mens kans op bestaan te geven nog waren er klimaat depots waar mensen het buitenleven konden afgeven in de hoop dat zorg en liefde…

het sprookje ging haar vooruit in sluier traan en satijn met hun schitterend zachte kleuren de jonge huid transparant adorerend waarbij raken al een beleven was en stilte juist de monden voeding gaf aan de spanning van haar fraai gebeeldhouwde aanwezigheid die deze momenten in warme nieuws- en muziek vibraties…

mijn woorden raakten kant noch wal dreven al snel weg naar open water waar de letters hun verbanden met de zinnen verloren zo kwamen zij steeds dieper in het water te liggen verdronken omdat de betekenissen voor het geheel te weinig draagvlak bleken te hebben ik voelde dat ik aan mijn stuk liefde te weinig boeggolf had toegevoegd…

het was geen ticje dat jij had maar als jij mij op een bepaalde manier aankeek verschoot er iets in de werkelijkheid alsof er wat van heen naar terug ging uit stilstand naar een andere dimentie en wij elders waren beland jij merkte daar zichtbaar nooit iets van ik ervaarde het wel alsof er bij jou een warmer filter voor het contact…

vroeger had ik iets waar ik heel trots op was het was mijn schat die ik voorzichtig bewaarde in mijn jaszakken het waren mijn warme handen altijd was er wel iemand die het onderwerp aanroerde met een eigen ervaring vooral de meisjes waren buitengewoon geinteresseerd want jongens waren bonkig en ruw hadden altijd koude tengels…

ik ben moe door het rapen van je schaduw om zo even in je ogen te kijken een stukje van je  ongerepte ziel en zaligheid te zien schitteren door ons contact ik wil je niet claimen of stalken maar je hooguit attent maken op mijn aanwezigheid zonder dat die jou ook maar eniszins beperkt in jouw vrijheid weet mij…

ik vleugel slow motion onder een geveerd wolkendek van slagpennen de ritmiek van mijn trage slagen geeft rust aan mijn vaste bestemming al in de genen vastgelegd in info als de leefsensoren de codes activeren van binnenkort op reis gaan langs koufronten en uitdiepende stormen stromen heet zeewater naar steenkoude bovenluchten…

ze brilde ronde glazen in een scherp getekend gezicht die combinatie vlakten de scherpe en ronde kanten van beide karakteristieken af in de lijnen van haar gelaat contrasteerden de lichte huid en het ravenzwarte scheiding gekamde haar ze lachte innemend en haar ogen speelden met onze verwondering hun eigen geexposeerde…

ik had plezier stiekem even in de winkelruit naar mezelf kijken de hand opsteken en zwaaien betrapt worden en toch doen alsof we van niks weten tegenwoordig is het heel gewoon als jij je eigen projectie ontmoet in de winkelruit glinsterend in video en met een stralende lach of in hologram met een knipoog ze zijn al in optie…

de horizon streepte tussen zwart en licht waar zon ontbrak lichtte zwart nadrukkelijk op er was geen rust in die afwisseling de wolkenrij die boven de aarde hing trilde beweging in dichterbij kwam snel de intense hitte vrij bewogen kerktorens in het ritmisch laten horen van gebeden…

de expositie was fenomenaal het duizelde duizend kleuren nog net vastgehouden door een lijst maar ook de doeken wilden geuren met hun exorbitant hoge prijs het juiste touche van de penseelstreken en aparte pigmenten vormden het uithangbord van de kunstbroeders im excentrieke segmenten geen rationele verslagen aan de muren maar…

ik ken de pijn van de geboorte het verlaten worden de onbereikbaarheid die met woord of daad teniet kan worden gedaan en toch scheurt en zeurt het onwankelbare tegen alle liefde in mijn gevoel aan flarden aan snippers van niks die jij nog vasthoudt anders waaien ze weg omdat er geen levend bloed meer door stroomt in de met moreel…

je kon uit haar woorden de lach al ontrafelen als je in gesprek haar ogen zag oplichten door het innerlijk plezier dat het schouwspel haar bood in het primair beleven want juist in de try-outs vlamden de meest curieuze scenes heftig op scheurden gedurfde gezegdes uit hun verpakking en kwamen artiesten adem tekort dus…

ik zag de sterren niet maar met iedere streel door je haar knetterden de blonde vonkjes het was geen kleurrijk vuurwerk de banen hadden zo hun eigen vorm en dikte van haar in een heerlijke streep hun zachtheid bleef vaak aan mijn handen hangen in uitwisseling van opgelopen contactspanning vaak waaide de wind je scheiding…

ik ben geen keizer apostel volksmenner of dagdromer maar ik heb net als jullie zo mijn gedachten over aarde en leven vooral hoe wij dat doen en waar onze resultaten zijn met de rijkdommen die ons zijn toebedeeld zoals ook de gigantische verschillen dat kan nooit de bedoeling zijn geweest de chaos de kloof tussen arm en rijk de…

ik ben geen keizer apostel volksmenner of dagdromer maar ik heb net als jullie zo mijn gedachten over aarde en leven vooral hoe wij dat doen en waar onze resultaten zijn met de rijkdommen die ons zijn toebedeeld zoals ook de gigantische verschillen dat kan nooit de bedoeling zijn geweest de chaos de kloof tussen arm en rijk de…

nog wat kleine zaken om de stroomlijn van de schepping te volgen en in de goede toon samen te gaan vervolmaken want overal zitten ogen en haken om samen tot verbinding te raken want in tijden van voorspoed komen cultuur en allerlei vormen van creatief zijn tot ontwikkeling omdat de mens daar meer tijd en zin in heeft verfraaiing…

in den beginne was er het woord god schiep de mens hij werd gehoord en doodde zijn broer zo verhaalde het woord dat is blijven hangen in de hele overleverende geschiedenis en de uitleg is gebruikt door mensen en schavuiten om er zelf beter van te worden ten koste van de medemens de verhalen uit de diverse culturen zijn eenduidig..…

na een aantal machtswisselingen waarbij links en rechts om de oren kreeg kwam de wereld in een rustiger tijd begon verstand een overleg structuur zonder wapens en machtuitoefening als gangbaar model te ontwikkelen met rust en vrede in gelijkwaardigheid de resultaten waren bijzonder diverse naties kwamen tot grote bloei en vervielen…

de eerste meldingen waren terloops uit inforubrieken maar wie nieuws zocht kwam tot een heel andere conclusie zeker als men verderging en merkte dat een overheid de rol van organisator leek te hebben overgenomen als dat tenminste nodig bleek omdat er geen sprake was van slachtoffers schade of enige paniek feit was dat de gebeurtenissen…

in de vroege ochtend zo tussen vries en dooi deden hoge druppels al voorzichtig het kristallijn subtiel van beginnend matwit uitwaaiend mooi naar licht breekbaar nog hebben zij niet de kracht om licht te breken dat komt over enkele weken zo rond het vriespunt als de uitstraling het grootst is en het uitspansel heldert dan…

nog is er het speelse gefladder van jonge blaadjes op ondeugende vlaagjes van de lichte lentewind toch zullen ook zij binnenkort de koelte van het zomers groen moeten dragen nu nog in hun kleurig fleurig herfsttapijt veeg en opruim al voorbij alles is afgedekt ook de kleine knoppen winterklaar verpakt in afwachting van licht…

de herfst heeft zich verstrakt in de vale takkenstramheid van hen die nog wachten op de oogst die winterklaar al getooid zijn om te gaan hun kleuren afscheid van de warme zomer is allang geleden en toch zijn er weer redenen om op te staan niet alleen wordt het kind geboren maar ook zij die zijn uitverkoren voor het nieuwe…

ik hoorde muziek iets in de sfeer van vallend water kreeg daar spirituele gedachten bij van hogere orde de zon scheen kleine dartelende regenbogen in de vloed van deze muziekaal gekleurde parels die met hun bedwelmend geestveruimend vermogen alle emoties op een hoger plan brachten achteraf ben ik meer dan een uur de hele…

ik heb mijn handen uitgestoken vingers gespreid in ultieme vraag om hulp maar er is niemand die vertraagt even op of terzijde kijkt hun blikken zijn naar binnen gekeerd het opdringend bedelen is men al vele jaren grondig verleerd in een maatschappij met een bezetter honger lijden en een niet te stillen dorst is het recht…

haar kasten spraken gaven geen toegang tot gaten en rafels gezwindheid was haar beweegpatroon voor de wind was alles schoon zij heerste met gerede tuchtigheid die oneerlijk vermeed het harde werken deed haar goed als alles blonk dan hoorde je haar schommelstoel zijn melodieen weven en een tevreden lach kreeg in lieve trek…

Vaak is het leven opgerekt zijn eiwitten en vetten weggezet om puur economische redenen en komt voor waar schaarste de skepter zwaait en dus de lakens uitdeelt dan is er niet veel te knagen gaan de voorraden op en zonder eten is er weinig te verteren gelukkig is het lichaam zo ingenieus dat het best een tijdje lang minder kan kan…

ik zag je gaan in soepel bewegen jolig en uitgelaten een geheel met 'sheren wegen de wind mee een zonnetje op de rug het ging nog net iets te vlug om het koud te krijgen in luchtig sportieve kledij de helm in aerodynamische snelheidskleuren het bleef hier nog lang naar zonnebrand geuren…

De nieuwe tijd is het speelse kwijt ingedeeld in plaatsen en tijden worden kinderen geacht alle ricico's te vermijden om letsel toch nog op te lopen en langdurige zorg van een medica coach en begeleiding nodig te hebben bij langdurig lijden ook ondanks alle leeftijds- begeleiding op het geestelijk en fysiek vlak de aanpassingen…

als we lachen werken we altijd een klein geheim patroon af waarvan het begin bekend is zo dat de ander makkelijk kan invallen het taaltje is eigen en voelt warm aan ookal is de boodschap niet prettig de troostende hand is altijd dichtbij niet alleen het lachen maakt de spanning tussen ons heerlijk om aan te voelen en te weten…

in kleine en grote stralen flitste aarde zonlicht terug in mijn bereik spiegelde warmte over gezicht en huid als extra gift op deze nazomerse dag ook de zee flitste met water van rollende golven en het stuk rimpelloos wateroppervlak zo dachten wij onze huid te pleasen maar vergaten te smeren door pijn gaan wij dat snel…

zijn er nog plekjes te ontdekken die wij niet hebben gezien die zich omgeven hebben met een uiterst vage waas een stukje hemel waar je over struikelt zonder het gezien te hebben toen en nu zijn ze er ook nog als kind al op zoek en als volwassene ook op zoek naar schoonheid naar unieke volmaaktheid te bereiken eigenlijk pas…